misiania
14.02.05, 09:39
ekhm. biorę do ręki pióro i inkaust, żeby potomności zapisać moje pierwsze
bezpośrednie zetknięcie się ze snookerem. w sensie - na macanego. zauważyć
pragnę, że w sobotę jechałam do attelier w środku zamieci śnieżnej i
dojechałam na czas, co liczyć mi się winno na duży plus bo samochody
grzecznie pełzały w tempie 30 km/h.
klub attelier charakteryzuje się bardzo oryginalnym kolorem ścian -
mianowicie kolorem zabielanej botwinki. poza tym ciągi komunikacyjne prowadzą
tuż obok stołów, co mnie troszkę deprymowało, bo człowiek nie wie, czy ma
maszerować za plecami graczy, czy czekać na skończenie frejma. zdecydowałam
się wmaszerować w głąb sali ze wzrokiem wbitym w nogi obecnych (rozglądałam
się za martensami doroty). rozpoznałyśmy się, poznałam również zawodnika z
Krakowa, przemiłego S.J. (o, mamy lustrzane inicjały, bajdełej). potem
obejrzałam pierwszy w życiu mecz na żywo, który skończył się niekorzystnie
dla SJ, bo stół był krzywy :))) w międzyczasie obmacałam stół, sukno, bile i
kij.
prawdziwe uroki klubu attelier poznałam w niedzielę, kiedy dotarłam tam na
1/8 finału. oświadczam wszem i wobec, że polski snooker grzeje się w ciepłej,
rodzinnej atmosferze. mianowicie:
- za plecami zawodników walczących jak lwy o każdy punkt, młodzież z
niedzielnej szkółki bilarda wesoło gwarząc słuchała rad instruktora
udzielanych grzmiącym głosem i waliła potem w bile aż echo szło. wszystkie 6
stołów było zajęte, bo dbamy o rozwój fizyczny młodzieży.
- ciągi komunikacyjne tuż obok stołów umożliwiają zawodnikom bezpośredni,
fizyczny kontakt z osobami postronnymi, co pozwala uniknąć im (zawodnikom)
uczucia osamotnienia. bo taki np. jewta buduje sobie brejka na czarnej,
buduje - sam wobec martwych przedmiotów. no to po chwili przestał budować, bo
wlazł na niego ktoś w rodzaju kelnera, niosący tosty do stolika. nie ma jak
budowanie więzi m-ludzkich.
- po kilku godzinach spędzonych w sali poczułam, że mam zapalenie spojówek,
jaskrę, bielmo i inne takie, co było wynikiem spadania poziomu tlenu i w
ogóle powietrza w dymie papierosowym. bo taki palacz to on nie jest egoista,
on się podzieli dymem z niepalaczem, aco! ale byłam w błędzie sądząc, że dym
papierosowy mi przeszkadza. dym papierosowy to perfuma w porównaniu ze
smrodem, wydzielanym przez jednego takiego, co palił kiszoną stęchłą kapustę,
zmieszaną z kośćmi trupa i krowim łajnem. no gdybyż on chociaż użył bibułki
zamiast starych szmat, używanych uprzednio przez trędowatych!
co do zawodów - oczywiście kibicowałam naszemu ulubionemu komentatorowi, przy
czym mecze poszczególnych szczebli były rozgrywane na stojących obok stołach
i czasami dostawałam zeza rozbieżnego. ale nawet jednym okiem zauważyłam, że
jewta pokonywał kaktusika. drugie oko obserwowało dzielnie walczącego
koreańczyka. uwaga techniczna - standardowy przedstawiciel rasy żółtej ma
mniejsze szanse na sukces w snookerze, bo wzrost nie pozwala. bosz, jak się
to maleństwo musiało wdrapywać na stół w sytuacjach trudniejszych! a znowu
gdzy jewta walczył z wróblem to na stole obok bardzo ładnie grał boczek z
kiepskich. szczupły zadziwiająco.
ech. jak już pewno wiecie, jewcie udało się przegrać, więc moje kibicowanie
psu na budę się zdało. ale wiecie co? baaaaaardzo mi się podobało. takie
zawody znaczy. i tyle ciekawych osób można zobaczyć - np. stefena li, który
był tam incognito. no i oczywiście - same rozgrywki! sądzę, że każda z osób,
czytających to forum, powinna koniecznie wyśledzić, gdzie w najbliższej
okolicy rozgrywane są jakieś zawody i pójść, i samemu zobaczyć jak to jest!
aha! informacja dla przemka.kruka związana z o'sernikiem. w wielkim pośpiechu
wybiegłyśmy z dorotą z klubu, porywając ciasto, bo bałyśmy się, że dorotce
zwieje ostatni pociąg do krakowa. ja potem uczciwie wróciłam do attelier, bo
sobie pomyślałam, że może jednak przemek spragniony jest o'sernika i jewta mu
je zawiezie, ale w klubie nie było już nikogo znajomego, no to uznałam
o'sernik za swój.
tą drogą chciałam również pozdrowić przemiłego sędziego z łodzi, z którym nie
miałam okazji się pożegnać, bo jak wybiegałyśmy to on sędziował, a jak
wróciłam, to kaktusik powiedział, że już pojechał :)))
jak mi się jeszcze coś przypomni, to skrobnę.
M. reporterka
