Muszkieterzy czy muszkieterowie?

[vanee]

Wygląda na to, że obie formy są poprawne. Ja bym się przychylała do formy "muszkieterzy", bo "kontrolerzy", "ankieterzy", "kondotierzy" (hmmm, a "kondotierowie" jest poprawne?).
Skąd się jednak wzięło "muszkieterowie"? Czy jest to forma archaiczna (lecz poprawna) czy też wymysł tłumacza Aleksandra Dumas?

Trzech strzelców, nie licząc psa

[dar61]

W opinii polskich językoznawców dziś w tworzeniu takich nazw, z pochodzenia obcych, wybieramy takie, jakie w odmianie - w większości przypadków zależnych - dają się odmieniać łatwo w wymowie i nie spowodują za dużych kłopotów w domyślaniu się postaci mianownika takich rzeczowników.

Z drugiej strony - nie ma potrzeby wycofywania się z tych podwójnych form, bo dają one możność w długich tekstach czy wyliczankach np. zawodów unikania monotonii.
Polszczyzna nie zawsze lubi unifikację swego nazewnictwa - ulubioną przez np. urzędników ;-)
Ale dla równowagi dyrektorzy-dyrektorowie takiej wzorcowej żeńskiej formy l. mnogiej dyrektorinie to ja bym bronił ze wszech feministycznych sił.

Co kierowało tłumaczem dumasowskim w przeszłości - trudno orzec.
Można się za to domyślać z dużym prawdopodobieństwem, że nazewnictwo militarne już w początkach 2. Rzplitej próbowano upraszczać - w powodzi różnego autoramentu kirasjerów, szwoleżerów, kopijników, lansjerów, ułanów, szaserów, rajtarów, dragonów, kawalerzystów, husarzy itd. szukając oszczędności nie nazw - a otoków ich bermyc/ czaka/ giweru/ kaszkietu/ maciejówki...

Małe ale...

[dar61]

Miejsce mnie zobowiązuje do odruchowego poprawienia u {Vanne'y} owego:
...wymysł tłumacza Aleksandra Dumas...
na:
„...wymysł tłumacza Aleksandra Dumasa...",
- nawet choćby wymowa była tu nie zakańczana -a.

[vanee]

Przepraszam, to z rozpędu mi "a" zjadło w Dumasa :)

Przypomina mi się dyskusja elfy kontra elfowie dotycząca tłumaczenia Tolkiena (a także orkowie i krasnoludowie). Jak dla mnie wersja z końcówką -owie jest uroczysta i trochę pompatyczna.
Bądźmy więc konsekwentni - ludziowie a nie ludzie :D

Maluczkie ale

[dar61]

Przypomina się {Vannee'ie} dyskusja elfy kontra elfowie

Mnie zaś przypomina się, że różnicę znaczeń staropolskich typu króle-królowie i sam Sapkowski, i tłumacze Tolkiena stosują ku stylizacji języka znad Wiskły i znad Bobru, by epokę tak wydumaną - czy wojny 30-letniej - nam akuratnie wyobrazić. Czasem jednak wtedy brakuje im odcienia znaczeń, by długouchego gryzonia polnego jakoś tam nazwać, aby się odróżniał od purpuratów (-:

Bądźmy więc konsekwentni - 'ludziowie' a nie 'ludzie'...
Hmmm...
Kiej ja poczynam sobie na tych tu ekranach wirtualnie stylistykę mowy oćców wdrażać - to mnie postponują i zrozumieć niektórzy i niektóre nie chcą, czyniąc afronty.
Jestże tego stronnictwa nasza tu {Vanee} popleczniczką - czy wręcz przeciwnie?

A szukając uważniej - ludziowie/ człowiekowie czy ludzie/ człowieki?
Cóż - człowiek pojawia się w polskim narzeczu pono dopiero ok. XIV wieku, wypierając ową prapierwotną [zbiorowe pojęcie] ludź, dopiero z którą mamy pokrewieństwo z innymi niesłowiańskimi narzeczami ludzi praindoeuropejskicego chowu.
Pono wyewoluwała ludź z ród. A ludzie to też pono nowość polskosłowiańska, pojawia się w zapisach kole XIV wieku.

Stylizacja więc ma swe pułapki.
Językowe.