mazala2
30.07.26, 21:27
w PRL-u a szczególne znienawidzony przez Jerzego Urbana, zdaniem moim, propagatora satanizmu w Polsce.
Życie, aktywność i sukcesy św. Maksymiliana Marii Kolbego
Maksymilian Maria Kolbe (właśc. Rajmund Kolbe, ur. 8 stycznia 1894 w Zduńskiej Woli, zm. 14 sierpnia 1941 w KL Auschwitz) – polski zakonnik, franciszkanin konwentualny, prezbiter, misjonarz, wybitny twórca mediów i męczennik za wiarę. Postać niezwykle dynamiczna, której życie łączyło głęboką mistyka z nowoczesnym pragmatyzmem i nowatorstwem organizacyjnym.
1. Droga życiowa i powołanie
Dzieciństwo i młodość: Urodził się w uboższej, religijnej rodzinie robotniczej. W 1907 roku wstąpił do niższego seminarium zakonnego ojców franciszkanów we Lwowie.
Wizje i maryjna duchowość: Kluczowy moment jego życia nastąpił w dzieciństwie, gdy ukazała mu się Matka Boża trzymająca w rękach dwie korony: białą (oznaczającą czystość) i czerwoną (oznaczającą męczeństwo). Zapytany, którą wybiera, odpowiedział: "Wszystkie!". To pragnienie czystości i oddania życia za wiarę ukształtowało całą jego drogę.
Studia w Rzymie: W 1912 roku został wysłany na studia do Rzymu, gdzie uzyskał doktoraty z filozofii oraz teologii.
2. Działalność i wielkie sukcesy apostolskie
Ojciec Kolbe był wizjonerem, który do szerzenia ewangelii zaprzągł nowoczesne technologie masowego przekazu.
Rycerstwo Niepokalanej (MI):
Założone przez niego w 1917 roku w Rzymie stowarzyszenie religijne miało na celu nawrócenie grzeszników i zbawienie dusz przez pośrednictwo Maryi. Organizacja ta z czasem rozrosła się do gigantycznej skali międzynarodowej, skupiając setki tysięcy, a później miliony członków na całym świecie.
Wydawnictwo i „Rycerz Niepokalanej”:
W 1922 roku zaczął wydawać w Krakowie miesięcznik „Rycerz Niepokalanej”. Pismo to stało się fenomenem prasowym dwudziestolecia międzywojennego – osiągnęło w rekordowo krótkim czasie nakład przekraczający milion egzemplarzy miesięcznie, co było niespotykanym dotąd osiągnięciem w Polsce.
Stworzenie Niepokalanowa:
W 1927 roku założył pod Warszawą klasztor-wydawnictwo, nazwany Niepokalanowem.
Miejsce to rozrosło się w niezwykłym tempie – z małej placówki stało się największym klasztorem na świecie (w przededniu II wojny światowej mieszkało tam ponad 700 zakonników i kandydatów).
Niepokalanów był samorządnym, nowoczesnym miasteczkiem przemysłowym wyposażonym w najnowocześniejsze maszyny drukarskie, własną elektrownię, straż pożarną, a nawet małe lotnisko. Wydawano tam nie tylko „Rycerza”, ale także dziennik „Mały Dziennik”, który osiągał ogromne nakłady.
Misje w Japonii:
W 1930 roku wyjechał z grupą współbraci do Azji. W Japonii, bez znajomości języka i środków finansowych, założył w Nagasaki japoński odpowiednik Niepokalanowa (Mugenzai no Sono – Ogród Niepokalanej) oraz zaczął wydawać japońską wersję pisma (Seibo no Kishi). Klasztor w Nagasaki przetrwał później wybuch bomby atomowej, co przypisywano szczególnemu wstawiennictwu Maryi.
3. Męczeństwo i śmierć w Auschwitz
Wybuch II wojny światowej: Po wybuchu wojny Niepokalanów stał się schronieniem dla tysięcy uchodźców, w tym wielu wysiedlonych Żydów, którym o. Kolbe udzielał pomocy materialnej i duchowej.
Aresztowanie: Niemieckie władze okupacyjne dwukrotnie go aresztowały. Ostatecznie, 17 lutego 1941 roku, trafił do więzienia na Pawiaku, a 28 maja 1941 roku został przewieziony do niemieckiego obozu koncenterskiego Auschwitz (numer obozowy 16670).
Akt heroicznej miłości:
Pod koniec lipca 1941 roku z bloku, w którym przebywał o. Kolbe, uciekł więzieciony. W odwecie komendant obozu wyznaczył dziesięciu mężczyzn na śmierć głodową.
Jednym z wybranych był sierżant Franciszek Gajowniczek, który zaczął płakać i rozpaczać nad losem swojej żony i dzieci.
Widząc to, o. Maksymilian wystąpił z szeregu i dobrowolnie zaproponował, że odda życie za nieznanego sobie współwięźnia. Komendant obozu Karl Fritzsch wyraził zgodę.
Śmierć: Przez dwa tygodnie o. Kolbe wraz z innymi skazanymi przebywał w podziemnym bunkrze głodowym, trwając na modlitwie i pocieszając współtowarzyszy. Ponieważ po dwóch tygodniach wciąż żył, 14 sierpnia 1941 roku oprawcy dobili go zastrzykiem z kwasu karbolowego.
4. Dziedzictwo i upamiętnienie
Beatyfikacja i kanonizacja:
Został beatyfikowany przez papieża Pawła VI w 1971 roku jako wyznawca (wówczas brakowało jeszcze oficjalnego potwierdzenia precedensu dobrowolnego męczeństwa jako aktu miłości).
10 października 1982 roku papież Jan Paweł II ogłosił go świętym Kościoła katolickiego, zaliczając go w poczet męczenników i określając mianem „patrona naszych trudnych czasów”.
Patronat: Jest patronem trudnych czasów, diecezji koszalinowo-kołobrzeskiej, rodzin, dziennikarzy, sprawozdawców, abstynentów oraz więźniów obozów koncentracyjnych.