Pytanie życiowe - nie dzieciowe

[matizka]

dziewczyny,

mam nadzieje, że nie wkładam żadnego kija w mrowisko, ale od
dłuższego czasu męczy mnie taka myśl - pytanie.

Wiele z nas (tzn. z Was - bo ja nie, ale w końcu czuję się jedną z
nas lipcówek) ma niemężów. I jakoś tak czasami jak czytam to wydaje
mi się, że to właśnie ci niemężowie sprawiają różne kłopotu (np. w
kwestii finansów, niezrozumienia itp). I tak się was chciałam
zapytać czy myślicie, że bycie w takim związku niemałżeńskim przy
posiadaniu dziecka nie komplikuje życia. i tu mi nawet nie chodzi o
dziecko, bo ono teraz małe, ale o was - czy nie jest wam trudniej,
mniej bezpiecznie itp. A może właśnie dlatego nie decydujecie się na
małżeństwa, bo te związki nie są jeszcze takie pewne?

Bo ja czasami jak czytam różne historie na różnych forach to mam
wrażenie, że "dobre małżeństwo" pomaga jednak uniknąć wielu
problemów. Oczywiście chodzi mi o małżeństwo gdzie jest zaufanie,
oddanie itp

Wiecie nie pytam nikogo osobiście, tylko może tak ogólnie napiszcie
co o tym myślicie. Oczywiście jak chcecie, bo moze to "niebezpieczny
temat" i lepiej go nie poruszać. ale tak jakoś poczułam, że w naszym
gronie da się pogadać i o tym bez nadmiernych emocji :)

aga

[babajagaa]

A ja jeszcze dodam ze w takim zwiazku w razie niesczescia jednej ze
stronu druga nie ma prawa do jego majatku/spadku po nim a przeciez
razem wszystkiego sie dorabiaja.Rodzina zgarnia wszystko

[izamig]

Ja mam męża, ale u mnie w kwesti finansów nigdy nie było problemów.
Jeszcze przed ślubem jak zamieszkaliśmy razem to jeszcze wtedy
niemąż oddawał mi całą swoją pensję. Mamy wspólne konto a on nawet
karty do bankomatu nie ma. Ale oprócz pensji ze stałej pracy
przyrabia jeszcze na boku i to jest dla niego. No chyba że mi
braknie do końca miesiąca to wtedy zasila moje konto.

[patrice7]

Nie mam meza:)
Chcetnie odpowiem na Twoje pytania.

Nie wyszłam za maz (nie wykluczam ze kiedys nastapi).
Gdy zobaczylam na tescie 2 kreski , wiedzialam ze to nic nie zmieni w naszym
zyciu ,ze nie pobiegne do USC i nie podpisze papierka bo tak trzeba, wypada..
Uwazam ,ze na wszystko jest czas, nikt nas nie nagli, nie pospiesza...
Łatwo wziasc slub pod wplywem impulsu ,a potem rozwiesc sie za rok, dwa.
Ja chce sie przeonac co przyniesie mi czas.
Slub mozna wziasc zawsze.

Pytasz "czy myślicie, że bycie w takim związku niemałżeńskim przy
> posiadaniu dziecka nie komplikuje życia?"

Mozesz sprecyzowac? W czym miałoby komplikowac?:)
Wszystko jest tak samo i uczucia i miłość ..tylko bez papierka:)

"A może właśnie dlatego nie decydujecie się na
> małżeństwa, bo te związki nie są jeszcze takie pewne?

Nie u mnie zupenie nie chodziło o to.

Widziałam niejedniokrotnie jak małzenstwa sie rozlatywaly , ludzie szarpali,
robili na zlosc, nie stawiali sie na sprawy rozwodowe, przedluzaly itd ...

Reasumujac nigdy nie poczułam sie gorsza od kolezanek ktore maja mezow:)

Ps. Musze to sprawdzic! Ale kiedys konkubinat(fajowa nazwa nie :P) miał takie
same prawa jak małzenstwo! Tzn wspolne dorobki byly dzielone po rowno!





Malwinka

[blanka0]

Pati a jak sprawy mieszkania np
mozesz nam zdradzic?

mialam dobrych znajomych ktorzy byli razem bez slubu jakies 10 lat,
mieszkanie na nią, bo 100% zaufania
dopoki nie znalazl sie jakis gosciu, nie musze pisac ze nasz kolega
wyladował w samych majtklach na ulicy

[ewlinp]

Patrice nie niema takich samych praw... tak jak była wczesniej mowa dziedziczą
krewni bo wg. prawa jestescie obcymi osobami dla siebie. Takie mamy prawo... :/

[klarysa007]

Ja mam męża ale "tylko" cywilnego jak mawia moja babcia :D
Wydaje mi się, że jeśli w związku ludzie sobie ufają i się rozumieją to
papierek lub jego brak nie mają znaczenia. Przez 12 lat małżeństwa bywały między
nami złe chwile, kłótnie, ciche dni. Jednak nawet wtedy gdy przyszła mi do głowy
myśl o odejściu to argument "bo jest papierek, będzie ciężej się rozejść" nie
miał znaczenia. I w ogólnym rozrachunku wyszło na to, że spróbuję jeszcze raz,
bo go kocham. No i miałam rację :) Tunia to najlepszy dowód. Jednak gdybym
uznała, że mnie krzywdzi tym jak mnie traktuje odeszłabym bez względu na
papierek. Bo, niestety, ślub nie daje żądnych gwarancji na szczęśliwe życie :)

[pati_poznan]

Ja też mam niemęża i powiem szczerze, że bardzo mnie to boli...
Pewnie się zastanawiacie dlaczego... Julka ma nazwisko Konrada czyli
nie nazywa się jak Ja i jak mam jakiś zły dzień to rycze bo czuję
się jak jakiś niewypał (przypomina mi się jak byliśmy w USC zmienić
jej nazwisko i wyszliśmy już z tego pokoju to łzy mi leciały i nie
mogłam nad tym zapanować straszne to dla mnie było) może wyda się
wam to śmieszne ale ja to bardzo przeżywam. Poza tym czuje potrzebe
być żoną i nie chodzi mi o papier naprawde poprostu chciałabym mieć
swoją prawdziwą rodzinke nazywać się tak jak "oni" czuła bym się
wtedy jakoś pewniej, że byłoby lepiej nie potrafie tego opisać...

[nating]

dla mnie jest bez różnicy czy jest ślub czy nie.
My mamy, ale tylko cywilny. U mnie to była dziwna historia ze ślubem. Któregoś
dnia mocno sie pokłóciliśmy i przy godzeniu sie padła propozycja żebyśmy poszli
do USC ustalić termin. Po miesiącu mieliśmy już ślub. U mnie na ślubie byli
tylko świadkowie.
Gdybym wtedy nie wzięła ślubu to nadal byłabym "panną". Na pewno pod wpływem
ciąży nie zdecydowałabym sie na ślub

[lipiec_2007]

Ja jestem mezatka, ale po paskudnych przejsciach z bylym nie-mezem.
O sferze emocjonalnej i trwalosci zwiazkow formalnych i
nieformalnych dyskutowac nie bede, bo ani papierek i obraczka
trwalosci nie gwarantuja ani brak slubu nie przekresla szans na
szczesliwe zwiazek. zajme sie natomiast sfera majatkowa, czyli
bardzo przyziemna.

z poprzedniego zwiazku wyszlam w przyslowiowych majtkach, ale
pocieszam sie, ze taka byla cena mojej wolnosci. na szczescie dzieci
nie mielismy, wiec walczylam tylko dla siebie o swiety spokoj. Z
tego co wiem, konkubinat nalezy "sformalizowac", aby dzielic wspolny
majatek, kiedy drogi sie rozchodza.

w nastepnym zwiazku zrobilismy wszystko "po bozemu": najpierw slub,
potem dziecko. Teraz czuje sie bezpieczniej, bo gdyby (nie daj boze)
ktoremukolwiek z nas cos sie stalo, to sprawa dziedziczenia jest
oczywista. Moze to moja jakas paranoja, ale oboje jestesmy
ubezpieczeni na wypadek najgorszego.

[olcia.kaktus]

Ja mam meża, ale jesteśmy po ślubie cywilnym.
Wg mnie: papier uczucia nie zmieni, ani nie zapewni nam wiecznego "pożycia" bez
problemów i zdrad. O tym decydują inne czynniki-miłość, zaufanie itp.
Ale - naprawdę doceniłam swojego Pawła, gdy po pół roku znajomości stwierdził,
że "to jest to, czego szukał" i chce się ze mną ożenić.
Poczułam się doceniona i wiedziałam, że jego deklaracja jest bardzo szczera.
Ale gdyby nie nasza praca nad "dopieszczeniem" drugiej osoby, sam ożenek nic by
nie znaczył.

Kwestie finansowe - fakt, jest łatwiej i nie musze się martwić wieloma sprawami.
Ale na to też są sposoby "nieożenkowe".

Myślę, że w życiu trzeba iść zgodnie ze swoimi przekonaniami. Robienie czegoś -
bo wypada, bo rodzina naciska jest bez sensu, co najwyżej mamy winnych na
których zrzucamy winę, jeśli nam się nie uda.

[shemreolin]

Ja jestem w konkubinacie (nienawidzę tego słowa), bo nigdy nie wierzyłam w
instytucje małżeństwa. Wszystko oczywiście przez moją sytuację w domu. Zawsze
wydawało mi się, że małżeństwo = klęska, aczkolwiek w duszy jestem dość
poszarpana i gdzieś tam chciałabym być "taka jak inni". Chodzi mi o to, że
chciałabym mieć faceta, z którym bym sie dobrze rozumiała, który by mi sie
oświadczył i żebyśmy wzięli ślub (ale tylko cywilny, bo jestem niewierząca).

Prawda jest taka, że między mną a moim NM nie układa sie najlepiej już od paru
ładnych lat. Jesteśmy do siebie bardzo podobni w najgorszych cechach charakteru,
ciągle sie spieramy, kłócimy i podstawiamy sobie nogi. Ja nie jestem od niego
lepsza, ale to tez wynika z tego, że czuje sie nieszczęśliwa i sie odgryzam.

Są momenty, w których jest super, ale i tak jestem czujna, bo zawsze kończy sie
to tym samym, czyli kolejną awanturą albo jakimiś tekstami, po których mi opada
szczęka.

I tak reasumując to ja nie chce wyjść za mąż, bo uważam, że to byłby dla mnie
duży błąd wychodzić za kogoś z kim sie tak drze koty. Stwierdziłam, że nie wyjdę
za mąż dopóki nie będę pewna, że to jest facet na całe życie. A na razie jestem
zdania, że jak tak będzie dalej, to i tak sie w końcu rozstaniemy, albo
znajdziemy sobie kogoś na boku.

I z przerażeniem ostatnio stwierdziłam, że być może już nigdy się nie
zakocham... tak szaleńczo i bezkrytycznie. Już od bardzo dawna nie czułam by mi
serce waliło z miłości. :(

[andzia84]

ja mam niemęża, jesteśmy razem 4 lata, nie decydujemy się na ślub bo nie mamy
takiej potrzeby. Oczywiście rozmawialiśmy o tym ale ten papierek nic nie
zmienia, a szkoda nam trochę kasy. Poza tym ja nie lubię takich uroczystości i
tego całego zamieszania. Nigdy nie bolało mnie że nie jestem żoną, bo też niemąż
nigdy mi nie dał tego odczuć a ja jemu. Nasza niechęc do slubu bierze się też z
tego że niemąz jest po rozwodzie a moi rodzice i mama i tata po dwóch rozwodach.
NIe ma to nic wspólnego z niepewnością, brakiem zaufania...gdyby tak było nie
zdecydowalibyśmy się na dziecko. Co do dziedziczenia to

[blanka0]

a mi sie wydaje ze nie piszecie prawdy
wydaje mi sie ze tak jak pati-poznan jednak Was to na swoj sposob
boli
no bo wytłumaczcie skoro papierek nic nie zmienia to dlaczego nie
zalegalizowac zwiazku? chocby po to aby dziecko nazywalo sie tak jak
ja a nie tylko jak tatus

tylko sie nie poobrazajcie prosze

blanka

[patrice7]

hehe nie obrazam sie wrecz mnie trocjhe rozbawilas ;)))

A dlaczegoz mialybysmy pisac nieprawde?:)

no bo wytłumaczcie skoro papierek nic nie zmienia to dlaczego nie
> zalegalizowac zwiazku?

Chocby dlatego ze jak nam sie nie ulozy to bez niczego mozna sie rozejsc, bez
szrpania, wkladania wkladow pienieznych na rozwody ,adwokatow i szarpanie sie
przed obcymi ludzmi i wyciaganie brudow:)

"chocby po to aby dziecko nazywalo sie tak jak
> ja a nie tylko jak tatus"
a czy mnie cos to ujmuje ze dziecko nie nazywa sie tak jak ja? :) nic a nic ,

Ja nie mowie slubowi nie, ale NIE TERAZ .
Dla mnie z czy bez jestem tak samo szczesliwa:)
W zaden sposob mnie to nie boli. hehe

[lipiec_2007]

Jesli moge, to tylko slowko. Wydaje mi sie, ze niekoniecznie nie
majac slubu mozna sie "rozejsc" bez szarpania i innych cudow. Uwierz
mi, ze moze byc jeszcze gorzej, zwlaszcza jak jedna ze stron na
rozejscie sie nie zgadza.

[lilianak1]

Pamiętam jak dziś moje przygotowania do ślubu, te emocje, ta duma.
To już 8 lat. Już albo dopiero :) Bywa różnie, zazwyczaj dobrze,
czasem gorzej, no i te zupełnie złe chwile też się zdażają nie ma co
kryć, ale mimo wszystko czuję się bezpiecznie. Pamiętam że wychodząc
za mąż poczułam się kimś ważnym. Już nie zagrażała mi rodzina
(męża), ten przysłowiowy papierek dał mi spokój. Właściwie nigdy nie
traktowałam małżeństwa w kwestii papierka. Uważam, że złożenie sobie
obietnicy wymaga odwagi i dojrzałości. Jednocześnie zgadzam się, że
nie daje gwarancji na wieczne szczęście. Bo szczęście buduje się
wspólnie i trzeba bardzo pracować nad tym by je osiągnąć zarówno w
związku formalnym jak nieformalnym.

Tak czy inaczej jestem szczęśliwa, że jestem żoną, że mamy wspólne
nazwisko, wspólne prawa, że tworzymy 100% rodzinę w każdej kwestii
tej papierkowej - urzędowej i prywatnej.

Papierek...

[metanira]

Zgadzam się w 100% z lilianak1. Wiem, że ślub nie gwarantuje trwałości związku i
miłości po wsze czasy, ale dla mnie ślub był ważnym wydarzeniem i cieszę się, że
jestem żoną. Nie oceniam tych, którzy żyją bez ślubu, też jakiś czas tak
żyliśmy. Uważam, że wszystko jest w porządku pod warunkiem, że oboje naprawdę
tego chcą, a nie, że jedno czeka i marzy o ślubie. Zauważyłam jednak, że osoby,
które nie mają ślubu bardzo często mówią, że papierek nie jest im do niczego
potrzebny. I ten "papierek" tak lekceważąco brzmi... A dla mnie jest ważny i nie
wstydzę się tego. Dziewczyny, które nie chcecie ślubu, nie umniejszajcie jego
znaczenia.

[netka6666]

Ja też mam niemęża. Pewnie, że chciałabym żeby się ze mną ożenił. Po to, żeby mi
tak ładnie wyznał miłość przy ołtarzu i zebym mogła o nim powiedzieć - mój mąż
to, mój mąż tamto. I nazywać się tak jak oni też bym chciała. Ale tylko z takich
tam powodów - trochę śmiesznych. Byłam juz mężatką i nie boje sie opinii - stara
panna czy coś.
Nie czuję sie w konkubinacie mniej bezpiecznie - jestem w stanie mnie i dziecko
utrzymać, a przeciez od ojca dziecka jakby co alimentów tez sie można domagać. A
dziedziczyć nie mam co bo nie nalezymy do bogatych:) Zakładam, że telewizora mi
jego mama nie zabierze:) A jakby co to i tak mam drugi - swój:)

[kachna79]

Jestem mężatką od czterech lat, ale nie traktuję aktu małżeńskiego jak papierka,
który ma mi coś zapewnić. Nad związkiem trzeba pracować, pielęgnować go i
troszczyć się o niego i tu żaden dokument nie pomoże. Ale z drugiej strony
wychodząc za mąż złożyłam przysięgę przed Bogiem i setką gości. I ja nie
traktuję tego jak kajdany tylko jako mobilizację, by starać się jeszcze
bardziej. Ja już nie zadaję sobie pytania "czy to facet na całe życie". Raczej
myślę, że skoro mamy być ze sobą tak długo to trzeba się postarać żeby nasze
wspólne życie było szczęśliwe.

[netka6666]

a pomijając kwestie finansowe - mój Niemąż jest wspaniałym partnerem i ojcem. Co
do ostatniej roli - do tej pory nie może przy Kubie zrobić tylko dwóch rzeczy:
dać cycusia i włożyć czopka. Kuba nie mógłby sobie wymarzyć lepszego taty. Mój
ojciec był 'legalny" - po ślubie cywilnym i kościelnym z moją mamą a zniszczył
nam dzieciństwo. A więc - legalizacja związku nie zapewnia szczescia.......

[andzia84]

nie boli mnie to że nie mam papierka a nie będe brać ślubu dla świętego spokoju,
bo: mi się nie chce, bo to kosztuje, bo nie mam na to czasu ani ochoty. Nigdy
nie marzyłam o stroju gołębicy i tej całej szopce, lubię śluby i wesela o ile
jestem na nich gościem a nie występuje w roli głównej. Co do nazwiska to z
pewnych względów i tak bym nie zmieniła na nazwisko potencjalnego męża. Co do
poczucia bezpieczeństwa to jestem niezależna, sama potrafię i zarabiam na swoje
utrzymanie i nie potrzebuje do tego męża. Co do wyznań przed ołtarzem to jest mi
to zbędbne, każdy przysięga a potem i tak robi swoje.

[bobimax]

Punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. Ja gdyby nie ślub to
pewnie już nie byłabym ze swoim męzem. Początki są zawsze trudne
trzeba się dotrzeć. Jak nie ma ślubu to trudniej się walczy o
związek. Po drugie kwestie finansowe zależą od tego co się ma i
czego się dorobiło w trakcie trwania związku. Kwestie finansowe
dotyczące ceremoni ślubnej mnie nie przekonują, bo nie trzeba robić
wesela, wystarczy slub cywilny rodzice świadkowie i po sprawie a to
wiele nie kosztuje. Z jednej strony uwazam że można żyć bez ślubu
ale z drugiej strony papierek daje jakieś bezpieczeństwo.

[pati_poznan]

no cóż skoro Cie stać na utrzymanie siebie to faktycznie po co Ci
mąż... :D hehehe no dla mnie to nie możliwe! Każdą kobiete powinno
stać na utrzymanie siebie a co do Twojego tłumaczenia że nie lubisz
szopek i nie chcesz wyglądać jak gołębica to przecież może być
ceremonia w kościele można też ubrać skromną sukienke i już...

[andzia84]

ja nie rozumiem jednego, dlaczego żony nie potrafią zrozumieć że nieżony nie
potrzebują być żonami :) Nie chce ani małej ani dużej uroczystości, ani w
kościele, ani w urzędzie, ani w sukni ani w żadnym innym stroju. Być może kiedyś
wezmę ślub z moim nm ale na razie nie chce, nie mam takiej potrzeby ani ochoty.
Dobrze by było żeby każda kobiete było stać na utrzymanie siebie i każdej z nas
tego życzę żonie i nieżonie :)

[pati_poznan]

Ja właśnie nie jestem żoną i Cię nie rozumiem a raczej Twojego
tłumaczenia bo to że nie chcesz ślubu to idzie zrozumieć bo dużo
takich ludzi jest ale napisz poprostu że nie chcesz a nie że Ci się
nie chce,że Cie stać na utrzymanie siebie, że nie chcesz wyglądać
jak gołębica i że to szopka!bo to żadne tłumaczenie... Bo przecież
nie musisz zakladać sukni Bóg wie jakiej wesela też robić nie trzeba
wystarczy ksiądz i świadkowie więc "szopke" też da się ominąć dzięki
czemu nie wydasz pieniędzy co jest Twoim kolejnym powodem. A to, że
w Waszych rodzinach jest dużo osób po rozwodzie to nie znaczy, że Wy
też byście tak skończyli naszczęście to się nie przenosi w genach :]

[andzia84]

ja wiem że tego się nie przenosi w genach ale jak obserwujesz swoje rodziny i
znajomych gdzie ludzie co chwila się rozwodzą to nie masz za bardzo ochoty na to
samo, najpierw piękny ślub, wzruszenia i wyznania miłości a potem wszystko się
rozpada i ludzie żrą ze sobą koty i ledwo co oczu sobie nie wydrapią. Co do
cichego kościelnego to u mnie tylko cywilny wchodzi w grę bo nm jest po
rozwodzie. Pza tym nie nie chce i nie potrzebuje slubu tak naprawdę z wielu
przyczyn.

[shemreolin]

W genach to może nie, ale mimo wszystko w psychice. Przynajmniej jak myślę o
sobie to widzę to teraz bardzo wyraźnie. Nigdy nie wierzyłam w instytucje
małżeństwa, ale zawsze chciałam znaleźć kogoś kto by mnie przekonał, że sie
mylę. Na razie nie znalazłam kogoś takiego, a niestety coraz bardziej przekonuje
sie, że małżeństwo to jeden z ostatnich błędów jakie mi pozostały do zrobienia.
Niestety...

Nigdy nie marzył mi sie ślub w sensie ceremonii, sukni czy weselicha na 300
osób. Raczej chciałam w życiu poczuć pewność, że ktoś mnie chce na dobre i na
złe i akceptuje na tyle by związać ze mną swoje życie. Bardziej chodziło mi o
same oświadczyny niż o papier.

Z moim NM jestem już prawie 7 lat i może jeszcze kilka lat temu chciałam by mi
sie oświadczył w głębi duszy, ale teraz byłabym tym przerażona, bo to wymagało
by ode mnie jakiejś decyzji. Nie chciałabym go ranić odmawiając, ale uważam, że
gdybym teraz za niego wyszła to by był najgorszy błąd mojego życia. Miedzy nami
jest tyle wzajemnego żalu i pretensji, że jak tak dalej pójdzie to i tak sie
rozstaniemy. Nikt nie chciałby tak przeżyć swojego życia.

Zresztą NM nadal nie traktuje nas jak rodzinę, co jego to jego a co moje to
moje. On zarabia na rodzinę, ale i tak muszę go prosić i tłumaczyć dlaczego chce
kupić to czy tamto. Czasami on nie chce sie zgodzić i każe mi płacić z moich
pieniędzy, mimo że zarabia 3 razy więcej ode mnie. Nie wiem na co wydaje kasę,
nie mam nad tym kontroli, bo to jego pieniądze. Nie robimy nic wspólnie, nigdzie
nie wychodzimy, na wakacje nie wyjechaliśmy razem w zasadzie od czasu gdy
zaczęliśmy być razem. Czasami zastanawiam się co nas w ogóle łączy oprócz
dziecka, które oboje naprawdę kochamy.

On mi nie ufa, bo kilka razy zawiodłam jego zaufanie i on ciągle o tym pamięta
i mi to wypomina (nie chodzi o innych mężczyzn), ja czasami dostaję ataku szału,
gdy po raz kolejny on traktuje mnie jak niedorozwinięte dziecko.

Także uważam, że jednak coś jest na rzeczy i być może osoby, które pochodzą z
rozbitych rodzin niosą ze sobą bagaż obaw i lęków przed związaniem sie na
zawsze. Ja przyznaję sie do tego. Chciałabym kochać i być kochaną. Chciałabym by
ktoś mnie otoczył opieka i troską, i żeby o mnie dbał. Tymczasem u nas jest tak,
że rzadko kiedy NM spyta czy ja chce herbatę, gdy on sobie właśnie robi.

Tak szczerze, to ja już od dawna nie czuje sie szczęśliwa i nawet nie chce mi
sie już starać, czym pogarszam sytuację, bo ciągle powstają nowe konflikty, a ja
nawet nie mam siły by cokolwiek w sobie zmieniać.

shem

[joasia83m]

jak czytam wszystko, co pochodzi od Ciebie (szczegolnie blog..), to czuje sie
jakbym czytala prawdziwa ksiazke, z tym ze te sa zwykle fikcja literacka, a
Twoja to prawdziwe zycie, smutne... ale w glebi duszy czuje ze gdzies w gorze
jest zapisany dla Ciebie inny plan, ktory sie jeszcze zrealizuje. tylko rzecz w
tym, ze Ty musisz w to uwierzyc i do tego dazyc. nie mozesz sie poddac temu, co
Ciebie teraz wciagnelo(czyt. takie zycie), ale byc otwarta na to co Cie moze
spotkac! Oskar to cudowne dziecko, ktore rowniez zasluguje na szczesliwa mame!!
nie zrozum mnie zle, ze namawiam do pozostawienia nm, ale skoro to nie jest dla
Ciebie ideal zyciowy (choc takich tez nie ma), szukaj, badz otwarta;))

[bobimax]

Czytając to się zastanawiam czy nie powinniście się rozstać, skoro
nic was nie łączy. A takie pytanko czy dziecko było zaplanowane
skoro relacje między wami są takie a nie inne .

[shemreolin]

Piowiem tak, ja czasami zastanawiam sie jakie emocje w moim życiu sa prawdziwe a
jakie nie, czego tak naprawdę chcę, czego sie boję. Jestem totalnie pomieszana w
środku i przez to niepewna swoich racji. A czasami potrafię być bez sensu uparta
z jakiegos powodu, bo nie umiem racjonalnie podejść do sprawy, widze tylko, że
znowu ktoś chce mi wmówic, że sie mylę.

Od jakiegos czasu poważnie myśle o wizycie u psychologa, ale to oczywiscie
kosztuje. Nie wspomnę o tym, że trzeba trafić jeszcze na kogos kto bedzie
odpowiedni. heh...

No ale dobra, nie o mnie jest ten watek.

[asienka185]

czytam Twoją historię i łzy mi lecą, bo tak jakbym zaglądała wgłąb
siebie. Kiedyś tkwiłam w czymś podobnym i brakowalo mi siły aby coś
z tym zrobić, ze swoim zyciem. Długo zmagałam się ze sobą az po 4
latach powiedzialam sobie dość. Aby się uwolnić od tego związku
musialam zmienić wszystko, pracę, miejsce zamieszkania itd aby w
koncu zaczac normalnie zyc. Byłam tez u psychologa ale nie wiele mi
pomógł. Musialam sama zdecydować czego tak naprawde chce. I kiedy w
koncu doszłam do wniosku ze juz nigdy nie bede szczesliwa i ze juz
sie nie zakocham to po jakis czasie poznalam tego właściwego faceta.
Dziecko nie może być powodem waszego bycia razem. Nie powinno
widziec takich Waszych relacji aby w przyszłości tez nie wątpiło ze
można stworzyć szczęśliwą rodzinę. Musisz byc dzielna i myslec o
sobie i dziecku.

[silvii]

obiema rękoma podpisuję się pod asienką... Shem... już raz się rozwiodłam i
nawiązując do tematu wątku dużo prościej jest podjąć decyzję o rozstaniu bez
ślubu niż po... bo dochodzi dodatkowo presja rodziny, która najczęściej w takich
przypadkach a tak przynajmniej było u mnie, miała nas za wzorowe małżeństwo...
tymczasem nasz związek okazał się być pięknym jajkiem, które w środku było
zbutwiałe! ale to można było poznać dopiero gdy się je roztłukło... żenujące
było to, że przez 8 lat bycia z facetem patrzyłam na to jajko z zewnątrz...
kompletnie nie zdając sobie sprawy co jest w środku... a w końcu kiedy skorupka
pękła a zawartość się wylała, zajęło mi kolejne 2 lata! "dorośnięcie" do
podjęcia decyzji o przerwaniu tej farsy... wierz mi NIKT nie był w stanie
zrozumieć dlaczego tak robie... a nie miałam siły opowiadać na prawo i lewo o
przyczynach... bardzo długo nie mogłam się pozbierać do kupy i też twierdziłam,
że już nigdy się nie zakocham, już nigdy nikomu nie zaufam, już nigdy z nikim
nie będę... ect... a po 4 latach zaczepił mnie gość na ulicy ;) i poprosił o nr
tel ;) i tak mnie tym ubawił, że go dostał ;) i w skrócie tak to się zaczęło ;)
Oczywiście, że miłość, która jest między nami jest już inna niż ta pierwsza,
ufam ale ciągle sprawdzam to chyba zostaje w psychice... a z drugiej strony nie
oczekuję wiele ;) i dziękuję za każdy dzień który możemy spędzić razem :) nawet
jeśli teraz nie wiem kiedy go zobaczę... to nie ma większego znaczenia ;) i znów
nawiązując do tematu wątku... wyszłam za mąż po raz drugi! mówiąc sobie "a co mi
tam?" co tak naprawdę mam do stracenia? już wiem jak się ludzie rozstają... więc
mogę tylko zyskać więc dlaczego nie? Z tego co piszesz wnioskuję, że jesteś w
tym "zawieszeniu" przed podjęciem decyzji czy w prawo czy w lewo... ale pewnego
dnia "dorośniesz" i będziesz wiedziała co zrobić ze swoim życiem ;) a jak już
weźmiesz je w swoje ręce miłość sama Cię odnajdzie :) więc się nie smuć! i
pomyśl jakiego skarba masz przy sobie! ;) ja byłam pewna! że już nie będę miała
dzieci :) heh życie na prawdę potrafi pozytywnie zaskakiwać! więc powtarzając za
jedną z wcześniejszych wypowiedzi... skup się na sobie i dziecku! a wszystko
inne się ułoży! ;)
i mocno Cię ściskamy!

Silvii & Dan

[astarte]

Mialam identyczna sytuacje jak shemreolin, z taka roznica, ze ja bylam mezatka.
Ale juz nie jestem /na szczescie/ za to jestem ukochana kobieta mojego niemeza.
Patrzac z perspektywy czasu na moje dawne malzenstwo wiem, ze popelnilam ogromny
blad podpisujac ten nieszczesny papierek, bo niestety odejsc od meza jest
znacznie trudniej niz od niemeza. A to, jak sie wspolne zycie ulozy nie zalezy
od slubu tylko od ludzi, ich milosci, szacunku, zrozumienia, wspierania sie w
trudnych chwilach. Nie potrzebuje pisemnej deklaracji od mojego partnera ani
jego przysiegi przed urzednikiem o milosci i wiernosci, bo i bez tego wiem, ze
mnie kocha, ufam mu, wierze w trwalosc naszego zwiazku - bez tego nie byloby
sensu samo bycie razem.
A obraczki i tak bym nie nosila bo nie cierpie bizuterii ;)

[astarte]

matizka napisała:

(...)
> I tak się was chciałam
> zapytać czy myślicie, że bycie w takim związku niemałżeńskim przy
> posiadaniu dziecka nie komplikuje życia. i tu mi nawet nie chodzi o
> dziecko, bo ono teraz małe, ale o was - czy nie jest wam trudniej,
> mniej bezpiecznie itp.

Nie komplikuje nam to zycia pod zadnym wzgledem. Nie sadze, aby bylo nam
trudniej czy mniej bezpiecznie.

> A może właśnie dlatego nie decydujecie się na
> małżeństwa, bo te związki nie są jeszcze takie pewne?

Nie decydujemy sie na slub bo nie potrzebujemy pisemnej deklaracji ani przysiegi
przed urzednikiem, wierzymy sobie, kochamy sie, ufamy sobie - bez zbednych
deklaracji.

> Bo ja czasami jak czytam różne historie na różnych forach to mam
> wrażenie, że "dobre małżeństwo" pomaga jednak uniknąć wielu
> problemów. Oczywiście chodzi mi o małżeństwo gdzie jest zaufanie,
> oddanie itp

Zaufanie i oddanie zalezy od ludzi, ich charakterow i szacunku do partnera a nie
obraczki na palcu.

[pysiulek_79]

Zgadzam sie ze wszystkimi zonami i niezonami ze od obraczki
szczescie w zwiazku nie nalezy ale jestem zona bo straszna ze mnie
chyba w tej kwestii konserwa - uwazam ze dla ludzi ktorzy sie
kochaja i chce byc razem wymyslono malzenstwo i gdyby moj maz mimo
deklaracji o milosci nie chcial sie ze mna ozenic uznalabym to za
brak szacunku wobec mnie, poza tym wydaje mi sie ze "papierek"
zmusza ludzi w zwiazku do pracy nad nim bo wiedza ze nie moga tak po
prostu spakowac walizek i wyjsc (to znaczy moga ale pozostanie
jeszcze wiez prawna), ostatni argument to kwestie prawne - tutaj to
juz skrzywienie zawodowe - nie chialabym naprawde zeby np. o formie
pojego pochowku decydowala moja mama (mamy w tej kwestii
diametralnie rozne zdania) wiec ciesze sie ze w razie czego to m
bedzie decydowac, plus oczywiscie poruszana juz kwestia
dziedziczenia i czy ewentualnego podzialu majatku - czuje sie po
prostu bezpieczniej...

[a.zaborowska1]

Ja popieram nieżony i żony. Każdy decyduje o sobie...

U nas w czerwcu będzie 11 lat po ślubie: ja miałam niecałe 20 lat
zakochana po uszy on 2 lata starszy po wojsku. Tradycyjny ślub rok
wcześniej zaręczyny. Wspaniałe chwile :-)) Byłam taka dumna że
jestem jego żoną i to taką młodą :-)). Ja raczej jestem
tradycjonalistką i nie o papierek chodzi tylko o to, że dla mnie
ślub to oświadczenie dla drugiej osoby, że chcesz być z nim na
zawsze, na dobre i złe. A nie jak będzie źle to mi będzie łatwiej
spakować walizki i wyjść. Po za tym ŻONA a nie konkubina
czy "kochanka" tak w takiej pozycji czuję się dobrze :-)) nasze
małżeństwo jest mimo upływu lat takie świerze, znamy się jak łyse
konie, wzrokiem porozumiewać się możemy. No i pewnie każdy z nas ma
wady. Ja to jestem taka impulsywna, że na początku mogłam raz w
tygodniu się rozwodzić. Kłutnie były o wszystko o ściereczkę o deske
klozetową itd...
Wydaje mi się, że "małżeństwo" trzeba codziennie rano budować na
nowo bo gdy choć na chwile przestaniemy się starać życie zabije
uczucie i dobry kontakt.
I jeśli ktoś jest zadowolony ze związku i nie ma ślubu to ja to
rozumiem ale ja bym tak nie chciała. W życiu bywa różnie są różne
sytuacje ze zdrowiem z dziećmi, pogrzeby itd...

[astarte]

O kazdy zwiazek nalezy dbac a nie tylko o malzenstwo.
Mysle tez, ze podpisanie papierka to w pewnym sensie pojscie na latwizne, bo
przez to, ze trudniej jest odejsc po slubie druga strona moze czasami sadzic, ze
skoro trudniej odejsc to nie trzeba sie tak bardzo starac (zwlaszcza to dotyczy
facetow bo czesciej mysla, ze ich zony nie poradza sobie bez nich i nie odejda
bo to zbyt skomplikowane).
Osobiscie jestem dumna z tego, ze z moim mezczyzna zalozylismy rodzine i
potrafimy byc szczesliwi bez zbednych formalnosci.

kwestia spadku

[astarte]

Byla tu poruszona sprawa ewentualnego spadku. Otoz dziewczyny chyba nie zdajecie
sobie sprawy, ze w pierwszej kolejnosci po mezu NIE dziedziczy zona, tylko jego
dzieci, jego rodzenstwo a dopiero na koncu zona.

[pysiulek_79]

Przepraszam - bzdura, polecam lekture art.931 kodekcu cywilnego -
oczywiscie ze dzieci i zona (maz) to pierwszy krag spadkobiercow
ustawowych, no chyba ze maz zostawi testament w ktorym zony nie
bedzie - to mozliwe ale wtedy pozostaej jeszcze prawo do zachowku.

[astarte]

pysiulek_79 napisała:

> Przepraszam - bzdura, polecam lekture art.931 kodekcu cywilnego -
> oczywiscie ze dzieci i zona (maz) to pierwszy krag spadkobiercow
> ustawowych, no chyba ze maz zostawi testament w ktorym zony nie
> bedzie - to mozliwe ale wtedy pozostaej jeszcze prawo do zachowku.

Bez testamentu po zmarlym mezu w pierwszej linii odziedziczyla trojka dzieci
oraz siostra zmarlego. Sprawa ciagnela sie w sadzie 4 lata (czlonkowie mojej
rodziny), wiec niestety zadna bzdura.

[pysiulek_79]

To prawdopodobnie nie znasz wszystkich okolicznosci sprawy - jestem
prawnikiem z doswiadczeniem i niestety nie przepuszcze na forum
straszenia zon takimi "poradami" w oparciu o jakiis blizej
niesprecyzowane doswiadczenia blizej niesprecyzowanych osob. A moze
to byla byla zona?:)

[astarte]

Nie, to nie byla byla zona. Jak najbardziej obecna, ktora zostala wdowa. I znam
wszystkie okolicznosci sprawy bo jestem w nia bezposrednio zaangazowana. Ale
wiem na 100% ze Ty nie znasz wszystkich okolicznosci tej sprawy, dlatego wiem
tez ze nie masz mozliwosci co do tej sprawy sie wypowiadac ze 100% racji mimo
Twojego doswiadczenia.

[pysiulek_79]

dlatego sie nie wypowiadam na temat tej sprawy tylko ogolnie - a
ciebie prosze zebys na podstawie jednej sprawy nie wyciagala
pochopnych, ogolnych wnioskow.
Prawo zna liczne wyjatki np. jesli zona zabije meza to trudno zeby
po nim dziedziczyla, to chyba oczywiste. Mozliwe ze w twojej
rodzinie mial miejsce taki wyjatek tzn wyjatek od normalnych regul
dziedziczenia a nie ze zona zabila meze:))) - bo to ze sprawa trwala
4 lata tez nie jest typowe, normalne postepowanie spadkowe trwa max.
pol roku.

pysiulek

[blanka0]

błagam ratuj bo jak czytam ze dziedziczy siostra a nie zona to mi
sie rece trzęsą

[pysiulek_79]

mam nadzieje ze powyzej wyjasnilam kwestie:)

[modeko]

Każdy żyje jak mu dobrze.

Ja też jestem tradycjonalistką.
Uważam też że mojego Adasia dał mi Bóg.
Od razu wiedziałam jak go poznałam wiedziałam że chcę by był moim mężem.
Znaliśmy się 3 lata i 6 lat jesteśmy po ślubie.
Ogólnie nie kłócimy się i cały czas kochamy.
Wierzę że będziemy razem do końca życia.

Ja bez ślubu nie chciałabym życ, a tym bardziej miec dzieci.

A co do rozwodu to ja np. nie znam żadnego małżeństwa po rozwodzie ( wśród
bliższych znajomych i w rodzinie)

modeko

[patrice7]

Rany hdzie Ty mieszakasz ze nie znasz nikogo po rozwodzie? ;)

Ja znam bardzo malo osob (z moich bliskich znajomych)ktorzy sie nie rozwiedli ,
lub o tym nie mysleli lub mysla. :)))

[modeko]

pod Warszawą:)))

[ankas4]

Ja tez uzwazam ,ze kazdy niech zyje jak mu dobrze, u mnie to wyglada tak:
mieszkalismy przed slubem razem okolo 8 lat, potem sie pobralismy, decyzja
przemyslana i wszystko zaplanowane- zreszta tak w zyciu juz mam ze trzymam sie
planu:), przed slubem wszystko mieslimy wspolne:mieszkanie, pieniadze zawsze
mielismy wspolne, jak osobno zarabialismy zawsze wszystko szlo do wspolnej puli
z ktorej potem placilismy rachunki, odkladalismy, kupowalismy, nigdy nie
klocilismy sieo pieniadze, w zasadzie malo sie klocimy i pomomo jakis czasowych
wkurzen na sibie:) wiemy ,ze zawsze chcemy byc razem ! Kiedy jednak sie
pobralismy ta wiez jakos sie poglebila, dla mnie slowo zona brzmi bardzi dumnie
i uwielbiam kiedy Pawel mnie tak przedstawia, nie umiem Wam opisac tego
przedziwnego uczucia zespolenia naszego zwiazku wlasnie po slubie, czuje sie
bezpieczna , jak w kokonie, czuje ,ze tworzymy jednosc razem a teraz jeszcze do
tego dolaczyl nasz synek:) , dla mnie slub to cos bardzo waznego i od swojej
strony polecam!

[joasia83m]

to ja mam identycznie jak ankas;) tylko ze mieszkalismy przed slubem 4,5 lata,
po slubie jestesmy rok, a Dawidek urodzil sie na Nasza "piata" rocznice.
jestem szczesliwa ze jestem mezatka. nawet jak nie bylismy jeszcze malzenstwem
dazylismy do tego zeby nim byc;)

[matizka]

No dziewczyny

zadałam pytanie i poszłam:) ale ja już pracuję, a potem dzieci,
obiad na jutro itp. I forum tylko wieczorkiem :)

Ja nie jestem osobą, która komuś by coś narzucała choć mam dość
konserwatywne podejście do tematu :)

Zresztą dokładnie napisałam, że chodzi mi o dobre małżeństwo (bo w
końcu historia kamy jest najlepszym dowodem na to, że małżeństwo to
żadna gwarancja)

Dla mnie było oczywistym, że mogę być z jakimś facetem tylko w
małżeństwie. Wiązało się to z moją wiarą i przekonaniem, że chcę ją
serio traktować. Więc bardzo serio podchodziłam do związków z
facetami i moze dlatego nigdy tak naprawdę nie byłam żadnym
poważnym. A może po prostu nie spotkałam mojego M.

Bo jak spotkałam go to miesiąc później byłam przekonana, że
chciałabym być z nim, a on oświadczył mi się po pół roku i
pobraliśmy się po trochę ponad roku znajomości. I choć zawsze byłam
przeciwna mieszkaniu razem to "los" sobie zadrwił ze mnie i
musieliśmy zamieszkać razem przed ślubem, bo M był spoza Warszawy i
tak nagle na 4 mies przed ślubem dostał propozycję pracy w Wawie, że
nie mieliśmy siły szukać mu mieszkania, szkoda było kasy w obliczu
ślubnych wydatków na wynajem itp.

I wiecie co to były jedne z gorszych chwil w naszym związku - z
jednej strony wiedziałam, że chcę być z nim z drugiej zaczynałam
poznawać prawdziwe oblicze i się wahać :) Zresztą pierwszy rok
małżeństwa był też ciężki. Ale jednak małżeństwo jest dla mnie taką
decyzją, że chcemy byc razem i jak są problemy to musimy się starać
tylko bardziej. I muszę powiedzieć, że ponad 4 lata po ślubie kocham
go znacznie bardziej niż na początku :) No i znacznie lepiej
rozumiem i akceptuję (choć i tak się kłócę, bo taki mam temperament,
ale to są takie kłótnie chwilowe:)

Ale powiem szczerze, że ten wątek zaczęłam chyba głównie jako aka
idealistka, która po prostu chciała powiedzieć jak to fajnie by było
by ludzie zakochiwali się i kochali całe życie i by byli takim
szczęśliwym małżeństwem bz względu na to czy mają papierek czy nie (
w końcu w Starym Testamencie ślub polegał na tym, że spędzali ze
sobą noc i to była ta pieczęć na papierku)

I coś do shem - ja Cię też, kochana ,bardzo lubię czytać, bo i
szczerze i pieknie piszesz i też myslę, że kiedyś "przełamiesz" te
swoje uwarunkowania z dzieciństwa skoro o tym marzysz. Powodzenia

[blanka0]

mialam identycznie, mieszkalismy przed slubem 6 lat, ja studiowalam
On zarabial, ale kasa wspolna, i tez wszystko zaplanowane, slub,
dzieci itd.
Ja nigdy w zyciu nie mogłabym tkwic w związku gdzie kazdy / nie
wazne czy małżenstwo czy niemałzenstwo/ ma osobne kasy, dla mnie to
jakas choroba, a pisze tak bo moja wielka przyjaciólka tak zyje z
NM. Nie raz pozyczala ode mnie kase bo jej wyplata sie wyczerpala, a
Nm szedl na piwo z kolegami. Koszmar i choroba.

[silvii]

ano ;) tak wyglądała końcówka mojego pierwszego małżeństwa... musiałam pożyczać
kasę na podpaski a mój mąż kupował sobie na przykład kurtkę za 400zł... ;) bez
komentarza....

Silvii & Dan

silvii

[a.zaborowska1]

To dobrze że się uwolniłaś w porę od takiego chorego związku. Bo to
naprawdę jest chore. Ale i ja mam takich znajomych gdzie dla niego
pieniądze są ponad wszystko sobie niczego nie żałuje a dzieci ....
zawsze na końcu. Natomiast moja starszakowa ma "dużo" i nie umie
tego docenić. Czasami mi przykro :-(

[silvii]

oj... to był tylko jeden z mniejszych powodów ;) ale nie o tym chciałam napisać...
Rozumiem Cię ale tak to już bywa... wiesz kiedy doceniłam to, co dawała nam
nasza mama (bo tata zmarł jak miałam 10 lat)? Jak sama rozpoczęłam swoje dorosłe
życie... a to jak musiało być jej czasem przykro widzę dopiero teraz, jak sama
widzę ile czasem poświęcenia kosztuje mnie moje dziecko... to teraz... a co
będzie później? ;) taka chyba rola rodziców... ;) martwią się o swoje dzieci do
końca swoich dni ;)

Silvii & Dan

[smolineczka]

ja tez opowiem swoja historie. ciekawa jestem czy was zaskocze.
z pierwszego malzenstwa nie mam dzieci (czesciowo przez to rozpadlo
sie nasze malzenstwo). odeszlam do faceta, ktory mial zone i tez nie
mial dzieci. najpierw rozwiodlam sie ja, potem on, po kilku latach
wzielismy slub cywilny. dlugo nie mielismy dzieci. roznie sie nam
powodzilo, ale kochalam Wlodka i uwazalam, ze jest moim najlepszym
oddanym i wiernym przyjacielem. w ubieglym roku urodzila sie
Marysia. moja rodzina i wszyscy nasi znajomi uwazali, ze Wlodek
bedzie cudownym ojcem, wydawalo mi sie, ze bedziemy najszczesliwsza
rodzina pod sloncem. w sierpniu maz wyjechal na trzy tygodni za
granice na festiwal. wrocil i po kilku dniach przyznal mi sie, ze
jest bardzo zakochany, ze mnie zdradzil, ze musi nas z corka
zostawic, chociaz jest mu bardzo przykro. nie musze opisywac, co
czulam. nie bede tez opowiadac, co sie dzialo w naszym domu, poki
Wlodek nie postanowil jednak zostac ze mna i z corka. i prosze nie
pytac mnie o to, czy mu wybaczylam... z mojej historii wynika, ze
mozna zyc w szczesliwym i wiernym zwiazku, nie biorac slubu i nie
majac dzieci, jak rowniez i to, ze dziecko nie cementuje zwiazku...

[netka6666]

Hi Hi, podobało mi się w/w stwierdzenie koleżanki, że nie zna nikogo po
rozwodzie. Powiem wam, że ostatnio poczyniłam wśród bliższych i dalszych
znajomych obserwacje. Znajomych, którym urodziło się dziecko. Jakoś się tak
śmiesznie złożyło, że w przeciągu 2 ostatnich lat, tylko moja kuzynka zawarła z
powodu ciąży związek małżeński. Reszta - ok, kilkunastu dzidziusiów (jakiś wysyp
tych dzieci ostatnio) ma rodziców żyjących w konkubinacie. Ludzie zakładający
rodzinę są coraz młodsi (w stosunku do mojego pokolenia) i chyba mają inne
zapatrywania. Nie jest im potrzebny papierek aby tworzyć rodzinę a co do spadków
to pewnie o tym jeszcze nie myślą.....