charakterystyka młodego Wertera

[komar279]

Witam wróciłem po chorobie do szkoły i co pełno zaległości już nie daje rady
potrzebuje na środę Charakterystykę Młodego Wertera bedziecie mili ii
poszukacie mi jej gdzies na necie proszę o jak najwięcej linków gdyż nie lubie
przepisywąc na żywca z neta tylko poskładam to wszystko w 1 z góry dziękuje
zrozumcie mnie

[Gość: Linda]

Werter jest tytułowym i głównym bohaterem powieści epistolarnej
Johann’a Wolfganga Goethe’go pt. ,,Cierpienia Młodego Wertera’’.
Dzięki listom które bohater wysyła do swego przyjaciela Wilhelma,
poznajemy jego życie, pasje, uczucia, miłość i motywy, którymi się
kieruje w swych postępowaniach: począwszy od zakochania się w Loccie
do popełnienia samobójstwa. Młodzieniec urodził się w sferze
mieszczańskiej, a jego matka wiązała przyszłość dziecka z karierą
dyplomatyczną. Dlatego zadbała o staranne wykształcenie syna. Mimo
to, jak się dowiadujemy, Werter nauką nie był zbytnio zafascynowany.
Po nieszczęśliwych perypetiach miłosnych w mieście, wyjeżdża na
wieś, by tam zaznać ukojenia. Wypoczywa na łonie natury, czyta i
maluje obrazy. Pewnego wieczora poznaje Lottę – do której rodzi się
w jego sercu uczucie. Niestety Lotta jest już narzeczoną innego
człowieka. Młodzieniec, jako człowiek czysty i honorowy nie ma
zamiaru w takim przypadku walczyć nieuczciwie, czy nawet nakłaniać
kobietę do zdrady.

Jak wspomniałem bohater jest zwykłym mieszczaninem, więc trudno mu
ubiegać o względy u ludzi zamożniejszych, urodzonych w wyższych
grupach społecznych. Problem ówczesnych podziałów ludności
uwidacznia się podczas przyjęcia u hrabiego C., z którym to
wcześniej się zaprzyjaźnił. Towarzystwo, które się tam zebrało, daje
Werterowi wyraźnie do zrozumienia, że nie jest wśród nich mile
widziany ze względu na swoje pochodzenie. Zostaje wyproszony, co
silnie przeżywa: czuje sie zdradzony, oszukany i upokorzony. Tu
uwidacznia się choroba na którą cierpi: Weltschmerz – z
niemieckiego: ból świata. Cierpi on z powodu niedoskonałości świata
w którym żyje, a także miłości i samego człowieka. Niestety nie
potrafi się pogodzić z prawdziwym życiem, jego konwenansami, i przez
to poczuwa się wyobcowany wśród społeczności ludzkiej. Przygnębia go
to, ale i tak nie próbuje walczyć, bo wie, że jest bezsilny wobec
ustalonego ładu, a wszelakie próby zmian byłyby daremne. Pozostaje
bierny. Ucieka więc w świat przyrody, literatury i malarstwa. Patrzy
na rzeczywistość przez ich pryzmat. Zatapia się w
Homera: “Siedziałem zupełnie pogrążony w malarskich uczuciach”.

Natura jak i literatura przynoszą ukojenie jego niespokojnemu sercu.
Jest na nie szczególnie wrażliwy. W samotności z nimi odczuwa spokój
i harmonię: “Jestem samotny i cieszę się z mego życia w tej okolicy
stworzonej dla dusz takich jak moja” Podziwia nietylko je, ale i
życie prostych ludzi: ich codzienne zajęcia jak czerpanie wody ze
studni przez dziewczęta, czy zabawę dzieci, w których obecności
uwielbia przebywać. Lubi je, ponieważ sam jest podobny do nich pod
względem wrażliwości. Pisze nawet: “Sam też czuję się jak dziecko.
O, jakimż jestem dzieckiem?”. Ludzie ze wsi wydają mu się niezwykle
beztroscy i czyści, a zarazem ich bieda wzbudza w nim współczucie co
zachęca go do buntu przeciwko światu bogaczy. Chętnie przedstawia
ten lud w swych obrazach. Zawiera także z nimi znajomości. Ci zaś
lubią go i chętnie przebywają w jego towarzystwie. Jednak on sam nie
znajduje wśród nich przyjaciół, którzy byliby go w stanie zrozumieć.
Dlatego też często się izoluje, ucieka od rzeczywistości do własnego
świata, gdzie znajduje szczęście: w swoim wnętrzu, myślach; “Wracam
w siebie i znajduję świat!” – jest wyalienowany.

Bohater zmienia się znacznie po poznaniu na balu kobiety imieniem
Charlotta. Zauroczony jej wdziękami dotrzymuje towarzystwa przez
cały wieczór. Wiadomość, że kobieta jest już zaręczona i oczekuje na
ślub nie robi na nim większego wrażenia i pozostaje mu niestety
obojętna. Od tej pory Werter często przebywa w domu Lotty,
zaskramiając sobie sympatię jej ojca i rodzeństwa. Zakochuje się w
kobiecie i głęboko wierzy, że jego uczucie jest odwzajemniane. Każdy
dzień jego życia jest szczęśliwy, a listy do przyjaciela
przesiąknięte są opisami jego uczuć i zachwytem nad urokami
ukochanej mu kobiety. Łatwo ulega porywom serca, jak pisze: “Śmieję
się z własnego serca, ale mu ulegam”, co nasila jego wrażliwość i
sprawia że jest egzaltowany emocjonalnie. Lotta jest mu podobna pod
względem charakteru, jak i zainteresowań: interesuje się literaturą,
tańcem, jest także uzdolniona muzycznie. Znajduje więc on w końcu
bratnią duszę, kogoś kto może go zrozumieć. Mimo to jego miłość
pozostaje platoniczna. Ujawnia się także ważna cecha postaci:
egotyzm. Werter nieustannie rozpatruje swoje stany psychiczne,
zapominając o całym świecie i wszystkim co go otacza. U boku Lotty
czuje się szczęśliwy. I takim zapewne by pozostał, gdyby nie powrót
Alberta – jej narzeczonego. Uwidacznia się jego emocjnonalność i
impulsywność, szczególnie podczas rozmowy z Albertem na temat
samobójców. Narzeczony Lotty stanowi jego zupełne przeciwieństwo:
jest wyważony i rozsądny, natomiast Werter nie jest realistą, żyje
marzeniami.

Werter z początku czuje się zbulwersowany faktem, że ktoś inny może
być godzien pokochania Lotty – jest więc zaborczy. Jednak nie
nadługo – szybko staje się bierny i uległy, bo czuje się słaby.
Rozgoryczony, postanawia wyjechać aby nie popsuć związku tak
wspaniałej kobiety, a więc jest skłonny do poświęceń dla innych,
nawet swoim kosztem, co także w pewnym stopniu nakłoni go w końcu do
odebrania sobie życia. Odtąd następuje kolejna zmiana charakteru
postaci. Kolejne niepowodzenia w karierze zawodowej i życiu
publicznym pogrążają go jeszcze bardziej. Tu ponownie do akcji
wkracza egotyzm mężczyzny. Rozpamiętuje każdy szczegół z minionych
spotkań z Lottą, a wsponienia go jeszcze bardziej zasmucają i
sprawiają, że czuje się bardzo samotny. Jednak nie jest to
samotność, którą niegdyś mógł się rozkoszować siedząc w cieniu
drzewa czytając Homera. Ta samotność go zabija. Jest także
sentymentalny, przywiązuje wagę do błahostek: “Ledwiem się zdobył na
wrzucenie zwyczajnego, niebieskiego fraka, w którym po raz pierwszy
tańczyłem z Lottą”.

Werter jest człowiekiem niezwykle wrażliwym i emocjonalnym. Czyni go
to lepszym od innych, a zarazem słabszym. Jego niegdyś piękne
uczucie, nabrało destrukcyjnego charatkeru i doszczętnie wyniszczyło
jego delikatną psychikę, po to by w końcu doprowadzić go do
samobójczej śmierci. Jednak jego odejście nie jest wyłącznie
spowodowane jego załamaniem, rezygnacją i biernością. Jest w nim coś
pozytywnego: poświęcenie dla dobra kobiety którą bardzo kocha.
Pragnie aby była szczęśliwa, a zarazem wie, że przy nim i Albercie
taka nie będzie. Dlatego dla dobra jej miłości i jej związku
postanawia umrzeć.

Świat dla ludzi takich jak Werter: wrażliwych, uczuciowych,
emocjonalnie reagujących na wszystko, był, jest i będzie miejscem
wrogim, nieprzyjaznym, w którym niełatwo im o zrozumienie i wsparcie.

[basiunia90]

no siemka.. ja tez na jutro musze napisac charakterystyke..właśnie tworze:)) jesli chcesz to przyslij mi maila to ci wysle..

[Gość: Joker]

gorszego tekstu nie widziałem.Jak można iść tak na łatwizne?