Światem zaczęła rzadzić Jesień.

[ius_et_lex]

Pora coś tam ogrodzić, usmażyć,
wynagrodzić, utulić, pomarzyć,
pora wrócić do własnych żon
czernieje klon...

Pora wrócić do dawnych rachunków
tych z gazownią i tych z Panem Bogiem,
pora wrocić do starych frasunków
juz mrozy za progiem...

Oj, dlugie te nasze jesienie
przedpokoje, przedsionki i sienie
przed zimą ostatnie postoje
niepokoje, spokoje...

Czas wyciągnąć obrączki z szuflady,
być gotowym na ważne narady,
pora zioła zaparzyć przed snem
pogwarzyć z psem...

Pora dziecku powiedzieć, że tata
zaprowadzi je znowu do szkoły
wierz mi synku, ty będziesz miał brata
tak mówią Anioły...

Oj, długie te nasze jesienie
przedpokoje, przedsionki i sienie
przed zimą ostatnie postoje
niepokoje , spokoje...

Do spiżarni już pora coś wrzucić
żal wyżalić i smutki wysmucić
na sylwestra wykupić bon
dla żon, dla żon...

A gdy nazbyt zaboli to wszystko,
gdy zapłonie i skromność i pycha,
no to w końcu...do wiosny już blisko
już blisko, do licha...!

oj, krótkie te nasze jesienie
przedpokoje, przedsionki i sienie
przed zimą ostatnie postoje
niepokoje, spokoje...


Agnieszka Osiecka

[palnick]

Idę sobie zamaszyście

I opada ze mnie życie jak jesienne liście.

Jakie liście? – dębu, brzozy, topoli,


Ale to boli.

No cóż? Było kilka miłości

I trwoga, i noce bezsenne,

Było dużo tkliwości i złości,

Wszystko zmienne.



No i lecą liście, liście,

A każde: imię.

Powiedz je uroczyście,

Wymień.


Ach, nie! To już nagie gałęzie

Chwytliwe.

Kiedy serce i myśl na uwięzi,

Jak być szczęśliwym?

I ostał się pień nagi,

Nad nim zamieci kłąb.

Odwagi!

To ja – dąb.

Władysław Broniewski

[ave.duce]

Cygańska jesień


Weź gitary śpiew
Weź jałowca dym
Weź tej nocy czerń
Niech konie ostrzej krzeszą skry

Cygańska jesień
Ruszy z tobą w świat
Cygańska jesień
Rozkołysze wóz
Wygasłe ognie
Znów roznieci wiatr
I koła wzbiją kurz

Znajoma śpiewka
ścichnie w dali gdziś
Cygańska wróżba
Spełni się lub nie
I tylko drogi
Tylko drogi kres
Nie zbliży nigdy się

Cygańska jesień
Ruszy z tobą w świat
Cygańska jesień
Rozkołysze wóz
Wygasłe ognie
Znów roznieci wiatr
I koła wzbiją kurz

Weź okruchy snu
Weź naręcze gwiazd
Weź przedświtu chłód
Pożegnaj miejsca które znasz

Cygańska jesień
Ruszy z tobą w świat
Cygańska jesień
Rozkołysze wóz
Wygasłe ognie
Znów roznieci wiatr
I koła wzbiją kurz

Gdzieś są łąki łąk
Gdzieś są rzeki rzek
Gdzieś daleko stąd
Szczęśliwy kto zobaczy je

Cygańska jesień
Ruszy z tobą w świat
Cygańska jesień
Rozkołysze wóz
Wygasłe ognie
Znów roznieci wiatr
I koła wzbiją kurz


Janusz Kondratowicz

Śmierć jesieni

[palnick]

Namiętna purpurą, oranżem
w złocieniach i brązach przepychu
przepięknie starzeje się jesień
rumiana ostatkiem młodości
promienna to znowu spłakana
i coraz to bardziej zmęczona
w mgieł woal porannych się skrywa
zziębnięta, zszarzała odchodzi
ze szronem srebrzystym na skroni....


Grażyna Jabłońska

[aurora.we.mgle]

wiersz Broniewskiego pieknie oddaje te wiecznosc.
serdecznosci
E:)

[palnick]

aurora.we.mgle napisała:

> wiersz Broniewskiego pieknie oddaje te wiecznosc.
> serdecznosci
> E:)
-----------------
Jeszcze raz dzięki :-)

To see a world in a grain of sand:)

[aurora.we.mgle]

To see a world in a grain of sand,
And a heaven in a wild flower,
Hold infinity in the palm of your hand,
And eternity in an hour.

William Blake

[rolotomasi]

I ostał się pień nagi,

Nad nim zamieci kłąb.

Odwagi!

To ja – dąb.

To się Władkowi udało, a p. zacytowało
KrajowyWajchowyForumowy

[palnick]

Liście zbielale od troski płoną w jesiennym słońcu,
purpurowe świecidełka na sękatych gałęziach
nie trwają dłużej niż podmuch wiatru.

Szelest jesiennej mowy w krętych żyłach drzew,
rośnie z każdym opadającym liściem.

Drzewa jak ciężkie meble w starym salonie
wierzą w swoją użyteczność,
dumne z czystej linii stołu
ukrytej w krawędziach pnia.

Ciała zdrewniałe od srogich wiatrów,
kruche jak suche gałęzie w wielkim lesie,
starcy wierzą w swoją użyteczność
dumni z tajemnych soków życia w korzeniach stóp.

Drewniani mędrcy kroczą niewzruszenie,
ściskają laskę na jesiennym spacerze
w purpurowych promieniach bladego słońca.


Iwona Opoczyńska

November....at the sea

[aurora.we.mgle]

by John Updike

The stripped and shapely
Maple grieves
The ghosts of her
Departed leaves.

The ground is hard,
As hard as stone.
The year is old,
The birds are flown.

And yet the world,
In its distress,
Displays a certain
Loveliness---

Złota jesień

[palnick]

Brąz się zakrada między trawy,
słońce żółci liście jaworów.
Podobne chmurom małe stawy
skrywają na dnie ciszę wieczoru.
Wrzesień minął, nadszedł październik,
nić białą lato snuje jesieni.
Czas na rozłąkę ludzi niewiernych,
nim mróz uczucia w sople zamieni.
Na pojednanie czas, na zgodę
serc, którym spokój nadzieje mości.
W te dni powrócić musi młodość
do kraju pięknej dalekości.
Ciesz się, że słońce zwycięża słotę
i świat jak jabłko w dłoniach trzyma.
Bowiem po dniach jesieni złotej
nadejdzie skuta srebrem zima.


Jan Kasprowicz

Moonlight - jesienny

[aurora.we.mgle]

Moonlight

AS a pale phantom with a lamp
Ascends some ruin's hainted stair,
So glides the moon along the damp
Mysterious chambers of the air.

Now hidden in cloud, and now revealed,
As if this phantom, full of pain,
Were by the crumbling walls concealed,
And at the windows seen again.

Until at last, serene and proud
In all the splendor of her light,
She walks the terraces of cloud,
Supreme as Empress of the Night.

I look, but recognize no more
Objects familiar to my view;
The very pathway to my door
Is an enchanted avenue.

All things are changed. One mass of shade,
The elm-trees drop their curtains down;
By palace, park, and colonnade
I walk as in a foreign town.

The very ground beneath my feet
Is clothed with a diviner air;
While marble paves the silent street
And glimmers in the empty square.

Illusion! Underneath there lies
The common life of every day;
Only the spirit glorifies
With its own tints the sober gray.

In vain we look, in vain uplift
Our eyes to heaven, if we are blind;
We see but what we have the gift
Of seeing; what we bring we find.

Henry Wadsworth Longfellow

To be a poet ...

[aurora.we.mgle]

To be a poet is to shiver with the wind,
To dream by moonlight and to
frolic with the clouds;
To have one's soul pinned to a
thousand heartstrings,
Or torn apart by a hundred
different loves.

~Xuan Dieu

Jesień

[palnick]

Kasztany z drzew strącają mali chłopcy,
Pożółkłe liście niesie drogą wiatr.
Jesiennym chłodem idziesz przesiąknięty,
I przez to bardziej zszarzał cały świat.
Ostatnie kwiaty więdną na balkonach,
Zasypia wcześniej w bramie nocny stróż.
I stare domy stoją przemoknięte,
na pustych oknach osiadł ciężki kurz.

Ty chcesz jesieni pełnej słońca,
Z wiatrem, który liście strąca,
Choć za chwilę Cię przykryje śniegu zimna biel.
I życie ciężko jest odmienić,
Wśród szarych dni i serc kamieni,
Zapytaj się człowieka obok,
Może on coś wie.

Kasztany z drzew spadają nam pod nogi,
Pożółkłe liście niesie drogą wiatr.
Przechodnie idą, tuląc się do płótów,
Zziębnięte twarze kryjąc w fałdach palt.
Jadące auta przecierają oczy
I woda spływa z ich gumowych rzęs.
I coraz ciemniej robi się na dworze,
I wszystko to ma swój jesienny sens.
I wszystko to ma swój jesienny sens.


Krzysztof Daukszewicz

[ave.duce]

jesienny.w.interia.pl/malarstwo_jesien/malarstwo_jesienne%20_alegorie/al21.htm

[ave.duce]

Na rozdrożu

Gdzie idziesz naga? - Po płaszcz z gwieździstych zamieci.
- Sama? - Na wietrze gniją ostatnich zwłok strzępy.
- Skąd? - W bagnach śmierci kwiat pachnie, tańczy i świeci
- Głodnaś? - Wnętrzności wyżarły pożądań sępy.

- Uciekasz? - Gna mnie z przepaści wzrok zimny, tępy.
- Idziesz bez żalu? - Nie płaczą matki twe dzieci.
- Wrócisz? - Księżycem w tej duszy senne ostępy
I błyskawicą wszechzgrozy, gdy pierś twą prześwieci.

- Stań chwilę - Pali me stopy jesienne ściernisko.
- Wezmę cię na ręce - Oczy twe syczą jak żmija.
- Pięknaś! - Pięknem jest wszystko gnijące - gdy mija.

- Wejdź w dom swój dawny. Rozpalę smolne ognisko.
- Dymi twój ogień - i wilczym jękom za blisko.
- Tyś nasza! - Niegdyś. Dziś wolna, sama, niczyja.


Maria Komornicka

Prześlizgując się ponad wszystkim

[aurora.we.mgle]

Prześlizgując się ponad wszystkim, przez wszystko,
Poprzez Naturę, Przestrzeń i Czas,
Jak okręt wodami sunący -
Nie tylko życie samo, ale podróż duszy
I śmierć, wiele śmierci opiewam.
Walt Whitman, przeł. Juliusz Żuławski

---
Kochani, zegnam sie na tydzien i udaje sie do krainy wiecznego lata. Ale wroce
koniecznie do jesiennych przymrozkow, bo czyz mozna nie kochac jesieni?
serdecznie pozdrawiam wszystkich milosninkow i autorow tego watku. Piekne sa te
jesienne wizerunki, ave. Ciekawe dlaczego sa na nich tylko kobiety.
E

[palnick]

aurora.we.mgle napisała:

> ---
> Kochani, zegnam sie na tydzien i udaje sie do krainy wiecznego lata. Ale
wroce koniecznie do jesiennych przymrozkow, bo czyz mozna nie kochac jesieni?
> serdecznie pozdrawiam wszystkich milosninkow i autorow tego watku. Piekne sa
te jesienne wizerunki, ave. Ciekawe dlaczego sa na nich tylko kobiety.
> E
----------
Emily, miłego grzania kosci :)Do zobaczenia za tydzień.

Jesienny sen

Zawiał wiatr
tchnął życie,
w martwy uśmiech drzew,
w paletę barwnych snów,
które rozmył deszcz.
Liście zaszeleściły jak
skrzydła białych aniołów,
wirują w tańcu
niczym zaplątane latawce.
Zapach pigwy ukołysał do snu
zziębnięte kasztany,
na niebie rozlał się mroczny atrament.
Noc okryła latarnie kocem,
obudził się księżyc-
jesień zmknęła oczy.


Sylwia Katz

[ius_et_lex]

Jesień, październik, tuż przed zmierzchem
niebo się pozbywa chmur. Nic zimniejszego
nad ten błękit, który ciemnieje jakby
za szybą zapadła noc. Nawet ptaki
zadrapań nie zostawiają na tej tafli. Ludzi
obwodzi kontur i dopiero teraz widać,
że ich figurki są przypadkiem, skazą
pejzażu gdy brną, znikają i
żadnych śladów nie zostawia nieobecność.

Andrzej Stasiuk

[palnick]

Tęsknię za tobą jesiennie -
Za tobą odległą
O zimne deszcze -
Szukam cię w nocy ciemnej,
W taki mrok,
W taki chłód

Stanisław Grochowiak

[ius_et_lex]

Widok utrwala się: skąpe drzewa
Zbierają zeszłoroczne liście, nie będą płakały, nosiły worów pokutnych, ani
zwracały
Do elegijnych driad i twardej trawy
Straże nieczuły szmaragd ich trawnika
Jednakże górnolotny umysł może wzgardzić
Takim ubóstwem. Żaden zmarły nie płacze

Niezapominajki między kamieniami
Wyściełają tę grobową ziemię. Tu jest godziwe gnicie
rozpruwające serce, obdzierające kość
Wolną od nieistniejącej żyły. Kiedy jeden nagi szkielet
Jest naprawdę spuchnięty, głosy wszystkich świętych opadają łagodnie:
Muchy nie oczekują żadnych zmartwychwstań w świetle słońca.

W absolutny krajobraz gap się, gap
Aż twoje oczy zamienią oślepiającą wizję na wietrze:
Jakiekolwiek zagubione duchy płoną
Potępione, wyjąc w całunach na wrzosowisku
Majaczą na smyczy zagłodzonego umysłu
Które zaludniają ogołocony pokój, pustkę, niezamieszkałe powietrze.

Sylwia Plath

Jesień w parku

[palnick]

Jesień w parku
Czerwienie takie że za chwilę ogień
złota i ochry że tuż-tuż Sahara
a jednak chłodno
i zamiast hosanny
szelest
stąpanie
odchodzenie czasu.

Ryszard Kapuściński

[ave.duce]

When I look into your eyes
I can see a love restrained
But darlin' when I hold you
Don't you know I feel the same

'Cause nothin' lasts forever
And we both know hearts can change
And it's hard to hold a candle
In the cold November rain

We've been through this such a long long time
Just tryin' to kill the pain

But lovers always come and lovers always
go
An no one's really sure who's lettin'
go today
Walking away

If we could take the time
to lay it on the line
I could rest my head
Just knowin' that you were mine
All mine
So if you want to love me
then darlin' don't refrain
Or I'll just end up walkin'
In the cold November rain

Do you need some time...on your own
Do you need some time...all alone
Everybody needs some time...
on their own
Don't you know you need some time...all alone

I know it's hard to keep an open heart
When even friends seem out to harm you
But if you could heal a broken heart
Wouldn't time be out to
charm you

Sometimes I need some time ... on my own
Sometimes I need some time ... all alone
Everybody needs some time ...
on their own
Don't you know you need some time...all alone

And when your fears subside
And shadows still remain
I know that you can love me
When there's no one left to blame
So never mind the darkness
We still can find a way
'Cause nothin' lasts forever
Even cold November rain

Don't ya think that you need somebody
Don't ya think that you need someone
Everybody needs somebody
You're not the only one
You're not the only one


Guns nRoses

Liście

[palnick]

Wiosną gdy liście się zazieleniły
O Twojej miłości mi mówiły
Latem liście szeleściły w drzewach
Nasza miłość się rozwinęła
Jesienią liście z drzew opadały
Nasza miłość w ich kolorach trwała.
Zimą śnieg liście na ziemi otulił
I miłość do wiosny przyhołubił

Piotr Sikorski

[ave.duce]

listopad to niekochana kobieta
co narzeka narzeka narzeka
rozpuściła włosy przed lustrem
i na nic już nie czeka
przeczytała wszystkie listy z drzew
w żadnym nie znalazła nic dla siebie
rozrzucone leżą u jej stóp
wiatr roznosi je po ziemi i po niebie
popatrzyła w gwiazdy a tam smutki
już na resztę życia jej pisane
więc zaniosła się wariackim śmiechem
żeby nikt nie wiedział co jest grane


Józef Baran

Jesienne sny

[palnick]

W kasztanów figlarnych brązach,
w liliowościach wrzosów
lśnieniem zachodu promiennych
zasypianiem oddycham...
W oczu ich głębie wracam
przez szelest liści w półdrogach
w serce jesieni wsłuchaniem
Pomieszkuję myślami
od zmierzchu po świt
szeleszczącego dnia.

?

[ave.duce]

Listopad

Listopad, niemal koniec świata, kilka minut przed zmierzchem.
Schroniłem się w kawiarni, siadłem tyłem do światła.
Wolne? Zajęte - odpowiadam, rzucam kurtkę na to drugie krzesło.

Och, gotów jestem już wyjść z tego miasta, ręce wytrzeć o
liście, cały ten kurz, tłuszcz miasta
wytrzeć o liście, wyjdź ze mną, zobaczysz.

Znudzimy się i pozabijamy po tygodniu, ale pomyśl o tych
łunach, które pozostawimy za sobą, o tych wszystkich miejscach
i kobietach, mężczyznach; pomyśl - z jaką ulgą

będziemy krzyczeć w hotelowym pokoju, na najwyższym piętrze,
a nasze krzyki dotrą na pewno aż na
portiernię. Wolne? Już, już za chwilę będzie wolne - odpowiadam.
Zmierzch.

Marcin Świetlicki

[ius_et_lex]

Obudzą mnie jarzębin
rozpacze wśród asfaltu,
listopad się pokłoni,
zastuka wiatr do drzwi...
i znowu jak hrabina
pijana wrócę z rautu,
i znów zobaczę siebie:
ten obraz bardzo zły.
W jesieni lustrze bladym,
o jedno lato starsza,
z piosenką do szuflady,
z mężczyzną,
któremu nie wystarczam.


Agnieszka Osiecka

Jak miło jesienią:)

[aurora.we.mgle]

Jak miło ...
Porzucić złudną arogancję wiecznego lata
Powrócić do kapryśnej melancholii słodko-kwaśnej jesieni
Splecionej z tysięcy odcieni szarości, bursztynu, szkarłatu
Dżdżu i nadziei
Brzemiennej wiosenną burzą odrodzenia….

Witajcie Mili Przyjaciele w najsympatyczniejszym tu wątku:))
serdeczne pozdrowienia:)
E.

[henryk.log]

[cheetah51]

www.ga.com.pl/08877x.htm
Trochę jak Serengeti;-)))

[ave.duce]

Lewe lewe loff


Chcę Ci powiedzieć jak bardzo Cię cenię
Chcę Ci powiedzieć jak bardzo Cię podziwiam
Chcę Ci powiedzieć: uważaj na te drogi
Ale nie mam odwagi...

Jest czwarta w nocy. Piszę przez chwilę
to co mi się we łbie ułożyło
Chciałbym, chociaż za oknem wiatr dmucha
Zanucić Ci prosto do ucha

Lewe lewe lewe loff loff loff loff
Lewe lewe lewe loff loff loff loff
Lewe lewe lewe loff loff loff loff
Lewe lewe lewe loff loff loff loff
Lewe lewe lewe loff loff loff loff
Lewe lewe lewe loff loff loff loff
Lewe lewe lewe loff loff loff loff
Lewe lewe lewe lewe lewe lewe lewe lewe lewe

Ty masz to co ja chciałbym
mieć gdybym kilka lat mniej miał
I tylko chcę Cię ostrzec:
Nie wyważaj drzwi otwartych na oścież

Ty masz taką mądrość głupią
Niech której wszyscy od Ciebie się uczą
I tylko chcę Ci powiedzieć
Ten pociąg nie pojedzie jeśli Ty w nim nie będziesz

Lewe lewe lewe loff loff loff loff
Lewe lewe lewe loff loff loff loff
Lewe lewe lewe loff loff loff loff
Lewe lewe lewe loff loff loff loff
Lewe lewe lewe loff loff loff loff
Lewe lewe lewe loff loff loff loff
Lewe lewe lewe lewe lewe lewe lewe lewe
Lewe lewe lewe lewe lewe lewe lewe

Przed chwilą o tym śniłem
Że na jakimś dworcu wszystko zostawiłem
Niewiadomy niepokój obudził mnie
Dlatego teraz siedzę i piszę
Ale żadne słowa tego nie opiszą
Co poczuć może człowiek ciemną jesienną nocą
Dlatego już kończę ten list
Listopad 1993

Lewe lewe lewe loff loff loff loff
Lewe lewe lewe loff loff loff loff
Lewe lewe lewe loff loff loff loff
Lewe lewe lewe lewe lewe lewe lewe lewe
Lewe lewe lewe loff loff loff loff
Lewe lewe lewe loff loff loff loff
Oh, lewe, oh lewe lewe lewe lewe lewe lewe lewe lewe lew

Pokochaj jesiennego robaka:).

[aurora.we.mgle]

Pokochaj robaka
co stoczy twe ciało
gdy dusza wstąpi do świata cieni
dobry Charon czule przeniesie
cząsteczki
co były tobą
do ogrodu wiecznego życia
wiosną zakwitniesz jabłonią
erotycznie wtuli się w ciebie pszczoła
uwiedziona twoim feromonem
staniesz się rumianym jabłkiem
wbiją się w ciebie zęby młode
i znów zawitasz człowiekiem
może lepszym
może ładniejszym
noże mądrzejszym
może tylko innym.

Pokochaj człowieka
napotkanego na życia drodze
chleb, którym z nim się podzielisz
myśl, którą mu przekażesz
przyjaźń miłość, którymi go obdarzysz
przeniosą atomy twej duszy
do rzeki człowieczeństwa.

Jesień to taka pora:)

[aurora.we.mgle]

Jesień to taka pora
gdy myślisz żeś słaby i chory
weź na wstrzymanie
Mociumpanie!
gdy wiosna jasna zawita
myśl dziarska ruszy z kopyta
zabulgocze krew w żyłach
i znów będziesz w siłach
chcenia od niechcenia
i marzenia w półcieniach
(o niebieskich migdalach naturalnie;)
E.

[ave.duce]

4.

Adamie! Znów jesteśmy sami,
Nadciąga grudzień... Spójrz, to on:
Te czarne wrony za oknami,
Ten na gałęziach biały szron.
Stanęła zima przed oczyma,
Najgorsza z wszystkich w życiu zim,
A jednak nawet taka zima
Przynosi łatwy męski rym!

Był czas, żem kochał się w wykwincie
Kunsztownych rymów, ale dziś
Powiadam rymom: "Same płyńcie,
Niech więzów nie zna moja myśl!"
Niech forma będzie jak szczeżuja,
Co w niej spoczywa treść jak małż:
Gdy pieśń na sztucznych skrzydłach buja,
Na dnie tej pieśni dźwięczy fałsz.

Ja prostym lotem ptaka sunę
W kraj wspomnień. Dobrze mi jest tam.
Wybrałem sobie jedną strunę,
I jednym palcem na niej gram.
Już męskich rymów się nie lękam
- W najlepszym ziarnie nie brak plew -
I prosta moje jest piosenka,
Jak bywa prosty ptaków śpiew.

Być może z czasem recenzenci
W tym poemacie wytkną mi,
Że mnie zbyt lichy słownik nęci,
I że mój wiersz banalnie brzmi.
Ja wiem. Bywają liche słowa,
Lecz ty, kochana, przyznać chciej,
Że tak jest piękna polska mowa,
Jakby tych słów nie było w niej.

Tylko ta mowa, tylko ona
Przy życiu trzyma jeszcze mnie,
I noc żałobnie zamyślona,
Gdy o wolności nocą śnię.
Może jak wielu innych ludzi,
Nim jeszcze błyśnie wczesny świt,
Kopnięcie buta mnie obudzi
I łamanego zamku zgrzyt.

A może przetrwam i Opacza
Zapomnę dzieje. Zły to schron,
Gdzie nawet wolny wiatr rozpacza,
I gdzie jest wolny tylko on.
A może przetrwam i zapomnę
Te dni niemocy, chłód i głód,
I przyjdą czasy wiekopomne,
Gdy wskrzesi muzy wolny lud.


Jan Brzechwa „Opacz” 1941 rok - fragment

[ave.duce]

Ocean ma brzeg czerwony od zórz,
maj czy grudzień.
Ocean ma sól, a cóż mają cóż,
biedni ludzie.

My mamy tylko świat,
chcę ocalić go od łez i od burz!
Od łez chrońmy ten świat,
tak tu pięknie.
Niech serce w nim gra,
niech nie pęknie...

Cecylia ma psa, cyrkowiec ma lwa,
Ala kota.
Skowronek ma głos, a bogacz ma trzos
pełen złota.

A ja mam tylko świat,
chcę ocalić go od łez i od trosk!
Od łez chrońmy ten świat,
tak tu pięknie.
Niech serce w nim gra,
niech nie pęknie.

Kto rządzi, ma broń, marzenia na złom
idą często.
Ja nie mam nic prócz mych oczu i rąk,
ale wiem to:

Mam tylko cały świat,
chcę ocalić go od łez i od lat!
Od łez chrońmy ten świat,
jak kto umie.
Żyj, mój świecie, żyj
w topól szumie.


Agnieszka Osiecka

Brzechwa bis, jaka slodycz jego ironii:)

[aurora.we.mgle]

Niedlugo przyjdzie zaczac watek zimowy.
--
Anioł
Jan Brzechwa

Za życia byłem aniołem;
Anioł orze - kto inny zbiera.
Aureolę miałem nad czołem
Z puli premiera.

Mimo anielskiej dobroci
Nieraz świerzbiły mnie kości,
Bo aureola się złoci -
Każdy zazdrości.

A zresztą ludzie dokoła
Okropnie są podejrzliwi,
Gdy który spotka anioła,
Tylko się dziwi.

Koledzy śmiali się ze mnie,
Że skrzydła sobie przypiąłem;
Nikt nie wie, jak nieprzyjemnie
Być dziś aniołem.

Aż wreszcie pewnej jesieni
Duch wątłe opuścił ciało.
Lekarze byli zdziwieni
Tym, co się stało.

A ja? Znalazłem się w ziemi,
By się przekwalifikować.
"Nie będzie - myślałem - źle mi,
Losie mój, prowadź!"

Drogą przenikań i osmoz,
Nie znanych dotąd nauce,
Dostałem się w antykosmos
I już nie wrócę.

Tu wreszcie znajdę odmianę,
Tu będę duchem-golasem,
Kim innym teraz się stanę,
Tak!... A tymczasem...

Powitał mnie siwy jegomość
I rzekł: "Z marksizmu to wziąłem:
\'Niebyt określa świadomość.\'
Będziesz aniołem!"

[palnick]

aurora.we.mgle napisała:

> Niedlugo przyjdzie zaczac watek zimowy.
-------
Teraz już chyba raczej wiosenny :)

[ave.duce]

Jesiennego krwotoku nic już nie powstrzyma...?

;)

Goniąc kormorany.

[palnick]

Dzień gaśnie w szarej mgle.
Wiatr strąca krople z drzew.
Sznur kormoranów w locie splątał się,
Pożegnał ciepły dzień,
Ostatni dzień w mazurskich stronach.

Zmierzch z jezior żagle zdjął.
Mgieł porozpinał splot.
Szmer tataraków jeszcze dobiegł nas,
Już wracać czas.

Noc się przybrała w czerń.
To smutny lata zmierzch.
Już kormorany odleciały stąd,
Poszukać ciepłych stron,
Powrócą wiosną na jeziora.

Nikt nas nie żegna tu.
Dziś tak tu pusto już.
Mgły tylko ściga wśród sitowia wiatr,
Już wracać czas.


Piotr Szczepanik

Rok za rokiem, ku jesieni życia...

[palnick]

Znów jesień.

Rok minął jak mgnienie
przed nami kolejne jesienie.
Ciepłe i kolorowe
czy jak powietrze morowe?

Czas nas uczy pogody

[krykucha]

(Muz.: Krzesimir Dębski, sł.: Jacek Cygan)

Widziałam wiatr o siwych włosach, roznosił spokój wśród pól,
W ciepłe babie lato kości grzał.
A innym razem lasy kosił, spadał ostrzem z gór,
Młody był, bogiem był i gnał wolny tak.

Wiele dni, wiele lat czas nas uczy pogody,
Zaplącze drogi, pomyli prawdy, nim zboże oddzieli od trawy.
Bronisz się, siejesz wiatr, myślisz: jestem tak młody,
Czas nas uczy pogody, tak od lat, tak od lat.

Ilu ludzi czas wyleczył z ran,
Zamienił w spokój burzę krwi.
Pewnie kiedyś nam, pod jesień tak,
też czoło wypogodzi i wygładzi brwi.

Widziałam dni w muzeach sennych o wnętrzach zimnych jak lód,
Starsi ludzie w rogach wielkich sal.
Księgi pięknych myśli pełne pokrył gruby kurz,
Herbaty smak, kapci miękkich sznur, spokój serc.

Wiele dni, wiele lat. . .

Grażyna Łobaszewska

Mój jesienny spleen.

[palnick]

plfoto.com/52483/zdjecie.html

Żółty liść.

[palnick]

Żółty jesienny liść
Tyle mi opowiedział,
Dałaś mi go bez słów,
jednak on dobrze wiedział.

Jesień wszystko odmienia,
Niesie smutek i łzy.
Lecz zawdzięczam jesieni,
Że kiedyś kwitły bzy.

Żółty liść opadł z drzewa,
Naszych uczuć i marzeń,
Tulę do ust i szepczę,
Że to nie takie proste.

Jesień wszystko zamienia,
Zwiędłe liście i watr,
Miłość moja do ciebie,
Wciąż trwa, wybacz, że trwa.

Garstkę prochu liścia,
Zostawiłaś po sobie,
Garstkę prochu wspomnień,
Porwał jesienny wiatr.


Janusz Laskowski

Jesień w górach

[krykucha]

A.K.Torbus



Lato zamkniete kluczem ptakow
Zostawia tylko swe wspomnienia.
Jesien odwazne stawia kroki,
Zaczyna mglami dyszec ziemia.
Ref:
A w gorach nie ma juz nikogo,
Niebo nas straszy niepogoda,
Lato do cieplych stron umyka,
W sklepionych chmurach i strumykach.

Niebo churami postrzepione,
Jesienna slota rozzalona.
A drzewa pogubily liscie
Na szybkie zimy przyjscie.
Ref:
A w gorach nie ma juz nikogo...

Wiatr tylko placze sie dokola,
Na zboczach pajeczyny wiesza,
I zasypiaja lesne ziola,
Jak smutne slowa tego wiersza.
Ref:
A w gorach nie ma juz nikogo (ino my)...

Wczesna jesień

[rodzynka.sardynka]

Niech się ta wczesna jesień
czymś jednak wyróżni,
____dokarmiajmy Kaczki,____
zabawimy się później.

[rodzynka.sardynka]

Mnie ta spora gromadka
roześmianych dzieci bardzo wzruszyła,
która do niedożywionej Kaczki
spontanicznie się wdzięczyła, tuliła.

[rodzynka.sardynka]

Co można robić wczesną jesienią?
Można jeździć na rolkach, rowerze,
można z psem biegać jeszcze
(zieleń to kolor nadziei ?)
po zielonej trawie,
można też karmić Kaczki
pływające w parku po stawie.

Bursztynowy Ptaszek

[krykucha]

Jesień
ptaszek bursztynowy
przejrzysty
z galązki na gąłazke
nosi krople złota.

Jesień
ptaszek rubinowy
świetlisty
z gałązki na gałazke
nosi krople krwi.

Jesień
ptaszek lazurowy
umiera
z gałązki na gałązke
kropla deszczu spada.

Tadeusz Różewicz

[rodzynka.sardynka]

Za wcześnie kupować zimowe kozaczki,
póki co, dokarmiajmy Kaczki.
A wtedy ptaszek rubinowy, świetlisty
nie będzie krwawił.

Addio pomidory

[palnick]

Minął sierpień, minął wrzesień, znów październik i
ta jesień rozpostarła melancholii mglisty woal
Nie żałuję letnich dzionków, róż, poziomek i skowronkow
Lecz jednego, jedynego jest mi żal

Addio pomidory
Addio ulubione
Słoneczka zachodzące za mój zimowy stół
Nadchodzą znów wieczory sałatki niejedzonej
Tęsknoty dojmującej i łzy przełkniętej wpół

To cóż że jeść ja będę zupy i tomaty
Gdy pomnę wciąż wasz świeży miąższ ...
w te witaminy przebogaty...
Addio pomidory, addio utracone
Przez długie, złe miesiące wasz zapach będę czuł

Owszem była i dziewczyna i miłości pajeczyna
co oplotła drżący dwukwiat naszych ciał
Porwał dziewcze zdrady poryw
i zabrała pomidory te ostatnie com schowane przed nią miał

Addio pomidory
Addio ulubione
Słoneczka zachodzące za mój zimowy stół
Nadchodzą znów wieczory sałatki niejedzonej
Tęsknoty dojmującej i łzy przełkniętej wpół

To cóż że jeść ja będę zupy i tomaty
Gdy pomnę wciąż wasz świeży miąższ ...
w te witaminy przebogaty...
Addio pomidory, addio utracone
Przez długie, złe miesiące wasz zapach będę czuł


Kabaret Starszych Panów.

Wspomnienie

[krykucha]

Mimozami jesień się zaczyna,
Złotawa, krucha i miła.
To ty, to ty jesteś ta dziewczyna,
Która do mnie na ulicę wychodziła.

Od twoich listów pachniało w sieni,
Gdym wracał zdyszany ze szkoły,
A po ulicach w lekkiej jesieni
Fruwały za mną jasne anioły.

Mimozami zwiędłość przypomina
Nieśmiertelnik żółty - październik.
To ty, to ty moja jedyna,
Przychodziłaś wieczorem do cukierni.

Z przemodlenia, z przeomdlenia senny,
W parku płakałem szeptanymi słowy.
Młodzik z chmurek prześwitywał jesienny,
Od mimozy złotej - majowy.

Ach, czułymi, przemiłymi snami
Zasypiałem z nim gasnącym o poranku,
W snach dawnymi bawiąc się wiosnami,
Jak tą złotą, jak tą wonną wiązanką...

Julian Tuwim
====

Wiem, że "Wspomnienie" było
ale to piękny wiersz
więc warto go wspomnieć i w tym roku

Jesienna dziewczyna.

[palnick]

Z tej drogi, którą przeszło
za wiosną swoją lato –
już nie patrz na swą, przeszłość,
na przyszłość spojrzyj za to.
Ze wzrokiem na zakręcie,
za którym jest już jesień,
wciąż czekaj nieugięcie,
aż ona ci przyniesie...

Jesienną Dziewczynę,
odmienną niż inne –
dziewczynę z chryzantemami,
z chryzantemami.
Dziewczynę Jesienną –
dziewczynę bezcenną
i nie zamienną już na nic,
już na nic.

Wiosennych dziewcząt pełno
i letnich tyle ładnych.
Jesienną poznasz jedną,
zimowych nie ma żadnych.
O tamte zresztą mniejsza,
gdy złoto i szkarłatnie
zabarwi jesień pejzaż
na przyjście tej ostatniej ...

Jesiennej Dziewczyny,
odmiennej od innych –
dziewczyny z chryzantemami,
z chryzantemami.
Dziewczyny Jesiennej –
dziewczyny bezcennej
i nie zamiennej już na nic,
już na nic.

Wyciągnij ręce do niej,
by tak nie przeszła mimo,
bo ma we włosach promień,
przy którym jaśniej zimą.
Bo zachód już w niuansach
czerwieni gaśnie zimnej –
bo to ostatnia szansa,
po której nie ma innej ...

Dziewczyny Jesiennej
dziewczyny bezcennej
i nie zamiennej już na nic,
już na nic.

Dziewczyny Jesiennej
dziewczyny bezcennej
i nie zamiennej już na nic,
już na nic.


Grzegorz Turnau

pora katharsis

[nenufaria]

Jesień nie jest smutku oceanem
Ani depresji peanem
To pora katharsis, oczyszczenia
Niszczenia zła, dobra tworzenia.
Jesienne brązy i purpury
Są symbolami zwycięstwa natury.

Zegarmistrz światła

[palnick]

Może ta piosenka nie jest o jesieni ale o przemijaniu. Ma taki jesienny klimat.

A kiedy przyjdzie także po mnie
Zegarmistrz światła purpurowy
By mi zabełtać błękit w głowie
To będę jasny i gotowy

Spłyną przeze mnie dni na przestrzał
Zgasną podłogi i powietrza
Na wszystko jeszcze raz popatrzę
I pójdę nie wiem gdzie - na zawsze.

Tadeusz Woźniak

[rodzynka.sardynka]

Mam stałą trasę przez park
a tam nie sadzawka, lecz staw jest mały.
Zawsze tam staruszkowie i z dziećmi mamy
karmią gołębie, kaczki.

Lecz ja patrząc na to myślałam:
mnie to nie dotyczy, niby z jakiej racji.
Dzisiaj zatrzymałam się przy balustradce
i nakarmiłam kaczki.

A w stawie pływały już jesienne liście złote.

Za tych, co jesienią na morzu

[rodzynka.sardynka]

"...ciszą odległych żagli..."

z utworu M.Grechuty

Młoda jesień 2006

[nenufaria]

Młoda jesień,
pora leniwej sytości
jeszcze zmysłowo ciepłej
żywą krwią tętniącej
słodyczy gruszo-jabłecznej
mimozowej żołędności
na którą łakomie zerkają wiewiórki.
Świetna aktorka umie grać błogość
nie zdradza, że pod maską błazna
satyr się kryje
jak w Ateńskiej tragedii
Burze jesiennych hormonów
nie jedno zniosły miasto
nie jedno przerwały życie
Co nam przyniesie ta opera?
Uwertura - Bejruckiego piekła
pochłonęła tysiące kobiet i dzieci
bo miały libańskie imiona
jesienny dramat
scena gorejąca
mikołaje z Tel Awiwu
zostawili libańskim wieśniakom miliony prezentów
co zmieniają ich w krwawe strzępy
kilkanaście osób każdego dnia
szczodrzy mikołaje…
inni artyści prężą nuklearne muskuły
by przekształcać Kaszmir razem z tubylcami
błagają Matkę Boga o opiekę
czy bogowie opiekują się górami?
o ludziach zapomnieli na pewno...

Szkoda róż Jonasza Kofty

[rodzynka.sardynka]

Już chłód jesienne zwarzył kwiaty
I róż czerwony płomień nagle zgasł
A ja nie potrafię westchnąć: cóż
Gdy mówisz mi z uśmiechem: szkoda róż

Szkoda róż, szkoda nas
Mówisz: jesień, a myślisz: to czas
Szkoda róż, szkoda nas
Nie zaczniemy już nic jeszcze raz
Szkoda róż, szkoda nas
Spoza chmur nie dojrzymy już gwiazd
Tylko w ciemne oddale patrzymy po kres
Do łez, do łez, do łez

Nie pierwszy raz przecież
Są chmury tak nisko
Choć nic się nie stało
To stało się wszystko
A może nam serca wiatrem owiało
Wyziębły do dna
Ale skąd taki żal
Taki żal, taki żal

Szkoda róż, szkoda nas
Spoza chmur nie dojrzymy już gwiazd
Tylko w ciemne oddale patrzymy po kres
Do łez, do łez, do łez

Czy z tym nie godzimy się zbyt łatwo
Jak dym, świat przesłania szara mgła
Spójrz, koniec naszych dobrych wróżb
Już rozsypał wiatr
Zwarzone płatki róż
Szkoda róż...

Wiatr łzy nam osuszy
I słowa uniesie
Już nie ma miłości
Już mieszka w nas jesień
A może to tylko
Smutek co mija
Niczyja jest dal
Ale skąd taki żal
Taki żal, taki żal

Szkoda róż, szkoda nas
Spoza chmur nie dojrzymy już gwiazd
Tylko w ciemne oddale patrzymy po kres...

Jesienią, jesienią...

[krykucha]

Już na klucze ptaków zamyka się lato
Umilkł śpiew ich w sośnie
Już porudział wrzesień, idzie dobra jesień
Więc człowiek odpocznie.

Jesienią, jesienią sady się czerwienią
Już chłody na czatach
Jesienią, jesienią panny się rumienią
Na wspomnienie lata.

Pożegnanie Wigrom, koniec letnim igrom
Życiu nad stan latek
Znajomości płoche, może żal ich trochę
Zapiszmy na straty.
Jesienią, jesienią sady się czerwienią
Trzeba oddać chlebak, pospłacać co trzeba
Zwinąć namiot wspomnień
Zasypać ognisko z tą ułudną iskrą
Z której miał być płomień.
Jesienią, jesienią sady się czerwienią

Warszawa

[palnick]

Za oknem zimowo zaczyna się dzień
Zaczynam kolejny dzień życia
Wyglądam przez okno, na oczach mam sen
A Grochów się budzi z przepicia
Wypity alkohol uderza w tętnice
Autobus tapla się w śniegu
Przez szybę oglądam betonu stolicę
Już jestem na drugim jej brzegu

Gdy patrzę w twe oczy zmęczone jak moje
To kocham to miasto zmęczone jak ja
Gdzie Hitler i Stalin zrobili, co swoje
Gdzie wiosna spaliną oddycha

Krakowskie Przedmieście zalane jest słońcem
Wirujesz jak obłok, wynurzasz się z bramy
A ja jestem głodny, tak bardzo głodny
Kochanie, nakarmisz mnie snami
Zielony Żoliborz, pieprzony Żoliborz
Rozkwita na drzewach na krzewach
ściekami z rzeki kompletnie pijany
Chcę krzyczeć, chcę ryczeć, chcę śpiewać

Gdy patrzę...

Jesienią zawsze zaczyna się szkoła
A w knajpach zaczyna się picie
Jest tłoczno i duszno, olewa nas kelner
I tak skończymy o świcie
Jesienią zawsze myślę o latach
Tak starych jak te kamienice
Jesienią wychodzę z tobą na spacer
Przez pełne kasztanów ulice

Gdy patrzę...


T.Love

to mój Grochów się budzi z przepicia

[krykucha]

Zapadł cichy wieczór , już ucichł wiatru wiew
Gdzieś w oddali słychać , harmonii tęskny śpiew
Biegnę wąską dróżką , co pośród gór się pnie
Bo pod jarzębiną dwóch chłopców czeka mnie

Ref :
Jarzębino czerwona , któremu serce dać
Jarzębino czerwona , biednemu sercu radź

Jeden dzielny tokarz , a drugi , kowal zuch
Cóż mam biedna robić , podoba mi się dwóch
Obaj tacy mili , a każdy dzielny druh
Droga jarzębino , którego wybrać mów

Ref :
Jarzębino czerwona

tylko jarzębina , poradzić może mi
Ja nie mogę wybrać , choć myślę tyle dni
Przeszła wiosna lato , już jesień złotem lśni
Już się ze mnie śmieją , dziewczęta z mojej wsi

Ref :
Jarzębino czerwona

Gdy światem rządzi jesień

[rodzynka.sardynka]

Pereira, ten niewymowny stary pasibrzuch, zasłaniający się przed zarzutami o
sybarytyzm (a jak!) chroniczną bezsennością, raz na jakiś czas nie wytrzymywał
przeciągłych jesienno-zimowych zmierzchów, pakował walizkę i leciał, gdzie oczy
poniosą.
(Przebudzenia)

Wiadomość z ostatniej chwili

[krykucha]

O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny
I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,
Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...
Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną
I światła szarego blask sączy się senny...
O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...

[palnick]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=28&w=49488613&a=49488613

[palnick]

Ja was widziałem
o świcie, w tramwaju
bo powracałem luźno sobie z balu...
Zawsze myślałem, że rano w tych tramwajach
jest wesoluśko, że radość was umaja
a tu Garbary szare mary i Opole - zdrój!
Dlaczego?
Ludu ty mój?

To wycie syren i ranne bicie dzwonów
to najpiękniejsze odgłosy tego domu...
Przez 8 godzin wylegania się w pierzynach
już dość!
Więc skąd ta poranna złość?

Tym bardziej, że...

Za oknami świta,
widać, że rozkwita!
Rosną domy z prawej,
z lewej będą też!
Przecie to jest nasza
duma pospolita!
A wy jacyś tacy...
Toż to przecie grzech!

Przez chwilę myślałem
Może coś się stało?
Ale to by nasze Polskie Radio
dawno już podało.
Pisała by prasa,
we wszystkich gazetach na pierwszych stronicach
no bo jakaż z tego byłaby tajemnica?

I tak podniecony,
już nie wytrzymałem
razem z motorniczym (...)
tramwaj zatrzymałem
I jak ten natchniony,
poeta, Horacy

Zawołałem...
Ludzie!
Kochani!
Coście tacy smutni?
Przecie jedziecie do pracy!!!

Światem wiecowo rzadzi Jesień.

[rodzynka.sardynka]

Weź twój berecik pocieszny
I sukienkę z kretonu,
Pójdziemy, żeby było śmieszniej
Pożartować ze sztuki współczesnej
I z Jesiennego Salonu.

Jeśli się nie mylę, to tłumaczył Mieczysław Porębski,
historyk sztuki, emerytowany prof. UJ

Jesień.

[rodzynka.sardynka]

Bar "Pod Zdechłym Psem"

Zanim się serce rozełka
-czemu? -a bo ja wiem?-
warto zajrzeć do szkiełka
w barze "Pod Zdechłym Psem".

Hulał po mieście listopad,
dmuchał w ulice jak w flet,
w drzwiach otwartych mnie dopadł,
razem do baru wszedł.

"Siadaj, poborco liści,
siewco zgryzot wieczornych!
Czemuś drzew nie oczyścił?
Kiepski z ciebie komornik.

Lepiej by z trzecim kompanem...
Zresztą - można i bez..."
Ledwiem to rzekł, już stanął
trzeci mój kompan: bies.

"Czym to ja się spodziewał
pić z takimi jak wy?
Pierwszy będzie mi śpiewał,
drugi będzie mi wył.

Cyk! kompania! Na zdrowie!
Pijmy głębokim szkłem.
Ja wam dzisiaj o sobie opowiem
w barze "Pod Zdechłym Psem"..."

I poniosło, poniosło, poniosło
na całego, na umór, na ostro.
I listopad pijany, i bies,
a mnie gardło się ściska od łez.

I poniosło, poniosło, poniosło,
w sali uda o uda trze fokstrot,
wkoło chleją, całują się, wrzeszczą,
nieprzytomnie, głupawo, złowieszczo,

przetaczają się falą pijaną,
i tak - do białego dnia...
Milcząc pijemy pod ścianą
diabeł, listopad i ja.

Straciłam orientację
czy ten poeta jest słuszny.

[rodzynka.sardynka]

"Słuchaj, Jezu, słuchaj, Ryfka, sie Juden,
za koronę cierniową, za te włosy rude,
za to, żeście nadzy, za to, żeśmy winni,
obojeście umrzeć powinni."

Broniewski (ściągnięte z internetu)

Było też coś o jesieni,
ale to mi się bardziej spodobało.
W końcu, gdy z drzew opadną liście,
to też będą nagie.

[torpeda.wulkaniczna]

Horoskop na 31.10.

Puch przelata.Ktoś nieznany sieje
chwasty,zboża,zgony i nadzieje,
pieśni dzikie,smiałe i żałosne...
A ja coraz śmielej wzrok otwieram,
puch i pieśni, i nadzieje zbieram,
i upadam.I powstaję.I rosnę

[rodzynka.sardynka]

Rozrzucona zawartość plastikowych toreb pozwalała nawet wyobrazić sobie jej
mieszkanie, zwłaszcza kuchnię, i osoby, które na nią czekają niezadowolone ze
spóźnienia, bo przecież nie wiedzą jeszcze, co się stało.
Jeśli wcześniej mówiła im, co będzie na obiad, to może nawet ktoś wstawił wodę,
żeby szybciej ugotowały się kartofle, gdy wpadnie z nimi do domu.

Jolanta, córka Ireny, wnuczka Bronisławy, prawnuczka Ludwiki

Res Publica Nowa maj 2002
Miniatury

Odeszło Serce Barda

[nenufaria]

Jesienną nocą, ciepłą
Brzemienną pewnością dnia
Niepewnego
Co może być pożarem albo rajem
Odeszło Serce Barda
Boleśnie czułe
Szukające rozkoszy w niepoznaniu
Natchnienia w życiu świec
Stanęło na rozdrożu
Pije łzy słodko-słone
Nieświadomych, co tu jeszcze…
Nie zbłądzi w kosmicznym labiryncie
Aureola miłości oświetla mu drogę
Do naszych komórek, szarych
Stęsknionych kolorów tęczy
Którą wyczarowywał słowem i nutą
Tam spocznie
Wreszcie szczęśliwe
Dotarło do tajemnicy istnienia.

[rodzynka.sardynka]

A kiedy będę umierać...

A kiedy będę umierać,
skoro umierać mam,
ty nie bądź przy tym i nie radź:
już ja potrafię sam.

Ja chcę mieć oczy otwarte
i podniesioną skroń,
chcę umrzeć ot tak - na wpół żartem,
a w ręku niech będzie broń.

Niech mi przywieją wiatry
brzęczenie dalekich pszczół,
niech Wisłę zobaczę i Tatry,
wszystko, com kochał i czuł.

[rodzynka.sardynka]

To był wiersz innego poety.

[rodzynka.sardynka]

Nie chowaj niczego w dłoniach,
Ani pamięci w duszy,

A kiedy ostatniego obola
Wsuwać Ci będą w dłonie,

Nic ci z nich nie wypadnie,
Gdy będą rozwierać palce.

Jaki dadzą ci tron,
Którego nie strzaska Atropos?

Jakie laury, których niee zetną
Wyroki sędziego Minosa?

Jaki czas, który cię nigdy
Nie zmieni w figurę cienia.

Którą się staniesz wstępując
W noc i na koniec drogi?

Bierz kwiaty do ręki i ciskaj
Po jednym przelotnym spojrzeniu.

Usiądź w słońcu. Abdykuj
I sobie samemu królem.


Też innego poety

W malinowym chrusniaku

[nenufaria]

MAREK GRECHUTA - W MALINOWYM CHRUśNIAKU

W malinowym chruśniaku, przed ciekawych wzrokiem
Zapodziani po głowy, przez długie godziny
Zrywaliśmy przybyłe tej nocy maliny.
Palce miałaś na oślep skrwawione ich sokiem.

Bąk złośnik huczał basem, jakby straszył kwiaty,
Rdzawe guzy na słońcu wygrzewał liść chory,
Złachmaniałych pajęczyn skrzyły się wisiory,
I szedł tyłem na grzbiecie jakiś żuk kosmaty.

Duszno było od malin, któreś, szepcząc, rwała,
A szept nasz tylko wówczas nacichał w ich woni,
Gdym wargami wygarniał z podanej mi dłoni
Owoce, przepojone wonią twego ciała.

I stały się maliny narzędziem pieszczoty
Tej pierwszej, tej zdziwionej, która w całym niebie
Nie zna innych upojeń, oprócz samej siebie,
I chce się wciąż powtarzać dla własnej dziwoty.

I nie wiem, jak się stało, w którym oka mgnieniu,
Żeś dotknęła mi wargą spoconego czoła,
Porwałem twoje dłonie - oddałaś w skupieniu,
A chruśniak malinowy trwał wciąż dookoła.

* * *

Śledzą nas... Okradają z ścieżek i ustroni,
Z trudem przez nas wykrytych. Gniew nasz w słońcu pała!
Śpieszno nam do łez szczęścia, do tchów naszych woni,
Chcemy pieszczot próbować, poznawać swe ciała.

Więc na przekór przeszkodom źrenicą bezradną
Chłoniemy się nawzajem, niby dwa bezdroża,
A gdy powiek znużonych kotary opadną,
Czujemy, żeśmy wyszli z uścisków i z łoża.

Nikt tak nigdy nie patrzał, nie bywał tak blady,
I nikt do dna rozkoszy ciałem tak nie dotarł,
I nie nurzał swych pieszczot bezdomnej gromady
W takim łożu, pod strażą takich czujnych kotar!

* * *

Taka cisza w ogrodzie, że się jej nie oprze
Żaden szelest, co chętnie taje w niej i ginie.
Czerwieniata wiewiórka skacze po sośninie,
Żółty motyl się chwieje na złotawym koprze.

Z własnej woli, ze śpiewnym u celu łoskotem
Z jabłoni na murawę spada jabłko białe,
Łamiąc w drodze kolejno gałęzie spróchniałe,
Co w ślad za nim - spóźnione - opadają potem.

Chwytasz owoc, zanurzasz w nim zęby na zwiady
I podajesz mym ustom z miłosnym pośpiechem,
A ja gryzę i chłonę twoich zębów ślady,
Zębów, które niezwłocznie odsłaniasz ze śmiechem.

* * *

Hasło nasze ma dla nas swe dzieje tajemne:
Lampa, gdy noc już zdąży świat mrokiem owionąć,
Winna zgasnąć w tej szybie, a w tamtej zapłonąć.
Na znak ten oddech tracę. Już schody są ciemne.

Czekasz z dłonią na klamce i, gdy drzwi otwiera,
Tulę tę dłoń, co jeszcze ma chłód klamki w sobie,
A ty w zamian przyciskasz moje ręce obie
Do serca, które zawsze u drzwi obumiera.

Wchodzę ciszkiem, jak gdyby krok każdy knuł zbrodnię,
Między sprzęty, co dla mnie są sprzętami czarów.
Sama ścielesz swe łóżko według swych zamiarów,
By szczęściu i pieszczotom było w nim wygodnie.

I zazwyczaj dopóty milczymy oboje,
Dopóki nie dopełnisz podjętego trudu.
Ile w dłoniach twych pieczy, miłości i cudu !
Kocham je, kocham za to, że piękne, że twoje.

* * *

Zazdrość moja bezsilnie po łożu się miota:
Kto całował twe piersi, jak ja, po kryjomu ?
Czy jest wśród twoich pieszczot choć jedna pieszczota,
Której, prócz mnie, nie dałaś nigdy i nikomu ?

Gniewu mego łza twoja wówczas nie ostudzi !
Poniżam dumę ciała i uczuć przepychy,
A ty mi odpowiadasz, żem marny i lichy,
Podobny do tysiąca obrzydłych ci ludzi.

I wymykasz się naga. W przyległym pokoju
We własnym się po chwili zaprzepaszczasz łkaniu,
I wiem, że na skleconym bezładnie posłaniu
Leżysz jak topielica na twardym dnie zdroju.

Biegnę tam. Łkania milkną. Cisza niby w grobie.
Zwinięta, na kształt węża, z bólu i rozpaczy
Nie dajesz znaku życia - jeno konasz raczej,
Aż znienacka za dłoń mnie pociągniesz ku sobie.

Jakże łzami przemokłą, znużoną po walce
Dźwigam z nurtów pościeli w ramiona obłędne !
U nóg twych rozemknione pieszczotami palce
Jakże drogie mym ustom i jakże niezbędne !

* * *

Z dłońmi tak splecionymi, jakbyś klęcząc, spała,
W niedostępne mym oczom wpatrzona widzenie,
Płaczesz przez sen i wstrząsem wylęklego ciała
Błagasz o nagłą pomoc, o rychłe zbawienie.

Jeszcze płaczu niesytą do piersi cię tulę,
A ty goisz się we mnie, niby lgnąca rana,
A ja płacz twój całuję, biodra i kolana
I ramię i zsuniętą z ramienia koszulę.

Lecz karmiony ust twoich spłakanym oddechem,
Nie pytam o treść widzeń. Dopiero z porania
Zadaję ciemną nocą tłumione pytania.
Odpowiadasz bezładnie - ja słucham z uśmiechem.

* * *

Wyszło z boru ślepawe, zjesieniałe zmrocze,
Spłodzone samo przez się w sennej bezzadumie.
Nieoswojone z niebem patrzy w podobłocze
I węszy świat, którego nie zna, nie rozumie.

Swym cielskiem kostropatym kąpie się w kałuzy,
Co nęci, jak ożywczych jadow pełna misa,
Czołgliwymi mackami krew z kwiatów wysysa
I ciekliną swych mętow po ziemi się smuży.

Zwierzę, co trwać nie zdoła zbyt długo na świecie,
Bo wszystko wokół tchnieniem zatruwa i gasi,
Lecz gdy ty białą dłonią głaszczesz je po grzbiecie,
Ono, mrucząc, do stóp twych korzy się i łasi.

* * *


Czasami mojej ślepej posłuszny ochocie
Pragnę w tobie mieć czujną na byle skinienie
Sługę, co pieszczotami gasi me pragnienie,
A ty jesteś tak zmyślna i zwinna w pieszczocie!

Gdy twój warkocz, jak w słońcu wybujałe ziele,
Tchem rozwartych ogrodów mą duszę owionie,
Głowę twą, niby puchar, ujmuję w swe dłonie
I wargami w ślad dreszczu prowadzę po ciele.

I raduję się, śledząc tę wargę, jak zmierza
Do mej piersi kosmatej, widnej w niedomroczu,
W której marzę pierś w lesie ryczącego zwierza
I staram się, gdy pieścisz, nie tracić go z oczu.

* * *

Ty pierwej mgły dosięgasz, ja za tobą w ślady
Zdążam, by się w tym samym zaprzepaścić lesie,
I tropiąc twoją bladość, sam się staję blady,
I zdybawszy twój bezkres, sam ginę w bezkresie.

A potem wzieram w oczy, by zgadnąć, czy dość ci
Omdlenia, co się nogom udziela, jak szczęście,
I twe dłonie, jak w paki, mnę w zdrobniałe pięście,
By się w nich docałować twych chrząstek i kości.

A one wypukleją na dłoni przegibie,
Niby pestki owoców, zróżowionych znojem,
I nieśmiałym do ust mych garną się wyrojem,
Zatajone w swej ciepłej od pieszczot siedzibie.

Ich dotyk budzi wzruszeń zaniedbanych krocie,
A ty, tuląc je w warg mych rozrzewnioną ciszę,
Dziecinniejesz w uścisku, malejesz w pieszczocie,
Chwila - a już cię do snu z lat dawnych kołyszę.

* * *

Zazdrośnicy daremnie chcą pochlebić pierwsi
Czarom skrytym w twym ciele z moją o nich wiedzą!
Oczy, co się rzęsami nie tknęły twych piersi,
Czyliż pustym domysłem te czary wyśledzą?

Kto w chwili pocałunków nie zagrzał swej dłoni
Na twych bioder nawrzałej żądzą przegięcinie.
Nie potrafi określić upojeń tej woni,
Co z ciebie, jako z róży, snem potartej, płynie.

Kto ustami w nóg twoich nie wdumał się dreszcze,
Nigdy dość nie wysłowi twych oczu omdlenia,
A choćby je dzień cały badał bez wytchnienia,
Nie wypatrzy z nich tego, co ja z nich wypieszczę!

* * *

Zmienionaż po rozłące ? O, nie, nie zmieniona !
Lecz jakiś kwiat z twych włosów zbiegł do stóp ołtarzy,
A, choć brak tego zbiega nie skalał twej twarzy
Serce me w tajemnicy przed twym sercem kona...

Dusza twoja śmie marzyć, że, w gwiezdne zamiecie
Wdumana, będzie trwała raz jeszcze i jeszcze -
Lecz ciało ? Któż pomyśli o nim we wszechświecie,
Prócz mnie, co tak w nie wierzę i kocham, i pieszczę ?

I gdy ty, szepcząc słowa, z ust zrodzone znoju,
Dajesz pieszczotom ujście w tym szepcie, co pała,
Ja, zamilkły wargami u piersi twych zdroju,
Modlę się o twojego nieśmiertelność ciała.

maziste wycinanki

[palnick]

na zachód wysunięty niekończący się brzeg
dzierży ląd w szerokim objęciu

sztorm wydziera morzu skłębione fale
rozlewa po szorstkim piasku

po drugiej stronie migawek życia
rozsiewa się zapach przyległej jesieni

w jesiennym powrocie krajobraz mazistych
wycinanek wkracza do pamięci skrycie



Joanna Kobos-Kamińska.

[rodzynka.sardynka]

Gdy nadejdzie czas naszej Jesieni, Lidio,
Z zapowiedzią Zimy, zachowajmy myśli
Nie dla przyszłej Wiosny, innym przynależnej
Ani nie dla Lata, w którym umieramy,
Lecz dla tego, co zostaje z przemijania –
Dzisiejszej żółcieni, którą żyją liście,
I która jedne odróżnia od drugich.

Ricardo Reis
przekład Michał Lipszyc

Odlatują ptaki

[palnick]

Liść pożółkły spada z drzewa
chłodny wicher wieje
chór ptaszęcy już nie śpiewa
ścichły lasy, knieje.

Słońce bladsze rankiem wstaje
na niebieskie szlaki.
Posmutniały nasze gaje -
- odlatują ptaki.

Już gromadką mkną bociany
w niebieskie przestworze.
Lecą kędyś w kraj nieznany
za dziesiąte morze.

Puste gniazda zostawiły
nad wieśniaczą strzechą.
Ich znajomy klekot miły
niesie z wiatrem echo.


Artur Oppman

[palnick]

Dzikie gęsi

Idą chłody, idą słoty jesienne.
Dni są krótkie, noce długie i ciemne.
Idą słoty, idą psoty i głody
zziębnie rola, zziębną lasy i wody.

Oj, już pora, oj pora
Odlatywać dzikim gęsiom z jeziora.
Hej, wy gąski, dzikie gąski żałosne,
a powróćcie do nas tutaj na wiosnę.

[zwykly2]

httpwww.polishcds.caskoksoundpolskieuumerkonc_jes01_kjnds.ram

[zwykly2]

www.polishcds.ca/skok/sound/polskie/u/umer/konc_jes/01_kjnds.ram

[zwykly2]

Jesienne dni.

[palnick]

w kolory przyodziane
prężą się smukłe buki
powiew liści umyka szelestnie

jesienne dni wracają
przymglonym słońcem
osłaniają swe twarze

przechowują trwałość
w potędze dębów
słabe ulegają wiatrom

w trwaniu chłodu
niedosłyszane
gubią liście lata

jesienne dni wyrwane
z potoku czasu opadają
z losem drzew