amoremio
28.03.06, 17:47
ERNEST WILIMOWSKI 1916-1997
Ernest Otton Wilimowski, przydomek Ezi (ur. 23 czerwca 1916 w Katowicach, zm.
30 sierpnia 1997 w Karlsruhe), piłkarz pochodzący z mniejszości niemieckiej
Katowic (sam o sobie mówił, że jest Górnoślązakiem). Reprezentant Polski i
Niemiec, przeszedł do historii mistrzostw świata jako pierwszy strzelec
czterech bramek w jednym meczu w turnieju finałowym.
Grał na pozycji lewego łącznika. Dysponował bardzo dobrym dryblingiem oraz
znakomitą skutecznością strzelecką. Był wychowankiem niemieckiego 1. FC
Katowice, następnie w wieku 17 lat przeszedł do Ruchu Wielkie Hajduki
(Chorzów, 1934-1939). Doskonale wkomponował się w dotychczasowy styl gry
zespołu aktualnych mistrzów Polski, któremu ton nadawali ówcześni
reprezentanci: Teodor Peterek i Gerard Wodarz, a sam stał się niezastąpionym
filarem, najsłynniejszego w historii klubu,
Z Ruchem świętował cztery tytuły mistrza Polski (1934-1936 i 1938); w 86
meczach strzelił 112 bramek, był królem ligowych strzelców w 1934 i 1936,
przewodził także tabeli strzelców w przerwanym sezonie 1939. 21 maja 1939 w
meczu ligowym z Union-Touring Łódź zdobył 10 bramek (mecz zakończył się
zwycięstwem Ruchu 12:1), co do dziś pozostaje rekordem polskiej ligi.
Podobną skuteczność prezentował w reprezentacji narodowej. W 22 spotkaniach
(debiut w 1934 w meczu z Danią) strzelił 21 bramek. Do historii przeszły
przynajmniej dwa mecze Wilimowskiego w kadrze. W debiucie Polski w finałach
mistrzostw świata w 1938 w Strasburgu zdobył cztery bramki w meczu z
Brazylią, a piąta została strzelona z rzutu karnego podyktowanego po faulu na
nim. Popisy strzeleckie Wilimowskiego wystarczyły jednak tylko do
przedłużenia meczu, Brazylia wygrała po dogrywce 6:5.
Drugim słynnym meczem Wilimowskiego była ostatnia gra polskiej reprezentacji
przed wybuchem wojny. 27 sierpnia 1939 w Warszawie Polska podejmowała silny
zespół węgierski (wicemistrzowie świata z 38). Węgrzy objęli po 33 minutach
prowadzenie 2:0; Wilimowski strzelił w odpowiedzi trzy bramki oraz wywalczył
rzut karny, dzięki czemu mecz zakończył się zwycięstwem Polaków 4:2.
Po wybuchu II wojny światowej Ernest Wilimowski przyjął obywatelstwo III
Rzeszy i kontynuował karierę sportową. Grał m.in. w klubach 1. FC Katowice
(1939-1941), Polizei-Sportverein Chemnitz (1940-1942), TSV 1860 Monachium
(1942-1944, w barwach którego zdobył Puchar Niemiec. W latach 1941-1942
zaliczył 8 występów w kadrze narodowej Niemiec; zdobył w tych meczach 13
bramek. Po wojnie pozostał w Niemczech, na boisku do 1959; w PRL został
potępiony i skazany na zapomnienie.
Ernst Willimowski (Ernest Wilimowski), genannt "Ezi", wurde am 23.6.1916 in
Kattowitz geboren. Manche Polen nennen den Stürmer heute noch trotz eines
Grzegorz Lato oder Zbigniew Boniek den vielleicht besten polnischen Fußballer
des 20. Jahrhunderts. Schon mit achtzehn Jahren stand in der großen
Meistermannschaft von Ruch Hajduki Wielkie (Chorzów), die 1934-1936 und 1938
den Meistertitel errang. Sein legendärstes Spiel war aber zweifellos das WM-
Achtelfinale 1938 in Frankreich gegen den hohen Favoriten Brasilien, das
Polen erst in der Verlängerung mit 5:6 verlor und in dem er vier Tore schoss.
Nach dem deutschen Überfall auf Polen blieb er zunächst in seiner Heimat,
wurde Polizist, um der Einberufung in die Wehrmacht zu entgehen, um 1940 nach
Chemnitz zu gehen
Przebieg kariery piłkarskiej
· 1927-1934: 1. FC Katowice
· 1934-1939: Ruch Wielkie Hajduki (od 1 kwietnia 1939 Ruch Chorzów, od 1
września 1939 Bismarckhütter Ballspiel Club, od 12 listopada 1939
Bismarckhütter Sport Vereingung 1899 e.V)
· ? 1. FC Kattowitz
· 1940-1942: Polizei-Sportverein Chemnitz
· 1942-1944: TSV 1860 München (i w ramach rozgrywek drużyn wojskowych
Soldatenelf - "Rote Jäger")
· 1946-1947: Chemnitz-West
· 1947: Hameln 07
· 1947-1948: TSV Detmond
· 1948-1950: BC Augsburg
· 1950-1952: FV Offenburg
· 1952-1953: Singen 04
· 1953-1955: VfR Kaiserslautern
· 1956: FV Kehl
Bramki w reprezentacji Polski
· łącznie - 21 bramek; 16 w meczach towarzyskich, 1 w meczu eliminacji
mistrzostw świata, 4 w finałach mistrzostw świata
o 1934: ze Szwecją 1, z Jugosławią 1, z Niemcami 1
o 1937: ze Szwecją 1, z Danią 1, z Jugosławią 1 (el. MŚ)
o 1938: ze Szwajcarią 1, z Irlandią 1, z Brazylią 4 (MŚ), z Jugosławią 2, z
Norwegią 1, z Irlandią 1
o 1939: z Belgią 2, z Węgrami 3
Wilkipedia wolna encyklopedia