etyka tarotowa

[krolowa.mieczy]

Chciałam, żebyśmy porozmawiali o etyce osoby stawiającej karty.

Jak myślicie, czy wykorzystywanie wiedzy pochodzącej z mowy kart przeciw
jakimś osobom jest etyczne? Czy może to chronienie siebie i zapobieganie
negatywnym zdarzeniom?

Zakładam, że nikt nie wchodzi nieproszony w życie innych, bo wydaje mi się to
oczywiste np zwiazek koleżanki, sprzedaż mieszkania sąsiada itd.
Wiem, że w necie można napisać wszystko... Czujecie się w porzadku wobec
innych? Wobec siebie?

Mam ostatnio takie myśli... jaki jest wasz punkt widzenia?

[tomasz_fortunat]

Nie jestem pewny, czy do końca zrozumiałem drugą część wypowiedzi, ale sama kwestia etyki jest KLUCZOWĄ w przypadku stawiania kart tarota.

Bez etyki nie ma trafnych wróżb, a ew. trafione są dziełem przypadku. Chociaż może trzeba to zastąpić jakimś innym słowem, bo to się mocno wytarło w różnych dyskursach. Dla mnie to obecnie synonim pobożnych życzeń: wszyscy wiedzą, że tak ma być, ale nikt tak nie robi. Co w przypadku stawiających karty (jeśli tacy są) mocno dziwi. Każdy stawiający karty zakłada istnienie czegoś, co jest ponad materią. Przecież karty nie są losowane przypadkowo, coś tym procesem kieruje (pod warunkiem dobrych intencji). Przyjmując taki punkt widzenia nie można zachowywać się nieetycznie, bo wie się, że taki czyn nie znika. To, że go np. nikt naocznie nie widzi nie oznacza, że on z nami, w nas nie zostaje. Można nazwać to karmą, ale to słowo również przybrało jakieś dziwne znaczenie, które moim zdaniem nie do końca oddaje swój prawdziwy sens.

Osiąga się w toku życia taki punkt, w którym nie powstaje pytanie: etycznie, czy nie? Po prostu wie się, że działając w imię sił, nazwijmy, niewidzialnych pewnych rzeczy nie można robić. Tzn. one nawet nie przychodzą do głowy. To nie jest tak, że wówczas człowiek zastanawia się: okraść, czy nie okraść; wykorzystać sytuację, czy nie? Po prostu tego dylematu nie ma.

Tak trzeba żyć i stawiać karty ludziom, żeby się tego nie wstydzić samemu przed sobą. Dla jednych to mała "kara", ale dla mnie osobiście - największa i wystarczająca. Brudne sumienie nie jest wypisane na czole... ale czy naprawdę uchodzi płazem? Czy naprawdę nie ma (negatywnego) wpływu na życie tego człowieka? I czy naprawdę trzeba tłumaczyć, wyłuszczać w nieskończoność co jest chwalebne, a co nie jest? Każdy to wie, czuje.

Wykorzystywanie wiedzy płynącej z tarota, by chronić siebie jest chwalebne. Ale by kierować je przeciw innym - nie. Wg mnie jedno z drugim się nie kłóci; dobra ludzi się nie kłócą. Każde może i powinno istnieć samoistnie, granicą dla nich są one same dla siebie, wzajemnie. Są prawa, których nie wolno łamać w stosunku do ludzi. Upominanie się o złamane nie jest wymierzaniem czegoś przeciwko łamiącym. Jest dopominaniem się o to, co się należy. To się nie kłóci ze sobą nawet, jeśli łamiący będzie odczuwał, że się go atakuje. Jest to jednak wówczas działanie słuszne i niech takich działań będzie jak najwięcej.

[aischam]

tomasz_fortunat, nic dodać nic ując. Zgadzam sie

pozdrowionka

[algaria]

Staram się mówić prawdę ale miałam opory kiedy miałam powiedziec to co
zobaczyłam w kartach Bartkowi (koledze syna z rakiem głowy) czy tej dziewczynie
która nie mogła mieć dziecka. Przyznam bez bicia że ze dwa razy spojrzałam na
karty zwiazku mojego znajomego i jego eks choć nie powinnam i wszystkim mówię że
tego nie robię choć proszą mnie o postawienie kart na kogoś obcego. (chipokryzja
co?) Tarocistka Danuta ostatnio mówiła o etyce stawiającego karty i powiedziała
mówić prawdę ale tak dobierać słowa by nie upokorzyć wróżącego nie angażować się
psychicznie w sytuację wróżącego bo można to przypłacić nawet depresją (wiem coś
o tym z własnego punktu widzenia - jeśli za bardzo się wczuwam to potem jestem
jakby mnie walec przejechał i całą noc śnią mi się karty)
Najgorzej chyba jest powiedzieć komuś że jest uzależniony od wróżb że całe życie
podporządkowuje temu co usłyszy. "Komercyjne" wróżki takich uwielbiają ale te z
prawdziwym powołaniem obawiają.

[krolowa.mieczy]

Tomasz ująl w słowa to, o czym rozmyślam

Wczoraj rozmawiałam z mamą o tarocie. Mówilam jej, że chętnie zajęłabym się na
poważnie stawianiem go klientom na zasadzie "jedna pani drugiej pani" - polecenia.
Mówiłam też o obawach związanych z niezrozumieniem prognozy kart przez ludzi.
To, o czym pisze Mrgodot: dać odpowiedź tak/nie... Tarot nie jest
jednowymiarowy, zazwyczaj ukazuje przyczyny, drogę do celu wynik sytuacji
zgodny z ową drogą... Ludzie nie chcą słuchać o swoich niedoskonałościach, które
obnażają karty, ale nie w celu zdołowania a zwrócenia uwagi, poprawienia.
Najtrudniej dać odpowiedź: będzie dostatnio i mieć czyste sumienie wiedząc, że
nie będzie jeśli osoba nie zrobi tego czy tamtego...

[zainteresowany1977]

Dobry lekarz działa w przekonaniu ,,najważniejsze nie szkodzić", ja
właśnie tak pojmuję pomoc duchową. Nie wolno walczyć przy pomocy
wiedzy wyciąganej z kart, a jeśli ktoś tak robi to tak jakby sobą
probował zawracać nurt szybkiej i niepewnej rzeki, która go w końcu
wciągnie i ukarze za pychę.

[zainteresowany1977]

I jeszcze coś co np. we mnie rodzi obawę - ponoć tarot potrafi
obrócić życie w popiół, no bo jak będzie jeśli ktoś będzie w swoim
życiu kierował się decyzjami podejmowanymi za pomocą kart?, będzie
nienormalnie i na opak naturze, to może zgubić i zło wyjdzie w
nieoczekiwanym momencie i w nieoczekiwany sposób. Nie wiem czy to
podchodzi pod etykę, ale raczej tak.

[czaszka00]

bez przesady.zainteresowany1977
Tarot jest źródłem dobra jeśli zawsze będziesz mieć dobre intencje nigdy krzywda
ci się nie stanie.
Jeśli za pomocą kart chcesz uprzykrzyć komuś życie - zło do ciebie wróci ze
zdwojoną siła

ot cała filozofia związana z kartami.
i same karty nic nikomu nie zrobią - to nie są magiczne karteczki
to tylko narzędzie jak np wahadełko ....za pomocą którego łączymy się z naszą
podświadomością...


zainteresowany1977 napisał:

> I jeszcze coś co np. we mnie rodzi obawę - ponoć tarot potrafi
> obrócić życie w popiół, no bo jak będzie jeśli ktoś będzie w swoim
> życiu kierował się decyzjami podejmowanymi za pomocą kart?, będzie
> nienormalnie i na opak naturze, to może zgubić i zło wyjdzie w
> nieoczekiwanym momencie i w nieoczekiwany sposób. Nie wiem czy to
> podchodzi pod etykę, ale raczej tak.

[zainteresowany1977]

Zgadzam się z tym co napisałaś/napisałeś, a ponieważ w moich
wypowiedziach zabrakło zastrzeżenia że źle się stanie komuś kto
czyni wszystko po ,,konsultacji z kartami" dałem Ci zbyt duże pole
do popisu i wzięłaś mnie za nierozumnego mitomana , co to to nie

[mrgodot]

Bardzo mi się podoba to, co napisał tomasz_fortunat: "Tak trzeba żyć
i stawiać karty ludziom, żeby się tego nie wstydzić samemu przed
sobą".
Największe dylematy powstają zawsze, gdy wróżę znajomym a dotyczy to
osób trzecich. Niestety (ale to przecież normalne)90% osób prosi o
wróżby na wszelkiego rodzaju związki od uczuciowych po zawodowe. A
wtedy wychodzi np., że partner jest nieuczciwy, że oszukuje, czasem
grozi to powaznymi konsekwencjami. Mam nie powiedzieć? To przecież
równie dobrze powinnam odmówić wróżby. A ile powiedzieć? Staram się
delikatnie i tak, żeby pytający zrozumiał. Niestety, dla niektórych
jest tylko białe i czarne. Więc jeśli nie wyjdzie im w kartach to
czego oczekują popadają w czarną rozpacz. Oczywiście więcej im nie
wróżę dopóki nie zrozumieją, że ja tylko czytam z kart i nie mogę
zagwarantować, że usłyszą to co chcą.
A jak wiele możemy/powinniśmy mówić o tych osobach trzecich? Mamy
prawo? Wydaje mi się, że tak - jeśli taka osoba pojawia się w czyimś
życiu, wprowadza chaos, zamieszanie - to przecież cała kwintesencja
tego po co stawiamy karty. Ale już głębiej nie wnikam w zycie
prywatne tych osób trzecich chociaż czasem pytający bardzo chcą
wiedzieć co się tylko da. A to już ich przecież nie dotyczy.
Ja na razie nie miałam okazji poznać osób, które słuchałyby kart i
tylko tym się kierowały. Wręcz przeciwnie, słuchają ale do rady
Tarota jest im się bardzo trudno dostosować. Przynajmniej na
początku.

[tomasz_fortunat]

mrgodot napisała:

Niestety, dla niektórych
> jest tylko białe i czarne.

Obawiam się, że jest tego więcej. Tzn. uprzedzeń i mylnych wyobrażeń o wróżeniu.
Chyba na forum pokrewnym Wróżbiarstwo ktoś założył wątek: dlaczego wróżki nie
podadzą numerów totolotka? Hmm, nawet nie wiedziałbym od czego zacząć w
udzieleniu odpowiedzi na to pytanie.

Ja bym wprowadził do całej rozmowy jeszcze jeden wymiar - pytanie tarota o coś
do upadłego. I nie mam tu tylko na myśli zadawania zbyt często tego samego
pytania. Mam też na myśli sytuację, w której chce się rozjaśnić sytuację po
najdrobniejszy szczegół. Dlatego osobiście w dokładaniu kart jestem bardzo
oszczędny, bo co tarot miał powiedzieć, to powiedział poprzez właściwy rozkład.
Czasem odpowiedź bywa ogólna, czasem bardziej szczegółowa, ale zawsze należy
wierzyć, że karty są we właściwym miejscu, w odpowiedniej ilości (temu służy
stosowanie rozkładów, które się czuje).

Myślę, że wróżbiastwo zawsze będzie ocierało się o problem ingerencji w los
człowieka, który z jakiegoś przecież powodu jest przed nim ukryty. Gdyby miał
być nam znany, to byśmy go znali. Ktoś więc może zapytać, czy wróżenie nie jest
wbrew naturze? Nie sprzeniewierza się... Bogu, sile wyższej, która tak wszystko
urządziła, a nie inaczej? A czy latanie nie jest wbrew naturze człowieka, a
jednak robimy to? Żeby było łatwiej, żeby łatwiej się żyło, z większym
rozmachem. No i po to są wróżby, żeby było łatwiej, żeby mieć dodatkowy punkt
odniesienia. Zawsze, ale to zawsze należy podkreślać, że wróżba jest w stosunku
do człowieka czymś podrzędnym. Nie nadrzędnym, to instrument i tak należy się
nim posługiwać - instrumentalnie, do osiągnięcia własnych celów. Takie
rozkładanie akcentów jest trudne, bo mało kto chce słuchać, że coś jest od niego
wymagane, aby coś tam osiągnąć. Wolimy, żeby spadało z nieba. Ale przyznawanie
tego na początku jest z pewnością etyczne, na pewno bardziej niż mówienie, że ma
się 100% sprawdzalność. Jak można, przecież jest ogromne pole do popisu dla woli
człowieka - tak ogromne, że nawet sobie nie zdajemy z tego sprawy.

Tak trzeba wróżyć, by budować w ludziach siłę, nie słabość. Jeśli ktoś się na
słabość uprze - trudno, ale trzeba ostrzegać przed nią i zachęcać do
poszukiwania siły. Dla własnego czystego sumienia i pozytywnego wkładu w cudze
życie. Pytający zawsze otwiera przed wróżącym część swojej duszy, jest więc w
stanie dużej podatności na to, co się powie. To duża odpowiedzialność.
Zachowania nieetyczne nie mogą wchodzić w tej sytuacji w grę.

[mrgodot]

Przykład: Niedawno wróżyłam koleżance - poprosiła mnie o rozkład na
jej związek z jakimś mężczyzną. Nie miałam żadnych innych danych,
wróżyłam jej sama i wysłałam odpowiedź mailem. Nie będę się wgłebiać
we wróżbę ale wyszło mi, że to będzie bardzo trudny związek, pełen
wzlotów i upadków (tylko na 3 miesiące wróżyłam) i będzie się czuła
miejscami bardzo przytłocozna jego tajemnicami, niezdecydowaniem i
chwiejnością. Nic "złego" nie napisałam, bardzo delikatnie i
subtelnie, bez rozstrzygnięć, spytałam, czy jest na to gotowa.
Odpisała, że jest załamana bo niedawno była u wróżki na miejscu i
tamta jej powiedziała, że do końca roku wyjdzie za mąż i będzie
miała z tym mężczyzną szczęśliwą rodzinę. I ona wiązała z tym takie
nadzieje. Cóż, mi to nie wyszło. Ja pieniędzy nie brałam i ręce mi
opadły jak to przeczytałam. Super jest tak powiedzieć i nie brac za
nic odpowiedzialności.
Wyjaśniłam jej trochę na czym polega Tarot i na co powinna się
przygotować, tym bardziej że móiłam o 3 miesiącach. Dzisiaj dostałam
od niej maila - pisze, że jest tak jak przeiwdziałam. Od pewnego
czasu same nieprzyjemne spięcia i czuje, że nie jest przez niego
akceptowana. Czy ja się mam z tym lepiej czuć, że wyszło na moje, że
się sprawdziło? Nie, wręcz przeciwnie. Chciałabym bardzo napisać jej
że będzie super. Ale mam kłamać? Cieszy mnie w tym jedno - że ona
przyznała, że po analizie tego co napisałam i swoich emocji, rozumie
już co miałam na myśli i jest w stanie się jakoś na to przygotować.
O to mi przeciez chodziło. Pokazać jej to co w niej jest wartościowe
i to czego ten człowiek jeszcze nie docenia, że wina nie jest jej
ale on nie jest gotowy - przynajmniej jeszcze. Teraz wszystko zależy
od tego co on zrobi i na ile ona jest gotowa uzbroić się w
cierpliwość albo walczyć.
Ale to dość przykre sytuacje. Tej wróżce (za granicą, nie od nas na
szczęście ) "gratuluję" etyki zawodowej i odpowiedzialności za
losy drugiego człowieka. Po prostu szkoda słów.
Masz rację tomasz_fortunat pisząc o wolnej woli i jej wpływie na
wróżbę. Przecież nie zmusimy pytającego do tego, żeby zastosował się
do rady kart. A przeciwnicy wróżenia twierdzą, że to taka nasza
asekuracja - że jak się nie sprawdzi wróżba, to wtedy wyjaśnimy, że
to wolna wola zadziałąła. Osobiście nie widzę podowdów, żeby się
tłumaczyć z tego co się nie sprawdziło i dlaczego. Ja zawsze
podkreślam to co we wróżbie najważniejsze - gdzie są możliwośći
rozwoju, gdzie mamy potencjał, gdzie tkwi nasza siła, na co zwrócić
uwagę, jakie mogą być konsekwencje poszczególnych wyborów itp. Tak
trudno jest czasem, zrozumieć że jeśli los nam czegoś nie chce dać
lub zabiera to po to, żeby dać nam coś lepszego. I że trzeba dać mu
szansę.

[zainteresowany1977]

Trzeba przyznać mądry z Was człowiek Tomaszu

[tomasz_fortunat]

Tarot niczego nie potrafi. Przecież to zbiór kolorowych kartoników. Jak one mogą niszczyć życie?

Niepowodzeń ludzkich nie należy doszukiwać się w okolicznościach zewnętrznych. Winienie za to tarota jest przecież tylko jedną z tych wymówek. O wiele częstszą jest np. negatywny wkład innych osób z otoczenia.

Po to karty są, by doradzać, ale trzeba jak we wszystkim mieć w tym umiar. Decyzje podejmowane przez siebie trzeba przede wszystkim CZUĆ. Czuć, że dobrze się robi albo przynajmniej, że wybiera się najmniejsze zło. Trzeba żyć najlepiej jak się potrafi, bo nawet jeśli popełni się błąd, to nie będzie się miało do siebie o to pretensji. Jeśli zobiło się coś tak, jak się umiało, to nawet kiedy to nie wyjdzie, to się nie żałuje. Jak można? Życie uczy, że można, ale to wtedy nie jest żałowanie, ale samoumartwianie, które jest całkiem innym problemem tego człowieka i bym tego nie mieszał.

Bywa tak, że inni ludzie podstawią nam nogę i faktycznie się przewrócimy. Można wówczas stracić masę czasu na obwinianie go, że się leży, a można się podnieść pobłogosławić tego kogoś, bo ewidentnie nie wie jaką szkodę wyrządza SOBIE i pójść dalej z głową podniesioną wysoko. Nie mam złudzeń, że wszystko zależy od nas. Myślę jednak, że zależy od nas o wiele więcej, niż to zwykli jesteśmy mieć w zwyczaju przyznawać.

Wyobraź sobie jednostkę, która wie dokąd zmierza i czego chce od życia. Czy ją skruszy niepozytywna wróżba? On powie: jak to, to niemożliwe, ja udowodnię, że tak nie będzie! I udowadnia. Nie wymyślam tego, to są autentyczne historie osób, którym udało mi się powróżyć. Chciałbym widzieć takich więcej.

A jak ktoś jest słabszy, to czy to będzie tarot, czy niekorzystny splot okoliczności, to nie ma znaczenia. Każda taka sytuacja zawsze jest okazją dla tego człowieka, by wspiąć się wyżej na drabinie siły, samopojmowania.