Dolegliwości wieku starszego.

[gazeta_mi_placi]

Jak w temacie.
Macie już jakieś i jak sobie z nimi radzicie?
Pozdrawiam ciepło

[nie-lubi-gazety]

Hahaha

[gazeta_mi_placi]

Masz jakieś?
Śmiało!

[chochlik5]

Wiek starsz trwa niekiedy dłużej niż niż wiek młodzieńczy i ten
dojrzały. Zazwyczaj zaczyna się w pełni sił i energii, a po latach
30-40 człowiek zastanawia się, co jescze w jego organiźmie nie
popsuło się. Co może jeść, ile kilogramów wolno mu podnieść, jak
wielkie litery są jescze czytelne, co jescze nie boli, co jeszcze ma
do wycięcia? np nerka, śledziona, jak tam ze słuchem. I teraz
pytanie: Czy jeszcze rozumie co do niego mówią, czy wie co sam mówi,
czy pamięta, gdzie postawił szklankę z herbatą, gdzie położył
grzebień (jeżeli jest jeszcze co czesać)? czy nie drżą mu ręce.
Jestem na emeryturze od roku 1980. Na niektóre pytania mam już
odpowiedź, na inne jeszcze nie. Ale nie jest tak źle, żeby nie mogło
być gorzej. Pozdrawiam. Nie traćcie nadziei. Wszystko jeszcze przed
Wami. chochlik

[dede43]

No i chochliku "zgasiłaś" gazety.

[irsila]

Gazeta już nie masz gdzie pisać tylko tu?
Tobie na pewno nie napiszę co mi dolega.
Trollico jedna.

[polnaro]

Jestem w wieku dojrzałym, faktom nie zaprzeczę, ale dolegliwościom różnym
poddawana byłam już od dzieciństwa, jedne ustąpiły, inne wylazły, ale....życie
podobno trzeba czuć /może nawet dobrze, że czasem boli/, inaczej jest jak zupa
bez soli.
Zresztą najbardziej dokuczają dolegliwości zewnętrzne, np. bezmyślność, egoizm i
.... niektórych osób.

[eurytka]

Ja czuję, że jestem coraz bardziej sztywna
w sensie fizycznym
Umysł za to, mam krzepki
No i chodzę jak kaczka, niestety jestem inwalidką ruchu i nic tu nie pomoże, ani Święty Boże!
Laseczka jedna lub dwie, to moje nieodłączne towarzyszki

[wadera5]

Najlepiej jeździć dużo na rowerze. Teraz jesienią jeżdżę mniej ale i tak te 10
km robię w ciągu dnia . Chyba ,ze pada.Nie lubię roweru stacjonarnego.

[pia.ed]

Zaczelam jezdzic na rowerze (mojej mamy)
kiedy mialam 5 lat, i dalej to z zapalem czynie.
Rower uzywam przez 12 miesiecy w roku,
i to bez wzgledu na pogode ...

Niestety, co raz czesciej zaczynam odczuwac bol kolan,
i ortopeda stwiedzil, ze choc rentgen nie wykazal najmniejszych
zmian, to mam prawdopodobnie artroze.
Maszyneria zaczyna sie wyczerpywac



wadera5 napisała:
> Najlepiej jeździć dużo na rowerze. Teraz jesienią jeżdżę mniej ale
i tak te 10 > km robię w ciągu dnia. Chyba, ze pada.
Nie lubię roweru stacjonarnego.

[eurytka]

Po co mi rower, skoro mam wskazanie "oszczędzający tryb życia".
Zbytnie ruchy w kolanie, mogłyby doprowadzić do tego,
że może się rozlecieć. No i gdzie trzymać ten rower?
W piwnicy? po schodach zwlekać i wywlekać?
Chodzę codziennie na spacery, w zależności od możliwości,
podpieram się jedną kulką lub dwiema i mam nordic walking.
Nad systematycznością czuwa pies.
Terenów zielonych i przestrzeni otwartych wokół mam dostatek.
Do sklepów mam blisko i chodzę bez niczego jak jestem wypoczęta i wyleżana.
Większość czynności, które kiedyś robiłam szast prast, teraz wykonuje powoli.
Jedna nogę mam mniej sprawna po wypadku, a nie ze starości.

[pia.ed]

Bardzo nie lubie chodzic ... Jakbym nie pojechala rowerem,
to bym zostala w domu, lub wziela samochod ...

Jazde rowerem zaczelam jednak ograniczac, i jak wieje tak mocno, ze
mnie zwiewa z roweru, to staram sie zaplanowane na ten dzien rzeczy
przelozyc na pozniej.

Dziwne jednak, ze na moja ewentualna artroze w kolanach, jako
trening
rehabilitantka kazala mi chodzic po schodach lub ... jezdzic
rowerem!

[eurytka]

Artroza to choroba chrząstki.
U mnie kości były pogruchotane i każdy ruch kolanem,
powoduje strzelanie, po prostu "łożysko" nie pracuje równo,
nadwyrężanie tego stawu powoduje ból i to,
że może się rozlecieć.
dlatego pakuje ten staw w stabilizator,
dla bezpieczeństwa,
Wymiana jest możliwa , ale ja się tego boję,
poza tym staw skokowy w tej nodze też mam po wypadku i niesprawny.
dobrze, że jeszcze mam dwie nogi
A że jedna trochę sztywna to nic

[chochlik5]

Zadzwonił listonosz a ja leszcze leżałam. z trudnością wygrzebałam
się z legowiska. Wszystko mnie bolało, a właściwie kręgosłup w
okolicy krzyżowej. Ten siekły ból tylko przy zmianie pozycji. Do
komputera też z trudem, a w pozycji siedzacej ból uspokoił się. To
te trzy dyski które zmieniły swoją pozycję przy dźwignięciu wiaderka
z wodą wcale nie pełnego i w konsekwencji rwa kulszowa. Dziś gorzej
niż zwykle. Muszę łyknąć tabletkę przeciwbólową, ale dam sobie radę.
po tabletce. Moja rada nie podnoście nić ciężkiego. Ostrożnie z
zakupami. Ja po zakupy chodzę z dwukołową ciężarówką no i oczywiście
z laseczką, taką ortopedyczną. Ale się wyżaliłam. Uważajcie na swoje
sterane kręgosłupy póki czas.Laseczka to asekuracja przed upadkiem.
Upadek grozi złamaniem szyjki kości udowej, a na to skuteczna tylko
endoproteza. Jeżeli piszecie o jeździe na rowerach to znaczy, że
jeszcze czas. Ja kiedyś jeździłam na rowerze motorze, syrenką a w
końcu motorynką na działkę. Dziś mogę być tylko pasażerką.
Korzystajcie z życia póki możecie. Serdecznie pozdrawiam - pogodzona
z życiem takim jakim ono jest chochlik

[eurytka]

Ja na zakupy tylko z dwukołówką chodzę.
Po schodach wynoszą domownicy.
Akurat wróciłam z zakupów,
biegła za mną starsza pani i pytała się
gdzie ja taki wózek kupiłam
Ze względu na moje zdrowie i zdrowie męża pozbyłam się działki,
bo wysiłek mocny fizyczny nie dla mnie.
Długo leżałam w szpitalu i się nasłuchałam jak
to sobie pani złamała właśnie kość udową,
na działce, bo chciała zerwać kilka jabłuszek.
potem endoproteza a potem to jej wypadło,
znowu szpital i wstawianie,
bo źle i szybko usiadła na muszlę klozetową,
choć miała ją na podwyższeniu.
Zwykłe wersalki są za niskie dla takich osób
przy tych sztucznych stawach .
Ja mam łóżko dość wysokie, prawie takie jak szpitalne,
żeby nie trzeba było zbytnio nóg uginać.

Jedynie przed blokiem mam 3o m2 szczęścia,
i mam tam kwiatki , iglaczki, trochę ziół.
Poza tym zieleń i krzaki są wszędzie,
tak stwierdził mój syn.
Ostrzegam przed gorliwością mycia okien i skakania po stołkach.
Już dwa razy skończyło się to u mnie unieruchomieniem kończyny!
Niepotrzebne oczekiwanie u chirurga itepe, itede.
Leżałam kiedyś całe święta w szpitalu
i właśnie wtedy przyjmują najwięcej złamań z powodu przedświątecznych porządków.

[chochlik5]

Widzę Emerytko, ze mnie rozumiesz. U mnie ta przygoda z wiaderkiem
miała miejsce już 4 lata temu. Potem szpital, kroplówki przez całą
dobę, bezsenne noce. Później wózek, rehabilitacja najpierw dwie
laski, a teraz tylko jedna, a w domu nawet bez laski. Niezależnie od
tego nawwalił silnik i szereg razy odwiedzałam szpital. Obecnie
jestem umiarowiona, ale co najważniejsze jeszcze żyję mimo że
urodziłam się 4 lata po triumfalnym odzyskaniu niepodległości po
pierwszej wojnie światowej. To też jest powód do radości. I to
jescze ze zdążyłam napisać i wydać książkę z wspomnieniami. Ksiązka
w nakładzie 1200 ezemplarzy rozeszła się po całym świecie. Dobrze że
zostawiłam kilka egzemplarzy dla najbliższej rodziny. Nie zginiemy,
jeżeli zostawimy po sobie dobrą pamięć. To chyba jest najważniejszy
cel starości. Serdecznie pozdrawiam

[wadera5]

Wiesz co chochlik,szczerze to nie czytałam Twojej książki i pewno jej kupić nie
można jak piszesz. Jak nie jest za gruba, to może byś tak co dzień jako powieść
w odcinkach, na tym forum skanowała. Każdy by sobie ściągnął.Jeżeli popełniłam
jakiś nietakt to z góry przepraszam.

[chochlik5]

Moja ksiązka ma 300 stron. Jest dostępna do wypożyczenia w
Lubelskich bibliotekach. To sa połączone wspomnienia mojej matki i
moje. Poza pokrewieństwem łączył nas zawód. Obejmuje zdarzenia z
minionego wieku.
Motto| Kiedyś byłam Kimś
To było wtedy, gdy miałam do dania wszystko
Czas, wiedzę, pieniądze i troskę
Gdy byłam skuteczna.
Dziś jestem stara
Mam tylko serce i mnogie skarby doświadczenia.
Jeżeli chcesz? Bierz je.
Nie chowaj w sejfie, nie składaj w banku,
Tylko rozdajac możesz je pomnożyć.
Pozdrawiam chochlik.

[wadera5]

Bardzo dziękuję za szybką odpowiedź.Pozdro

[chochlik5]

Starość

W kalendarzu wiosna,
A na dworze zima.
Kaloryfer jeszcze grzeje,
A we mnie jesień życia.
I za oknem pada śnieg

Światło żarówki razi
Nie mogę długo czytać,
bo moje oczy łzawią
pokonując drobny druk.
Za oknem już zmierzch.

Nie jestem samotna.
Rozmawiam z telewizorem,
Rozmawiam z komputerem,
Czasem zadzwoni telefon.
A za oknem pada śnieg.

Telewizor przynosi wieści
Z szerokiego świata.
Komputer bez sprzeciwu
Notuje moje myśli.
Mijają godziny, dni, czas.
08.04.2002 chochlik

[polnaro]

Podobno starość nie udała się Panu Bogu, ale Twoja jest piękna - mówisz coraz
częściej o jej przypadłościach, ale ja zdania nie zmienię.

[chochlik5]

Szczęście

Szczęście, to w poczuciu bezpieczeństwa
chwila radości dzielona z bliskim człowiekiem.
Mało jest takich chwil.
Bo albo brak bezpieczeństwa,
albo brak radości,
albo brak bliskiego człowieka,
a najczęściej brak tego wszystkiego razem.
Życie jednak zawsze ma sens,
gdy ma się wspomnienia
i gdy ma się nadzieję,
a najlepiej gdy i to i to.
Tak się napisało chochlik

[eurytka]

Zboczyłyście z tematu.
Trzeba założyć nowy wątek chochliku 5

[polnaro]

Może i troszkę, ale jak szczęśliwie....

[polnaro]

Może jeszcze coś Ci się tak pięknego napisze chochliku....,
dla mnie może to być w dowolnym wątku.

Do eurytki

[pia.ed]

My dobrze znamy chochlika5, wpisuje sie na forach sporo lat.
Ma bardzo ciekawy zyciorys, wlasnie taki o jakich czyta sie tylko
w ksiazkach ...
czy oglada na filmach.
Nieprawdopodobne, co jeden czlowiek mogl przezyc w swoim zyciu!
My przy niej to zwykle zjadaczki chleba ...
choc wydaje nam sie, ze prowadzilysmy interesujace zycie.

[eurytka]

To podaj linki, chętnie poczytam, bo nic nie wiem.
A ten watek to tylko o chorobach jest.

[chochlik5]

lublin gazeta.pl Z cyklu Rody lubelskie autorka Małgorzata Hołda
tytuł Dąbrowscy.

[eurytka]

Dla mnie za trudne to są sprawy,
no i Lublina nie znam, nigdy tam nie byłam.
Walisz głową w mur, pisz, walcz jeśli wierzysz w swoje racje.
Proponuję jednak w tym celu założyć nowy wątek.
Pozdrówka.

[wadera5]

lublin.gazeta.pl/lublin/1,36651,2268991.html

[chochlik5]

Starość to zazwyczaj nie tylko łamanie w kościach, zadyszka, zaćma,
niedosłuch, kalectwo fizyczne. To cierpienie psychiczne takie jak:
samotność, opuszczenie, bezradność i nie rzadko niedostatek
materialny czyli beznadziejność. Różnie to bywa. Nas sefujących po
internecie to na szczęście nie dotyczy.

[pia.ed]

Zgadzam sie z Toba, chochliku.
Pieniadze nie daja szczescia , podobno,
ale jesli na dodatek na starosc brakuje pieniedzy na normalne
zycie, to jest juz dno ...

Kiedy nie czuje sie zbyt dobrze i nie jestem w stanie umyc okien czy
posprzatac, to zawsze pocieszam sie tym, ze przeciez moge kogos do
tego wynajac.
Gorzej byloby gdybym musiala wybierac miedzy kupieniem jedzenia,
a umyciem okien!

No a mozliwosc uzywania komputera sprawia,
ze nigdy nie czuje sie samotna!
Nawet jesli nie moge pojsc do kolezanki, to zawsze moge z ta
kolezanka pogadac,
a nawet mozemy zobaczyc sie w kamerce!



chochlik5 napisała:
> samotność, opuszczenie, bezradność i nie rzadko niedostatek
> materialny czyli beznadziejność.

[eurytka]

Wolność bez pieniędzy, to niewola w nędzy.

Zegar biologiczny tika, tika.
Słyszę go dziś i mam nastrój minorowy.

www.tkkf.org.pl/rekreacja_ruchowa/artykuly/12.html
Mój dziadek śpiewał jak teraz Krzysztof Krawczyk,
było to bardzo dawno temu.
Ta piosenka ma pewnie więcej niż sto lat.

www.youtube.com/watch?v=nbGJcvsvue8

[chochlik5]

Na uzupełnienie jescze jeden wierszyk:
OCZEKIWANIE
Człowiek czeka na swój los
od pierwszych świadomych chwil.
Czeka na przedszkole, na powrót mamy
na lizaka,
Czeka na szkołę, nowy tornister,
na kredki.
Z palcami powalanymi atramentem
czeka na wynik klasówki.
Czeka na bal maturalny, na dojrzałość
na miłość.
Czeka na dorosłą
samodzielność
na pracę, na uznanie.
Czeka na życie rodzinne, na sukces i na zmęczenie.
Czeka na starość i lęk
przed bezradną samotnością.
Prze[praszam, że się rozgadałam. chochlik

[eurytka]

Twoja twórczość taka delikatna,
jak moja za młodości.
Niestety życie uczyniło ze mnie "hardcorowca"
w tej dziedzinie,
choć i miękkie przytulne mi się trafiają.
W produkcji grafomańskiej zajmuje tu trzecie
miejsce pod głównym nickiem irsila i wielu innymi:
Lista autorów według dorobku:
(stan na 02.09 2009)opracowana przez warianta_b

Kurrara 2599
Palnick 2348
Irsila 2194
Wariant_b 1451
Onufry 989
Matylda 885
3Bezatu 823
Eilean_donan 788
Ruta 624
Ira22 606
Obrobka_skrawaniem 405
Kafar.pl 391
Tojajurek 378
Laenia 300
Immanuela 257
Stachu 224
Sher.khan 212
Radecque 206
Little-bad-wolf 108
Lewa.noga.pawiana 102
Arbetjan 101

obecnie produkuję tu, szczególnie wówczas jak mam chandrę.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=384&w=66578555&a=66578555&wv.x=2

[irsila-eurytka]

Ponoć dla starości najważniejsze by nie być samotnym(ą).
Chochliku5, nie jesteś dzięki internetowi,
ja również i bardzo mnie to na duchu podnosi.

[chochlik5]

Kiedyś dawno, gdy pracowałam dla rejonu zaintersowano mnie sytuacją
starego człowieka swego czasu działajacego społecznie. To było
szokujące. Stary człowiek teoretycznie pod opieką chrzestnej córki
leżący bez ruchu w brudnej pościeli sam od szeregu dni. Sasiadka
posiadająca klucz od jego mieszkania, gdy na dwonek nikt nie
zareagował, weszła i przeraziła się. Stąd moja wizyta. W efekcie
biedakiem zaopiekowali się sąsiedzi. Stąd w mej pamieci pozostał
rozpaczliwy obraz bezradnej samotności.

[irsila-eurytka]

Przerażające!
Ktoś był kiedyś ważny, znany a na starość bezradna samotność.
Tak, nie ma nic gorszego.
W tv był reportaż,
że kogoś znaleziono martwego,
zmumifikowanego w bloku.
Nikt nie wiedział z sąsiadów co się dzieje za ścianą

[pia.ed]

Przeciez istnieja Domy spokojnej starosci, ktore pewnie wtedy
nie istnialy.
W tej chwili takie przypadki nie powinny sie zdarzac, a
jednak sie zdarzaja, ze ludzie umieraja w mieszkaniach zapomnieni
przez wszystkich.

90-letnia ciocia mojej znajomej znalazla schronienie w Krakowie, w
domu prowadzonym przez siostry zakonne, przy szpitalu braci
Albertynow czy cos w tym rodzaju.
Ma cudowne warunki, swietna opieke lekarstka, spacery w ogrodzie,
rozrywki organizowane dla pensjonariuszy.
A nie jest to jakas bogata kobieta, tylko emerytka z najnizsza
emerytura.


chochlik5 napisała:
Stary człowiek ... leżący bez ruchu w brudnej pościeli sam od
szeregu dni.
W efekcie biedakiem zaopiekowali się sąsiedzi.
Stąd w mej pamieci pozostał rozpaczliwy obraz bezradnej samotności.

[irsila]

Są jeszcze takie przypadki,
że rodzic stary a tu niepełnosprawne dziecko!
Co z nim?

[super222]

Z pełnym szacunkiem chochliku5
dla twej starości i zaradności.

Nie wiem więc dlaczego podczas czytania
tego wątku widzę jak *usuwa mi się grunt
pod nogami*, za oknem jeszcze bardziej
szaro niż zazwyczaj, ogarnia mnie pustka,
nie wierzę znajomym, nie liczę na życzliwość
sąsiadów i znajomych. Lekarza uważam za
nieludzkiego wydrwigrosza, który nie chce
mnie wyleczyć chociaż ma ku temu uprawnienia.
To było przy rozpatrywaniu problemu ludzi
starych. Ale gdy zaczynacie o dzieciach
niepełnosprawnych - to ja wysiadam!
To ponad moje siły.

[chochlik5]

Domy opieki funkcjonowały w PRL , państwowe i zakonne. Na ulicach
nie było żebraków. Na dworcach i w kanałach ciepłowniczych
zamieszkiwali ci co nie chcieli zrezygnować z upijania się nawet
byle czym. Pijaków zgarniała policja do izby wytrzeźwień zamkniętej
już w III Rp. Funkcjonował Wydział Zdrowia i Opieki Społecznej. To
znaczy że zainteresowanie potrzebami społecznymi było powiązane.
Człowiek stary może być szczęśliwy choćby z tego powodu że przeżył,
ze był świadkiem tworzącej się historii, że może się dzielić swoją
wiedzą i doswiadczeniami z młodszym pokoleniem, że ma świadomość
swego udział w rozwój aktualnej rzeczywistości, że wie pozostawi po
sobie osobisty dorobek obojętnie czy materialny czy intelektualny,
że zasłużył na pamięć. Oczywiście do uczucia zadowolenia potrzebne
jest do końca życia zachowanie pamięci i możliwość samoobsługi i
bezpieczeństwo bytowe.

[pragata]

chochliku5,

DPS-y takie jak w Krakowie nie wszędzie są.To są bdb warunki.Znam
inne, prywatne gdzie nikt nie chciałby być za nic na świecie,a płaci
cała emeryturę mnim 1500zł
Nie ma tam zakonnic, choć teren wykupiony od ościoła .

Starość na własny rachunek teraz wydaje się najlepsza.

pozdrawiam,

[mifredo]

Kiedy poruszam z lekarzem temat:
A co będzie jak mnie nie stanie, z moim dzieckiem?(schizofrenia),
to on mi odpowiada, że Polska, to jeszcze nie jest Afganistan!
W ten sposób mnie uspokaja.
Ja również, podobnie jak chochlik5,
nie widzę niczego dobrego w tej "wolności" dzięki solidarności.
Ludzie klepią biedę, harują za marne grosze.
Na moim osiedlu nic się nie zmieniło, od 30 lat
Jak stary tramwaj jeździł, taki sam teraz jeździ.
Przychodnie i szkoły wybudowane za komuny,
jak były, tak są.
Musiałam wykupić za ostatnie grosze moje lokum,
kolej gorsza niż 30 lat temu.
O długach i budżecie nikt nie gada poważnie.
Jedna wielka ściema!
Byłam kiedyś w szpitalu,
przywieźli staruszkę z DPS ze strasznymi odleżynami,
aż do mięsa!
Jęczała!

[dede43]

Takie postępowanie względem starych i chorych, jak teraz w wielu przypadkach u
nas, znane jest od starożytności. Przypomnijcie sobie Spartę. W wielu
społecznościach człowiek stary, chory czy niepełnosprawny był wykluczany ze
społeczeństwa. Tylko chyba Chiny wyróżniały się korzystnie - tam starość
szanowano. 1000 lat i ..... wraca stare.

[eurytka]

Za to młode i poczęte się szanuje.

Gdzieś tam w starych czasach,
jak się ojcu niemowlę nie spodobało,
to mógł je roztrzaskać o skałę.
A Owsiak u nas już nie pogra.

[dede43]

eurytka napisała:

Za to młode i poczęte się szanuje.

Tylko poczęte, urodzone już nie zawsze.

[pia.ed]

Moj ojciec i macocha "urzadzili sobie starosc" prywatnie i bardzo
byli z tego zadowoleni.
Mieli kobiete, ktora za umiarkowana miesieczna oplata przychodzila
do ich mieszkania,
mieli duze dwa pokoje z kuchnia i lazienka w poniemieckiej wilii,

Robila im zakupy, sprzatala, czasem wspolnie z macocha robila
wypieki i przetwory.
W drugi dzien Swiat opiekunak przychodzila ze swoja rodzina do ojca,
potem nawet na Wigilie, ich "klitka" w blokach ledwo starczala dla
niej, meza i trojga dzieci....

Kobieta ta miala kilka domow do obslugi i w sumie niezle zarabiala.
Po wielu latach opieki nad macocha i ojcem,
kiedy mieszkanie (caly parter willi) trzeba bylo wykupic od miasta,
to macocha majaca prawo pierwokupu,
wykupila mieszkanie za ich pieniadze i przepisala na nich
z klauzula, ze moze w mieszkaniu pozostac az do smierci.

[chochlik5]

To jest możliwe, gdy dysponuje się odpowiednimi warunkami,
zwłaszcza materialnymi i gdy gdy nie widzi się potrzeby
pozostawienia swego skromnego dorobku dzieciom, albo dziecku.
Obecnie pracując za 1500 zł miesięcznie trudno zdobyć się na własne
mieszkanie.

[pia.ed]

Ojciec z zona mieli dwie normalne emerytury:
ojciec jako technik budowlany, a macocha jako ekspedientka w sklepie.
Prawdopodobnie jedna emerytura szla na zaplacenie opiekunki,
a druga na pozostale wydatki.

Ciesze sie, ze mieli spokojna i szczesliwa starosc. Ja nic od nich
nie dostalam, tego zreszta sie nie spodziewalam ...
Bizuteria macochy poszla na wystawienie pomnika na grobie ojca, w
ktorym to grobie spoczela tez i macocha ...
Przypuszczam tez ze macocha zostawila tez pieniadze na pielegnowanie
grobu, bo ja mieszkan daleko, i do ich miasta zagladam raz na kilka
lat.



chochlik5 napisała: >
To jest możliwe, gdy dysponuje się odpowiednimi warunkami,
> zwłaszcza materialnymi i gdy gdy nie widzi się potrzeby
> pozostawienia swego skromnego dorobku dzieciom, albo dziecku.
> Obecnie pracując za 1500 zł miesięcznie trudno zdobyć się na
własne
> mieszkanie.

[chochlik5]

Myslę o moim wnuku. Dzieci dają sobie radę, ale nie widzę szans dla
nastepnego pokolenia. Ja miałam szansę w nowo powstającej
spółdzielni mieszkaniowej dla siebie i syna jeszcze w wieku
szkolnym. To były ksiązeczki mieszkaniowe. Kredyty rozłożone na 40
lat z częściowym umorzeniem. I na dodatek pracowałam na miarę
możliwpści. Udogodnienia socjalne: wszasy dopłaty urlopowe,
świateczne działka pracownicza i jakoś szło. Teraz o pracę zgodnie
z przygotowaniem zawodowym i zadawalającą finansowo trudno.