Gilowska: "Balcerowicz najlepszym min. finansów"

[emerytka2006]

... nie wiem czy przypominacie sobie słynny wywiad (powtarzany do bólu, nawet
jeszcze w tym roku) Jacka Sobali z Zytą Gilowską z maja 2005 roku emitowany w
TV Puls.
Pani Zyta na pytanie redaktora kogo uważa za najwybitniejszego szefa resortu
finansów III RP odpowiedziała bez wahania, że Leszka Balcerowicza.
Mam pytanie do zwolenników PiS na forum: czy takie poglądy pani profesor to
dobra rekomendacja do zasiadania w rządzie Kaczyńskiego?

[henryk_log]

emerytka2006 napisała:

> Mam pytanie do zwolenników PiS na forum: czy takie poglądy pani profesor to
> dobra rekomendacja do zasiadania w rządzie Kaczyńskiego?

krotki.pl/11GU.
Dobry Wieczór P. E. :-)

witam Henryku:)

[emerytka2006]

Mam nadzieję, że nam Polska całkiem nie zgłównieje...:)

[el.wesoly]

Krwawa Luna"

Do najkrwawszych i zarazem najbardziej wpływowych dyrektorów Departamentu w
Ministerstwie Bezpieczeństwa Publicznego należała dyrektor V Departamentu Julia
Brystygier. Oto jak ją charakteryzował były towarzysz w bezprawiu Józef Światło
w audycji na falach RWE:

(...) Swą karierę rozpoczęła we Lwowie z chwilą wkroczenia armii sowieckiej w
1939 r. Jako była żona dr. Natana Brystygiera, lwowskiego przedwojennego
działacza syjonistycznego, Luna miała wszystkie potrzebne kontakty i
znajomości. Natychmiast po wkroczeniu wojsk bolszewickich do Lwowa w 1939 r.
Brystygierowa zaczęła tak ordynarnie donosić i sypać, że naraziła sobie nawet
wielu towarzyszy partyjnych, bo data im się we znaki. Z tego okresu datuje się
ostra wałka między nią a płk. Różańskim, obecnym dyrektorem departamentu
śledczego bezpieki. W tym czasie ona, Różański i zmarły niedawno Jerzy
Borejsza, brat Różańskiego, donosili do NKWD na wyścigi. Rywalizacja między
nimi w tej dziedzinie była bardzo zacięta. Aby ja wygrać, Luna Brystygierowa,
zgodnie z moralnością tow. Bieruta, napisała raport do NKWD, że Różański
pochodzi z syjonistycznej rodziny. Rzeczywiście, ojciec jego, dr Goldberg, był
przed wojną redaktorem Hajntu w Warszawie. Różański znał ten raport i pamiętam,
jak skarżył się mnie: "pomyślcie towarzyszu, że ta... napisała raport na mnie.
Ale tow. Luna zapomina, że ja mam dłuższa karierę w NKWD niż ona". Różański ma
istotnie długą karierę w NKWD i dzięki temu trwa na swoim stanowisku.

Po wkroczeniu wojsk sowieckich do Lwowa Brystygierowa prowadziła swą
działalność donosicielską w ten sposób, że zorganizowała tak zwany Komitet
Więźniów Politycznych. Przy pomocy tego Komitetu NKWD wyłapywało wszystkich
odchyleńcow partyjnych i w ten sposób Brystygierowa dała się we znaki swoim
towarzyszom. Ale dziś ma w centrali bezpieki mocną pozycję. Nazywa się ja
piątym wiceministrem bezpieczeństwa. Przyczyna jest bardzo prosta: w swej
bogatej karierze Brystygierowa była w Rosji przez dłuższy czas równocześnie
kochanką Bemiana, Minca i Szyra. Dwaj pierwsi zwłaszcza mają w związku z tym
wobec niej poważne zobowiązania. I dzięki temu, jak Brystygierowa, chce coś
przeprowadzić, nawet przeciw Radkiewiczowi czy Romkowskiemu w bezpiece, to
wszystko może zrobić. Ileż to razy Radkiewicz nie zdążył jeszcze zreferować
jakiejś sprawy Bierutowi, a już Bierut czy Berman dzwonili do niego z
zapytaniem: "słuchaj no, jest u ciebie taka a taka sprawa, dlaczego nam o tym
nic nie mówisz?". Radkiewicz nie zdołał im jeszcze zreferować, a oni już
wiedzieli, bo oczywiście Brystygierowa referuje im wszystko nocami (por. Z.
Błażyński "Mówi Józef Światło. Za kulisami bezpieki i partii 1950-1955", Londyn
1986, s. 64-65).

Brystygierowa była w latach 1945-1950 p.o. dyrektora Departamentu V (Społeczno-
Politycznego) Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, a od stycznia 1950 r. do
lipca 1954 r. dyrektorem tego Departamentu. "Wsławiła się" jako fanatyczna
nadzorczyni walki z Kościołem i religią katolicką. To ona już w październiku
1947 r. zalecała "systematyczne rozpracowywanie instytucji Kościoła w terenie",
akcentując m.in.: Należy zerwać z rozpowszechnionym poglądem, że "klasztoru nie
da się rozpracować". (...) Kierunek dojścia: żebracy, dostawcy klasztorni
itp.". Brystygierowa zachęcała również do "systematycznego rozpracowywania
katechetów szkolnych" i "przeciwdziałania rozszerzaniu się prasy katolickiej".
Jak podkreślał Leszek Żebrowski w "Encyklopedii białych plam" (t. 2, s. 193-
194): Wynikiem pracy kierowanego przez nią (Brystygierową - J.R.N.)
Departamentu było aresztowanie m.in. ok. 900 księży katolickich, kilku biskupów
oraz "internowanie" Prymasa Polski kardynała Stefana Wyszyńskiego, unicestwione
zostały liczne organizacje katolickie, w tym charytatywne (Caritas). (...)
Jeszcze w październiku 1955 r. na odprawie kierownictwa bezpieki Brystygierowa
wezwała do likwidacji zakonów.

Brystygierowa odznaczała się szczególną gorliwością w zwalczaniu polskiej
inteligencji patriotycznej. Znamienny był typ instrukcji udzielanych przez nią
na szkoleniowych odprawach dla funkcjonariuszy. "Wyjaśniała" im, że w istocie
cała polska inteligencja jest przeciwna systemowi komunistycznemu i właściwie
nie ma szans na jej reedukację. Pozostaje więc jej zlikwidowanie. Ponieważ
jednak nie można zrobić błędu, jaki uczyniono w Rosji po rewolucji 1917 r.,
eksterminując inteligencję i w ten sposób opóźniając rozwój gospodarczy kraju,
należy wytworzyć taki system nacisków i terroru, aby przedstawiciele
inteligencji nie ważyli się być czynni politycznie. Przydatne maja być tylko
ich umiejętności (Czesław Leopold, Krzysztof Lechicki "Więźniowie polityczni w
Polsce 1945-1956", Wydawnictwo Młoda Polska, Gdańsk 1981, s. 20).

Brystygierowa odgrywała wielką rolę również w działaniach zmierzających do
skrytobójczego mordowania szczególnie niewygodnych dla komunistów działaczy PSL-
u. Jerzy Morawski pisał w tekście "Strzały zza węgła" ("Życie" z 7 listopada
1995 r.), iż: Departament Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego kierowany
przez Lunę Brystygierową, na co wskazuje coraz więcej faktów, typował do
fizycznej likwidacji działaczy PSL (propozycję zatwierdzono na najwyższym
szczeblu).

Z powodu bezwzględności, z jaką przesłuchiwała więźniów, nazywano ją "krwawą
Luną". Żołnierz AK i były więzień polityczny Anna Rószkiewicz-Litwinowiczowa
pisała w swych wspomnieniach, iż: Julia Brystygierowa słynęła z sadystycznych
tortur zadawanych młodym więźniom, była zdaje się zboczona na punkcie
seksualnym i tu miała pole do popisu (A. Rószkiewicz-Litwinowiczowa "Trudne
decyzje. Kontrwywiad Okręgu Warszawa AK 1933-1944. Więzienie 1949-1954",
Warszawa 1991, s. 106). W różnych relacjach powtarzają się opowieści o sadyzmie
Brystygierowej, bijącej rozebranych młodych więźniów szpicrutą po jądrach, aby
wymusić przyznanie się do winy. Tomasz Grotowicz opisał na łamach "Naszej
Polski" z 4 sierpnia 1999 r. za wspomnieniami byłego więźnia PSL-owca,
jak "krwawa Luna" znęcała się nad szefem propagandy PSL na województwo
olsztyńskie Szafarzyńskim: (...) maltretowany przez Lunę Szafarzyński stanowił
widok przerażający. Jądra miał na wysokości kolan. Brystygierowa wsadzała mu
przyrodzenie do szuflady i następnie zatrzaskiwała, a także bez opamiętania
bila więźnia. Szafarzyński wkrótce zmarł wskutek ogólnego wycieńczenia.

Nigdy nie poniosła odpowiedzialności karnej za swe zbrodnicze "wyczyny". Po
1956 r. działała jako "literatka", publikując dwie książki, dość miernej
jakości, pod nazwiskiem Julii Prajs.