zmarł Tadeusz Szewera

[mefisto4]

[Gość: kasia]

a kto to

[Gość: poczytny]

poczytaj historie tbga to sie dowiesz , zasłużeni odchodzą cicho z boku i bez
fanfar.... oby nikt z wlodarzy miasta tbga nie chciał sie "produkowac" nad
grobem profesora ,bo to bedzie profanacja języka polskiego

[Gość: ja]

Pochylmy głowy w milczeniu...Odszedł wspaniały człowiek!!! Niech
odpoczywa w pokoju!!!

[Gość: harcerz]

Gdzie odbedzie sie pogrzeb? Zmarl chyba w Łodzi, wiem tez ze pogrzeb ma odbyc
sie 25 wrzesnia.

[Gość: www.jedrusie.org]

Uroczystości pogrzebowe odbędą się 25 września 2007 roku o godzinie
15.30
Msza Święta Pogrzebowa - w Kościele o.o. Dominikanów w Tarnobrzegu
Pochówek - na Cmentarzu Komunalnym W Tarnobrzegu

[Gość: Jarosław Dybowski]

Zabrakło Łebka...

Jego ciepłego głosu jakim nam opowiadał swe gawędy i tej filuternej
iskry w oczach. Pozostały okulary na stole i zapłakana Agnieszka.
Pamięć i żal, że nie dość radości ostatnich dni Mu daliśmy. Miałem
Go odwiedzić we wtorek, naszykowałem dla Niego zdjęcia Boba które
przysłał, kilka nowych pomysłów do dyskusji. Położyłem na bufecie w
kuchni, by nie zapomnieć rano.

Koperta została tam gdzie ją położyłem. Poranna wiadomość,
niedowierzanie, chwila zastanowienia nad nieuniknionym.

Tadeusza pamiętam z dawnych lat jako ciepłego, szczerego człowieka,
który siedząc nieco zgarbiony ze splecionymi dłońmi i łokciami
opartymi na kolanach w naszej harcówce opowiadał nam swe gawędy o
Jędrusiach, o radiowej pracy i o piosenkach wojennych. Wtedy był
kimś w jakiś sposób legendarnym - partyzant, pisarz , radiowiec.

Gdy w 2003 roku z Leszkiem Margielem poszedłem Go odwiedzić w jego
mieszkaniu czułem się dziwnie, wiedziałem, że mnie nie pamięta.
Byłem tylko jednym z wielu harcerzy Szczepu.

Ostatnie cztery lata gdy odwiedzałem Go dość często upływały nad
projektami związanymi z Portalem Jędrusiowym, pomagał odnajdywać
dokumenty, opowieści i kontakty.

Dyskutowaliśmy co jeszcze można zrobić, podśmiewał się z „gugla” i
diabelskiej nieznanej Mu maszyny stojącej na stole. Radził jak
prowadzić redakcję tekstów, wiele z nich recenzował i poprawiał.

Zawsze życzliwy, czasem zirytowany tym co się działo w Polsce
psioczył bez krępacji na polityków. Te kilka lat jakie spędziłem na
bezpośredniej z Nim znajomości to niezapomniana lekcja historii,
opowiadana w jedyny "szewerowy" sposób. Z krwi i kości radiowiec,
redaktor, pisarz i archiwista dzielił się z nami doświadczeniem i
radami.

Był zwykłym starszym Panem siedzącym po drugiej stronie stołu,
pogryzającym słone paluszki i krakersy, odgarniając długie kosmyki
szronkowatych włosów z czoła.

Jego powitanie, życzliwe, przeciągłe „Cześć” i wyciągnięcie ręki z
uśmiechem. Jego namaszczone w rytuale parzenie herbaty i szukanie
zawieruszonej w gąszczu regałów książki z której coś w pamięci
wyszukał i chciał pokazać. Jego sweter i krawat zawiązany w wielki
perfekcyjny węzeł.

Dziś w mieszkaniu na Żeromskiego zostało puste nie zaścielone lóżko,
wisząca nad nim replika „empi” która dostał od nas na 81 urodziny,
rysunki i zdjęcia w „Kapliczce” - Jędruś, Cyklop, Bobo. Odznaki i
plakietki, Albumy z fotografiami. Teczki wycinków z gazet i taśmy
radiowe.

Pozostał wpis na egzemplarzu „Niech wiatr ja poniesie” i dedykacja w
dniu urodzin dla mej córki Weroniki na książeczce „Ile lat liczy
Świat”

Pozostała zaschnięta łza na mym biurku, gdy kończę pisać te słowa…



Zabrakło Łebka


Jarosław Dybowski
Admin www.jedrusie.org