Chłopak ignorowany przez rówieśników

[jovikaa]

Wesoły, sympatyczny, wrażliwy 15-latek jest ignorowany przez część kolegów, traktowany jak powietrze. Jest bardzo lubiany przez nauczycieli, bo kulturalny i sympatyczny. Dobrze dogaduje się z dziewczynami, ale z chłopakami, szczególnie z najbliższego otoczenia i tymi popularniejszymi się nie dogaduje, bo po prostu z nim nie rozmawiają. Tak było w poprzednich szkołach też. Czy myślicie, że chłodne podejście psychologa coś by pomogło i być może naświetliło mu, co to za problem? Ja nie umiem mu pomóc, bo miałam w szkole podobny problem, tyle, że ja świetnie dogadywałam się z chłopakami, a niektóre dziewczyny nie cierpiały mnie (nie szykanowały, ale po prostu ignorowały). Ja bardzo cierpiałam z tego powodu w szkole, a teraz ten problem ma też syn

[camel_3d]

napisze brutalnie..W oczach kolegow, szczegolnie tych "popularniejszych" jest ciapa...

juz samo napisanie, ze chlopak jest wesoly, wrazliwy, kulturalny i lubiany przez nauczycieli oznacza, ze jest po prostu ciapowaty...i raczej w gronie tych "popularnych" nie bedzie. Chlopak, zeby zyskac uznanie musi byc lekko stukniety, miec glupawe pomysly, nie zawsze byc kulturalny i lubiany przez dziewczyny... Ma byc w tym wieku facetem..(prawie). Najlpeiej zeby jeszcze byl cool i gral niezle w pilke. Plus ev palil papierosy)

Niestety dzieciaki wrazliwe, mile, lubiane przez dziewczyny i nauczycieli w gronie 15 letnich chlopakow uznania nie zdobeda. Wiec najwazniejsze zeby przynajmniej nauczyl sie ich oleawc i przetrwac akceptujac samego siebie, takim jakim sie jest. Psycholog z pewnoscia cos by poradzil, przynajmniej w zbudowaniut´"tarczy ochronnej". To akurat taki wiek, ze dzieci sa bardzo wrazliwe na punkcie tego kim sa i jak sa traktowani przez innych. To ze rodzice kogos kochaja nie ma kompletnie znaczenia. Liczy sie to co mowia o tobie inni i jak cie traktuja. Taka pozycja spoleczna w klasie. tak bylo zawsze. Zawsze byly jakas jednostka mniej lub bardziej lubiana przez tych "popularnych". WAZNE zeby mial grono jakichs znajomych, z ktorymi moze si epsotkach. NAJ NAJ NAJ NAJWazniejsze jest zeby nie spedzal czasu sam przed tv czy kompem jako substytutem znajomych.

Jezeli uwazasz, ze go to bardzo deneruje lub smuci to idz zawczasu do psychologa. Niestety w tym wieku wpasc w depresje jest latwo.

U mnei w szkole sredniej bylo tez 3-4 ucznow, ktorzy w 1 klasie technicznej nie "zdobyli" uznania w oczych innych. I niestety mieli przechlapane przez cala szkole. Nie to zeby ich ktos bil czy ponizal..ale ogolnie trzymali sie pozniej osobno...



To tak ogolnie...

Trzymam kciuki!!!!

[sion2]

Camel_3d ma rację choć jest to bardzo przykra sprawa. Nie oznacza to że Twój syn jest faktycznie kimś bezwartościowym - nie, on po prostu reprezentuje nie te "wartości" czy zachowania które są poważane w oczach kolegów. Może jedyne co ewentalnie on może zmienić - przeanalizujcie czy jest tylko lubiany przez nauczycieli czy tez im nadskakuje. Nastolatki nielubiane przez rówiesników i nie znajdujace w nich uznania, czesto szukaja go u dorosłych co jeszcze bardziej złości ich rówieśników i koło się zamyka.
Ja bym dbała aby przynajmniej nie wyglądał jak ciapa tzn miał modna fryzurę i modne ciuchy (nie mowię o codziennym eksponowaniu najdroższych marek ale dbanie aby syn wygladał przecietnie, normalnie pod wzgledem ubioru), żeby miał własne zainteresowania i pasje, żeby koniecznie miał jakiekolwiek środowisko rówiesnicze ktore go akceptuje.
No i bardzo bardzo wybadaj czy tylko go ignorują czy jednak dręczą. Naprawde w wiekszosci przypadkow trudno to zauważyć a ofiara za nic sama sie nie przyzna.
Psycholog mógłby pomóc, pokazać chłopcu jak zostać sobą i jednoczesnie nie odczuwać skutków ignorancji kolegów.

[camel_3d]

wiesz takie zmiany, jak fryzura, modne ciuchy...w tej sytuacji moga tylko pogorszyc to.
TZn jezeli pojawia sie NAGLE, to zostana zauwazone i niestety moze dojsc do tego, ze ci ktorych on chce nasladowac i tak go nie zaakcpetuja, a ci ktorzy go akceptuja uznaja, ze chce byc lepszy.. Sytuacja patowa...niestety.

Najwazniejsze to gdzies to wyposrodkowac i wprowadzac zmiany powoli. Zreszta nie kazde dziecko czuje sie dobrze w modnych ciuchach i modnej fryzurze. Niektorz ypo prostu lubia byc stonowani...i tyle... Osoba introwertyczna raczej nie zmeini sie jezeli zrobi sobie inna fryzure i kupi nowe ciuchy. On musi popracowac nad soba i nad tym, zeby zaakceptowac to, ze nie nalezy do najpopularnijszych i nauczyc si epo prostu zyc z tym, ze niektorych trzeba olac zeby byc soba. Jasne, ze fajnie jest byc w grupie tych NAJ...ale to nie zawsze jest mozliwe. Wiele dzieciakow robi glupie rzeczy, zeby sie zalapac, np kradna czy pala papierocy, lub kradna rodzicom pieniadze. Nie warto.

Mysle, ze warto popracowac nad wygladem, ale najwaznejsze jednak udac sie do specjalisty. Skoro autorka sama przez to przeszla i wie jak to boli. Kiedys psycholog = ktos ma nierowno w glowie.

Teraz sporo osob korzysta z uslug psychologow, warto bo potrafia pomoc.

Niestety nie kazdy jest cool i nie kazdy taki byc potrafi. Nie kazdy ma to COS...

Polecam najpier jednak psyhcologa..potem popracowanie nad soba.

Ciuchy i fryzura, potrafia troche pomoc, jezeli faktyzcnie odbiega si ebardzo od klasowego stylu..ale nie ma sensu pchyc si ena sile w towarzystow, ktore kogos odrzuca.

[jovikaa]

On ma urodę wpadającą w oko, jest atrakcyjny w oczach dziewczyn, interesują się nim. Lubi się fajnie ubrać.

[panirogalik]

łeerety, koledzy mu zazdroszczą. Po co mają brać sobie do grupy chłopaka który ma uznanie w oczach dziewczyn i jeszcze brać go na imprezy? A ty swoje atrakcyjne koleżanki chętnie zapoznawałaś ze swoimi chłopakami;>?

[pajesia]

Nie uważam ,zeby chlopak byl ciapa, czy ciapowaty jak uwaza camel. Chyba, ze odmiennie definiujemy to slowo.
Znam wielu chlopcow do ktorych pasuje opis autorki watku. Roznie sie odnajduja w szkole.
Uwazam, ze rozmowa z psychologiem wiele moze pomóc. Rowniez jej samej
Na pewno nie nalezy oczekiwac, ze WSZYSCY beda jego/panią/mnie lubili. Przykrym jest byc traktowanym jak powietrze; tym bardziej nie probowalabym rozmawiac w kims kto mnie tak traktuje. Nie łasić sie. Zaimponowac.

[budzik11]

jovikaa napisała:

> Wesoły, sympatyczny, wrażliwy (...) bardzo lubiany przez nauczycieli, bo kulturalny i s
> ympatyczny. Dobrze dogaduje się z dziewczynami,


Są to, niestety, cechy dyskwalifikujące go w oczach kolegów. Fajny (w rozumieniu kolegów) chłopak nie może być wrażliwy i lubiany przez nauczycieli (!!) i dziewczyny. Przypomina mi się co najmniej jedne podobny wątek (generalnie o tym, że to, co wydaje się fajne rodzicom jest zupełnie nie tym, czego szuka się lubianych kolegów): forum.gazeta.pl/forum/w,46,148057804,148057804,Co_z_nami_nie_tak_.html czy forum.gazeta.pl/forum/w,46,62682435,,nielubiane_dziecko.html?v=2

[71tosia]

a umiesz popatrzec na syna troche jak na obcego czlowieka? Zastanow sie co moze przeszkadzac rowiesnikom? Ja znam kilku 'kulturalnych' natolatkow - co w tym wieku oznacza zwykle ze nie klna jak menele, nie upijaja sie co piatek, a kolezanki nie traktuja wylacznie jako obiekty seksulanych uniesien - ale jednak sa lubiani przez rowiesnikow.
Pewne typy zachowania sa malo tolerowane przez grupe rowiesnicza np zarozumialosc, poczucie wlasnej wyjatkowsci, brak poczucia humoru, zbytnia pryncypialnosc w ocenie zachowan kolegow - tu bym szukala powodow malej popularnosci syna. Rozmowa z psychologiem oczywiscie moze pomoc ale tylko gdy mlody sam czuje ze ten brak towarzystwa mu przeszkadza a nie ze mamie przeszkadza. Podkreslanie przez rodzicow ze ma problem moze zaszkodzic - dzieciaki w tym wieku bywaja bardzo wrazliwe na punkcie oceny ich osoby takze przez rodzicow.

[verdana]

Mój syn przyjaźnił się głównie z dziewczynami, nienawidził piłki nożnej, nie pił, nie palił, słów wulgarnych używał niewiele i tylko w sytuacjach koniecznych, nauczyciele go lubili - i nie miał żadnych problemów z kolegami.
Jesli sytuacja ma miejsce nie w jednej szkole, a w kilku wskazane byłoby zastanowienie sie, czy syn jednak nie robi czegoś nie tak. I nie na zasadzie "bo on jest kulturalny i wrażliwy, więc nie pasuje". Nie znaczy to, że syn jest czemuś winny, ale może ma jakieś zachowania, które drażnią kolegów. Albo nie umie rozmawiać na tematy, które ich interesują.
Jeżeli mu to przeszkadza, to warto iść do psychologa.

[jovikaa]

Jeśli chodzi o tematy do rozmowy, to nie powinno być problemu - syn lubi piłkę, interesuje się ligą angielską i hiszpańską, lubi gry komputerowe, chodź może to być problem ,,srodowiskowy'', jak twierdzi moja koleżanka

[lucyjkama]

Jakbyś pisała o moim koledze z LO innym chłopcu, synu mojej koleżanki. Mieli świetny kontakt z dziewczynami, z chłopakami żadnego. Przystojni, zadbani, spokojni.
Po latach okazało się, że mój kolega z LO jest gejem. Syn mojej koleżanki przyznał się że woli chłopców jeszcze przed maturą.
Nie twierdzę, że Twój syn ma tak samo. Bardzo możliwe, że problem tkwi gdzie indziej.
Jeśli mu z tym dobrze, że nie ma kolegów to ja nie widzę problemu. Tak ma i już. Nie ma co zmieniać go na siłę.

[iwoniaw]

CytatWesoły, sympatyczny, wrażliwy 15-latek jest ignorowany przez część kolegów, tra
> ktowany jak powietrze. Jest bardzo lubiany przez nauczycieli, bo kulturalny i s
> ympatyczny. Dobrze dogaduje się z dziewczynami, ale z chłopakami, szczególnie z
> najbliższego otoczenia i tymi popularniejszymi się nie dogaduje, bo po prostu
> z nim nie rozmawiają.

Może być tak, jak piszą Tosia i Verdana - że syn robi coś, co tych chłopaków od niego odrzuca i nad czym należałoby popracować, może być też tak, że po prostu nie nadają na tych samych falach i się "mijają". Pytanie, co sam zainteresowany o tym sądzi, czy i po co chce zaskarbić sobie uwagę/przyjaźń "popularniejszych chłopaków". Czy nie jest przypadkiem tak, że on w gruncie rzeczy uważa, że to jemu "należy się" pozycja gwiazdy i lidera (ładny, miły, lubiany przez koleżanki i dorosłych), ale nie osiąga jej, bo np. inni uważają (zasadnie lub nie), że się wywyższa/ma ich za gorszych od siebie?
Na czym polega to "ignorowanie"? Koledzy nie zagajają w szatni "a widziałeś jak we wczorajszym meczu...?" tylko dyskutują we własnym gronie, czy na jego pytanie "co mamy zrobić na mamtę?" odwracają się ostentacyjnie plecami? Bo to jednak duża różnica.

[mama303]

a dlaczego uważasz, że powinien byc przez wszystkich lubiany?

[scher]

Co wy macie z tymi psychologami? Naprawdę uważacie, że psycholog jest mądrzejszy od innych ludzi? Po jaką cholerę rozważać wysłanie normalnego nastolatka do psychologa? W czym psycholog jest lepszy od rodziców?

A może rodzicom się zwyczajnie nie chce i wolą wynająć do syna psychologa, jak panią do sprzątania?

[kanna]

W czym psycholog jest lepszy od rodziców?

W tym, ze nie ma z dzieciakiem silnego kontaktu emocjonalnego, co oznacza, ze może spojrzeć na cała sprawę z dystansu i dostrzec problem. Rodzic często nie potrafi , "zaślepiony" przez swoje emocje do dziecka.

Obraz w muzeum powinno się oglądać z pewnego oddalenie, bez przytykania do niego nosa. Rodzic "przytyka nos" do dzieciaka, to jego prawo i obowiązek.

Nie musi być psycholog, może być inna dorosła osoba, co potrafi spojrzeć nieco z dystansu.

[scher]

kanna napisała:

> Nie musi być psycholog, może być inna dorosła osoba, co potrafi spojrzeć
> nieco z dystansu.

No właśnie. Mnie ta wiara we wszechmocnych psychologów śmieszy.

[kanna]

Dlaczego inne chłopaki go ignorują?

Co syn mówi na ten temat, zapytałaś nauczycieli, jak to widzą?

[jovikaa]

dzięki za odpowiedzi. Problem niestety nie znika. Póki co syn nie chce słyszeć o psychologu, a myślę, że właśnie obca osoba mogłaby na chłodno przeanalizować problem. Jemu strasznie źle z tą sytuacją, nie wie, czemu część chłopaków go, może nie odrzuca, ale ,,pomija''. Syn ma zainteresowania podobne do innych chłopaków - uwielbia piłkę nożną, choć nie jest w niej asem, lubi grać w topowe gry, ubiera się fajnie itp.
Wychowawczyni była zdziwiona, że on jest w jakiś sposób ignorowany, bo ona w ogóle tego nie zaobserwowała - wg niej jest wesoły, wszędzie go pełno, pomocny, miły. Pogadałam z trenerem - on twierdzi, że syn jest trochę ,,zbyt kulturalny, jak na to środowisko, bo ,ak się wyraził ,,tam trzeba być samcem'', czasem zachować się agresywnie i jego zdaniem tego mojemu synowi brakuje i dlatego nie jest tak dobry na boisku (zbyt mała agresywność i wola wygrania za wszelką cenę). Moja koleżanka widzi to tak, że on jest trochę,,zbyt dorosły i zbyt rozsądny na to srodowisko, w którym chce się obracać i też jest zdziwiona, że on ma jakieś problemy z rówieśnikami, bo widuje go w grupie i nie widzi nic takiego.

Ale problem jest, nawet z ostatniej chwili - niby ma grupkę kolegów, z którymi chodzi pograć w piłkę, umawiają się na boisko po szkole, ostatnio pisał do nich, co robią w sylwestra, stanęło na tym, że nie chce im się nic organizować i spotkają się pól godziny przed fajerwerkami na mieście. Syn poszedł na spotkanie, i oni tam przyszli, ale całą grupką z imprezy, którą sobie jednak zorganizowali, syn podszedł do nich i resztę wieczoru spędzili już razem. Ja naprawdę nie rozumiem, o co tu chodzi - z jednej strony niby się z nim kumplują (wołają na granie, czasem na miasto), ale jednak często on jest z czegoś eliminowany (jak z tej wczorajszej imprezy). Syn twierdzi, że tylko on został pominięty, pozostałych 5 chłopaków było na imprezie. A potem na rynku rozmawiali z nim, jakby nic się nie stało... rozumiecie coś z tego?

[zofijkamyjka]

jovikaa napisała:

> rozumiecie coś z tego?

mysle że ja rozumiem. Ludzie są naprawde różni, jedni sa w centrum uwagi grupy, inni nielubiani i bywa że gnębieni a jeszcze inni pozostaja niejako z boku.
Ważne żeby syn czuł się dobrze sam ze soba i na siłe nie zabiegał o wzgledy grupy. Jak będziecie na siłe szukali czym on sie rózni od kolegów, czy jest zbyt kulturalny, czy za bardzo "dorosły" to zapędzicie sie w niebezpieczne rewiry i problemy syna z samym sobą.

[jovikaa]

ale on właśnie ma z tym problem, on nie rozumie tej izolacji i postępowania tej grupki chłopaków i jest podłamany tą sytuacją, bo z jednej strony jest z nimi, a z drugiej czuje się wykluczony

gdyby on nie miał z tym problemu, to machnęłabym ręką

[zofijkamyjka]

jovikaa napisała:

> ale on właśnie ma z tym problem, on nie rozumie tej izolacji i postępowania tej
> grupki chłopaków i jest podłamany tą sytuacją, bo z jednej strony jest z nimi,
> a z drugiej czuje się wykluczony

no ma z tym problem, ja rozumiem ale pomoc w tym problemie nie powinna zmierzać w tym kierunki jaki Ty objęłaś. Wyszukujac jego "niedoskonałości" poglębiacie tylko jego poczucie, że jest do niczego a to z kolej będzie go coraz bardziej oddalało od innych. Trzeba moim zdaniem iśc w kierunku umacniania jego samooceny i samoakceptacji i uniazalezniania od akceptacji innych.

[zuleyka.z.talgaru]

Może nie chcieli, żeby zagarnął wszystkie dziewczyny dla siebie
Niech przestanie być miły i kulturalny, a zacznie być samcem alfa...może wtedy zmieni się jego pozycja w stadzie.

[nihiru]

Wiesz co? Jak dokładniej opisałaś sytuację, to mam wrażenie, że to jest to samo co ze mną w liceum i na studiach. Też na pozór wszystko w porządku, nikt mnie nie szykanował, opinia sympatycznej i bystrej, a zdarzały mi się wtedy chwile wielkiego poczucia żalu i wyobcowania z grupy - że nie zadzwonią, nie zaproszą, jak się sama nie wkręcę, to po prostu... jakby o mnie nie pamiętali. Potem mi przeszło, częściowo dlatego, że po skończeniu studiów relacje towarzyskie trochę inaczej wyglądają, a częściowo dlatego, że zaakceptowałam swoje wady. Nie jestem zbyt rozmowna ani otwarta, utrzymuję dystans w kontaktach z ludźmi. I jest ok.

Jeśli Twój syn ma podobnie, to jedyną radą, jaką mogę mu dać jest: niech zaakceptuje fakt, że nigdy nie będzie rozchwytywaną "duszą towarzystwa" i skupi się na na nawiązaniu prawdziwej, głębokiej przyjaźni z paroma osobami. Całej reszty nie olewać, tylko traktować na zasadzie "jak są, to ok, jak ich nie ma, to też". Na pocieszenie dodam, że po zakończeniu procesu edukacji jest łatwiej, bo do pracy chodzi się żeby pracować, a nie utrzymywać znajomości. A znajomości utrzymuje się z wybranymi osobami, a nie całą grupą przypadkowych w końcu osób.

[panirogalik]

lubiany przez dziewczyny, tak? To może niech się następnym razem umówi na imprezę z koleżankami- lasencjami a kolegów oleje. I zobaczymy, kto wtedy będzie prawdziwym zwycięzcą. Bo to taki wiek, że już się o dziewczyny zaczyna rozchodzić.

[grzalka]

Ja bym tego nie rozkładala na czynniki pierwsze, tym bardziej, że z tego co piszesz nie jest odrzucany przez grupę, tylko nie jest w jej centrum. Najprostsze rozwiązanie jakie mi się nasuwa- niech poszuka sobie grupy dopasowanej do niego, skoro tamta, do której koniecznie chce dołączyć, jest dla niego zbyt "brutalna". Harcerstwo? Nie każdy jest stworzony do tego, żeby grać pierwsze skrzypce w grupie agresywnych samców.

[joanna100-19]

Wszyscy chodzilismy do szkoły i wszyscy wiemy, że zawsze w klasie jest minimum 2 - 3 grupy. jedna jest ta najfajniejsza, w której każdy chciałby się znaleźć - tu się imprezuje, pali papierosy i pije piwo. Potem są grupy neutralne, osoby które się w nich znajdują pretendują do grupy przywódczej. I mają szansę znaleźć się w niej, jeśli znajdzie się ktoś z tej grupy najlepszej, który wprowadzi osobę z zewnątrz. W tak późnym czasie szkolnym nie ma innej drogi. jeśli syn znajduje się w grupie ewidentnie szykanowanej, najgorszej z różnych powodów, to raczej nie ma szans, by znaleźć się w tej najlepszej. czyli jedna szansa, by syn stał się bardziej lubiany, to wkupienie się w łaski najpopularniejszego chłopaka. Chyba gra nie warta świeczki...jeślli syn nie ma depresji czy innych większych problemów, to wizyta u psychologa nie sprawi, że nagle stanie się bardziej towarzyski, lubiany i w ogóle naj. Już dawno wyklarował się ład i hierarchia w klasie i nie ma szansy, by to zmienić.

[joxanna1]

Ja też tak uważam. Dlaczego miałby się do nich dostosowywać? Tak w życiu już jest - gdzie się nie obejrzysz fajni ludzie, ale nie ze wszystkim się przyjaźnisz. Być może syn jeszcze nie znalazł swojej grupki. Czy robi coś poza szkołą? Ma szanse znaleźć sobie znajomych poza?

[joanna100-19]

A tak czytając wszystkie komentarze, to wydaje mi się, że to wszystko nie zmierza w dobrym kierunku. Cóż to porady, że syn ma być twardszy, mniej kulturalny, więcej przeklinać itp. Może niech po prostu będzie sobą. Mozliwe, że przejmujesz się tym tak bardzo, bowiem sama nie masz najlepszych wspomnień ze szkoły. Jeśli syn ci się zwierza, to wytłumacz mu, że dopasowywanie się do kogoś, niczego nie zmieni. Nich po prostu walczy z niskim poczuciem swojej wartości, co jest ewidentnie jego największym problemem. I mozliwe, że koledzy wyczuwają jego niepewność, że bardzo stara się być na równi z nimi, że podświadomie go ignorują.

[rezonans11]

Ja bym też zachęciła na poszukanie odpowiedniego dla siebie towarzystwa. Mój też ma problemy w szkole, doszedł do klasy zgranej i nie został zaakceptowany. Na szczęście ma jednego bardzo dobrego kolegę i 2-3 z którymi też się trzyma ale okazało się, że przez główną grupę klasową jest gnębiony. Na szczęście sprawa wyszła na jaw i nauczyciele się za to wzięli. Szkoły nie cierpi ale dobrze odnajduje się wśród ministrantów, w szkole muzycznej no i najlepiej w harcerstwie. Harcerstwo to był strzał w 10! Więc ja bym próbowała zachęcić syna, zeby poszukał w innych miejscach.
Druga sprawa, to zachęcić go, żeby się rozejrzał w klasie, czy nie ma w niej kogoś jeszcze bardziej "samotnego" niż on. U nas właśnie chłopiec, który był odrzucany wcześniej przez klasę to naszego syna najlepszy kolega. Zupełnie tego nie rozumiem dlaczego był odrzucany, bo chłopiec ten jest rewelacyjny. Tyle tylko, że ja tu piszę o 11-12 latkach więc może z 15-latkami jest inaczej.