Dziecko z dyskalkulią

[ipola]

Czy ma ktoś dziecko z dyskalkulią? Jak się ona objawia?

[truscaveczka]

Ja mam męża z dyskalkulią. Nie chcesz wiedzieć, ile poty wylał, żeby skończyć
polibudę.
Objawy:
* nieumiejętność wykonywania elementarnych działań na materiale liczbowym
(dodawania, odejmowania, dzielenia, mnożenia) ;
* wtórny zanik zdolności myślenia logicznego na materiale liczbowym;
* ogólne problemy w dedukcji, rozumowaniu, analizowaniu i wyciąganiu
wniosków z działań matematycznych;
* ataki nerwicowe lub stresowe przed wykonywaniem działań matematycznych.

Przykładem może być nierozumienie stosunków przestrzennych (siostra męża nie
jest w stanie zrozumieć symetrii - określenie "po drugiej stronie prostej, w tej
samej odległości" nic jej nie mówiło, potrafiła punkt zaznaczyć po tej samej
stronie w odległości dwa razy większej.
Oboje nie potrafią też podać drogi, choć doskonale się poruszają po mieście.

[ipola]

Moja 12-letnia córka bardzo dobrze się uczy,jedyne problemy ma z matematyką i są
to duże problemy. Wychowawca zwrócił mi uwagę, że może ma dyskalkulię, bo to
dziwne, że tak dobra uczennica z jednego przedmiotu ma złe oceny. Nigdy prawdę
mówiąc o tym nie pomyślałam. Kompletnie nie rozumie zadań tekstowych, nie ma
wyobraźni matematycznej.

[ola_motocyklistka]

U mnie w podstawówce rzekomo zdiagnozowano dyskalkulię. Fakt, z matematyki orłem
nie byłam, ale dziwne było to, że niektóre partie materiału łykałam, a z
niektórymi nie dawałam sobie rady. Na studiach ku mojemu utrapieniu miałam
matmę, brałam korki, ledwo zaliczyłam. Natomiast jak przyszła statystyka
załapałam ją w mgnieniu oka, i ten przedmiot sprawiał mi przyjemność.
Mam problem z interpretowaniem godziny-jak ktoś mi powie np że jest: za 23
piąta, to za cholerę nie wiem, która to godzina muszę sobie przeliczyć na
4.36? chyba to ta? wtedy wiem. Jeżeli to co mam to faktycznie dyskalkulia, to da
się żyć, ale łatwiej jak się jest dorosłym, bo nie muszę się uczyć, nie mam
sprawdzianów, wiadomo jak to w szkole. Myślę że czeka cię trochę więcej pracy, a
dyskalkulię można zasłonić innymi pasjami i zainteresowaniami. Pozdrawiam

[morekac]

Równie dobrze mogą być to zaległości z klas 1-3. Wystarczy denna nauczycielka.
Do większości zadań matematycznych z zakresu szkoły podstawowej nie jest
potrzebna nadmierna wyobraźnia matematyczna (czy coś takiego istnieje?).

[sanna.i]

Matko kochana, i twój mąż polibudę skończył???

[nataliam2]

Myślę, że to możliwe, skoro ja z dysleksją, dysgrafią, dysortografią kończę
filologię polską na UG.

[joanna.pio]

To niemożliwe, żeby nawet po wylanych hektolitrach potu, dyskalkulik dał radę
studiować na polibudzie. Chyba, że Polibudce w Pcimiu Dolnym...

[titta]

Czemu ma nie dac rady? Jeden ze znanych i uznanych profesorow fizyki
otwarcie przyznaje, ze ma dyskalkulie. Mozna miec problemy z
podstawowa algebra i swietnie radzic sobie z bardziej skaplikowanymi
problemami.

[marzeka1]

I jakim cudem skończył polibudę i został specjalistą w swojej dziedzinie?

[mallard]

truscaveczka napisała:

> Ja mam męża z dyskalkulią. Nie chcesz wiedzieć, ile poty wylał,
> żeby skończyć polibudę.

Matko jedyno! A która to politechnika dała dyplom komuś takiemu?

[makurokurosek]

Jaki kierunek skończył twój mąż, że ta dysfunkcja nie przeszkadza mu w pracy
inżyniera

[hankam]

Może skończyl chemię.

[makurokurosek]

sama kończyłam chemię na polibudzie, nie ma szans by ktoś z takimi problemami
skończył ten kierunek. Chemia to nie tylko laborki ale rownież projekty

[titta]

Dyskalkulia to nie to samo co "kiepski z matematyki". To brak
konkretnej funkcji myslowej. Czasem mozna zastapic inna.
Jesli czlowiek ten nie rozumie relacji przestzrennych to moze je np.
wyliczyc.

[makurokurosek]

Jesli czlowiek ten nie rozumie relacji przestzrennych to moze je np.
> wyliczyc.


A jak twoim zdaniem w takiej sytuacji narysuje w ołówku, zaprojektowany
wcześniej (obliczony) wymiennik ciepła.
Na polibudzie rysunek techniczny i projektowanie jest jakby podstawą, matma jest
przez rok, projekty przez cztery

[truscaveczka]

Jakiego znów inżyniera Zarządzanie kończył ;p

[makurokurosek]

To chyba za bardzo nie wiesz z czym się wiąże zarządzanie na polibudzie.

[0golone_jajka]

I on skończył Polibudę? Ta uczelnia schodzi na psy!

Podobno nie ma dzieci z dyskalkulią;)p

[kali_pso]

Są tylko dzieci zaniedbane, którym nikt w odpowiednim czasie
( w klasie I-III)nie pomógł.

[marzec76]

Mój syn jest w III klasie w podstawówce. Ma stwierdzone ryzyko dysleksji w
kierunku trudności w nauce matematyki. Nie potrafi dobrać odpowiedniej metody do
rozwiązania zadania, liczy nadal na palcach, nie radzi sobie z tabliczką
mnożenia, dla niego wszystko jedno czy pomnoży, czy podzieli. Ciężko pracuję z
nim codziennie nad pracami domowymi, czytaniem ze zrozumieniem (bo i z tym ma
problemy), zadaniami matematycznymi i trzecioteścikami. Ma w szkole oczywiście
reedukację, ale jest to tylko 1 godzina w tygodniu. Przyznam, że jest mi bardzo
ciężko, jemu też, stresuje się przed pójściem do szkoły, często boli go brzuch,
nie ma apetytu, pomimo tego, że jest sportowcem - trzy razy w tygodniu ma piłkę
nożną. Nie wiem, czy kiedyś opanuje podstawy matematyki, żeby spokojnie
rozwiązać proste zadania. Jest mu z tym źle, a mi już ręce opadają. Nie wiem,
gdzie szukać pomocy, ani czy jakakolwiek pomoc jest w tej sytuacji możliwa.
Proszę, pomóżcie. Może ktoś, kto miał podobny problem i wyszedł na prostą,
mógłby podzielić się swoimi sposobami? Będę wdzięczna.

[verdana]

Mnóstwo wybitnych matematyków ma dyskalkulię. Spokojnie można być
inżynierem z taka dysfunkcja, wyastarczy zaopatrzyc się w dobry
kalkulator.
Dyskalkulia NIE polega na tym, ze się nie umie i nie rozumie
matematyki. Polega na tym, ze się nie umie wykonać prostych działań
matematycznych, doskonale rozumiejac czasem nawet matematyke wyższą.

[alanta1]

verdana napisała:

> Mnóstwo wybitnych matematyków ma dyskalkulię.

Matematyk to nie inżynier.

> Spokojnie można być
> inżynierem z taka dysfunkcja, wyastarczy zaopatrzyc się w dobry
> kalkulator.

ROTFL Widać, ze nie masz zielonego pojęcia na czym polega praca inżyniera

> Polega na tym, ze się nie umie wykonać prostych działań matematycznych

To tylko jeden z objawów, pozostałe (tak, ja wiem, ze wikipedia to nie jest całkiem wiarygodne źródło, ale tu wystarczy):

"Objawy dyskalkulii
* nieumiejętność wykonywania elementarnych działań na materiale liczbowym (dodawania, odejmowania, dzielenia, mnożenia)
* wtórny zanik zdolności myślenia logicznego na materiale liczbowym
* ogólne problemy w dedukcji, rozumowaniu, analizowaniu i wyciąganiu wniosków z działań matematycznych
* ataki nerwicowe lub stresowe przed wykonywaniem działań matematycznych"

No ja cie przepraszam, ale inżynier, który ma problemy z analizowaniem obliczeń to dupa nie inżynier i może być niebezpieczny. Praca inżyniera nie polega tylko na wklepywaniu danych w kalkulator, ale na interpretacji i ocenie wyników. W przeciwnym wypadku każdy głupek, który kupi sobie odpowiedni program do obliczeń inżynierskich mógłby pracować jako inżynier.

[verdana]

Taak.
Wikipedia to naprawdę NIE jest wiarygodne źródło. Głównym objawem
dyskalkulii jest brak umiejętnosci liczenia, przy zachowaniu
umiejetnosci matematycznego myślenia. Podobnie jak większość
dyslektyków nie umie dobrze czytać, ale rozumie to co czyta. W obu
wypadkach zdarza się, ze dyslektyk nie rozumie przeczytanego tekstu,
a dyskalkulik nie umie mysleć matematycznie - ale to nie jest
powszechne - stanowi najcięższą i wcale nie tak czestą postać
dysfunkcji.

[alanta1]

verdana napisała:

> Głównym objawem
> dyskalkulii jest brak umiejętnosci liczenia

Z tego co wiem, lekka postać dyskalkulii polega na tym że myli się liczby, gubi cyfry, nie umie porównać liczb, nie umie przypisać liczby odpowiadającej danej ilości, zapisuje się liczby w odwrotnej kolejności, czy odbiciu zwierciadlanym i.t.d.

A praca inżyniera nie polega na liczeniu, jak się niektórym wydaje, ale na zbieraniu danych, przedstawianiu ich w postaci liczb (tego dyskalkulik nie zrobi poprawnie), opracowaniu ich (tak, to kalkulator zrobi) i interpretacji (znowu dyskalkulik wysiada).
Liczenie to tylko narzędzie, inzynier musi przede wszystkim prawidłowo zebrać dane wejściowe i przeanalizować wyjściowe. I są one w postaci liczb.

[verdana]

To nie przeszkadza - wystarczy uwazne sczytanie cyfr po przepisaniu
i kalkulator. Najlepszym dowodem na to, ze jest to możliwe sa
dyskaklulicy (własnie w stopniu lekkim) wykladający na politechnice.
A znam takich.

[alanta1]

verdana napisała:

> wykladający na politechnice

A mają praktykę w przemyśle ?

[przeciwcialo]

Dokładnie.

[nchyb]

> To tylko jeden z objawów, pozostałe (tak, ja wiem, ze wikipedia to
nie jest cał
> kiem wiarygodne źródło, ale tu wystarczy):
>
> "Objawy dyskalkulii
> * nieumiejętność wykonywania elementarnych działań na materiale
liczbowym (doda
> wania, odejmowania, dzielenia, mnożenia)
> * wtórny zanik zdolności myślenia logicznego na materiale liczbowym
> * ogólne problemy w dedukcji, rozumowaniu, analizowaniu i
wyciąganiu wnioskó
> w z działań matematycznych
> * ataki nerwicowe lub stresowe przed wykonywaniem działań
matematycznych"


wymienione przez ciebie objawy mogą wystąpić w całości, bądź
pojedynczo i z różnym nasileniem. Jestem dyskalkulikiem, niestety,
ale na szczęście tylko ierszy z objawów u mnie wystepuje. Nie dodam
najprstszych liczb, mimo że przed operacją zdawałam śpiewajaco i
statystykę i ekonometrię, o matematyce nie wspominając.

a co do ataków nerwicowych i stresów - najprostsze rozwiązanie -
kalkulator i już nie ma ataku i problem rozwiązany.

[titta]

<ROTFL Widać, ze nie masz zielonego pojęcia na czym polega praca
inżyniera

Widac, ze ty nie rozumiesz. Przyklad? Rozliczalam sie kiedys z
kilkoma fizykami, ze wspolnie wydanego 100$ Co ciekawe, zaden z nich
nie podal wlasciwie sumy, ktora trzeba bylo sobie oddac. A sa to
ludzie, ktorzy z powodzeniem wysylaja satelity i modeluja poczatki
wszechswiata. Umiejetnosc dodawania i odejmowania nie jest
potrzebna: od tego jest komputer/kalkulator. Znacznie bardziej
istotne czy umie sie go zaprogramowac

[morekac]

Może w poradni szkolono-pedagogicznej są zajęcia dla dyskalkulików?

[cilantre]

Dyskalkulia póki co nie jest zaliczana oficjalnie do dysfunkcji
szkolnych. O niej się mówi, trwają badania i dyskusje, ale na razie
nie ma co liczyć na zakwalifikowanie jej do dysfunkcji, które
dawałyby ulgi na egzaminach. A, że problem istnieje, to fakt. Moja
koleżanka, nauczycielka matematyki, ma syna, który jest wybitnie
zdolny z j.polskiego, historii, j.obcych, a z matematyki zdaje chyba
tylko dzięki interwencji rodzicielki. Owa koleżanka jest żywo
zainteresowana uznaniem dyskalkulii (jest pewna, że syn matury na
pewno nie zda), działa na tym polu dość intensywnie ( w końcu nie
chodzi jej o ogół dzieci, ale o swoje b. zdolne dziecko), ale, jak
zdążyła się przez parę lat zorientować, w najbliższych latach nie
stanie się nic na korzyść uczniów z dyskalkulią.

[mama303]

cilantre napisała:

> Dyskalkulia póki co nie jest zaliczana oficjalnie do dysfunkcji
> szkolnych. O niej się mówi, trwają badania i dyskusje, ale na
razie
> nie ma co liczyć na zakwalifikowanie jej do dysfunkcji, które
> dawałyby ulgi na egzaminach.

To jest błędne myślenie. To że ktos ma dyskalkulię, czy dysleksje
czy inne dys....to dawać powinno jedynie świadomość, żeby dużo
więcej pracować a nie miec jakieś ulgi.

[morekac]

Myślę, że zmieniłabyś zdanie, gdyby takowa przypadłość dotknęła twoje własne
dziecko. Owszem, pracować trzeba - ale zawsze mogą się zdarzyć rzeczy totalnie
nie do przeskoczenia. Nie można zresztą dniami i nocami siedzieć nad wyrazami z
'ó' zaniedbując matematykę. Efekty mogą być bardzo nieznaczne, a przy okazji
uwala się matematykę.

[mama303]

morekac napisała:

> Myślę, że zmieniłabyś zdanie, gdyby takowa przypadłość dotknęła
twoje własne
> dziecko.

Właśnie piszac to, myślałam o swoim dziecku. Opinię te powiedziała
mi zaprzyjaźniona psycholog, która twierdzi, że stwierdzenie np
dysleksji ma zwrócic uwage rodzica i nauczyciela na więcej pracy,
inne metody itd. Liczenie na jakieś ulgi to zły kierunek.

[morekac]

Mama303 - wypowiem się na podstawie doświadczeń z własnym dyslektycznym
dzieckiem. Tak, moja córka więcej pracuje, chodzi na terapię dysleksji, pracuje
nad tym w domu. To trwa już 4 lata i zajmuje jakieś 4-5 godzin tygodniowo
ekstra. Efekty są, aczkolwiek nie powalające - robi mniej błędów, ale cały czas
je robi (i pewnie będzie je nadal robiła). Ile więcej można jej tych zajęć
dołożyć? To, że uczy się dodatkowo ortografii itp, bynajmniej nie zwalnia jej z
uczenia się matematyki, geografii czy biologii. Aby osiągnąć bezbłędność w
pisaniu (co wydaje się raczej wątpliwe, niestety) - musiałaby chyba zajmować
się wyłącznie ortografią i zawalać wszystko inne. IMHO: gra niewarta świeczki i
za duże koszty w stosunku do efektów. I osobiście wolę, że nie oceniają jej za
błędy: pisze ładne wypracowania, nie ma kłopotów z gramatyką, a nawet - o zgrozo
- czyta książki, w tym lektury szkolne. Ma też wiele innych zalet. Czy ma
poświęcić swoje pasje i zainteresowania, swoje życie towarzyskie w imię
poprawności ortograficznej?
A jeśli chodzi o pracę z dyslektykiem - bardzo ważna jest metoda pracy, po tych
4 latach osiągnęła poprawę w wielu dziedzinach, ale doskonałości pewnie nie
osiągnie nigdy.

[cilantre]

Myślę, że nie ma się co opierać na stwierdzeniu jednej pani
psycholog. Co psycholog, to inna teoria ...

[titta]

To nie takie proste. CZasem to tak jak powiedziec, jak ktos nie
widzi, to wystarczy wiecej pracowac... A wystarczy, oceniac taka
osobe z wiedzy i umiejetnosci rozwiazywania problemow, a nie
porownywania obrazkow i czytania tekstu drukowanego.

mam dyskalkulię...

[nchyb]

pooperacyjną, poafazyjną.
Mikroukrazy mózgu, w moim przypadku po gmeraniu w czaszce, z tego co
wiem, także przy innym urazach, m.in. powstałych przy porodzie,
niedostrzegalnych gołym okiem.

Czym się objawia? Zadnych takich wikipedycznych poza jednym
podstawowym. Wiem, że 2x2 to jest 4 bo wykułam tabliczkę mnożenia na
pamięć. Ale gdy mam w sklepie dwie bułki i chcę jeszcze dwie, to nie
tak szybko policzę, że to są cztety bułki.

Pomoge dziecku w rozwiążaniu zadania z treścią, pokażę jak rozwiązać
równanie, ale nie wyliczę sama że 2x dodać 3x to jest 5x tylko
powiem - musisz dodać do siebie iksy, ile to będzie...

I na tym polega bardzo często dyskalkulia. Logiczne myślenie nie
musi zaniknąć, przestrzeń nie jawi mi się jako niewiadoma, ale do
sklepu biorę albo kalkulator, albo kartę, dzięki której nie
zabraknie mi kilkunastu złotych. Bo nie policzę, ile mam wydać.

dyskalkulia, dysgrafia, dyskopatia....

[0golone_jajka]

ciekawe co tam jeszcze ludzie wymyślą by usprawiedliwić zwykły wrodzony bądź nabyty debilizm?!? Ludzie do kopania rowów i wywożenia śmieci też są potrzebni, a tam nie trzeba specjalnie liczyć, myśleć czy pisać ortograficznie.

[verdana]

Cóż, z dysleksją mozna dostać Nobla z literatury. Gorzej, jesli nie
umie się myśleć, pisze się głupoty - cóż, że ortograficznie...

[0golone_jajka]

Gorzej, jesli nie
> umie się myśleć, pisze się głupoty - cóż, że ortograficznie...

Ale na nieumiejętność myślenia jeszcze nie wymyślono chyba słowa na dys i nikt jeszcze nie chce tego "zalegalizować"?

[verdana]

Na brak umiejetnosci myslenia wymyślono bardzo wiele okresleń, które
jak najbardziej są zalegalizowane, mają swoje medyczne terminy i
uprawniają do specjalnego trybu nauczania.

[0golone_jajka]

No w sumie to masz rację, ale mnie chodziło o coś tak (coraz bardziej) powszechnego jak owe dys... Nie miałem tu na myśli zespołu Downa czy innego niedorozwoju umysłowego.

[verdana]

Cóż, zaręczam Ci, ze prawdziwa dys- nie łączy sie z niedorozwojem
umysłowym. Chyba, ze niedorozwinięci sa wszyscy ci, ktorzy ocenili
na celujacy pracę licencjacka mojej córki, publikuja jej wiersze i
artykuły, namawiają na doktorat i ci z innej uczelni, co bezmyślnie
przyjęli mego syna na prestiżowe studia dioktoranckie.
A oni mają prawdziwą dysortografię, nie "z papierka".

[0golone_jajka]

Oni, czyli Twoje dzieci?

A możesz podać przykład tej prawdziwej dysortografii,bo mnie to ciekawi. Czy to się objawia np. niemożnością zapamiętania, że jeśli 'u' wymienia się na 'o' (mój, moja, słój słoja itp) to pisze się 'ó', a jak nie to niekoniecznie czy to jest np. niezapamiętywanie wyjatków czy co? Bo ja po prostu nie wiem co to jest ta dysortografia (poza definicją).

[verdana]

Dobra, będę niosła oświaty kaganiec.
Dysortografia to dysfunkcja, przy której osoba o inteligencji
mieszczącej się w normie (tzn. może być wyzsza niż przeciętna, ale
przy niższej dysleksji i dysortografi się nie diagnozuje) nie
potrafi nauczyć się ortograficzego pisania, ewentualnie ma także
kłopoty z interpunkcją.
Nie potrafi, mimo doskonalej znajomości reguł ortograficznych i
wyjątków na wyrywki(bez tego też nie diagnozuje się dysortografii.).
czyli taka osoba doskonale wie, ze o wymienia się na "ó", bardzo
czestio, jesli ją zapytasz, jak pisze się "słój" odpowie poprawnie -
ze przez "ó", bo wymienia się na o, kazesz napisać - i na kartce
widzisz słuj, albo sułj, albo słói, albo w kazdym zdaniu inaczej.
Kazesz przpisać sto razy. Przepisuje. o dwudziestu minutach każesz
naopisać słój, patrzysz na wynik, idziesz sobie strzelić setkę
wódki, albo skoczyć oknem.
Nie pomaga czytanie - moj najstarszy czyta parę albo parenascie
książek tygodniowo, potrafi przeczytać 400 stron dziennie, a nie
potrafi napisac poprawnie najzwyklejszego zdania. Ot, dziś widziałam
jak napisał "durzo". A moja córka, piszaca od dzieciństwa
nieprawdopodobnie duzo - nie potrafi wstawić przecinków nawet
przed "który", mimo, ze doskonale wie, gdzie przecinki się wstawia.
Ja tego tez nie rozumiem - wiem jednak, ze tak jest. Można być
przeciętnie lub wybitnie zdolnym , a tego nie moc się nauczyć. I
wiem, ze przedwczoraj córka wygrała kolejny konkurs poetycki, gdzie
nagrodą jest publikacja, a praca magisterska syna jest w druku.

[mallard]

verdana napisała:


> Ja tego tez nie rozumiem - wiem jednak, ze tak jest. Można być
> przeciętnie lub wybitnie zdolnym , a tego nie moc się nauczyć.

Tak jest, ale może być tez w pewnym sensie "odwrotnie":
Osobiście znam kogoś, kto ortografię ma w małym palcu. Posiada też
nieprzeciętne zdolności językowe. Jednakże jego "monstrualna"
niepewność siebie, połączona z wybitnie zaniżoną samooceną, nie
pozwoliły mu zbyt wiele osiągnąć...

[0golone_jajka]

Dziwne to i niesprawiedliwe, niesłuszne i porąbane, ale pewnie jest tak jak piszesz. No tylko z tymi kilkunastoma ksiażkami tygodniowo to chyba Ci się pomyliło. Dwie stustronicowe książki dziennie??

[verdana]

250-300 stron dziennie - to była niegdyś norma mego syna. Moja,
swego czasu też. A 200 stron dziennie to w ogóle bez problemu.

[morekac]

Przeciez to proste: jedna w drodze do pracy/na uczelnię, druga - w
drodze powrotnej .

[morekac]

Przykłady: ksionszka, kfiatki, tagże, ałto - ó/u to stosunkowo
niewielki problem, przynajmniej u niektórych...

[mama303]

verdana napisała:

> Cóż, z dysleksją mozna dostać Nobla z literatury.

I to jest właśnie ten paradoks, który podważa sens istnienia czegoś
takiego jak dysleksja.

[verdana]

Tzn. co podwaza???? Bo może mam dysleksję - nie rozumiem co
przeczytałam.
Albo Ty nigdy nie słyszałaś o istnieniu redaktorów.

[mama303]

verdana napisała:

> Tzn. co podwaza???? Bo może mam dysleksję - nie rozumiem co
> przeczytałam.
> Albo Ty nigdy nie słyszałaś o istnieniu redaktorów.

Ależ słyszałam tylko czy oni służą jedynie dyslektykom?
A podważa sens istnienie dysleksji w tym sensie że jeżeli dyslektyk
otrzymuje nagrode nobla w dziedzinie, w której ma orzeczone Dys...a
dyskalkulik wykłada na uczelni to z czego ma orzeczone dys.... to w
zasadzie w jakim celu jest takie orzeczenie?

A idąc tym tokiem myslenia ilu z nas powinno mieć orzeczone na
piśmie jakieś dys.... a nie ma i z tym żyje i osiaga jeszcze sukcesy
w tych lub pokrewnych dziedzinach.

[verdana]

A w takim celu, ze inaczej ten dys- nie ma szans znaleźć się w ogóle
na uczelni, bowiem nie przepuszczą go - i słusznie - z klasy do
klasy. Bo jest zasadnicza różnica pomiędzy leniem, ktoremu się nie
chce uczyć, a kimś, kto ma kłopoty.
A kłopoty bywają powazne - Mickiewicz miał powazne klopoty w szkole
i zostawał na drugi rok, bo ortografi nie znał - do dzis raczej nie
pokazuje się młodziezy szkolnej jego rekopisów. I czy to zostawanie
na drugi rok mu w czyms pomoglo? czy dostałbuy się na jakakolwiek
uczelnię, gdyby byl system egzaminów, a nie po prostu trzeba było
wplacić czesne?

[mama303]

verdana napisała:

> A w takim celu, ze inaczej ten dys- nie ma szans znaleźć się w
ogóle
> na uczelni, bowiem nie przepuszczą go - i słusznie - z klasy do
> klasy. Bo jest zasadnicza różnica pomiędzy leniem, ktoremu się nie
> chce uczyć, a kimś, kto ma kłopoty.

Myślisz że wszyscy dyslektycy mają wystawione orzeczenia? Szczerze
wątpię.
Różnica między leniem a tym który ma poważne problemy jest
zasadnicza - ten drugi się bardzo stara i mu nie wychodzi a pierwszy
się sie chce starać. Ja myslę, że dobry nauczyciel pozna się na
rzeczy przez specjalnych orzeczeń. Sa tez ludzie inteligentni zdolni
ze słabymi wynikami w szkole i pracusie niezbyt inteligentni
nadrabiajacy braki pracą i osiagajacy bardzo dobre wyniki.Ludzie
dochodzą do sukcesów róznymi drogami. Ambitni lub inteligentni
dyslektycy, dyskalkulicy i inni dys.....osiągna swój cel.

[morekac]

>Ja myslę, że dobry nauczyciel pozna się na
> rzeczy przez specjalnych orzeczeń.
Byłoby to fajne,gdyby wszyscy nauczyciele akceptowali, że ktoś ma
dysleksję i aby wszyscy nauczyciele byli i dobrzy, i kompetentni...
Niestety, wielu nauczycieli ma to gdzieś, często nie mają też
pojęcia, jak pomóc uczniom z dysleksją. A dysortografia to nie tylko
problemy z pisownią polską, ale też z pisownią w językach obcych. A
pewne rzeczy nawet w przypadku dyslektyków są do poprawienia - tyle
tylko, że metody standardowo stosowane w szkołach niezupełnie się do
tego nadają.
Drugi problem: egzaminy zewnętrzne sprawdzane przez egzaminatorów,
decydujące o tym, czy dany osobnik zda czy nie zda matury - a tym
samym, czy dostanie sią na jakiekolwiek studia (płatne czy nie).
Osobnik, który obleje polski z powodu błędów ortograficznych, nie ma
szans startować na politechnikę, na której radziłby sobie całkiem
nieżle.
Zaraz ktoś napisze, że dawniej nie było dyslektyków...
Byli - sama znam kilkoro dorosłych. Znam inżyniera, który tylko i
wyłącznie dlatego dobrnął do matury, że zawsze nauczyciele
matematyki, fizyki czy chemii stawali za nim murem... Nauczycielka w
klasie I SP naderwała mu ucho, bo 'złośliwie' przepisywał z błędami
z tablicy.
Znam przypadek, kiedy polonistka stanęła nad dyslektyczną
maturzystką i wskazała jej palcem kilka błędów - żeby nie musieć jej
potem oblewać.
To wszystko przypadki sprzed 20 lat.

Mojej własnej córce nauczyciel od angielskiego (5 lat temu) zarzucał
lenistwo i brak motywacji, bo młoda nie mogła przebrnąć przez
pisownię angielską.
Znam przypadek (z zeszłego roku) wyzywania dziecka z pierwszych klas
podstawówki od głąbów i nieuków.
To tak a propos dobrych nauczycieli.
Bardzo łatwo jest twierdzić, że dziecko jest zdolne, ale leniwe i z
pewnością, gdyby chciało i przyłożyło się do nauki...
Poza tym - jeśli nauczyciel będzie oceniał inaczej (łagodniej w
pewnych kwestiach) dziecko z podejrzeniem dysleksji, przyjdzie zaraz
jakaś mama z awanturą, że jej Stasio zrobił 3 błędy ortograficzne i
dostał trójkę, a Józiowi pani postawiła 4 czy 5, chociaż zrobił te
same błędy.

[verdana]

Nie może "się poznać" ponieważ dysleksji nie stwierdza sie "na oko" -
trzeba przeprowadzić szereg badań, do ktorych nauczyciel nie prawa
ani umiejętnosci. Naprawdę odróżnienie, ktore dziecko nie umie
czytać, bo jest zaniedbane, leniwe albo opóźnione w rozwoju, a które
ma dysleksję nie jest łatwe nawet dla specjalistów.
no i oczywiscie, jak słósznie zauwazyła przedmówczyni - egzaminy,
ktorych dziecko z dysleksją nie zda bez orzeczenia.

[mama303]

Absolutnie nie uważam że nie ma dyslektyków, czy innych dys....
Tylko że u nas jest tendencja do dążenia do uzyskania orzeczenia i
potem niejako można sobie odpuścić. A to nie jest tak. Takim osobom
można i trzeba pomóc. Dla ich komfortu i dobra. Są metody. Chociaż
zgadza sie że wśród nauczycieli znajomość problemu może byc
niewielka.

[morekac]

Problem polega na tym, że w wielu szkołach nie ma zajęć dla
dyslektyków. W związku z tym trzeba na te zajęcia załapać w poradni
i na nie dojeżdżać. Albo za nie płacić.

[alanta1]

verdana napisała:

> Albo Ty nigdy nie słyszałaś o istnieniu redaktorów.

A kto jest "redaktorem" w przypadku inżyniera pełniącego samodzielne funkcje techniczne?

Weźmy przykład budowlańca, projektanta. Przy prostszych obiektach nie ma obowiązku sprawdzania obliczeń. Urząd też nie sprawdza projektu pod kątem obliczeń, sprawdza tylko zgodność z przepisami.

Przy większych obiektach musi być sprawdzający. Załóżmy teraz, ze dwóch inżynierów weźmie się za projekt supermarketu i obaj będą dyskalkulikami. Co gorsza wykonawca nie dostanie obliczeń (bo nie trzeba ich dołączać do projektu). Rozumiem, ze jeśli projektant pomyli się w ilości zbrojenia, czy przyjmie zbyt mały przekrój, bo pomyli liczby przy zestawianiu obciążeń czy spisywaniu danych obliczeń z kalkulatora, to nie będziecie miały pretensji, jak się wam dach na łeb zawali ?

Ja sie nie wypowiadam o fizykach czy osobach pracujących na uczelni (swoją drogą ciekawe jak oni sprawdzają prace studenckie ), piszę o osobach pełniących samodzielne funkcje techniczne, one po prostu nie mogą być dyskalkulikami, bo od tego co policzą zależy życie i zdrowie ludzkie !

[przeciwcialo]

Mnie tez to przeraza. Ciekawe czy jak budynek się zawali to sąd
weźmie pod uwagę zaswiadczenie o wszelkich dys.

[alanta1]

Sąd żadnych zaświadczeń nie będzie brał pod uwagę. Poza tym po co Ci opinia sądu, jak życie stracisz ?

Na szczęście na Polibudach jeszcze pracują ludzie z uprawnieniami i zdają sobie sprawę z odpowiedzialności; przypuszczam, że gdyby jakiś student pomachał zaświadczeniem o dyskalkulii na uczelni, to wyleciałby z zajęć z hukiem.
Albo potrafi liczyć samodzielnie, albo się do zawodu nie nadaje.

I nie wiem po co się upierać, że dyskalkulia nie ogranicza. Ogranicza w pewnych zawodach dokładnie tak samo jak brak wzroku uniemożliwiłby bycie np. chirurgiem.

[morekac]

Oczywiście, że - jeśli jest się dyslektykiem - to pójście na studia
typu lingwistyka czy polonistyka może zakrawać na masochizm
(przynajmniej w niektórych przypadkach), tak samo jak pójście
dyskalkulika na studia matematyczne.