Gość: Polak
IP: *.marketscore.com / 170.224.224.*
30.01.05, 19:54
ANDRZEJ STELMACHOWSKI
Kończący 80 lat profesor i marszałek Senatu I kadencji to postać kluczowa dla
dziejów III RP. Specjalista do spraw rolnictwa na szersze polityczne wody
wypłynął w 1981 roku, gdy został doradcą NSZZ "Solidarność" Rolników
Indywidualnych. Jednak najważniejszy dla niego politycznie czas nadszedł w
1988 roku. Był najbardziej odpowiednim człowiekiem, by odegrać
rolę "zwornika" w negocjacjach między "solidarnościową" opozycją, Kościołem i
peerelowską władzą. To właśnie do Stelmachowskiego, związanego wówczas i z
Komitetem Obywatelskim przy Lechu Wałęsie, i z episkopatem, zwrócił się w
1988 sekretarz KC PZPR Józef Czyrek z propozycją rozmów. Przez następne
miesiące właśnie spotkania Czyrek - Stelmachowski stanowiły jedyną
płaszczyznę kontaktów władzy z opozycją w sprawie przeprowadzenia rozmów
Okrągłego Stołu. W efekcie tych rozmów reaktywowano "Solidarność" i
przeprowadzono wybory 4 czerwca 1989 roku. Stelmachowski został wybrany z
listy Komitetu Obywatelskiego do odrodzonego Senatu. Doceniono jego rolę w
doprowadzeniu do przemian - 4 lipca 1989 został wybrany na marszałka Senatu.
To również Stelmachowski był jednym z tych parlamentarzystów OKP, którzy 19
lipca tego samego roku, oddając nieważny głos, umożliwili wybór gen.
Wojciecha Jaruzelskiego na prezydenta. Ten gest nie przeszkodził jednak
Stelmachowskiemu zostać w grudniu 1991 roku ministrem edukacji narodowej
w "antykomunistycznym" rządzie Jana Olszewskiego. W tym okresie atrybutem o
politycznym znaczeniu stała się laska ministra - w czasie jednego z programów
telewizyjnych minister pogroził nią zapowiadającym strajk nauczycielom, czego
ci długo nie mogli mu zapomnieć. Po odejściu z rządu prof. Stelmachowski
zajął się problematyką polonijną, stojąc na czele stowarzyszenia Wspólnota
Polska.
