Kto zapłaci za księży

[Gość: dro]

Belka, zabierz tym czarnym, zamiast ograniczać prawo do pracy emerytom!

[Gość: Ed]

Bardzo słuszny postulat!!!

Pozdrawiam

Kto zapłaci za ub. zdr. księży ? Ministranci!!!!!

[Gość: F.I.U.T.]

za ostatnie namaszczenie, biora do kieszeni.......

[Gość: urbanik]

wiec jakim prawem budzet ma ich zdrowie doczesne oplacac?

SKLADKI ZAPLACI MICHNIK I GW. MAJA WIELKI DLUG

[Gość: silesius]

www.tezeusz321.republika.pl/

ZA KSIEZY ZAPLACI FRAU RAPACZYNSKI: MA KASE Z RYWI

[Gość: silesius]

[Gość: Artur]

a ja sie nie godze zeby premier jezdzil za moje pieniadze - brane z mojego
podatku - sluzbowym smaochodem, ale czy to ze ja sie na to nie godze zmieni
cos. Trzeba cos ustalic albo panstwo odda pieniadze z Funduszu Koscilenego -
czyli z dobr zabranych nieprawnie, albo placi ubezpiecznei zdrowtone tak jak
dotychczas. Rachunek jest prosty

[Gość: onbserwator]

kolego ciskasz sie o nirobów a w sejmie rachunki za benzyne samochodów
słuzbowych dla jendeno sa około 20tyś( na miesiac), bilety lotnicze , dopłaty
do stołówki, rachunki za telefony itd szukaj gzie indziej nierobów i
oszczedności

[Gość: hzk]

czy to panstwo w w biednym panstwie zlikwidowac komissje sprawy powinien
roztrzygac tylko nie zawisly sad

[Gość: Ed]

Kościół Katolicki w Polsce obraca ponad miliardem złotych rocznie. Część z tych
pieniędzy inwestuje w hotele, biurowce, media, sklepy i szpitale.

Skoro już uczestniczy w grze rynkowej, to czy - dla dobra własnego, wiernych i
gospodarki - nie powinien wycofać się z nieprzejrzystego, ale wygodnego układu
podatkowego i upublicznić niedającej się zweryfikować struktury finansowej?

Dzisiaj nikt nie wie, jakimi dokładnie pieniędzmi obraca Kościół Katolicki w
Polsce. Z szacunków Konferencji Episkopatu Polski wynika, że jest to ok. 1,2
mld złotych rocznie. Jednak skomplikowana struktura organizacyjno-prawna
Kościoła nie pozwala dokładnie określić tej kwoty.

Rzeczki i strumyki

Na razie finanse Kościoła to setki strumieni pieniężnych, które w jednych
miejscach się łączą, a w innych rozgałęziają, tworząc skomplikowaną sieć
transferów. Na dodatek, w przepływie tym uczestniczą niejednokrotnie firmy
komercyjne (w tym spółki skarbu państwa). Tak było np. w przypadku TV Puls i
ojców Franciszkanów (właścicieli koncesji), gdzie w stworzenie nowego kanału
zaangażowały się takie firmy jak PZU, KGHM Polska Miedź, Polskie Sieci
Energetyczne czy PKN Orlen. Strategicznym inwestorem w Radiu Plus (koncesja
Archidiecezji Warszawskiej) jest z kolei Prokom Investment i Dresdner Kleinwort
Capital (DrKC), a w budowę biurowca w centrum Warszawy zaangażował się
amerykański fundusz ABC Holdings, który dzieli się po połowie udziałami ze
stołeczną Archidiecezją. Episkopat ma także udziały w OFE Pocztylion.

Problemem, być może najważniejszym, jest jednak to, że prowadząc działalność
gospodarczą, Kościół nie podlega takim samym rygorom fiskalnym, jakie dotyczą
podmiotów świeckich. Dzisiaj kościelne osoby prawne są zwolnione z podatku CIT,
gdy ich dochody są przeznaczane m.in. "na cele kultu religijnego, oświatowo-
wychowawcze, kulturalne, charytatywno-opiekuńcze oraz na konserwację zabytków
(...) inwestycje sakralne (...)" itd. Ten przywilej w kontekście
nieprzejrzystości i braku możliwości zweryfikowania finansów Kościoła
Katolickiego stwarza pole do nadużyć. Gdyby kościelne osoby prawne nie były
zwolnione z obowiązku prowadzenia dokumentacji wymaganej przez przepisy
Ordynacji Podatkowej, wówczas o rzetelności finansowej Kościoła mógłby
przynajmniej zaświadczyć fiskus. Rodzi się tutaj jeszcze inne, równie ważne
pytanie: czy utrzymywanie ulg podatkowych dla Kościoła, który - bądź co bądź -
uczestniczy w grze rynkowej, jest fair w stosunku do świeckich podmiotów
gospodarczych, które takich możliwości nie mają?

Aby odpowiedzieć na to pytanie, należy najpierw przyjrzeć się skali przychodów
i kosztów Kościoła.

Na tacy i w skarbonce

Każda parafia rozlicza się ze swoich przychodów i kosztów na swój własny
sposób. Nie ma ujednoliconego standardu sprawozdawczości finansowej w
poszczególnych diecezjach. Nawet ekonom Konferencji Episkopatu Polski, ks. Jan
Drob, twierdzi, że nie ma dokładnych danych na temat dochodów całego Kościoła,
ale z grubsza szacuje je na ok. 1,2 mld zł rocznie. Podstawę tych dochodów
stanowią datki wiernych.

- Przeciętna składka na tacę wynosi około 50 groszy. Jeśli przyjmiemy, że
średniej wielkości parafia liczy około 3 tys. wiernych, a połowa z nich chodzi
do kościoła raz w tygodniu, to kwota zebrana na tzw. ofiarę kolektową wyniesie
750 zł tygodniowo, a miesięcznie 3 tys. zł. Do tego należy dodać kwoty z
obsługi kilkudziesięciu wydarzeń okazjonalnych rocznie, takich jak: śluby,
pogrzeby oraz chrzty - tłumaczy ks. Jan Drob.

Jeśli ostrożnie przyjmiemy, że opłaty za posługi religijne stanowią podobne
wpływy do tych z ofiar kolektowych, to można obliczyć, że miesięczny dochód
jednej parafii to ok. 6 tys. zł. W Polsce jest 10 tys. parafii, co -
teoretycznie - mogłoby oznaczać, że ich łączne przychody sięgają 60 mln zł
miesięcznie, a rocznie - 720 mln zł.

Tyle taca i skarbonka. W takim razie skąd Kościół bierze pozostałe 480 mln zł
rocznie? Otóż prowadzi wydawnictwa, sklepy z dewocjonaliami, domy pielgrzyma,
szkoły, a także - co bardzo ważne - dzierżawi grunty, które odzyskał w ramach
rewindykacji majątku znacjonalizowanego po wojnie. W wyniku działania
specjalnej komisji rewindykacyjnej (tzw. Komisji Majątkowej), w skład której
wchodzą przedstawiciele Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz
Episkopatu, otrzymał już ponad 56 tys. hektarów ziemi, na których stoją także
szkoły, szpitale czy przedszkola. Dzierżawa tych nieruchomości przynosi spory
dochód. Co więcej, jeśli skarb państwa nie może z różnych powodów zwrócić
odebranych ziem, decyduje się na inną formę rekompensaty, chociażby w
postaci... pakietów akcji spółek giełdowych. Tak się stało w 2001 r., kiedy
Ministerstwo Skarbu przekazało Archidiecezji Poznańskiej 7488 akcji Okocim SA
(po 20,90 zł każda) i 60 tys. akcji Cersanit SA (po 19,20 zł). Kolejnym źródłem
finansowania jest Fundusz Kościelny, dotowany z budżetu państwa. Fundusz
powstał na mocy ustawy z 1950 roku, która miała rekompensować Kościołom różnych
wyznań straty, związane z utratą nieruchomości. Tylko w 2003 i 2004 r. na konto
Funduszu wpłynęła kwota niemal 160 mln złotych.

Koszty, koszty

Druga strona równania to wydatki, jakie ma Kościół. Po pierwsze,
musi "wykarmić" naprawdę sporą rzeszę ludzi. Z danych Instytutu Statystyki
Kościoła Katolickiego SAC wynika, że w Polsce jest około 60 tysięcy osób
duchownych (księży, braci i sióstr zakonnych oraz alumnów). A przecież do tego
należy dodać jeszcze kościelnych, organistów i innych pracowników świeckich.
Ponadto Kościół musi utrzymać kilkanaście tysięcy obiektów sakralnych, z
których niejeden wymaga generalnego remontu. Do tego dochodzą koszty budowy i
utrzymania szkół, sierocińców czy domów opieki paliatywnej.

Skala wydatków jest więc olbrzymia. Nie zmienia tego nawet fakt, że część z
nich finansowana jest również z innych źródeł. Konserwacja zabytków np.
częściowo jest opłacana przez resort kultury, pensje katechetom płaci
Ministerstwo Edukacji, w konkretnych projektach (na przykład przy renowacji
obiektów sakralnych Archidiecezji Śląskiej, która w ciągu najbliższych trzech
lat kosztować będzie 10 mln zł) część kosztów pokryją dotacje unijne. Konkordat
oraz odpowiednie ustawy zagwarantowały Kościołowi, że nie ponosi on wydatków
związanych z utrzymaniem szkół wyższych, lecz jedynie koszty ich ewentualnej
rozbudowy oraz remontów. Dotyczy to Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego i
Papieskiej Akademii Teologicznej z Krakowa.

W przypadku jednak tych dziedzin, o które Kościół musi dbać sam, orientację w
jego wydatkach utrudnia fakt, że nie ma jednej kasy, z której pieniądze te
byłyby wydawane.

Z "górki" czy pod "górkę"

Kościelne podmioty gospodarcze mają prawo do składania wniosków do naczelników
urzędów skarbowych w sprawie zwolnienia ich z obowiązku comiesięcznego
składania deklaracji CIT. Muszą jedynie zadeklarować, że dochód z działalności
przeznaczą np. na "cele kultu religijnego". Ministerstwo Finansów nie ma danych
na temat wielkości tych zwolnień. Ma jedynie zagregowane dane o łącznej kwocie
zwolnień z podatku dochodowego od osób prawnych dla wszystkich instytucji
zawartych w art. 17 ustawy o CIT (czyli Kościół, Straż Pożarna, NFZ, Bank
Gospodarstwa Krajowego). W 2002 r. było to 7,484 mld zł.

Z rozmów, które przeprowadziliśmy z ekonomami poszczególnych archidiecezji,
wnioskujemy, że Kościół generalnie korzysta z możliwości niepłacenia CIT-u.
Jednocześnie do działalności biznesowych, w których najczęściej wykorzystuje
ulgę, należą takie jak: prowadzenie drukarni, wydawnictw, rozgłośni radiowych,
sklepów, hoteli i szpitali. W takim razie pytanie brzmi: czy uprzywilejowana
pozycja kościelnych firm w obrocie gospodarczym w jakikolwiek sposób zakłóca
równowagę rynkową?

cdn

[Gość: Ed]

Przyjrzyjmy się kilku przykładom:

Archidiecezja Katowicka jest właścicielem 6 takich spółek. Są to: Księgarnia
Św. Jacka, spółka produkcyjna Ars Catholica, radio diecezjalne, agencja
reklamowa, wydawnictwo wydające tygodnik "Gość Niedzielny" i miesięcznik "Mały
Gość Niedzielny" oraz drukarnia. Dwie pierwsze, najbardziej zyskowne - obracają
kilkoma milionami złotych rocznie. Są to przedsięwzięcia realizujące w jakimś
zakresie misję statutową Kościoła, więc trudno byłoby się doszukiwać
bezpośredniej konkurencji u świeckich odpowiedników.

Jednocześnie zwolnienie tych podmiotów z podatku CIT pomaga Archidiecezji
(wprawdzie w małym zakresie, ale zawsze) w rozbudowie gmachu Wydziału
Teologicznego Uniwersytetu Śląskiego za 50 mln złotych i budowie bursy
studenckiej za 40 mln zł. Kolejne kilkanaście milionów pochłonie budowa
centrali Caritasu, zaplecza mieszkalnego dla profesorów Wydziału Teologicznego
oraz 20 kościołów.
Archidiecezja Krakowska. Tutaj Kościół postawił raczej na hotelarstwo.
Krakowska parafia Bazyliki Mariackiej jest właścicielem trzygwiazdkowego,
staromiejskiego hotelu "Wit Stwosz". Hotel nie rozlicza się z fiskusem,
ponieważ cały dochód automatycznie przeznacza na remont Bazyliki Mariackiej.
Proboszcz parafii Bazyliki Mariackiej, ks. Bronisław Fidelus, twierdzi, że
przedsięwzięcie jest zyskowne, ale z powodu kryzysu w branży hotelarskiej
rocznie na czysto przynosi jedynie 300 tys. zł. Krakowska Archidiecezja chce
otworzyć kolejne dwa hotele. - Będą usytuowane w centrum Krakowa. Są to w 100%
nasze inwestycje. Otrzymaliśmy już pozwolenie na budowę i rozpoczęliśmy
poszukiwania pieniędzy - mówi ks. Marek Głownia, ekonom Archidiecezji
Krakowskiej. Jednak jeśli weźmiemy pod uwagę, że w Krakowie jest około 100
hoteli, to chyba działalność trzech kościelnych nie wpłynie szczególnie na
zmianę tamtejszego krajobrazu rynkowego. Ponadto pieniądze z komercyjnych
przedsięwzięć księży-biznesmenów pomagają Archidiecezji w budowie 20 kościołów,
domu pielgrzyma oraz biblioteki Papieskiej Akademii Teologicznej. Na tle innych
Archidiecezja Krakowska może nieco swobodniej dysponować wydatkami, bo na
remonty obiektów sakralnych łoży Narodowy Fundusz Odnowy Zabytków Krakowa, na
którego konto rokrocznie wpływa z budżetu państwa około 30 mln złotych.

W śmiałości przedsięwzięć biznesowych przoduje Archidiecezja Warszawska.
Dlatego też stołeczne inwestycje budzą najwięcej kontrowersji.

Archidiecezja weszła w spółkę z amerykańskim inwestorem ABC Holdings, by w 2000
r. kosztem 25 mln dolarów postawić w centrum Warszawy biurowiec - Roma Office
Center (ROC). Kościół nie musiał wykładać gotówki, ponieważ jego udział w
spółce ograniczył się do wniesienia aportem ziemi. Grunt okazał się na tyle
cenny, że Archidiecezja uzyskała 50% udziałów w spółce.

Kolejnym przedsięwzięciem było tegoroczne wybudowanie drugiego biurowca -
Centrum Jasna. Budynek jest usytuowany w jeszcze lepszym punkcie Warszawy. Tym
razem Archidiecezja nie wchodziła w żaden alians z inwestorem świeckim, lecz
sama założyła spółkę deweloperską Centrum Jasna Sp. z o.o., której jest jedynym
właścicielem. Z podatkowego punktu widzenia był to krok uzasadniony. Art. 17
ust. 1 pkt 4b ustawy o CIT mówi, że wolne od podatku są "dochody spółek,
których jedynymi udziałowcami (akcjonariuszami) są kościelne osoby prawne".
Oczywiście, wcześniej Archidiecezja musi wykazać fiskusowi, że dochód jest
przeznaczany na "cele kultu religijnego". A dochód jest spory, bo wg firmy
Cushman & Wakefield Healey & Baker, zajmującej się wynajmem przestrzeni
biurowej w obu budynkach - ROC, którego powierzchnia biurowa wynosi 11 700 m2,
jest praktycznie w 100% wynajęty, a budynek Centrum Jasna jeszcze przed
czerwcowym oddaniem, miał zamówienia na 1,5 tys. m2 (z 7 tys. powierzchni
użytkowej). Według C&W H&B, można założyć, że średnia cena wyjściowa (przed
negocjacjami) miesięcznego wynajmu 1 m2 w ROC wynosi 21 dolarów plus 6 dolarów
obligatoryjnych kosztów eksploatacyjnych. W Centrum Jasna, cena wyjściowa 1 m2
wynosi 23 dolary (plus 5 dolarów kosztów eksploatacyjnych). Zdaniem
specjalistów z C&W H&B, cenę wyjściową czynszu można w trakcie negocjacji zbić
o góra 20-30% (w zależności od tego, ile chce się wynająć).

Kościół do momentu tych inwestycji nie miał wcześniej doświadczeń biznesowych
na taką skalę. Jednak wykazał się nie lada przedsiębiorczością, bo w przypadku
ROC nie wyłożył ani złotówki, a w przypadku Centrum Jasna w uzyskaniu kredytu
na inwestycję (którą szacuje się na 15 mln dolarów) pomógł C&W H&B. Firma
wystarała się o kredyt w BZ WBK.

Szansa czy zagrożenie dla biznesu?

Można dyskutować, czy przesunięcie kwot, które w przypadku normalnej firmy
stanowiłyby podatek - na cele charytatywne (np. prowadzenie Caritasu -
największej jak dotąd instytucji charytatywnej w Polsce), czy też na renowację
dziesiątków kościołów (z których niejeden ma wartość zabytkową) jest
posunięciem rozsądnym z punktu widzenia gospodarki i konkurencyjności
przedsiębiorstw. Sprawa dyskusyjna, tym bardziej że przesunięcia nie podlegają
żadnym procedurom kontrolno-skarbowym. W innych krajach europejskich w celu
uniknięcia takiej dyskusji zdecydowano się na wprowadzenie podatku kościelnego.
W Niemczech np. podatnicy składają pisemne deklaracje o swoim wyznaniu i na tej
podstawie państwo przeznacza kwotę w wysokości od 8-9% należnego podatku
właśnie na rzecz poszczególnych Kościołów. Te z kolei, w zamian za kwoty
przekazywane z podatków, same muszą się już martwić, w jaki sposób utrzymywać
swoje struktury i rozliczają się ze swoich kosztów i przychodów na takich
samych zasadach jak podmioty świeckie. Jasne i przejrzyste. W Polsce natomiast
nie dość, że w samym systemie podatkowym panuje potworny bałagan, to mamy
jeszcze ulgi dla Kościoła i liczne fundusze celowe, które mu w różnym zakresie
pomagają (np. płacą na remonty obiektów sakralnych lub - tak jak w przypadku
Fundusz Kościelnego - pieniądze trafiają w 90% do ZUS-u na opłacenie składek z
tytułu ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych dla osób duchownych). Kościół
jednak broni się przed zniesieniem ulg i wprowadzeniem podatku na wzór
zachodni. Argumentuje to masowym "wypisywaniem" się z Kościołów wiernych z
krajów zachodnich, którzy kojarzą te instytucje jako organy "parafiskalne"'.

Z drugiej jednak strony uprzywilejowana pozycja Kościoła w Polsce sprawia, że
skorzystać na tym mogą także podmioty świeckie, chcące wejść z nim w relacje
biznesowe. I tak np. Archidiecezji Katowickiej współpracę zaproponował
deweloper budujący osiedla mieszkaniowe. - Dostaliśmy taką ofertę. Mielibyśmy
wnieść aportem do spółki komandytowej nieruchomości gruntowe, a resztę
sfinansowałby świecki partner. Nie mówimy nie, ale musimy się nad tym jeszcze
zastanowić - mówi ks. Mirosław Pesiur, ekonom Archidiecezji Katowickiej.

W stronę jawności?

Nieśmiałą próbę ujednolicenia systemu gospodarowania pieniędzmi Kościoła podjął
w tym roku ks. Jan Drob. Stworzył spółkę handlową o nazwie Port, która może w
imieniu wszystkich diecezji negocjować ceny usług i towarów, dostarczanych do
poszczególnych zakonów, probostw i kurii. Za wynegocjowany rabat otrzyma
odpowiednią prowizję.

- Kościół w Polsce to ogromny rynek zbytu. Jeśli będziemy negocjowali w imieniu
wszystkich podmiotów, to uzyskamy zdecydowanie niższe ceny np. za węgiel, drób,
samochody, usługi bankowe, ubezpieczeniowe, informatyczne, niż byłoby to
możliwe przy pojedynczych zakupach - tłumaczy ks. Jan Drob. Spółka prowadziła
już rozmowy z GM Poland, a z PZU podpisała nawet umowę (na razie tylko na
ubezpieczenie jednej diecezji). Ks. Drob twierdzi, że korzystając z efektu
skali, Port jest w stanie wynegocjować ceny o co najmniej 20% niższe niż
zawarte w cennikach.

cdn

[Gość: Ed]

dziś jest: Czwartek, 12 Sierpnia
imieniny: Hilarii, Juliana, Lecha












Businessman Magazine

Al. Jerozolimskie 123
02-017 Warszawa
tel. [phone]

Reklama
tel. [phone] w.180

Redaktor naczelny
Wojciech Romański



Więcej światła


Kościół Katolicki w Polsce obraca ponad miliardem złotych rocznie. Część z tych
pieniędzy inwestuje w hotele, biurowce, media, sklepy i szpitale.

Skoro już uczestniczy w grze rynkowej, to czy - dla dobra własnego, wiernych i
gospodarki - nie powinien wycofać się z nieprzejrzystego, ale wygodnego układu
podatkowego i upublicznić niedającej się zweryfikować struktury finansowej?

Dzisiaj nikt nie wie, jakimi dokładnie pieniędzmi obraca Kościół Katolicki w
Polsce. Z szacunków Konferencji Episkopatu Polski wynika, że jest to ok. 1,2
mld złotych rocznie. Jednak skomplikowana struktura organizacyjno-prawna
Kościoła nie pozwala dokładnie określić tej kwoty.

Rzeczki i strumyki

Na razie finanse Kościoła to setki strumieni pieniężnych, które w jednych
miejscach się łączą, a w innych rozgałęziają, tworząc skomplikowaną sieć
transferów. Na dodatek, w przepływie tym uczestniczą niejednokrotnie firmy
komercyjne (w tym spółki skarbu państwa). Tak było np. w przypadku TV Puls i
ojców Franciszkanów (właścicieli koncesji), gdzie w stworzenie nowego kanału
zaangażowały się takie firmy jak PZU, KGHM Polska Miedź, Polskie Sieci
Energetyczne czy PKN Orlen. Strategicznym inwestorem w Radiu Plus (koncesja
Archidiecezji Warszawskiej) jest z kolei Prokom Investment i Dresdner Kleinwort
Capital (DrKC), a w budowę biurowca w centrum Warszawy zaangażował się
amerykański fundusz ABC Holdings, który dzieli się po połowie udziałami ze
stołeczną Archidiecezją. Episkopat ma także udziały w OFE Pocztylion.

Problemem, być może najważniejszym, jest jednak to, że prowadząc działalność
gospodarczą, Kościół nie podlega takim samym rygorom fiskalnym, jakie dotyczą
podmiotów świeckich. Dzisiaj kościelne osoby prawne są zwolnione z podatku CIT,
gdy ich dochody są przeznaczane m.in. "na cele kultu religijnego, oświatowo-
wychowawcze, kulturalne, charytatywno-opiekuńcze oraz na konserwację zabytków
(...) inwestycje sakralne (...)" itd. Ten przywilej w kontekście
nieprzejrzystości i braku możliwości zweryfikowania finansów Kościoła
Katolickiego stwarza pole do nadużyć. Gdyby kościelne osoby prawne nie były
zwolnione z obowiązku prowadzenia dokumentacji wymaganej przez przepisy
Ordynacji Podatkowej, wówczas o rzetelności finansowej Kościoła mógłby
przynajmniej zaświadczyć fiskus. Rodzi się tutaj jeszcze inne, równie ważne
pytanie: czy utrzymywanie ulg podatkowych dla Kościoła, który - bądź co bądź -
uczestniczy w grze rynkowej, jest fair w stosunku do świeckich podmiotów
gospodarczych, które takich możliwości nie mają?

Aby odpowiedzieć na to pytanie, należy najpierw przyjrzeć się skali przychodów
i kosztów Kościoła.

Na tacy i w skarbonce

Każda parafia rozlicza się ze swoich przychodów i kosztów na swój własny
sposób. Nie ma ujednoliconego standardu sprawozdawczości finansowej w
poszczególnych diecezjach. Nawet ekonom Konferencji Episkopatu Polski, ks. Jan
Drob, twierdzi, że nie ma dokładnych danych na temat dochodów całego Kościoła,
ale z grubsza szacuje je na ok. 1,2 mld zł rocznie. Podstawę tych dochodów
stanowią datki wiernych.

- Przeciętna składka na tacę wynosi około 50 groszy. Jeśli przyjmiemy, że
średniej wielkości parafia liczy około 3 tys. wiernych, a połowa z nich chodzi
do kościoła raz w tygodniu, to kwota zebrana na tzw. ofiarę kolektową wyniesie
750 zł tygodniowo, a miesięcznie 3 tys. zł. Do tego należy dodać kwoty z
obsługi kilkudziesięciu wydarzeń okazjonalnych rocznie, takich jak: śluby,
pogrzeby oraz chrzty - tłumaczy ks. Jan Drob.

Jeśli ostrożnie przyjmiemy, że opłaty za posługi religijne stanowią podobne
wpływy do tych z ofiar kolektowych, to można obliczyć, że miesięczny dochód
jednej parafii to ok. 6 tys. zł. W Polsce jest 10 tys. parafii, co -
teoretycznie - mogłoby oznaczać, że ich łączne przychody sięgają 60 mln zł
miesięcznie, a rocznie - 720 mln zł.

Tyle taca i skarbonka. W takim razie skąd Kościół bierze pozostałe 480 mln zł
rocznie? Otóż prowadzi wydawnictwa, sklepy z dewocjonaliami, domy pielgrzyma,
szkoły, a także - co bardzo ważne - dzierżawi grunty, które odzyskał w ramach
rewindykacji majątku znacjonalizowanego po wojnie. W wyniku działania
specjalnej komisji rewindykacyjnej (tzw. Komisji Majątkowej), w skład której
wchodzą przedstawiciele Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz
Episkopatu, otrzymał już ponad 56 tys. hektarów ziemi, na których stoją także
szkoły, szpitale czy przedszkola. Dzierżawa tych nieruchomości przynosi spory
dochód. Co więcej, jeśli skarb państwa nie może z różnych powodów zwrócić
odebranych ziem, decyduje się na inną formę rekompensaty, chociażby w
postaci... pakietów akcji spółek giełdowych. Tak się stało w 2001 r., kiedy
Ministerstwo Skarbu przekazało Archidiecezji Poznańskiej 7488 akcji Okocim SA
(po 20,90 zł każda) i 60 tys. akcji Cersanit SA (po 19,20 zł). Kolejnym źródłem
finansowania jest Fundusz Kościelny, dotowany z budżetu państwa. Fundusz
powstał na mocy ustawy z 1950 roku, która miała rekompensować Kościołom różnych
wyznań straty, związane z utratą nieruchomości. Tylko w 2003 i 2004 r. na konto
Funduszu wpłynęła kwota niemal 160 mln złotych.

Koszty, koszty

Druga strona równania to wydatki, jakie ma Kościół. Po pierwsze,
musi "wykarmić" naprawdę sporą rzeszę ludzi. Z danych Instytutu Statystyki
Kościoła Katolickiego SAC wynika, że w Polsce jest około 60 tysięcy osób
duchownych (księży, braci i sióstr zakonnych oraz alumnów). A przecież do tego
należy dodać jeszcze kościelnych, organistów i innych pracowników świeckich.
Ponadto Kościół musi utrzymać kilkanaście tysięcy obiektów sakralnych, z
których niejeden wymaga generalnego remontu. Do tego dochodzą koszty budowy i
utrzymania szkół, sierocińców czy domów opieki paliatywnej.

Skala wydatków jest więc olbrzymia. Nie zmienia tego nawet fakt, że część z
nich finansowana jest również z innych źródeł. Konserwacja zabytków np.
częściowo jest opłacana przez resort kultury, pensje katechetom płaci
Ministerstwo Edukacji, w konkretnych projektach (na przykład przy renowacji
obiektów sakralnych Archidiecezji Śląskiej, która w ciągu najbliższych trzech
lat kosztować będzie 10 mln zł) część kosztów pokryją dotacje unijne. Konkordat
oraz odpowiednie ustawy zagwarantowały Kościołowi, że nie ponosi on wydatków
związanych z utrzymaniem szkół wyższych, lecz jedynie koszty ich ewentualnej
rozbudowy oraz remontów. Dotyczy to Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego i
Papieskiej Akademii Teologicznej z Krakowa.

W przypadku jednak tych dziedzin, o które Kościół musi dbać sam, orientację w
jego wydatkach utrudnia fakt, że nie ma jednej kasy, z której pieniądze te
byłyby wydawane.

Z "górki" czy pod "górkę"

Kościelne podmioty gospodarcze mają prawo do składania wniosków do naczelników
urzędów skarbowych w sprawie zwolnienia ich z obowiązku comiesięcznego
składania deklaracji CIT. Muszą jedynie zadeklarować, że dochód z działalności
przeznaczą np. na "cele kultu religijnego". Ministerstwo Finansów nie ma danych
na temat wielkości tych zwolnień. Ma jedynie zagregowane dane o łącznej kwocie
zwolnień z podatku dochodowego od osób prawnych dla wszystkich instytucji
zawartych w art. 17 ustawy o CIT (czyli Kościół, Straż Pożarna, NFZ, Bank
Gospodarstwa Krajowego). W 2002 r. było to 7,484 mld zł.

Z rozmów, które przeprowadziliśmy z ekonomami poszczególnych archidiecezji,
wnioskujemy, że Kościół generalnie korzysta z możliwości niepłacenia CIT-u.
Jednocześnie do działalności biznesowych, w których najczęściej wykorzystuje
ulgę, należą takie jak: prowadzen

[Gość: katoliczka]

swieta prawda!!!!!!!! do roboty darmozjadow i do placenia!
maja pieniadze na drogie samochody to dlaczego spoleczenstwo ma ich utrzymywac?

[Gość: gaga]

Bardzo słusznie! Przywileje trzeba znosić, a szczególnie tej grupie społecznej.
Proponuję tylko, by ubezpieczenia dla księży płacili ci, którzy wcześniej
odbierali księżom środki utrzymania - niech komuchy teraz zapłacą! Niech też
zabiorą ubezpieczenia utrwalaczom władzy ludowej, SB-kom, beneficjentom
partyjnych emerytur. Nie życzę sobie, żeby ich utrzymywać z moich podatków.

[Gość: Lucy]

Czy ktoś potrafi mi odpowiedzieć na pytanie dlaczego Kościół domaga się zwrotu
zabranego majątku skoro Fundusz Kościelny jest rekompensatą za te majątki?
W moim mieście Kościołowi Państwo zwróciło 10% powierzchni miasta. Ten sam
kościół sprzedał miastu te zwrócone ziemie. W między czasie oprócz tego miasto
przekazało gruntu pod budowę kościołów za symboliczną złotówkę.Ale to się
pewnie nie liczy. A ile jest jeszcze takich miast gdzie przekazywano ziemię pod
budowę kościołów i tego się też nie liczy?

Kto zapłaci za księży

[Gość: Anty klerykał]

Jeśli ja muszę opłacać sobie sam skladkę, to dlaczego księża mają być opłacani
przeze mnie ? To uduchowione towarzytwo chciało by tylko przywilejów w zamian
za pzerność i chęć wtykania swego nosa w nie swoje sprawy.
Powinni i muszą opłacać się sami.

[Gość: Mariner]

Tylko ten co płaci podatki ma pełne prawo uważać się za obywatela. Ci co się od
tego uchylaja, bez względu na motywy sami stawiają sie jako obywatele drugiej
kategorii. Obojętnie czy to jest kler, czy rolnicy. Żyja na cudzy koszt.
M.

[nowy.oszelom.z.radia.maryja]

Gość portalu: realista napisał(a):

> Składki zdrowotne na kler idą z budzetu. Budzet zasilają podatnicy czyli my.
> Wychodzi na to że utrzymujemy tą zboczoną chołotę.
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=13&w=14842061