Agresywni Kierowcy

[madohora]

Kierowca – osoba uprawniona do kierowania pojazdem silnikowym lub motorowerem

[madohora]

Wymagania stawiane kierowcom w Polsce:

Posiadanie odpowiedniej kat. prawa jazdy – A, B, C, D, B+E, C+E, D+E (wymiana dokumentu: amatorzy co 15 lat, zawodowcy co 5 lat).
Niekaralność (kierowcy zawodowi).
Uzyskanie świadectwa kwalifikacji na przewóz rzeczy (również materiałów niebezpiecznych) i osób (również taksówką), poprzez przejście jednorazowej kwalifikacji wstępnej, a następnie odbyciu co 5 lat szkolenia okresowego (kierowcy zawodowi).
Wzięcie udziału w kursach z zakresu czasu pracy kierowcy i obsługi tachografu (kierowcy zawodowi).
Poddanie się badaniom i psychotestom co 5 lat (kierowcy zawodowi).
W przypadku prowadzenia prywatnej działalności gospodarczej – zdobycie certyfikatu kompetencji (przewoźnicy drogowi).

[madohora]

Ze względu na przeznaczenie
Autobus Mercedes jako mobilny punkt poboru krwi

autobusy komunikacji publicznej:
lokalne
podmiejskie
miejskie
tradycyjne (miejskie na olej napędowy i nowoczesne na gaz ziemny – CNG lub LNG, hybrydowe oraz całkowicie elektryczne zasilane z akumulatorów[12][13])
trolejbusy (zasilany prądem)
duobusy (nowoczesne, zasilane dwoma źródłami energii: silnikiem elektrycznym pobierającym energię z sieci trakcyjnej i silnikiem spalinowym)
dalekobieżne
turystyczne (autokar)
szkolne
autobusy lotniskowe (o ograniczonej liczbie miejsc siedzących i powiększonej liczbie i szerokości drzwi)
specjalne (np. policyjne, dla Służby Więziennej, Straży Granicznej, strażackie, medyczne itp.)

[madohora]

[madohora]

Do głównych producentów autobusów turystycznych należą m.in. Mercedes-Benz, Neoplan, Setra oraz Van Hool.

[madohora]

By uczynić swoje produkty znanymi i rozpoznawalnymi, obie firmy szukały charakterystycznego znaku towarowego. Najpierw znakami firmowymi były nazwiska samych wynalazców, Benz i Daimler, które gwarantowały pochodzenie oraz jakość silników i pojazdów. Chroniona marka Benz & Cie. nie zmieniła się, a koło zębate w logo z roku 1903 zastąpił w roku 1909 wieniec laurowy otaczający nazwisko Benz. Natomiast produkty Daimler-Motoren-Gesellschaft (DMG) otrzymały na przełomie wieków całkiem nową markę – „Mercedes”. Mercedes to hiszpańskie imię żeńskie, oznaczające łaskę. Takie imię nosiła urodzona w 1889 roku Mercédès Jellinek, córka austriackiego pioniera automobilizmu Emila Jellinka. Jellinek, człowiek nowoczesny i zainteresowany sportem, był wielkim entuzjastą postępu technicznego i samochodów. Był przekonany, że samochód zmieni świat. Już w roku 1897 udał się do Cannstatt i zamówił tam swój pierwszy samochód marki Daimler – pojazd z napędem pasowym i dwucylindrowym silnikiem o mocy 6 KM. W odpowiedzi na wymagania klienta Daimler zbudował model Phönix z zamontowanym z przodu silnikiem 8-konnym. Oba dostarczone we wrześniu 1898 roku automobile były pierwszymi na świecie pojazdami drogowymi z silnikiem czterocylindrowym. Konstrukcję samochodu zaś opracował partner Daimlera, Wilhelm Maybach.

[madohora]

Wtedy też niemiecki koncern zdecydował się na wykupienie większości udziałów w amerykańskiej firmie Chrysler. Obie firmy miały zyskać niewątpliwie wielkie korzyści. Daimler-Benz otrzymał możliwość większego dostępu do rynku amerykańskiego zaś Chrysler liczył na udostępnienie zaawansowanej i niezawodnej technologii z której słynęły modele Mercedesa. Alians otrzymał nową nazwę DaimlerChrysler. „Małżeństwo” niemiecko-amerykańskie przetrwało do 14 maja 2007 roku. Ze względu na coraz słabszą kondycję finansową Chryslera, Daimler zdecydował się odsprzedać akcje konsorcjum finansowemu Cerberus. Rozstanie pozwoliło niemieckiej spółce (od teraz Daimler AG – nazwa koncernu, zaś Mercedes-Benz to nazwa jednej z marek wchodzących w jej grupę) ponownie rozjaśnić blask trójramiennej gwiazdy, zaś Chrysler mógł liczyć na spłatę swoich długów.

[madohora]

[madohora]

W trakcie działań wojennych w 1940 przedsiębiorstwo uległo zniszczeniu. Bernard Van Hool znalazł nową niszę rynkową. Prawie wszystkie środki transportu zostały zarekwirowane przez siły okupacyjne lub zniszczone. Udało mu się zdobyć kilka ciężarówek i przy pomocy mechaników doprowadzić je do stanu umożliwiającego użytkowanie. W związku z brakiem paliwa, Van Hool rozpoczął prace nad generatorem gazu z drewna, który stanowiłby paliwo dla silnika. Po kilku latach prób i eksperymentów udało mu się zbudować w miarę bezawaryjną i bezobsługową konstrukcję. Podczas wojny założył ze swoim bratem Józefem niewielkie przedsiębiorstwo transportowe

[madohora]

Kryzys na początku lat 70. XX wieku spowodował znaczny spadek produkcji autobusów – z 12 do 1–2 sztuk dziennie. W związku z tym przedsiębiorstwo Van Hool zajęło się dodatkowo produkcją filtrów i zbiorników do wody. Ponadto rozpoczęto eksport autobusów do krajów arabskich, m.in. Syrii, Tunezji, Iranu i Iraku. Mimo to sytuacja przedsiębiorstwa się pogarszała i po strajku pracowników w 1975 r. konieczna była zmiana struktury i polityki firmy. Van Hool & Zonen PVBA zostało przekształcone w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością Van Hool NV, jednak struktura własnościowa i zarząd pozostały bez zmian. Rozpoczęto także kupowanie jednostek napędowych nie tylko od Fiata, lecz także takich producentów, jak DAF, Cummins czy MAN. Dzięki reformom i zamówieniom ze strony przewoźników z Belgii zakładom Van Hool udało się przetrwać kryzys

[madohora]

Wkrótce w ramach rodziny T9 zaprezentowano także inne modele autokarów, m.in. piętrowy Astromega oraz nietypową konstrukcję autokaru Altano. W 1998 r. Van Hool T9 Acron został wyróżniony tytułem Coach of the Year. W 2001 zaprezentowano autobus miejski nowej generacji AG300. Van Hool A330 z serii A300 otrzymał tytuł Bus of the Year 2003. W 2002 r. Van Hool dostarczył do Utrechtu pierwsze dwuprzegubowe autobusy miejskie AGG300. W 2005 r. w Dallas zaprezentowano autobus napędzany za pomocą ogniwa paliwowego. Był to pierwszy na świecie model autobusu wykorzystującego jako paliwo wodór. Autobusy Van Hool z napędem wodorowym znalazły nabywców wśród przewoźników miejskich w USA oraz w Europie. W 2009 r. wprowadzono natomiast całą gamę autobusów z napędem hybrydowym. W 2011 r. miały miejsce dwie ważne premiery autobusów Van Hool. Zaprezentowano platformę przegubowych autobusów i trolejbusów miejskich Exqui.City dostępnych w wersji 18- i 24-metrowej z napędem spalinowym, hybrydowym, elektrycznym lub wodorowym. Ponadto zadebiutowała nowa seria autokarów turystycznych TX, która zastąpiła serię T9. W nowym designie kontynuowano produkcję wszystkich modeli T9. W 2014 r. pokazano natomiast inną rodzinę autokarów EX, której produkcję rozpoczęto w nowo powstałym zakładzie producenta w Skopje na terenie Macedonii. Tam produkowane są także autokary serii CX przeznaczone na rynek amerykański

[madohora]

W 1893 r. Karl Käßbohrer założył w Ulm zakład produkujący powozy. Cztery lata później wyprodukowano w nim pierwszy wóz pomostowy, a w 1907 r. zmieniono nazwę zakładu na „Wagenfabrik Kässbohrer” (niem. Fabryka powozów Kässbohrer). Cztery lata później nazwę ponownie zmieniono na „Erste Ulmer Karosseriefabrik Karl Kässbohrer” (niem. Pierwsza ulmeńska fabryka nadwozi Karl Kässbohrer). Zakład Kässbohrera, pomimo istniejącej ówcześnie dużej konkurencji, głównie ze strony warsztatów ze Stuttgartu i Monachium, rozwijał się i zaczął specjalizować się w produkcji luksusowych bryczek. W latach 90. XIX w. Karl Kässbohrer zaprojektował pierwszy omnibus konny, który mógł pomieścić do 18 pasażerów i był ciągnięty przez dwie pary koni. Wykorzystywano go głównie do wożenia wycieczek po Ulm. W 1907 r. powstał pierwszy samobieżny omnibus z silnikiem spalinowym na zlecenie browaru z Ulm. W dni powszednie służył on do przewozu beczek z piwem, natomiast w niedziele na rozkładanych tapicerowanych siedzeniach przewoził pasażerów. Podróżnych przed deszczem chronił dach z płótna żeglarskiego. Trzy lata później Karl Kässbohrer uzyskał patent na produkcję nadwozi dwufunkcyjnych omnibusów towarowo-pasażerskich. W latach 20. XX w., ze względu na kryzys po I wojnie światowej, spadło zapotrzebowanie na produkcję pojazdów ciężarowych, co osłabiło konkurencję zakładu Kässbohrera, a jego samego umocniło na rynku, gdyż popyt na omnibusy utrzymywał się na wysokim poziomie. Jako podstawę do budowy omnibusów wykorzystywano podwozia samochodów ciężarowych, a zabudowę nadwozia wykonywano z drewna. W tym samym okresie do przedsiębiorstwa dołączył syn Karla Kässbohrera, Otto

[madohora]

W 1950 r. Otto Kässbohrer i jego główny inżynier Georg Wahl rozpoczęli prace nad zupełnie nową konstrukcją autobusu, który nie byłby zabudową podwozia zewnętrznego producenta, lecz stanowił konstrukcję samonośną. Prace nad pierwszym na świecie integralnym modelem autobusu zakończyły się w 1951 r. Nazwano go Setra S 8 od niemieckiego słowa Selbsttragend („samonośny”). Autobus wyróżniał się także nowoczesnym, opływowym kształtem z wieloma przeszkleniami. Innowacyjna konstrukcja pozwoliła na umieszczenie jednostki napędowej z tyłu i przeniesienie napędu na tylną oś, co z kolei przełożyło się na mniejszą masę własną pojazdu. Pod pokładem umieszczono większą niż w dotychczasowych modelach przestrzeń bagażową. Rama autobusu zapewniała większe bezpieczeństwo, niż miało to miejsce w przypadku poprzednich konstrukcji. Model S 8 zaprezentowano po raz pierwszy na targach IAA w 1951 r. W 1955 r. na Międzynarodowym Salonie Samochodowym w Genewie przedsiębiorstwo Kässbohrera zaprezentowało kompaktowy model autobusu z nadwoziem samonośnym o długości 6,7 m nazwany S 6. Zewnętrzne poszycie autobusu wykonano z aluminium, natomiast świetliki z pleksiglasu. Wykorzystano także zawieszenie niezależne z obiema osiami wahliwymi, co znacząco podniosło komfort jazdy

[madohora]

W 1973 r. na Międzynarodowym Salonie Samochodowym w Genewie zaprezentowano pierwszy model z nadchodzącej kolejnej odsłony autokarów Setra – model S 200. Nowy model wyróżniał się przede wszystkim wysokością 3,55 m, co było dotąd niespotykane na rynku autobusów. Dzięki temu pod podłogą znalazło się dużo więcej przestrzeni bagażowej, a także toaleta pod pokładem. Trzyosiowy autokar napędzany był umieszczonym z tyłu silnikiem Mercedes-Benz. Pełna premiera serii 200 nastąpiła w 1976 r., na 25-lecie istnienia marki Setra. Zaprezentowano 6 modeli: S 211 H, S 212 H, S 213 H i S 215 H o wysokości 3,09 m oraz S 213 HD i S 215 HD mierzące 3,34 m. W tym samym roku fabrykę w Ulm opuścił 20 000. autobus Setra. W ramach serii 200 zaprezentowano także dwa innowacyjne autobusy podmiejskie: S 215 NR i S 217 NR. Były to pierwsze w Europie niskopodłogowe autobusy przeznaczone dla ruchu lokalnego

[madohora]

Zaprezentowany w 1995 r. nowy model niskopodłogowy S 315 NF wybrano rok później „Autobusem Roku”. Ze względu na spadek sprzedaży autokarów klasy „premium”, zadecydowano o wprowadzeniu przez producenta na rynek autokarów klasy ekonomicznej, o nieco niższym standardzie niż modele HD i HDH, lecz także niższej cenie. Pierwszym takim modelem był zaprezentowany w 1996 r. S 315 GT-HD. Wprowadzono wówczas podział wszystkich modeli na trzy klasy: obejmującą luksusowe modele autokarów HD, HDH i DT TopClass; obejmującą autokary klasy ekonomicznej GT i GT-HD ComfortClass oraz obejmującą przeznaczone do komunikacji międzymiastowej, regionalnej i miejskiej modele H, UL i NF MultiClass. W 1997 r. zaprezentowano pierwszy na rynku model regionalny o długości 15 m – S 319 UL oraz jego niskopodłogowy odpowiednik S 319 NF. W tym samym roku rozszerzono także ofertę autokarów TopClass o nowe modele trzyosiowe: S 315 HDH-3 oraz S 317 HDH-3. W 1999 r. zaprezentowano natomiast modele S 317 GT-HD oraz S 319 GT-HD. Łącznie powstało 15 modeli serii 300

[madohora]

Produkcja modeli TopClass i ComfortClass serii 400 (z wyjątkiem modelu S 431 DT) na rynek europejski zakończyła się w 2014 r. wraz z wprowadzeniem normy emisji spalin Euro 6. Do tego czasu wyprodukowano ponad 6,5 tys. autokarów ComfortClass 400 i ponad 7,4 tys. TopClass 400, przy czym samego modelu S 431 DT do tamtej pory wyprodukowano ponad 1000 sztuk[1]. Po 2014 r. w produkcji pozostał piętrowy model, który przeszedł znaczne zmiany w konstrukcji, wyposażeniu oraz jednostce napędowej. W związku z uwolnieniem rynku międzymiastowych przewozów autokarowych w Niemczech, znacząco wzrosło zapotrzebowanie na autokary piętrowe, co przyczyniło się do wzrostu sprzedaży tego modelu[5]. Kontynuowano także produkcję MultiClass 400 przystosowanej do nowych norm emisji spalin. W 2013 r. rozszerzono ją o ekonomiczne modele „business” – S 415 UL business i S 416 UL business[8]. W 2014 r. zaprezentowano natomiast dwa niskowejściowe modele S 415 LE business oraz S 416 LE business, które zastąpiły odpowiadające im modele NF[9]. Rok później zaprezentowano model S 418 LE business[

[madohora]

W 2013 r. zaprezentowano trzy modele wchodzące w skład Top Class serii 500. Są to trzyosiowe podwyższone autokary wysokopokładowe S 515 HDH, S 516 HDH i S 517 HDH. Autokary te również wyposażono w jednostki napędowe spełniające normę emisji spalin Euro 6. Autokary wyposażono także w szereg systemów bezpieczeństwa. Zmieniono stylistykę zewnętrzną pojazdów, poprawiając parametry aerodynamiczne. Zmieniono także m.in. przednią i tylną ścianę pojazdów oraz nadano nowy wygląd srebrnej linii ciągnącej się wzdłuż dachu pojazdów. Pierwsze Setry Top Class 500 zjechały z linii montażowej w pierwszej połowie 2014 r. W 2017 r. miała miejsce premiera czwartego modelu Top Class 500 – piętrowej Setry S 531 DT. Nowy model został przedłużony o 140 mm w stosunku do poprzednika, zmieniono także jego design na nawiązujący do pozostałych modeli serii 500. Wykorzystano jednakże tę samą jednostkę napędową, co w modelu S 431 DT po facelifting

[madohora]

W 1980 r., w związku z planami rozszerzenia produkcji autobusów na rynki francuski, szwajcarski oraz hiszpański, Setra rozpoczęła produkcję autobusów we francuskim Ligny-en-Barrois. Od tego czasu w fabryce powstało ponad 10 tys. autobusów i autokarów marki Setra. Po przejęciu przedsiębiorstwa przez koncern Daimler, zmieniono profil działalności zakładu w Ligny-en-Barrois. Powstają w nim minibusy Mercedes-Benz oraz autobusy miejskie Mercedes na rynki krajów Europy Zachodniej, głównie model O530 Citaro.

[madohora]

[madohora]

988 rok przyniósł premierę rodziny autobusów miejskich Neoplan Metroliner, których nadwozie wykonano z poliwęglanu. Autobus został nagrodzony tytułem Bus of the Year 1990. W 1996 r. miała miejsce premiera nowego autokaru Neoplan Starliner, który za innowacyjne rozwiązania dostał tytuł Coach of the Year 2000. Do 2002 roku sprzedano łącznie ponad 750 sztuk tego modelu

[madohora]

Zakłady poza Niemcami

Jinhua (Chiny) – pierwsza zagraniczna fabryka Gottlob Auwärter GmbH & Co. KG powstała jako spółka joint venture z chińskim przedsiębiorstwem China Youth Automotive, produkuje autobusy pod marką Neoplan i Youngman-Neoplan na rynek chiński.
Kumasi i Accora (Ghana) – zakłady produkcyjne będące wspólną inwestycją Neoplana i rządu Ghany otwarte kolejno w 1974 i 1978 roku. Produkowany w nich był model na rynek afrykański Tropic, obecnie produkowany jest jego następca Neoplan Tropicliner.
Bellville k. Kapsztadu (RPA) – fabryka Neoplan Southern Africa Ltd (spółka niezależna od MAN i Neoplan), która produkuje autobusy Tropicliner oraz wybrane europejskie modele na licencji.
Lamar (Kolorado, USA) – fabryka powstała w 1981 r. pod nazwą Neoplan USA i produkowała autobusy i autokary na rynek USA. Została zlikwidowana po zapaści na rynku przewozów autokarowych w USA w 2006 r.
Honey Brook (Pensylwania, USA) – fabryka powstała w odpowiedzi na duże zapotrzebowanie na autobusy i autokary na rynku amerykańskim, jednak ze względu na strajki i żądania podwyżek płac, została szybko zlikwidowana.
Bolechowo-Osiedle (Polska) – fabryka została utworzona przez spółkę Neoplan Polska, w której Auwärter miał 30% udziałów i szybko stała się liderem na rynku autobusów miejskich w Polsce. W 2001 r. Krzysztof Olszewski odkupił udziały Auwärtera w spółce i zmienił nazwę na Solaris Bus & Coach Sp. z o.o.
Mińsk (Białoruś) – autobusy miejskie Neoplan są produkowane przez białoruskie przedsiębiorstwo MAZ na licencji od 1996 roku do dziś jako modele MAZ 103, MAZ 105 i MAZ 107.
Sady (Polska) – fabryka MAN, w której do 2017 były produkowane autokary na rynek europejski.
Maribor (Słowenia) – fabryka przedsiębiorstwa Tovarna Vozil Maribor, które zajmuje się produkcją autobusów lotniskowych Neoplan.
Ponadto na rynek europejski i turecki autokary Neoplan są produkowane przez zakłady MAN w Turcji. Podobna sytuacja ma miejsce na rynkach azjatyckich i w Hongkongu.

[madohora]

Łączna sprzedaż wyprodukowanych w Polsce modeli przedsiębiorstwa „Neoplan Polska” pod marką „Neoplan” wyniosła 697 sztuk i w poszczególnych latach przedstawiała się następująco: 1996 – 69 szt., 1997 – 222 szt., 1998 – 233 szt., 1999 – 146 szt., 2000 – 6 szt., 2001 – 21 szt. W latach 2000–2001 produkowane były jedynie autokary. Łączna sprzedaż wyprodukowanych w Polsce poszczególnych modeli autobusów miejskich serii N wyniosła 421 sztuk i przedstawiała się następująco: N4009 – 38 szt., N4016 – 116 szt., N4016TD – 32 szt., N4020 – 169 szt., N4020TD – 44 szt., N4021 – 22 szt. Łączna sprzedaż modeli autobusów miejskich serii K wyniosła 46 sztuk i przedstawiała się następująco: K4010 – 3 szt., K4016 – 43 szt. Sprzedano również 230 sztuk autokarów marki Neoplan wytworzonych w Polsce. Wszystkie wytworzone w Bolechowie egzemplarze Neoplanów zostały sprzedane w Polsce.

[madohora]

Autobus szkolny (w Polsce zwany potocznie gimbusem) – autobus przeznaczony do przewozu dzieci do szkoły. W Polsce są one barwy pomarańczowej, oznakowane z przodu i z tyłu prostokątnymi tablicami barwy białej z czarnym napisem „autobus szkolny”. Często posiadają one jednak zupełnie inne malowanie. Autobus szkolny jest używany w wielu krajach, m.in. w Polsce, Stanach Zjednoczonych i innych. Autobusy szkolne w Polsce są używane na terenach wiejskich, gdzie zła pogoda i duże odległości między miejscami zamieszkania uczniów a miejscowością, w której położona jest szkoła, mogłyby skutecznie uniemożliwić realizację obowiązku szkolnego. W niektórych gminach mankamentem funkcjonowania gimbusów jest mała częstotliwość ich kursów, co jest spowodowane kosztami. Może ona utrudniać dzieciom korzystanie z zajęć pozalekcyjnych w szkołach w przypadku, gdy jedyny powrotny autobus odjeżdża wkrótce po zakończeniu zajęć obowiązkowych. Wymagania techniczne autobusu szkolnego są nieco inne niż normalnego autobusu, między innymi:

[madohora]

Tylne drzwi – jeżeli istnieją – muszą być blokowane z miejsca kierowcy.

[madohora]

Mikrobus – autobus niewielkich rozmiarów, przeznaczony do przewozu na miejscach siedzących od 9 do 20 (17 według niektórych źródeł) pasażerów, nie licząc kierowcy. Mikrobusy, zwłaszcza starsze (na przykład polskie nysy), projektowane i wytwarzane były często z użyciem podzespołów (silników, układów napędowych, zawieszenia) samochodów osobowych. Większe pojazdy unifikowane są często z lekkimi samochodami ciężarowymi (dostawczymi)