Klapsy...

[yvonne79]

Przed chwilą w DDTVN mówili o dawaniu klapsów. Gościem była p. Dorota
Zawadzka, która jest zdecydowanym przeciwnikiem klapsów i popieram ją w 100%.
Mówiono o tym w kontekście wypowiedzi RPO, który stwierdził, że klapsy można
dawać.
Jestem przeciwniczką klapsów. Przecież taki klaps służy tylko rodzicowi do
rozładowania swojej złości i nerwów. Dziecko nic na tym nie zyskuje, a rodzic
traci w jego oczach. Sama nie chciałabym bić bita przez osobę, którą kocham,
więc dlaczego rodzice mieliby mieć prawo do dawania klapsów. Taki mały brzdąc
przecież się nie obroni...

[lilka.k]

Tak, jak pisałaś..klapsy są, bo rodzice sobie nie radzą z emocjami.
Widzialam taką sytuację (nie raz): mama daje klapsa, a dziecko oddaje ręką w głowę. Bo skoro mama może bić, to dlaczego on nie może oddać? Sama się napędza agresja.
Jestem absolutną przeciwniczką klapsów.

[joasia83m]

ja dostalam scierą w tylek jak mialam 17 lat, gdy wrocilam o polcocy do domu, bo
tyle wloczylam sie z chlopakiem, a brat w tym czasie jezdzil rowerem po calym
miescie i mnie szukal :DD jak wrocilam do domu, to byla ta sciera, a rodzice nie
odezwali sie do mnie ani slowem. dalo mi to wtedy do myslenia, widzialam w ich
oczach ze im serce stanelo. tak wiec to byl taki moj klaps mooocno edukacyjny:DD
(szkoda ze nie bylo wtedy komorek)
ale w 100% POPIERAM to co mowicie, rodzice daja klapsa, gdy nie potrafia
poradzic sobie z dzieckiem, co swiadczy o nich bardzo zle. rozmowa, tlumaczenie
1000 razy, pokazywanie, a potem sa inne kary, ktore dziecko dotkna bolesnie (ale
nie fizycznie), jak zakaz zabawy, brak pieniazkow, zabawki...

[atenette]

Rowniez jestem kategorycznie przeciw!

[malenkie7]

Też jestem przeciw.
Synek mojego szwagra dostal klapsa od pani w żłobku, nastepnego dnia
tak sie bał isc do zlobka, ze az wymiotował ze strachu.

[lilianak1]

Byłam bita i dlatego nigdy nie uderzę. Wstyd mi że mamy takiego
rzecznika praw obywatelskich, mam nadzieję że pokolenie naszych
dzieci będzie mądrzejsze i zrozumie że nie wolno nikogo krzywdzić.
Niestety jestem pewna że pokolenie naszych rodziców nigdy nie
dojrzeje do takiego wniosku.

[a.zaborowska1]

moja starsza córka dostała klapsa w swoim życiu parę razy (już jako
starsze dziecko). Przyznaje, to jest to o czym mówiła Pani Dorota.
człowiek czuje się potem okropnie, ma potworne wyrzuty sumienia.
Taka reakcja to ogromna bezsilność i niemoc w stosunku do
wychowania dziecka. Czyli np. szukanie 3 godziny po osiedlu gdy
miała wrócić za 10 min :-/,
Mi czasami jest bardzo ciężko w wychowaniu córki. Aby być stanowczą,
wychować w szacunki i przyjaźni. To bardzo trudne :-(
Ja jak byłam mała nie dawałam się uderzyć chodź rodzice byli bardzo
za taką dyscypliną. Jako dziecko wywaliłam na ojca stół w trakcie
przyjęcia. innym razem złapałam mamę za ręce. Dlatego staram się
wychowywać dzieci bez bicia i tym się kieruje.

[mynia0]

to prawda, z reguły klapsy są wyładowaniem emocji na dziecku. ale
ja , matka dwójki dzieci w tym jednego w wieku trudnym ;)
stwierdzam, że nie zawsze tak jest., przyłożyłam kiedys swojej
starszej / miała może ze 3 lata/, jak mnie gryzła w policzek i nie
chciała puścić. przywaliłam, jak wyskoczyła na ulicę, wyrywając mi
się z ręki. i to nie było wyładowanie emocji - to był środek na
przerwanie pewnej sytuacji.

klaps to bicie - ale nie popadajmy w paranoję, to nie molestowanie i
maltretowanie. poza tym - nie każdy jest Dorotą Zawadzką / która
kiedys sama przyznała, że dopuszcza klapsy na otrzeźwienie i
zdarzało jej się tak potraktować własnych synów!/, nie kazdy potrafi
do najwyższego stopnia kontrolowac swoje emocje i zachowania.

[lilianak1]

no i chodzi właśnie o to żeby uczyć się nad tymi emocjami panować,
choć to trudne. Ja nie twierdzę, że nie miałam trudnych sytuacji i
mój starszak też wyskoczył mi przed samochód, ale super skutek
odniosły moje słowa, że gdyby kierowca nie zachamował w porę to być
może już nigdy byś mnie nie zobaczył, nie przytulił. Obyło się bez
klapsów i scen na ulicy.
Wiem, że klaps na otrzeźwienie nie doprowadzi do śmierci dziecka,
ale ja pamiętem każdego klapsa (najpierw ręcznego potem pasem) i
pamiętam że nigdy nie rozumiałam za co dostałam, a wchodząc do
swojego pokoju umiałam tylko powiedzieć że nienawidzę rodziców.
Znam też inną historię z klapsikiem. Moja koleżanka machnęła swoją 3
letnią córkę za to że bije innych, jeden klaps i odbite nerki.
Poprostu nie wycelowała w pupę. Lekarz w szpitalu bardzo nakrzyczał
na nią za tego klapsa, bo mogła dziecku zrobić wielką krzywdę.

Musimy uczyć się panować nad emocjami. A metod karania jest wiele i
można wybrać inne rozwiązania.

[lipiec_2007]

Pewnie, ze powinnismy uczyc sie panowac nad emocjami. ale nie chodzi
tylko o klapsy, ale podnoszenie glosu, klotnie i wiele innych
niepozadanych zachowan w stresujacych sytuacjach. jestem przeciwna
karaniu klapsem, ale denerwuje mnie jak klapsa, np dla przywolania
do porzadku, traktuje sie prawie jak znecanie nad dzieckiem.

[dziunia27]

lipiec_2007 napisała:

> denerwuje mnie jak klapsa, np dla przywolania
> do porzadku, traktuje sie prawie jak znecanie nad dzieckiem.

zgadzam się;)
bo jest ogrooooomna różnica miedzy znecaniem sie a klapsem...

[a.zaborowska1]

Popieram

Nikt jeszcze nie zająl się w naszym kraju sprawą "słów" czyli np.
przekleństw w domu. Jak ja słyszę czasami jak rodzice wracają ze
szkoły: ty kur....ty hu... i inne czy pamiętam jak mnie czasami
traktowano w domu. To już naprawdę wolałabym w morde dostać. U mnie
tu słaby punkt :-( w domu i w kontaktach z dziećmi się nie
przeklina. Mężowi w kolnierz albo na forum jak już złość rozpiera :-)

[malenkie7]

Oj, jesli chodzi o przeklinanie, to ja cos na ten temat wiem. W moim
domu przeklinanie bylo na porzadku dziennym, do tego podnoszenie
glosu. I niestety, sama potrafie na Pawla nawrzeszczec, rzucajac pry
tym miesem. Nienawidze siebie za to. A agresja czyni agresje, nawet
klapsy na orzezwienie.
Poza tym jesli dziecko wybiega na ulice przed samochod, to nie jest
wina dziecka, tylko nasza, bo to my nie upilnowalismy malucha, a
jesli to starszy dzieciaczek, i tak sie zachowuje, to znaczy, ze nie
poswiecilismy odpowiednio wiele czasu na uswiadomienie go ze to
niebezpieczne. To nam w takiej sytuacji nalezy sie klaps.
Zdaje sobie sprawe ze wychowywanie dziecka nie jest latwe, Piotrus
jest moim pierwszym dzieckiem i wiem, ze czeka mnie duzo pracy.
Postaram sie z calych sil. Obiecalam tez sobie, ze nigdy nie
podniose na niego reki, nie bede wrzeszczec i przeklinac.

malenkie masz rację

[lilka.k]

To, że dziecko wybiega na ulicę (małe dziecko) to oznacza, ze nie widzi zagrozenia. A czy rodzice pred kazdym wyjsciem instruują dziecko jak ma sie zachowac czy po prostu zakładają mu buty i wychodzą? Ja czesto obserwuje to drugie.
A przed KAZDYM wyjsciem trzeba ustalic zasady, szczególnie jak sie idzie na zakupy np, zeby histerii w skelpie nie bylo.
To rodzice popełniają błąd.
Ja tez nie jestemn idealna, mam na swoim sumieniu wrzaski, ale staram sie nad tym panowac. Piotrek caly czas pilnuje mnie, bym nie podnoisila głosu. On nigdy nie krzyknął na chłopców.

[mynia0]

moje dziecko wie, jak się zachowywac na ulicy, od dawna rozróżnia
światła i tak dalej. zawsze prowadze ja za rękę przy ulicy. wyrwała
mi się, bo zobaczyła po drugiej stronie dziadka, a ja byłam z
dwójką dzieci.

pamietajcie, że dziecko to dziecko, różne ma pomysły, z reguły
niezbyt mądre ;) dziecko nie jest przewidywalne, a i my , rodzice
nie jesteśmy w stanie wszystkiego przewidzieć i wszystkiemu
zapobiec.

no i zgadzam się w 100 %, że ostre słowa wyrządzają dużo więcej
szkody niz klaps. dużo gorzej reaguję, jak rodzic wrzeszczy na
dziecko w stylu - ty debilu, ty głupku - niz klapnie po tyłku. słowa
bolą dużo gorzej i o wiele dłużej.

[pocholita]

Taaaak, ja też się zarzekałam, że klapsów dawac nie będę, sama nie
byłam bita, ale charakterek mojej starszej przekroczyl granice mojej
cierpliwości.
Na dworze super dziecko, w domu diabełek wcielony. Nie ma jeszcze
trzech lat a gryzie, kopie i wyje jak syrena okrętowa.

Mam dwoje dzieci, nie jestem z nimi sama bo mam nianię do pomocy,
ale jak mała wpada w histerię to mnie siadają nerwy. Moja niania,
matka dwójki odchowanych dzieci, przy atakach histerii małej zażywa
środki uspokajające. Ja, matka karmiąca, nie mogę sobie na to
pozwolic, więc niestety zdarza mi się po kolejnym "nie pójdę do
kąta" dac jej klapsa.

Swoją drogą zastanawiam się nad jakąś terapią, bo długo tak nie
wytrzymam. Potrzebna mi superniania.

Ponieważ mała odziedziczyła swój charakterek po mojej mamie spytałam
się jej jak jej rodzice sobie z nią radzili i dowiedziałam się, że
była po prostu bita. Dziadek trzymał w domu żelazną dyscyplinę.

Ja bym tak nie umiała. Rozumiem pojedynczego klapsa oddanego w
nerwach ale rozmyślne bicie dziecka pasem albo czymś innym jest dla
mnie nie do pomyślenia.

[dziunia27]

oj pamietam jak i mi się nieraz oberwało;P
drewnianym wieszakiem albo skakanką taka z kabla:P
ale bolałoooo... ale wyszłam na ludzi:)wiem co wolno a co nie, co
wypada a co jest karygodne:)
a teraz jak patrze na tą młodzierz wychowaną jak to się
mówi "bezstresowo" to mi się drobne w kieszeni niezgadzają...
wszystkooooooooo im wolno, bo nikt nic im niemoże zrobić, a jak ktoś
jednak się odważy zwrócic im uwagę to tak cie wyzwą że normalnie w
pięty idzie...
i bedzie coraz gorzej!

dziunia

[lilianak1]

to nie młodzież jest winna tylko jej rodzice, bo żadne dziecko samo
się nie wychowa, ktoś musi pokazać mu granice. A dzisiejsi rodzice
to rodzice tylko z nazwy. Pieniądze, kariera to się teraz liczy. I
wielu poradziło by sobie z jednej pensji, ale łatwiej iść do pracy i
dziecko widzieć 3 godziny dziennie.
Wiele przykrości doświadczyłam od ludzi (również rodziny) która mój
wybór pozostania w domu z dziećmi traktowała jako lenistwo. Mało kto
mnie pochwalał. A teraz ja nie muszę bić swoich dzieci (nawet na
otrzeźwienie) a wszystkie zapracowane mamusie potępiające mnie mają
większe czy mniejsze problemy wychowawcze.