Piękna nasza Polska cała

[madohora2]

Port Dźwirzyno – rybacki port morski nad Morzem Bałtyckim, położony w woj. zachodniopomorskim, w miejscowości Dźwirzyno, na Wybrzeżem Trzebiatowskim, na ujściowym odcinku rzeki Błotnicy.Portem Dźwirzyno administruje Urząd Morski w Słupsku za pośrednictwem Bosmanatu Portu Dźwirzyno. Port usytuowany jest ok. 6 mil morskich (11 km) na zachód od portu Kołobrzeg i ok. 4 NM (7 km) na wschód od portu Mrzeżyno. Pomiędzy latarnią w Niechorzu (ok. 11 NM), a latarnią w Kołobrzegu. Port jest zbudowany na ujściowym odcinku rzeki Błotnicy zwanym Kanałem Resko, który bierze swój początek od jeziora Resko Przymorskie. Nad kanałem portowym poprowadzony jest stalowy most drogowy, będący częścią drogi powiatowej Kołobrzeg–Mrzeżyno o długości 63,6 m. Powierzchnia terenu portu wynosi 3 ha. Granica między śródlądowymi wodami powierzchniowymi a wodami morskimi wyznacza linia prostopadła do osi kanału łączącego jezioro Resko Przymorskie z morzem, w miejscu jego połączenia z jeziorem. Magazyny rybackie znajdują się przy południowo-wschodniej części portu, za mostem drogowym. Granice portu określa zarządzenie Ministra Handlu Zagranicznego i Gospodarki Morskiej z 1975 roku, ustanawiające port morskie. W rejonie portu przeważają wiatry północne i zachodnie. Silne wiatry z kierunków zachodnich przez północne do północno-wschodnich podnoszą poziom wody o ok. 0,5 m powyżej średniego. Port otaczają lasy, które ograniczają wpływ wiatru. Prądy wodne płyną na północny wschód lub północny zachód. Przy wietrze w skali od 3–4°B warunki postoju na kanale portowym są bardzo niekorzystne, dlatego ochronę jednostek zapewnia Basen Postojowy. Jednostki cumują burtą do nabrzeża

[madohora]

Rozbite oddziały Batalionu KOP "Berezwecz" i skompletowane pod dowództwem kpt. Zygmunta Wajdowicza w ciągu nocy z 2 na 3 września 1939 i dalej w ciągu dnia 3 września stoczyły jeszcze potyczkę z oddziałami niemieckimi przedzierając się
przez wieś Lipowa.

[madohora2]

[madohora2]

Port podlega zamuleniu z powodu silnych północnych wiatrów. Szerokość między główkami falochronów wynosi 19 metrów, szerokość kanału portowego – 10 m. Głębokość toru wodnego jest na poziomie 1,5 m, a głębokość w porcie ok. 1,2 m. Redę portu stanowi akwen ograniczony linią kołową o promieniu 0,5 NM wyprowadzoną ze środka głowicy wschodniego falochronu W czerwcu 1997 zbudowano we wschodniej części portu nowy Basen Postojowy, który ma pojemność 20 gościnnych miejsc postojowych, a w kanale może cumować do 15 jednostek. Kanał portowy od głowicy falochronu wschodniego do południowej granicy portu obejmuje powierzchnię 13 351 m², a Basen Postojowy ma powierzchnię 3 tys. m²[4]. Po zachodniej stronie portu znajduje się slip o długości 68,5 mb

[madohora2]

[madohora2]

W ujściu kanału łączącego jezioro Resko Przymorskie z morzem, w półkolu zakreślonym promieniem długości 500 m w kierunku morza z punktu leżącego na środku linii łączącej oba brzegi ujścia ustanowiono stały obwód ochronny, gdzie obowiązuje zakaz połowu organizmów morskich[7].

Na morskich wodach wewnętrznych w granicach portu Dźwirzyno został ustanowiony okresowy obwód ochronny dla troci wędrownej i łososia, który obowiązuje od 15 września do 31 grudnia każdego roku. Wprowadzono ograniczenie w sportowym połowie ryb, polegające na zakazie połowu metodą spinningową na wodach portowych[8].

[madohora2]

[madohora2]

[madohora2]

[madohora2]

[madohora2]

[madohora2]

[madohora2]

[madohora2]

[madohora2]

[madohora2]

[madohora2]

[madohora2]

[madohora2]

[madohora2]

[madohora2]

[madohora2]

[madohora2]

[madohora2]

[madohora2]

[madohora2]

[madohora]

układ urbanistyczny, nr rej.: A-14 z 8.08.1975;
drewniany kościół cmentarny pw. św. Leonarda z 1699 r., wraz ze ?starym? cmentarzem oraz murowanym ogrodzeniem z XVII w. przebudowanym w XIX w., nr rej.: A-16/1-3 z 4.11.1947 i z 21.02.1966;
zespół klasztorny norbertanów, nr rej.: A.17/1-3 z 4.11.1947, z 27.05.1958 i z 22.06.1967:
kościół pw. Niepokalanego Poczęcia NMP z lat 1592?1621, odbudowany w 1820 r.,
cmentarz kościelny,
klasztor, obecnie plebania Parafii Niepokalanego Poczęcia NMP, z lat 1720?1730, odbudowany w 1830 r.;
synagoga z 1929 r., zdewastowana przed hitlerowców w czasie II wojny światowej, zamieniona na pomieszczenia handlowe, ul. Partyzantów 6, nr rej.: A-18 z 8.08.1975;
zespół uzdrowiskowy, nr rej.: A.20/1-2 z 16.10.1957, z 28.01.1965 i z 22.04.2008:
Łazienki, ob. sanatorium ?Marconi? z 1836 r.,
park zdrojowy z lat 1833?1835,
kaplica pw. św. Anny w parku zdrojowym, z lat 1884?1886, rozbudowana w 1907 r., nr rej.: A.841 z 27.01.2011;
dom, ul. Bohaterów Warszawy 4, z XIX w., nr rej.: A-21 z 8.08.1975;
dom, ul. Bohaterów Warszawy 6, z XIX w., nr rej.: A-22 z 8.08.1975;
zabudowa ulicy, ul. 1 Maja 1?19 (obecnie nr 39), nr rej.: A-15 z 8.08.1975;
willa ?Bristol?, ul. 1 Maja 1, z pocz. XX w., nr rej.: A-23 z 8.08.1975;
szpital św. Mikołaja, obecnie sanatorium ?Mikołaj?, ul. 1 Maja 3, z 1837 r. nr rej.: A-19/1-4 z 6.09.1971;
willa ?Bagatela Mała?, ul. 1 Maja 15, drewniana, z XIX w., nr rej.: A-24 z 8.08.1975;
willa ?Oblęgorek?, ul. 1 Maja 19, z 1903 r., nr rej.: A-25 z 8.08.1975;
willa ?Zielona?, obecnie sanatorium ?Willa Zielona?, ul. 1 Maja 39, początkowo drewniana, przebudowana w 1995 r.[12], nr rej.: A-26 z 8.08.1975;
willa ?Dersław?, obecnie pensjonat, ul. Mickiewicza 18, z 1911 r., nr rej.: A-27 z 8.08.1975. Budowę tego stylizowanego na średniowieczny kasztel obiektu, rozpoczął w 1911 ówczesny lekarz uzdrowiska Busko, Wasyl Wasylewicz Jakobs. Ukończył kilka lat później Leon Sulimierski. Podczas I wojny światowej, 13 maja 1915, po ofensywie nad Nidą, gdy do Buska powtórnie wkroczyły wojska austriackie, kwaterował w nim dowódca tych oddziałów gen. Stanisław Szeptycki.
dom, pl. Zwycięstwa 10, z pocz. XX w., nr rej.: A-28 z 8.08.1975;
dom, pl. Zwycięstwa 27, z 1 poł. XIX w., nr rej.: A-29 z 8.08.1975.

[madohora]

Goczałkowice-Zdrój (niem. Bad Gottschalkowitz) ? wieś uzdrowiskowa w południowej Polsce, położona w województwie śląskim, w powiecie pszczyńskim, w gminie Goczałkowice-Zdrój, historycznie na Górnym Śląsku. W latach 1973-75 w gminie Goczałkowice-Zdrój (obejmującej również Ćwiklice i Rudołtowice). W latach 1975-91 dzielnica Pszczyny. Od 1 stycznia 1992 ponownie w reaktywowanej gminie Goczałkowice-Zdrój (składającej się już z samych Goczałkowic-Zdroju). W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa katowickiego. Miejscowość jest siedzibą gminy Goczałkowice-Zdrój. Goczałkowice-Zdrój położone są w regionie Dolina Górnej Wisły (będącej częścią Kotliny Oświęcimskiej), kilometr od brzegu rzeki Wisła. Od południowego wschodu otaczają je pasma Beskidu, od północy rozlegle Lasy Pszczyńskie i faliste płaskowyże. Dużą powierzchnię gminy zajmują lasy, stawy rybne i Jezioro Goczałkowickie, będące głównym źródłem wody pitnej dla Górnego Śląska. W miejscowości prowadzone jest gospodarstwo szkółkarskie, w którym znajdują się ogród angielski, wiejski (liczne wiejs­kie kwiaty, zioła i krzewy) i ogród w barwach narodowych, podzielony na dwie części - jedną obsadzoną roślinami kwit­ną­cymi na biało, drugą rośli­nami kwit­ną­cymi na czerwono[6].Miejscowy klimat posiada cechy podgórskie o kojącym i w miarę tonizującym działaniu. Temperatura powietrza jest wyższa od temperatury sąsiednich miejscowości.
Miejscowość jest jedną z dwóch w województwie śląskim które ma status uzdrowiska (drugim jest miasto Ustroń). W ciągu roku na leczeniu uzdrowiskowym przebywa tu ok. 10 tysięcy pacjentów. Jest to największy ośrodek lecznictwa reumatologicznego w województwie śląskim.

[madohora]

[madohora]

AGÓRY ŚWIĘTOKRZYSKIE - MAPA Z OK, 1939

Źródło: Polona.pl

[madohora]

WROCŁAW

[madohora]

STARE TARNOWICE

[madohora]

JASKINIA GŁĘBOKA

[madohora]

KOŚCIÓŁ NAJŚWIĘTSZEGO SERCA PANA JEZUSA W KATOWICACH

[madohora]

TABLICA POŚWIĘCONA ADAMOWI BUNSCH

[madohora]

Na cmentarzu Sławkowskim natrafimy też na groby osób więzionych w obozach koncentracyjnych

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Dzisiaj stanowi ośrodek turystyczny, leżący w zapleczu aglomeracji górnośląskiej. Zachowane zabytki to barokowe kościoły datowane od XVI do XVIII w., a zwłaszcza ruiny gotyckiego zamku książąt śląskich, a następnie biskupów krakowskich – książąt siewierskich powstałego od XIV do XVI. Pod miastem zachował się romański kościół św. Jana Chrzciciela w Siewierzu z I poł. XII w. (według Jana Długosza datowany na 1144 r.). Ruch wypoczynkowy obsługuje także zalew Przeczycko-Siewierski, zalew powstały w wyniku spiętrzenia wód Czarnej Przemszy. Od lutego 2005 r. funkcjonuje Izba Tradycji i Kultury Dawnej obejmująca ekspozycje dawnego rzemiosła, rzeźby i rękodzieła artystycznego oraz tematykę historyczną związaną z dziejami księstwa siewierskiego i jego zabytków (w tym zamku).

[madohora]

CRAKOVIA MARATON - www.bieganieuskrzydla.pl - 28.04.2019

[madohora]

Kraków jest jednym z najstarszych miast Polski, z wieloma wartościowymi obiektami architektonicznymi. Działa w nim wiele instytucji i placówek kulturalnych gromadzących bezcenne zabytki. W przeszłości miasto należało do Ligi Hanzeatyckiej zrzeszającej najważniejsze ośrodki handlowe w Europie.

[madohora]

Był bratankiem krakowskiego pastora ewangelicko-reformowanego Fryderyka Jakuba Teichmanna, a synem lekarza Jakuba Władysława Teichmanna (zm. 1825) i Tekli Olszewskiej (1785–1825). Szkoły średnie skończył w Radomiu, studiował najpierw teologię ewangelicką na Uniwersytecie Dorpackim, by wzorem przodków zostać pastorem kalwińskim. Podobno planom tym przeszkodził pojedynek, w którym Ludwik Karol wziął udział. By uniknąć rosyjskich represji w 1850 roku Ludwik Karol wyjechał na zachód i zaczął studiować medycynę na uniwersytetach w Heidelbergu i w Getyndze, gdzie się doktoryzował i został docentem anatomii. Stamtąd powołany został na katedrę anatomii do Krakowa.

[madohora]

[madohora]

kaplicy, groby pod kapli cą, łomy marmuru. W Jędrzejowie: opactwo cystersów, szczątki romańszczyzny, grób bł. Wincentego Kadłubka.

[madohora]

W okresie międzywojennym Rajcza była atrakcyjną miejscowością letniskową i bazą do uprawiania narciarstwa zimą. Handlem i usługami w dużej mierze zajmowali się Żydzi. Właścicielami karczm i wyszynków byli między innymi: Abraham Hertz, Jakub Gutterman, Haim Kempler, R. Mandelbaum, Moses Nesselroth, Mosze Wiener. Sklepikarz H. Konhauzer prowadził sklep żelazny, Józef i Heinel Wulkan sklep spożywczy, Zilbernstain był zegarmistrzem, Grubnerowie mieli sklep spożywczy, M. Geller był garbarzem, E. Wasserberger właścicielem wytwórni wód gazowanych, H. Krieger i F. Habermann byli rzeźnikami, a J. Fischer i Elkan Kleintzeller lekarzami. Hotel w Rajczy prowadził A. Bloch. Istniała tutaj również fabryka papieru. Od końca XIX wieku do lat 30. jej właścicielami byli Nathan Robinsohn, jego syn Samuel oraz córka Fanni Naubauer.

[madohora]

1 września 1939 o świcie przez Przełęcz Zwardońską wkroczyły w dolinę Soły oddziały 7 Bawarskiej Dywizji Piechoty pod dowództwem gen. bryg. Eugena Otta. Potężne uderzenie, wspólnie ze swoim pododdziałem KOP, dzielnie odpierał por.
Roman Talarek. Realizując rozkaz przełożonego, pod naporem przeważających sił przeciwnika, zmuszony był wycofać się jednak w rejon Baraniej Góry.

[madohora]

[madohora]

Aleja Zbójników

Aleja Zbójników w Węgierskiej Górce powstała w 2009 roku jako efekt odbywającego się w czerwcu pleneru rzeźbiarskiego. Celem przedsięwzięcia było przedstawienie w formie rzeźb skróconego przeglądu postaci i dziejów zbójnictwa na Żywiecczyźnie. Sześciu artystów wykonało sześć postaci zbójników. Rzeźby o wysokości od 4,5 do 5 metrów zostały ustawione wzdłuż ul. Zielonej, nieopodal Urzędu Gminy Węgierska Górka. Planowane jest rozszerzenie alei o kolejne rzeźby

[madohora]

Do czasu reformy administracyjnej przeprowadzonej w 1954 roku Węgierska Górka była przysiółkiem gminnej wówczas miejscowości Cięcina. Wówczas to utworzono gromadę Węgierska Górka. Z dniem 1 stycznia 1958 wieś otrzymała status osiedla typu miejskiego[5]. W 1961 roku Węgierską Górkę zamieszkiwało 2215 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 331 osób/km². Osiedle ulokowane było na 6,7 km²

[madohora2]