Gość: andrze_n
IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl
30.11.04, 21:37
HOMOZWIAZKI : PRAWA CZY PRZYWILEJE?
Już dawno rozpoczyna się świetnie zorganizowana batalia osób o orientacji
homoseksualnej. Homoseksualiści nie tylko nie chcą być dyskryminowani, ale
tez
coraz częściej i głośniej domagają się zrównania praw związków „homo” z
prawami
par „hetero”. Tymczasem koronny argument, na którym homoseksualiści opierają
swoje racje jest nieporozumieniem: prawa dla związków, o które walczą
homoseksualiści nie wypływają z zasady równości obywateli, lecz są
przywilejami
nadanymi przez państwo rodzinie.
Zwolennicy rejestracji przez państwo związków homoseksualnych najczęściej
powołują się na prawa człowieka, zasady sprawiedliwości i równości wobec
prawa,
a także na prawodawstwo Unii Europejskiej zakazujące w Traktacie
Amsterdamskim
wszelkiej dyskryminacji, w tym także z uwagi na orientacje seksualną.
Tymczasem prawa zbliżone do tych, jakimi cieszą się małżeństwa, a
których coraz głośniej domagają się (teraz także polscy) homoseksualiści, nie
są zwykłymi prawami obywatelskimi, lecz specjalnymi przywilejami przyznanymi
rodzinie w państwach nowożytnych. I jako takie wychodzą znacznie poza
konstytucyjną koncepcję równości wobec prawa, sprawiedliwości społecznej, czy
też praw człowieka. Ich źródłem jest przede wszystkim szczególna rola rodziny
w
społeczeństwie. Do takich przywilejów nie mogą aspirować np. rodzeństwa
żyjące
pod jednym dachem. Państwo premiuje bowiem szczególna rolę formalnego związku
mężczyzny i kobiety, a także związane z nią obciążenia rodzicielskie i
wychowawcze, jakie ten związek ponosi. Jako że od kondycji rodziny zależy
przetrwanie społeczeństw i narodów, państwo powinno pomagać rodzinie w
prawidłowym spełnianiu swoich funkcji stwarzając jej optymalne warunki
egzystencji, a nawet nadając pewne przywileje. Jakież zatem inne wysiłki
prospołeczne par homoseksualnych miałyby rekompensować przywileje prawne i
fiskalne przyznane im przez państwo?
Nie należy mylić praw z przywilejami. W imię tak rozumianej sprawiedliwości,
każdy obywatel mógłby domagać się np. immunitetu poselskiego, samochodu
służbowego, czy wcześniejszych emerytur. Dopiero przy tak zinterpretowanej
konstytucyjnej zasadzie równości obywateli, rewindykacje osób o orientacji
homoseksualnej mogłyby być uznane za słuszne! Czy chodzi tu o skrajną
nieodpowiedzialność autorów projektu, czy może o zła wolę?
Żaden prawnik, a szczególnie filozof prawa, nie może zapomnieć, że w państwie
demokratycznym przywileje wiążą się ze szczególnymi obowiązkami. Domaganie
się
takich samych lub podobnych przywilejów dla związków niemogących mieć
potomstwa, tak jak związki homoseksualne, ze względu na równość wobec prawa
lub
sprawiedliwość, jest albo próbą naruszenia fundamentów państwa, albo
nieporozumieniem.
Żadne decyzje polityczne, nawet te podejmowane w demokratycznym głosowaniu,
nie
powinny rozstrzygać o podstawowych wartościach ludzkich uzurpując sobie
funkcje
nadrzędne w stosunku do praw natury. Paradoksalnie, nawet sama autorka
kontrowersyjnego projektu, prof. Maria Szyszkowska, w swej
książce „Europejska
filozofia prawa” pisze: „Prawa człowieka, inaczej podstawowe wartości, czy
podstawowe prawa - te nazwy oddają wyraziście przekonanie, że w
społeczeństwie
dochodzą do głosu wartości nie przez państwo powołane do życia. Że są
wartości
wyłączone ze sfery tych międzyludzkich stosunków, które są zależne od wyników
głosowania, czy innych dowolnych decyzji. Wynikają one z tak zwanego prawa
natury.(…) Te zasady mają swoje źródło w rozumie człowieka, czy - jak
twierdzą
inni - w istocie, bądź godności człowieka.” Bardzo źle się dzieje, gdy tego
typu kwestie stają częścią programów wyborczych partii i przedmiotem gry
politycznej. Każda zresztą próba „majstrowania” przy fundamentalnych zasadach
społeczeństwa i państwa jest groźna, bo jej skutki są długofalowe a przez to
nieprzewidywalne.
Lobby homoseksualne (jak na razie poza Polską) nie ukrywa już, że stopniowe
zrównanie praw małżeństw i związków homoseksualnych jest dopiero pierwszym
etapem walki, następnym będzie adopcja dzieci. Człowiek dorosły przenosi na
swoją własną rodzinę i na stosunki społeczne które tworzy wzorce postępowania
jakich nauczy się jako dziecko. Zdarza się że rodzina okazuje się
patologiczna,
lecz nie może być taką z założenia. Z tego powodu skutki psychologiczne i
społeczne takich rozwiązań mogą okazać się bardziej niebezpieczne, niż może
się
to dziś wydawać.
Ostatnim wreszcie argumentem zwolenników tzw. związków partnerskich jest
przykład kilku krajów europejskich, w których takie związki mają osobowość
prawna. Na przykład we Francji pary zarówno hetero jak i homoseksualne, które
nie chcą lub nie mogą zawierać związku małżeńskiego mogą podpisać
tzw. „PACS”.
Daje on związkom nieformalnym i niestałym przywileje socjalne i fiskalne
podobne do tych, jakimi cieszą się małżeństwa. Niestety, takie zrównanie
prawne
związków narusza zasadę równowagi bo dając podobne przywileje nie nakłada
podobnych obowiązków. Jedna z podstaw instytucji małżeństwa, która pozwala
budować rodzinę jest jego stabilność. Choć rozwód w prawie cywilnym jest
możliwy, to jednak jego procedura jest skomplikowana i długotrwała,
tymczasem „PACS” można rozwiązać natychmiast i wystarczy do tego deklaracja
jednej tylko ze stron. Na tak kruchej podstawie nie da się budować normalnej
rodziny. W dobie poważnych problemów społecznych, wynikających także z
kryzysu
rodziny, wprowadzanie w Polsce podobnego prawa byłoby po prostu
nieodpowiedzialne!
Wydaje się że najrozsądniejszym rozwiązaniem byłoby, aby problem orientacji
seksualnej, o ile nie narusza ona praw innych osób, pozostał wyłącznie w
sferze
prywatności i intymności każdego człowieka. Chodzi o znalezienie
takiego „modus
vivendi”, aby z jednej strony nie dochodziło do piętnowania człowieka za
jego „inność”, z drugiej jednak strony, aby nie było epatowania
swoją „innością”. Możliwe że kampania usiłująca wymusić uznanie za normalne
nietypowych zachowań seksualnych i uznanie ich za alternatywny wzorzec
rodziny,
powiedzie się i w Polsce, kto jednak poniesie odpowiedzialność za jej
społeczne
skutki?
Piotr Skalski
filozof prawa i publicysta niezależny
arykulu nie chciala wydrugowac GW wiec ukazal sie w dzienniuku Zycie
