słoniowa stopa

[tangerines]

Zostałam obdarowana kwiatkiem (coś jak dracena) na tzw. słoniowej stopie
(nodze).
Niestety zniknęła strona ogrodnik.pl na której był obszerny artykuł na temat
tych roślin. Bardzo proszę o porady jak roślinkę pielęgnować. Jak dokładnie
nazywa się ta grupa roślin. Z tego co pamiętam było też jakieś naukowe
określenie tego zgrubienia na dole - słoniowej stopy.
Z góry dziękuję.

[piasia]

to chyba bedzie nolina. Zajrzyj tu:

www.superogrod.pl/?dz=0050&id=297&cid=4c913f0ba747b1f5634065e94efc59b8

[jerzy.wozniak]

Witam na forum Gazety!
Słoniowa noga
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=638&w=8986430
Noliny,bliskie krewniaczki agawy i juki, rosną na spalonych słońcach
półpustynnych terenach USA i Meksyku. Potrzebną im do przetrwania okresów
suszy wodę gromadzą w silnie rozszerzonej u dołu łodydze. Nadaje ona nolinom
charakterystyczny oryginalny wygląd i sprawia, że od kilkuset lat są one
poszukiwanymi roślinami doniczkowymi. Jeśli jeszcze do tego dodamy, że łatwo
znoszą warunki panujące w naszych mieszkaniach, to otrzymamy obraz niemal
idealnej rośliny doniczkowej.
Kłopoty z nazwą i nie tylko
Nazwę swą nolina otrzymała już w XVIII wieku na cześć znanego francuskiego
autora książek ogrodniczych P.C. Nolina. W XIX wieku razem z pokrewnym
rodzajem Dasyrilion wrzucono ją do rodzaju baucarnea (Beaucarnea). Już po
kilkunastu latach zwrócono jednak uwagę na różnice w budowie tych dwóch grup
roślin i powrócono do starych poprawnych nazw. Niestety nie wszyscy jednak o
tym wiedzą, gdyż nawet w kwiaciarniach nolina figuruje pod swą
dziewiętnastowieczną, pomyłkowo nadaną nazwą rodzajową. Ale na tym nie koniec
kłopotów. W roku 1947 profesor Newtona zaliczył je do tzw. sukulentów z
kaudeksem (silnie zgrubiałą podstawą pnia lub magazynującym wodę korzeniem) i
choć minęło już sporo czasu niewielu botaników słyszało o takich sukulentach.
Podobnie jak inne gatunki zaliczone do tej grupy, noliny gromadzą wodę i
substancje zapasowe w dolnej części łodygi. Pozwala im to przetrwać długie
okresy suszy. Wyrastające na krótkiej łodydze delikatne liście w czasie
wyjątkowo suchego lata opadają całkowicie.
Znanych jest około 30 gatunków tych roślin; wszystkie są do siebie bardzo
podobne, różnią się wyglądem łodygi oraz wielkością liści. Występują głównie
na pustynnych terenach Meksyku i południowych stanów USA. W uprawie
doniczkowej znajduje się zaledwie kilka gatunków. Najbardziej znaną jest
nolina kędzierzawa o wąskich, jasnozielonych liściach metrowej długości. Są
one charakterystycznie poskręcane i bardzo delikatne (u niektórych odmian
uprawnych przypominają trawę). Rozgałęzia się ona dopiero wtedy, gdy osiągnie
ponad metr wysokości lub gdy zostanie obcięty jej wierzchołek. Drugim dość
często spotykanym gatunkiem jest nolina długolistna (N. longifolia), której
młode egzemplarze mają (wbrew nazwie) stosunkowo krótkie, szerokie liście.
Gatunek ten tworzy najgrubszy “pień”, z którego wyrastają liczne, grube
łodygi. Ostatnio wprowadzono do uprawy krzyżówki tych gatunków z noliną
Bigelowa (N. bigelowii). Posiadają one ciemnozielone, nie poskręcane liście z
kremowymi paskami.
Nolina w doniczce
Sukulenty z kaudeksem to w większości bardzo łatwe w uprawie gatunki. Jedyne
czego im potrzeba, aby zdrowo rosły, to słońce i oszczędne podlewanie.
Ponieważ korzenie noliny rosną tuż pod powierzchnia ziemi i są stosunkowo
krótkie, powinna być sadzona do płytkich mis niewiele szerszych od średnicy
rozdętej podstawy pnia. W dużych doniczkach roślina szybko traci korzenie,
gdyż podłoże dłużej tam wysycha, a jej korzenie są bardzo wrażliwe na
długotrwałe przebywanie w mokrej ziemi. Ważna jest nie tylko średnica
pojemników, ale również głębokość. Przy przesadzaniu nolin należy uważać, aby
nie uszkodzić ich delikatnych korzeni. Najlepiej bryłę korzeniowa przenieść
nienaruszoną do nowego niewiele większego pojemnika. Noliny sadzimy tak,
aby “pień” był jak najmniej zanurzony w ziemi, gdyż zamoczony łatwo ulega
infekcjom grzybowym. U młodych okazów liście są na ogół znacznie dłuższe niż
łodyga; leżąc na parapecie łamią się i zasychają. Najlepiej więc sadzić
rosliny w wiszących koszykach lub misach.
Do uprawy nolin stosujemy ziemię do kaktusów i innych sukulentów, dodatkowo
zmieszaną z niewielką ilością gruboziarnistego piasku lub perlitu. Podłoże nie
powinno zawierać torfu i musi mieć pH wyższe niż 6.5, gdyż rośliny te w swej
ojczyźnie rosną w na zasadowych jałowych glebach. Nolin nie wolno nawozić! Jak
większość sukulentów rosną one dość wolno w porównaniu do innych roślin
doniczkowych i nawozy z dużą zawartością azotu, które silnie przyspieszają
mogą spowodować choroby fizjologiczne! Starsze, długo nie przesadzane rośliny
możemy kilka razy w okresie wegetacji zasilić specjalnymi nawozami dla
sukulentów. Noliny są roślinami ciepłolubnymi i najlepiej rosną w temperaturze
ponad 20°C. Dobrze znoszą suche powietrze w naszych mieszkaniach, ale będą nam
wdzięczne jeśli będziemy je zraszać w upalne letnie dni. Zasychanie końce
liści, opisywane w wielu książkach jako reakcja na suche powietrze, jest
poważną pomyłką. Jest to objaw całkowicie normalny - u wszystkich gatunków
starsze liście powoli zasychają i nie ma to nic wspólnego z chorobą spotykaną
u roślin lubiacych wilgotne powietrze takich jak np. maranty. Zjawisko to jest
szczególnie dobrze widoczne u noliny kędzierzawej. Niedowiarki niech popatrzą
na zamieszczone zdjęcie!
Część druga obok!

[jerzy.wozniak]

Opieka nad słoniem
Noliny jak słonie są długowieczne i zdrowe; uprawiane w pomieszczeniach
kilkudziesięcioletnie okazy nie są wcale rzadkością. Niemniej powinniśmy im
zapewnić chociaż minimum troski z naszej strony.
Najważniejsze jest podlewanie; musi być oszczędne i dostosowane do temperatury
powietrza - im cieplej, tym więcej wody. Przed kolejnym podlaniem podłoże
zawsze musi przeschnąć. Pamiętajmy, by rośliny podlewać zawsze na podstawkę!
Dolna część pnia nie powinna być w ogóle moczona, gdyż może to spowodować
(szczególnie w chłodne dni) infekcje grzybowe. Na zgrubiałej części pojawiają
się wówczas miękkie brązowe plamy, rozprzestrzeniające się szybko na całą
łodygę.
W okresie zimowym - jak wszystkie sukulenty - noliny przechodzą przerwę
spoczynkową, trwającą od końca października do końca marca. W tym okresie
powinniśmy przede wszystkim ograniczyć im podlewanie oraz ustawić je w widnym
ale chłodnym (15-18°C)miejscu. Temperatura nie powinna spadać poniżej tej
dolnej granicy. Zalecane przez niektóre książki temperatury poniżej 10°C są
nieporozumieniem. Jak większość meksykańskich sukulentów gatunki uprawiane w
doniczkach są wrażliwe na zimno.
Wiosną zaczynamy noliny intensywnie podlewać,ale dopiero wtedy, gdy zauważymy,
że wypuszczają nowe liście. Pamiętajmy, że zapasy wody wystarczają im nawet na
rok, pozwólmy więc, by same zadecydowały, kiedy czas rosnąć. Przyspieszanie
wzrostu sukulentów prowadzi zawsze do ich smutnego końca.
Noliny doskonale się czują na słonecznych balkonach, jednak szczególnie wiosną
należy je chronić przed słońcem. Dotyczy to szczególnie młodych, świeżo
wystawionych na dwór roślin. Zwróćmy również uwagę aby ich łodyga zbyt silnie
się nie nagrzewała. Tylko duże, stare egzemplarze zniosą takie warunki, młode
mogą zginąć na skutek przegrzania.
Gdy zapadną na zdrowiu
Tych roślin właściwie nic nie rusza; jedyne, co może je zniszczyć, to obfite
podlewanie - szczególnie w zimie lub wtedy gdy jest zimno. Jak opisaliśmy
powyżej, gnije im wówczas podstawa pnia. Jeśli zmiany są niewielkie, można im
zaradzić wycinając nadgniłe miejsca, zabezpieczając ranę maścią ogrodniczą lub
sproszkowanym węglem drzewnym. Noliny nadmiernie nawożone lub stojące w
ciemnym miejscu czasem chorują na antraknozę liści - chorobę grzybową
objawiającą się powstawaniem brązowych plam na liściach. Niestety, chorobą ta
jest uleczalna tylko we wstępnej fazie. Po zauważeniu pierwszych objawów
należy opryskać rośliny preparatem Benlate w stężeniu 0,1%. Pamiętajmy by przy
zakupie roślin zwracać uwagę, czy na liściach nie ma plam oraz czy młode
przyrosty są prawidłowo zabarwione. Ich blady i delikatny wygląd to efekt
braku światła; skórka na takich liściach jest delikatna i cienka, nie stanowi
więc wystarczającej przeszkody dla zarodników grzyba.
Ze szkodników najczęściej na nolinach występują przędziorki oraz wełnowce
pędowe. Zwalczamy je, stosując owadobójcze tabletki doglebowe. Powinniśmy
także stosować je zapobiegawczo, szczególnie u roślin wystawianych latem na
balkon.
Gdy chcemy mieć ich więcej
Noliny możemy rozmnażać wyłącznie z nasion. Co prawda odcięte wierzchołki
łatwo wypuszczają korzenie, jednak nigdy nie tworzą tak dużej jak u roślin
otrzymanych z nasion gruszkowatej podstawy łodygi. Nie powstaje ona bowiem z
łodygi czy korzeni, ale jak u większości sukulentów z kaudeksem z tej części
siewki którą botanicy nazywają hypokotylem. Ponieważ nasiona są dostępne tylko
w wyspecjalizowanych firmach zagranicznych, w praktyce pozostaje nam tylko
zakupienie roślin w kwiaciarni.
Jerzy Woźniak