chce skonczyc to wszystko....

[Gość: nikt]

Mam meza ktory mnie szalenczo kocha ,dwuletnie dziecko ktore praktycznie
nie sprawia klopotu prace....ale mimo tego wszystkiego mam dosc zycia. Gdyby
nie rodzina i wzgledy religijne pewnie bym skonczyla ze soba.Ktos powie ze
nie doceniam tego co mam...Tyle ze tu nie chodzi o docenianie ale o radosc
ktorej nie czuje. Nie mam motywacji do niczego , nie widze zadnego celu.
Nie potrafie pogodzic sie z tym , ze tak sie czuje-czyli ze praktycznie nie
czuje nic oprocz rezygnacji i obojetnosci.Czy to juz depresja?....

[Gość: ik]

nie wiem czemu, ale czuję podobnie. Nie jesteś sama.

[Gość: nikt]

a przypuszczasz ze u Ciebie skad sie to wzielo?

[Gość: ala]

też tak miałam, wpakowałam się w beznadziejny romans, teraz jest jeszcze gorzej

[agchm]

jak sobie radzisz po tym romansie ? zakończyłaś go, jak udało Ci się przetrwać
następne dni ?

[Gość: NIEDZIELNY]

zgłoś się z tym do lekarza...poważnie mówię..
TO MOŻNA LECZYĆ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[Gość: ale]

nie radzę sobie, to nie ja zakończyłam
fatalnie

[agchm]

ja jestem w takiej samej sytuacji, we wtorek dowiedziałam się, że to koniec,
cały czas myśle o samobójstwie, nie mam nadziei, że do mnie powróci. Nie chcę
żyć pomimo tego że mam męża.

[Gość: ala]

Rozumiem Ciebie, pocieszać Cię nie potrafię.
z jakiego jesteś miasta

[agchm]

Nie oczekuje od Ciebie pocieszenia, bo wiem, że samemu trzeba się z tym uporać.
Ja już 2 miesiące się z tym męczę i nie sądzę aby w tym czasie coś miało się
poprawić, zbyt mocno go kocham. Jestem z Warszawy.

[Gość: babcia cztowniczka]

Oj dziewczyny ja wiem jak sie czujecie ,bo jestem podepresji i po próbie
samobojczej.Powiem Wam tylko tyle jestem caly czas na lekach antydeprysyjnych i
teraz czuje sie dobrze.mam teraz inna skale wartosci i czsami mysle ,ze dobrze
sie stalo ,ze mialam takie doswiadczenia(chociaz bylo to straszne)bo cala ta
moja chotoba pomogla mi zrozumiec istote zycia i nauczyla mnie patrzec na wiele
spraw.a przede wszystkim nauczyla mnie pokory.Mysle ze same sobie nie
poradzicie i glupota jest mowienie wez sie w garsc,bo ta choroba wlasnie na tym
polega ,ze sie nie mozna wziasc w garsc.Prosze idzcie do lekarza i potem do
dobrego psychologa>Wiem dluga walka Was czeka ale uwierzcie mi warto ,bo życie
naprawde potrafi byc tez i piekne.Czego zycze Wam z calego serca. Babcia
cztowniczka Moje gg 8683707 jesli chhcesz pogadac zpraszam

[emu27]

A mi się udało to przeżyć, chociaż końcówka i pierwsze tygodnie "po" były
fatalne. Chodziłam po ulicy i każdy oddech był wielką trudnością. Nie
wyobrażałam sobie wtedy, że to minie. Ale wszystko mija, każda depresja, idzie
wiosna, poznasz kogoś - zobaczysz, że będzie lepiej. Nawet obiecuję ci to,
chociaż sama wtedy nie wierzyłam w jakąkolwiek poprawę. Mi pomaga zajmowanie
się czyms, chodzenie na siłownię, na spacery, spotykanie znajomych.

[Gość: tobia76]

ja tez mam dosyc .Tez kocham faceta ktory nie jest moim męzem i tez mam dosyc
zycia bo on nie "moze"ze ma byc .Probowalam skonczyc z soba ale sie nie udalo
sama juz nie wiem czy dobrze czy zle.Nie radze sobie z tym wszystkim

[Gość: majka]

napisz do mnie alu, jestem w takiej sytuacji, zwariuje, jak bede to nadal dusic
w sobie [e-mail]

[Gość: nikt]

Tyle ze u mnie nie chodzi o romans....w tej sytuacji nawet bym sie chyba
uspokoila wewnetrznie gdybym poczula zainteresowanie do kogos-bylby to jakis
dowod ze mam w sobie jakies uczucia i skupilabym sie na tym zeby sie nie
wpakowac w to..a tak to zadnej motywacji zadnego czucia zupelny bezsens...

[Gość: majka]

mam taki sam problem, bardzo swieży, pomozemy sobie?

[Gość: tim]

Może to depresja, a może nie - nie wiem. Zakładając, że to depresja, na pewno
będziesz musiała wybrać się do specjalisty, bo taki stan może baaardzo długo
trwać i, jak widzisz, jest to mało przyjemne. Jeśli sama będziesz odwlekać
wizytę u lekarza, powiedz komuś bliskiemu, żeby Cię wyciągnął.
Pozdrawiam serdecznie!!!

[Gość: nikt]

nie potrafie powiedziec o tym komus bliskiemu jakos mnie blokuje moze to
poczucie ze czulabym sie gorsza od innych a moze to ze uswiadomilabym sobie ze
moze jestem chora....

[Gość: tim]

Nie chce Ci się chcieć? Cóż, to chyba właśnie na tym polega depresja. Boli Cię?
Zrób coś, żeby nie bolało. Co do tej pory dawało Ci tyle sił, żeby jakoś trzymać
się na nogach? Wiara i rodzina? W takim razie jeszcze raz poszukaj w rodzinie i
wierze wsparcia, by pomóc sobie. Kibicuję Ci!

[Gość: nikt]

no wlasnie chodzi o to "nie chcenie" gdybym miala taka motywacje do dzialania
to penwie bym tu nie pisala..czasem wydaje mi sie ze to przejsciowe czasem
jednak ze juz sie nie zmieni.moze to brak wiary w ludzi albo przytlaczajaca
samotnosc ktora pojawila sie nawet nie wiem kiedy

[Gość: tim]

Jeszcze raz napiszę - oprzyj się na tym, co już jest dla Ciebie podporą. Nie
musisz jej daleko szukać, bo masz ją obok siebie. To Twój mąż, który, jak
napisałaś, szaleńczo Cię kocha. Rozumiem, że zachęcanie do działania kogoś, komu
niewiele się chce jest trochę bez sensu, ale i tak to właśnie Ty będziesz
musiała zrobić ten pierwszy mały krok, żeby sobie pomóc. Zresztą, pewnie właśnie
go zrobiłaś pisząc tutaj na forum. Zaczęłaś zmieniać to, co Ci przeszkadza. Może
teraz będzie łatwiej zrobić kolejne kroki?

WYJAŁOWIENIE........

[Gość: j71]

Uważam, że przyczyną może tutaj być również brak zainteresowań, pasji. Zajmij
się czymś zupełnie nowym, czymś co jednocześnie przyniesie ci przyjemność a
także zajmie twój czas - to COŚ ZAPEŁNI TWOJĄ PUSTKĘ (którą każdy ma w sobie,
tylko nie każdy potrafi ją likwidować). Świetnym wyjściem jest - sport - w
każdej postaci - jeśli masz trochę kasy to zwiększa to twoje szanse ! Drugą
moją propozycją jest poszukanie w sobie - artystycznej duszy - i wtedy dasz
sobie upust malując, rzeżbiąc itp., jeszcze jeden pomysł - dokształcanie,
rozwój - idź na jakiś kurs językowy, prawo jazdy itp. WIERZĘ ŻE TO PRZEJŚCIOWY
STAN ZNUŻENIA ZIMOWEGO I ŻYCZĘ CI RADOŚCI Z KAŻDEJ CHWILI, SEKUNDY,
MINUTY !!!!!!!!!! WIOSNA IDZIE - pogadajmy jeśli chcesz na GADU GADU: 4221012

[Gość: jasio]

a co zrobic jeśli mam jakieś tam zainteresowania i artystyczna dusze ale i tak
nie widze perspektyw, nie mam planów, bo mi sie nie chce, nie obchodzi mnie to,
ze podobaja sie moje obrazki, jak czytam cos genialnego, to juz nie zachwyca a
przytłacza. A w przykrych zdarzeniach w moim życiu od poczatku widze, jak
babcia czatowniczka, też pozytywy, ale bez żadnych prochów. cieszę się spacerem
w każdą pogodę, ale nie czujepotrzeby powtarzalności przyjemności. wszystko już
było. nie mam siły

[Gość: bijatka]

.... mam to samo totalna beznadzieja, byłam bliska temu zeby ze sobą skończyć,
wydaje mi sie że moje problemy są nierozwiązywalne ...

[Gość: Fiona]

Za bardzo pesymistycznie podchodzisz do tego,masz dziecko,ono powinno dac ci
sile,zeby spojrzec inaczej na te problemy "z sama soba".Musisz sie odblokowac i
porozmawiac z psychoterapeuta.Bo jak czytam twoje wypowiedzi,to jednak odnosze
wrazenie,ze to jedyne wyjscie z tej sytuacji.

[szfedka]

Czy to depresja? To zalezy jak dlugo to trwa.
Kazdy przechodzi gorki i dolki. Dlugi okres zimowy sprzyja przygnebieniu.
Male dziecko wymaga duzo sil, energii. Zycie krazy naokolo pracy i domu...nie
wiele sie dzieje. Musisz znalesc cos co ci sprawia radosc, laduje akumulatory.
Musisz robic cos dla siebie samej. No i...nie zapomnij porozmawiac o tym z
mezem, jesli Cie kocha to Ci pomoze.

[Gość: Gonia]

Proponuje zapisać się na sport basen czy aerobik wmusić w siebie życie, przede
wszystkim poprosić męża o pomoc to jest najważniejsze może razem, czym się
zająć wieczorne spotkania ze znajomymi granie w różne gry, musisz zmienić swoją
codzienność

[Gość: Fiona]

To tylko na chwile pozwoli zapomniec o tym wewnetrznym cierpieniu,ale nie
uleczy przyczyny,ktora powoduje ten pesymizm.

[Gość: Hubert]

A czego tak naprawde pragniesz?

[Gość: nikt]

Chcialabym widzies sens tego co robie.Ze to prowadzi do czegos a nie jest tylko
codziennym typowym dzialaniem.Chcialabym byc bardziej otwarta zarowno do ludzi
jak i na nowe mozliwosci.I czuc zrozumienie u osob z ktorymi sie spotykam na
codzien.Chcialabym miec swiadomosc tego ze jestem komus potrzebna.Caly czas
powtarzam sobie ze tak jest-maz mi to daje odczuc i dziecku tez jestem
potrzebna.Tylko ze zazwyczaj czuje taki wewnetrzny ...ja wiem...smutek ktory to
wszystko dominuje.

[Gość: Hubert]

Mysle sobie ze ten smutek moze miec swoja przyczyne, ktora blokuje
doswiadczania wszystkiego, co dobre tu i teraz.
Nie wiem jak jest w Twoim przypadku, ale bywa tak ze ludzie czuja zal przed
tym, co sie stalo w przeszlosci lub co odeszlo a bylo bardzo wazne. Czasem jest
to tak trudne, ze juz nie pamieta sie na codzien co to jest.

Pozdrawiam Hubert

[Gość: nikt]

Trafiles w sedno sprawy...Tyle ze u mnie te sprawy z przeszlosci mozna okreslic
jednym slowem-wychowanie-to odcisnelo najwieksze pietno

[Gość: Hubert]

Jesli sa jakies emocje, czy wspomnienia z przeszlosci ktore przeszkadzaja w
dowiadczaniu w pelni szczescia tu i teraz, to warto wiedziec ze zazwyczaj jest
szansa na to, by sie uwolnic od tego balastu. Po pewnej pracy wykonanej w tym
kierunku, moze sie cala ta blokujaca energia uwolnic na tyle, by zrobil sie luz
i czysto w srodku na tyle, by dalej spokojnie doswiadczac piekna zycia tu i
teraz ufnie spogladajac w przyszlosc. Juz bez tego balastu. Najlepiej dokonac
takiego uzdrowienia z pomoca fachowca, np. psychoterapuety.

Pozdrawiam Hubert

[Gość: renia]

ja terz wlasnie jestem w takiej sytuacji moja mama zmarla rok temu nie moge
sobie poradzic na dodatek mieszkam daleko od polki mam dzieci i tylko dzieki
nim jakos fukcjonuje czuje sie beznadziejnie i jet mi zle jestem z toba
pozdrawim

[Gość: Hubert]

Mam dla Ciebie rade.
Napisz list do mamy (to niewazne ze juz nie zyje, bedzie to mialo znaczenie dla
Ciebie). Napisz wszystko co Ci przyjdzie do glowy i co czujesz wewnatrz.
Wszystko o czym bys chciala jej powiedziec lub nie zdazylas jej powiedziec. To
doswiadczenie moze pobudzic Twoje emocje jeszcze silniej. Nie boj sie tego. Gdy
juz list bedzie napisany, zrob z nim co zechcesz.

Pozdrawiam Hubert

[Gość: pomoc]

Skoro jesteś wierząca polecam Ci książkę Serfino Falvo "Jak wyleczyć depresję"
(albo podobny tytuł). Jeżeli będziesz zainteresowana podam Ci dokładny tytuł.
Pozdrawiam

[Gość: marta]

Uwazam ze sa to pocztkia depresji.Znalam podobna sytuacje.Moja kolezanka miala
meza, corke, dobra prace a jednak nie cieszyla sie z tego.Miala podobne objawy
jak Ty.Wstydzila sie pojsc do specjalisty bo mieszkamy w malej miejscowosci i
zaraz wszyscy mowili by ze jest szalona.W koncu jednak odwazyla sie i
wyleczyla.Jest juz wszytstko dobrze wiec odwaz sie i zglos sie do lekarza.Zycze
odwagi i powodzenia:)

[Gość: nikt]

Dzieki serdeczne za wszystkie odpowiedzi:)

nie to sie nazywa palma

[Gość: hans]

[lwie-serce]

to sie chyba nazywa prawda. kilka rzeczy, ktorych wiele osob tak bardzo pragnie
miec - ty je masz ale nie zapelniaja one jakiejs zionacej glodem pustki. jak
myslisz, dlaczego? czy czujesz, ze zycie juz sie skonczylo?

[Gość: nikt]

Czuje jakbym stala na jakims zakrecie nie wiedzac co robic dalej.Nie czuje zeby
zycie sie skonczylo-raczej trwalo w zawieszeniu a to chyba gorsze...Bo czuje
zupelny brak uczuc do czegokolwiek i kogokolwiek.I wszystko mi zobojetnialo.

koncz, wstydu oszczedz!

[Gość: hans]

[tom12]

tak samo miala moja matula i trafila do psychiatryka. tobie tez to polecam
zanim spieprzysz dziecku zycie.

[mxp4]

Gość portalu: nikt napisał(a):

> Mam meza ktory mnie szalenczo kocha ,dwuletnie dziecko ktore praktycznie
> nie sprawia klopotu prace....ale mimo tego wszystkiego mam dosc zycia. Gdyby
> nie rodzina i wzgledy religijne pewnie bym skonczyla ze soba.Ktos powie ze
> nie doceniam tego co mam...Tyle ze tu nie chodzi o docenianie ale o radosc
> ktorej nie czuje. Nie mam motywacji do niczego , nie widze zadnego celu.
> Nie potrafie pogodzic sie z tym , ze tak sie czuje-czyli ze praktycznie nie
> czuje nic oprocz rezygnacji i obojetnosci.Czy to juz depresja?....


A dziecko jakos w twoim poscie jest tyko wzmianka, czy ty je kochasz? Takie
malenstwo. Kobieto nie grzesz aby nie spotkala cie tragedia. Mam corke ktora 15
lat starala sie o dziecko i w koncu je ma szaleje ze szczescia pomimo ze jest
nieuleczalnie chora piekna mloda kobieta. pomimo wszystko jest pogodna i ludzie
do niej lgna. Wspolczuje twojemu mezowi i dzieciatku.

[Gość: nikt]

tez im wspolczuje ze musza ze mna zyc

[mxp4]

Idz kochana do lekarza psychiatry. Masz prawdopodobnie depresje a to sie leczy.
porozmawiaj o tym z mezem z mama. Zycie na codzien nie jest ekscytujace. Jednak
wiele ludzi tak zyje i ciesza sie dziecmi. Pewnie jestes bardzo mloda i ogrom
obowiazkow na ciebie spadl sktorymi sobie slabo radzisz. Nie staraj sie robic
wszystkiego rozloz sobie na raty. Nie przemeczaj sie dbaj tylko o dziecko.
Zycze ci powrotu do dobrego nastroju Daria

[Gość: tim]

mxp4, jeśli dobrze rozumiem, nie ma żadnego problemu? Hm...

[mxp4]

Gość portalu: tim napisał(a):

> mxp4, jeśli dobrze rozumiem, nie ma żadnego problemu? Hm...


Mam problemow od cholery i ciut ciut

[Gość: tim]

Najmocniej Cię przepraszam, mxp4 - najwyraźniej źle zrozumiałem to, co chciałaś
przekazać autorce posta. Zwyczajnie odniosłem wrażenie, że uważasz jej problem
za nieistotny. Cieszę się jednak, że myliłem się. Co do Twojej odpowiedzi na
moje pytanie: "mxp4, jeśli dobrze rozumiem, nie ma żadnego problemu?", to muszę
sprostować, że nie chodziło mi o Twój problem, ale o problem Pani Nikt. Takie
małe qui pro quo.
Mam nadzieję, że nie będziesz żywić do mnie urazy:)
Jeszcze raz Cię przepraszam i życzę najlepszego dla Ciebie rozwiązania
wszystkich Twoich problemów.

[Gość: Fiona]

Na pewno tkwi w tym przyczyna o ktorej nie wiesz,ale dojdziesz do niej przy
pomocy psychoterapeuty,to jedyne najbardziej rozsadne wyjscie,bo w innym
wypadku te stany beznadziejnosci beda sie nawracaly.Psychoterapeuta,pomoze
odnalezc Ci sens zycia,pomoze Ci zrozumiec siebie,dlaczego tak jest.Ja
podejrzewam,ze Ty po prostu nie kochasz meza,masz wszystko,ale zyjesz bez
milosci i to powoduje ta pustke,ten brak "czegos",ktory przeslania Ci widok na
radosna strone zycia.Psychoterapia pozwoli Ci sie odnalezc.To moze juz byc
depresja,jak ktos zaczyna myslec o samobojstwie....to nie blahostka.

[Gość: nikt]

Tak to chyba jedyne wyjscie z tej sytuacji zeby pojsc do specjalisty tylko tak
trodno zrobic ten pierwszy krok.I odblokowac sie na tyle zeby zupelnie obcej
osobie opowiadac o swoim zyciu i tych najbardziej skrywanych i wstydliwych
odczuciach z wewnatrz...

[Gość: tim]

Nie jest to łatwe, ale pamiętaj, że ten ktoś, z kim będziesz rozmawiać, jest po
to, żeby wyczyścić zaśniedziałe styki i zregenerować Twoje akumulatorki; jest
specem, po którego przeglądzie jest zwykle lepiej, a nie gorzej. Czasem też
fajnie jest się zdziwić jak niewiele trzeba, żeby poczuć się ZNACZNIE LEPIEJ.
Pozdrawiam!

[Gość: nikt]

lecz czy to nie jest troche na krotka mete?tak sie komus wyzalic?czy potem nie
bedzie tak samo??

[Gość: tim]

Nie, nie, nie... Mam nadzieję, że dostaniesz prawdziwą pomoc, a nie tylko
możliwość wygadania się. Na forum możesz się wygadać - parę osób coś poradzi,
parę wprowadzi dziesięć nowych wątków i jeszcze kilka nie zrozumie o co Ci
chodzi. "Czy potem nie będzie tak samo??" Nie myśl jeszcze o trzeciej wojnie
światowej! Spodziewam się, że skutkiem Twoich(-jej) przyszłych(-ej) wizyt(-y)
będzie korekta sposobu myślenia i, być może, kilku spraw w Twoim życiu, dzięki
czemu nie będą konieczne regularne wizyty do późnej starości:)

[Gość: fiona]

Ja nie mialam na mysli tego by pojsc sie wyzalic i to wszystko.Bedziesz chodzic
2 razy w tyg.,albo 3 razy,moze 2 razy wystarczy,po jakims czasie 1 raz w
tyg.ale to nie bedzie trwalo 1 miesiac,a moze trwac 2 lata,3lata,to nie takie
proste jak Ci sie wydaje.Psychoterapia to cos zupelnie innego niz wizyta u
psychologa.Na pewno to nie bedzie jednorazowe "wyzalenie sie" i juz po
wszystkim.To nie tak,jak mowisz"czy potem nie bedzie tak samo",bedziesz znala
przyczyne tej blokady uczuc,zaczniesz myslec pozytywniej,podejmiesz jakies
kroki,ktore zmienia twoje zycie,bedziesz wiedziala co z tym wszystkim
zrobic,zeby bylo inaczej.To nie jest taka zwykla rozmowa,jak ci sie wydaje to w
jakis sposob wplynie na twoja psychike,podswiadomsc,pomoze w rozwiazaniu Twoich
wewnetrznych konfliktow emocjonalnych.Musisz sprobowac,ale zeby to mialo
jakikolwiek sens,trzeba sie otworzyc i umiec powiedziec wszystko tak jak jest
na prawde,umiec odpowiedziec szczerze na kazde zadane ci pytanie,bez tego nie
da sie zdzialac nic.

[Gość: Jola]

Napewno porozmawiaj z mezem powiedz mu o swoich problemach o tym co Cie trapi
niech znajdzie dla Ciebie wiecej czasu ,zmien otoczenie ,zacznij patrzec na
zycie w kolorywych barwach .Masz dziecko o nim musisz pamietac ono daje radoc
szczescie w zyciu .Wiekszosc ludzi ma tekie problem ten swiat sie zmienil
przygnebia nas wszystko.Wroc do tego co Cie smieszylo co dawalo Ci
szczescie...Pozdrawiam

[Gość: sisi]

Czasem jest tak ze ma sie wszystko; kochajacego meza, sliczne dziecko,wspaniala
prace poprostu zaduzo tych dobroci tez moze doprowadzic do frustracji.Co na to
maz czy ty z nim o tym swoim stanie rozmawiasz,to on powinien zaprowadzic cie do
specjalisty.Musisz sie leczyc bo sama sobie nie poradzisz.Trzymaj sie ja
potrafie sie cieszyc byle drobiazgiem pomimo ze zycie mnie okrutnie doswiadczylo.

[Gość: nikt]

Wiesz wlasnie to mnie zastanawia.Przeszlam w zyciu niejedno bywalo bardzo
ciezko.Jakbym tak popatrzyla na swoje zycie to niejeden raz moglabym sie
zalamac ale zawsze trzymal mnie optymizm i chec do zycia i pokonywania
problemow.Przykladowo mialam bardzo powazne komplikacje bedac w ciazy a
jednoczesnie mialam taki optymizm ze wszystko bedzie dobrze i musze przyznac ze
mimo ogromnych problemow z utrzymaniem ciazy to byl to chyba najszczesliwszy
okres w moim zyciu.Tymbardziej dziwie sie i nie moge zrozumiec co sie stalo ze
mna teraz kiedy wszystko sie (niby?) uklada.Zawsze uwazalam sie za silna osobe
radzilam sobie z zyciem .Wiec czemu teraz wszystko mi sie pogmatwalo...

[Gość: fifi]

Nie jestes nikt.R adzilas sobie w zyciu bo mialas problemy.Pamietaj ze kazda
porazka czlowieka prowokuje do dzialania .Twoje zycie jest ustabilizowane i
dlatego dosc monotonne.Zastanawiam sie czy twoj maz ktory tak bardzo cie kocha
nie dominuje nad toba.

[Gość: nikt]

zawsze staralismy byc dla siebie partnerami

[Gość: Ja]

Skończyć? Dopadła Cię tylko rutyna, a to nie jest powód żeby przekreślać całe
życie...Zajmij się sobą:uprawiaj sporty, rób to, co zawsze sprawiało Ci
przyjemność. Trochę pracy nad sobą i będą efekty......

[mak371]

Najlepsze lekarstwo to postawić sobie cel a wydaje mi się że cel jest przed Tobą i to bardzo wielki WYCHOWAĆ DZIECKO NA DOBREGO CZŁOWIEKA przecież jesteś matką !!!! Pomyśl o dziecku potrafiłaś je urodzić a miałaś problemy z ciążą a wychowanie i stworzenie miłości dla dziecka to nie jestem celem w życiu ???

[Gość: nikt]

tego sie tez obawiam.czy podolam temu kiedy sama nie czuje zbytniego sensu
bycia.czy nie przekarze mu mimowolnie niepewnosci i jakiegos smutku.wszystko
sie na siebie naklada.i czasem juz nie mam sily ze soba walczyc.

[Gość: Gostek]

Jak możesz sama siebie traktować w ten sposób??? Wystarczy przeczytać Twój
nick, żeby wiedzieć, że potrzebujesz pomocy specjalisty! I sam fakt, że
wzbraniasz się przed udaniem się po taką pomoc tylko utwierdza mnie w
przekonaniu, ze powinnaś tam pójść!!!

Cioran

[Gość: quasthoff]

Proponuję Ci lekturę o niby nic nie mówiącym tytule, wielokrotnie powtarzającym
się w różnych książkach "Rozmowy z Cioranem" Poznaj tego człowieka i spróbuj
zapytać się samej siebie, czy Twoje życie ma sens i czy wogóle warto żyć.
Odpowiedź gwarantowana. Wydawnictwo KR. Warszawa 1999

[quasthoff]

www.racjonalista.pl/bg.php/s,116

[Gość: nikt]

czuje sie coraz bardziej przekonana

[aimless]

"...Tylko ludzie cierpiący naprawdę zdolni są posiadać treści autentyczne i mieć
w sobie nieskończoną powagę. Inni narodzili się do wdzięku, harmonii, kochania i
tańca. -Iluż ludzi zrezygnowałoby w głębiu duszy z metafizycznych objawień,
jakie zawdzięczamy rozpaczy, agonii i śmierci, dla naiwnego kochania lub
rozkosznej nieświadomości tańca!...." senor Emile Cioran

[Gość: fifi]

Dziewczyno glowa do gory, to juz jest cos bo zmieniasz ton swoich
wypowiedzi.Bede szczesliwa jak napiszesz JESTEM PRZEKONANA.Pozdrawiam serdecznie.

[Gość: nikt]

Maly przelom....moze..porozmawialam szczerze z mezem o tym jak sie czuje jak to
odbieram.Zapisalam sie tez na kurs hiszpanskiego zeby widziec jakis cel przed
soba.Dzis obudzilam sie chyba w lepszej formie jak wczesniej.Tylko ile bylo juz
tych przelomow w moim zyciu..Moze ten cos w koncu zmieni

[Gość: jacektoyota]

ale pierdoly

[Gość: nowa]

straszne pierdoły

[babcia_kasi]

Serdecznie Cię pozdrawiam, bardzo rozumiem i polecam ultraterapię (2 dni) wg
Hellingera www.Hellinger.pl Przeczytaj zwłaszcza wywiad Echeibelgera z
Hellingerem ze "Zwierciadła", jest na początku.Córce terapia tradycyjna
niewiele dała.
W tym tygodniu była na ustawieniu-jest odmieniona pozytywnie.
Może na początek weź udział w ustawieniu jako czynny widz, to Cię rozrusza.
I otworzy oczy na niejedno.Zyczę pozytywnych doznań.

[Gość: marta]

tak to depresja, czym predzej wez leki to przywroci ci rownowage chemiczna w
mozgu i mam nadzieje radosc z zycia ...

[Gość: Fiona]

Bzdura! Nie w taki sposob walczy sie z depresja, chociaz zdaje sie on byc
jednym z najprostszych.

[Gość: antyidol]

Fiona z wyksztalcenia jestem farmaceuta .Oprocz wpsarcia bliskich osob czasem
nie ma wyjscia i trzeba skorzystac z pomocy farmakologocznej

[Gość: fiona]

Nie ma znaczenia,zadnego czy jestes farmaceuta,czy tez lekarzem,bo istnieja
tacy,ktorzy sprawdzaja sie w swoim zawodzie,no i sa tez ci,ktorzy bardzo czesto
sugeruja nieodpowiednie leczenie.A to,ze jestes farmaceuta tzn.,ze znasz sklad
chemiczny danego leku,o sposobie leczenia decyduje jednak lekarz,wiec to co
napisalas nie zmienia faktu.W tej chwili dokonalas sprostowania,bo w poprzedni
Twoj post brzmial zupelnie inaczej.Nie bede sie sprzeczac,bo srodki
farmakologiczne moga byc potrzebne jak stan psychiczny jest tak powazny,ze
innego rodzaju leczenie nie jest w stanie pomoc,to wtedy jedynym wyjsciem jest
rzeczywiscie lek.Jednak w tym wypadku,on zaleczy chwilowo objawy,nie uleczy
tego,co ma podloze psychiczne.Wsparcie bliskich osob tez malo moze pomoc,one
nie sprawia,ze nagle"Nikt"pokocha meza,dziecko i juz po wszystkim,wezmie
psychotropa i ...uleczona!

[Gość: antyidol]

>W tej chwili dokonalas sprostowania,bo w poprzedni
Twoj post brzmial zupelnie inaczej.
Droga Fiono tamten post to byl moj pierwszy w tym temacie:)

[Gość: Fiona]

Zwracam honor wiec.

[Gość: prom]

z ogromną wdzięcznościa czytałem wasze głosy, rady. jestem mężem (chyba szaleńczo zakochanym we własnej żonie) takiej własnie kobiety, ktora przeżywa właśnie to, o czym mówicie. jest ciężko. rozmawiamy, chociaż ja nie potrafie rozmawiać, dopiero się uczę. są chwile, że mam wszystkiego dosyć, myslę o odejściu. ale kocham te kobietę. moja zona poszła już do specjalisty, ale problem chyba tkwi tu, że jest osobą szalenie inteligentna i oczytaną, a specjalista, do którego trafiła, traktuje ją zbyt szablonowo, nie dopuszczając do siebie mysli, że rozmawia z osoba wykształconą, niemal równa jemu. zajrzę do proponowanych przez was książek i będę o nia walczył nadal. nie wiem tylko na ile starczy sił. bo problem nie dotyczy tylko kobiet; mężowie też to przezywają (nazbyt uogólniam?)
pozdrawiam, życze dużo słońca i sił ( równiez sobie)

[Gość: Fiona]

Po prostu,zona jest typem osoby inteligentnej,ktora nie liczy sie z opiniami
innych osob, bo "sama wie lepiej",ale chyba trafila jednak do zlego
specjalisty,ktory zbyt bardzo narzuca zonie zdanie w tej sprawie.Poziom IQ nie
ma znaczenia w rozmowach z psychoanalitykiem.Wiele
wyksztalconych,inteligentnych osob korzysta z takiej terapii.Moze zona jej nie
potrzebuje wcale i umie poradzic sobie z tymi problemami sama.

[Gość: nikt]

Ciesze sie ze napisales ,moj maz jako ze stara mi sie pomoc nie mowi duzo o
swoich uczuciach.Wiem ze to ogromnie przezywa.I jestem mu wdzeczna za to ze tak
jest przy mnie choc pewnie nie zawsze moge mu to wyrazic.Zycze wam szczescia.Bo
jako uczestnik tej sytuacji jako jedna ze stron chyba zorumiesz mnie najlepiej

[Gość: prom]

nie wiem, czy rozumiem cie najlepiej, do końca nie rozumiem wszystkiego, co dzieje sie z moją żoną; mam po prostu inny charakter. moja zona chyba doskonale zdaje sobie sprawę, co się z nią dzieje, jakie mechanizmy na nią wpływają (podejrzewam, że jestem jedna z przyczyn), nawet wie, co musi zmienić, by poczuć sie lepiej, ale (co z przerażeniem uświadamiam sobie na własnym przykładzie) cholernie trudno dać sobie radę z samym sobą.
spróbuj powiedzieć mężowi ile znaczy dla Ciebie jego obecność i jego pomoc. bardzo go to wzmocni (mi pomaga, chociaż na krótko)

[Gość: madziq]

Witaj! Już sam Twój nick świadczy że jesteś zdołowana. Ja też tak czasem mam
niestety że nie potrafię się z niczego cieszyć i najchętniej bym siedziała i
wyła. Gdy czułam że ten moment nadchodzi brałam sie za gotowanie i jedzenie co
niestety pozostawiło widoczny ślad na mojej figurze i dodatkowe 8kg które mogły
stać sie kolejną przyczyną depresji także tego nie polecam. Ostatnio
postanowiłam wziąść sie za siebie, zapisałam się an aerobic, kupiłam karnet na
solarium - to mi bardzo pomogło bo w zimę człowiekowi najbardziej brakuje
światła słonecznego i ciepła i to na niego tak źle działa. Dlatego jesli masz
możliwość urlopu wyskoczcie z rodziną na 2 tygodnie w ciepłe kraje i koniecznie
porozmawiaj z meżem o Twoim złym samopoczuciu. Moze za dużo sobie wzięłaś na
głowę? Powinnaś więcej czasu sobie samej poświęcić, fryzjer, kosmetyczka - mi
to zawsze pomagało jak wstaje rano i uśmiecham się do siebie w lustrze mówiąc
niezła z Ciebie laska i wtedy d razu dobrze zaczynam dzień, włączam muzykę,
trochę potańcze, pośpiewam, wezmę pachnący prysznic i jakoś leci.
Głowa do góry - jeśli to nie pomoze skontaktuj się z psychologiem, to żaden
wstyd. Trzymam kciuki, że wróci Ci radość życia!

[Gość: taka jedna]

a ja mam dwojke dzieci, ktore sa lobuziakami, meza, ktorego nienawidze i
brzydze sie jego widokiem (zgwalcil mnie, gdy odmowilam mu seksu), nie
pracuje...nic nie mam ale i tak chce zyc!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[Gość: szczuply]

To zazwyczaj stan przejsciowy :) Mija po znalezieniu sobie wlasnie jakiegos
nowego zajecia , pasji.Popatrz na maklowicza , wypadnij na weekend z rodzina w
gory.Ewentualnie mozesz dolaczyc do naszej sekty "NIEBO" co po rozwinieciu
oznacza "NIE BO mi sie niechce".Stanom takim czesto towarzyszy znudzenie :)

[Gość: prom]

to nie takie proste, znaleźć sobie pasje, kiedy jestes zawalony robotą: dom, praca, którą codziennie przynosisz do domu, dorzuć do tego dzieci i męża, który ma dwie lewe ręce, a nastepnie spróbuj znaleźc czas na pasję......

[friko000]

Nikt Prom bylam w identycznej sytuacji
Poradzilismy sobie
Trzeba duzo duzo sily i tyle samo czasu
Badzcie slini i nie poddawajcie sie
Nie rezygnujcie z tego mimo wielkich trudnosci
Zycze wam wszystkiego dobrego
----
To jest ostatnia piesn
I tutaj sie mylimy
Bedzie ostatnia wtedy
Gdy na to pozwolimy

[Gość: ana]

Gdzieś wczesniej Pani Nikt napisała: "chyba jedyne wyjscie z tej sytuacji zeby
pojsc do specjalisty tylko tak
trodno zrobic ten pierwszy krok.I odblokowac sie na tyle zeby zupelnie obcej
osobie opowiadac o swoim zyciu i tych najbardziej skrywanych i wstydliwych
odczuciach z wewnatrz..."
więc jednak wiesz co czujesz tak naprawdę tylko na zewnatrz piszesz o wszytskim
i niczym..Nie kwestionuje tego bynajmniej tylko czy chcesz sobie pomóc- sama
musisz to wiedziec bo czasem wygodniej trwac w takim stanie..
Znam ten stan i mój mąz taką mnie znał..
Rozumiem I Ciebie i Proma..
Pozdrawiam
\Ana

[Gość: viki]

nie jestes sama...ja czuje sie tak samo.w przeciwienstwie do ciebie nie mam
dziecka, ale mam meżczyzne który również kocha mnie bardziej niz można chyba
kochac,mam prace której w dzisiejszych czasach można tylko
pozazdroscic,studiuje na wymarzonym kierunku...a pomimo wszystko czuje sie tak
jak ty...i to nie od dzis...
i tak:to chyba juz jest depresja.wiem jedno-potrzebuje pomocy...

[Gość: x]

Do Nikt. Życie koryguje takie postawy. Też kiedyś miałam takie "problemy".
Następnie życie mi tak dokopało, że mi przeszły głupoty. Uważaj.

[Gość: Natasza]

Nie przejmuj się.To minie,ale musisz zacząć szukać radości w najmniejszych
rzeczach.Ciesz się z każdego postępu swojego dziecka,każdego komplementu
usłyszanego od męża.Jeśli to nie pomaga to porozmawiaj z kimś komu naprawde
ufasz,z kims kto Cię rozumie i pomoże odnaleźć radość życia.

[Gość: MEXICANA]

Radzę jak najszybciej udać sie do psychologa, bo to są poważne objawy
depresji!!!

TAK. TO DEPRESJA.

[Gość: Seroxacik.]

Jakbym czytal swoje doswiadczenie. Masz depresje na mur beton. Radze Tobie
pojsc do lekarza. Albo od razu do psychiatry, bo to zaoszczedzi Tobie czasu.
Dobre leki i terapia i moze za jakis czas bedziesz miala sie lepiej.
Ale nie licz na cuda w ciagu miesiaca!

[Gość: taki jeden]

co za kobity zawsze niedobrze
facet zly to zle
facet dobry tez zle
idz sie upij i skoncz wreszcie swoj nedzny zywot
pomysl o gosciu ktory codziennie wraca z pracy i pierwsze o czym mysli to
zona i dziecko egoistko pieprzona