Lubliniec

[madohora]

W 1960 roku biskup katowicki Herbert Bednorz ustanowił kościół św. Marcina kościołem rektorskim, a w 1961 roku skierował tutaj administratora. Opieką duszpasterską objęto miejscowości: Cieszowę, Droniowice, Hadrę, Kierzki, Mochałę i Rzyce. Ks. Jan Cichowski, duszpasterzujący w Cieszowej w latach 1970–1975, podjął starania mające na celu usamodzielnienie placówki. Parafię w Cieszowej erygowano dekretem biskupa katowickiego 25 maja 1980 roku. Do nowej parafii dołączono miejscowość Piłkę – odłączoną od parafii Kochanowice.

[madohora]

Draliny XIX wieczna kapliczka

W miejscowości znajduje się zabytkowa kapliczka z XIX w. posiadająca cechy sztuki ludowej. Kapliczka umiejscowiona jest w przy trasie Pawonków - Lubecko.

[madohora]

Kościół Narodzenia NMP w Gwoździanach

Kościół pw. Narodzenia NMP w Gwoździanach – kościół w Gwoździanach, powiat lubliniecki, diecezja opolska.

[madohora]

Miejscowość liczy 750 mieszkańców, a cała powierzchnia sołectwa wynosi 1234 hektary. Wieś ma charakter typowo rolniczy.

[madohora]

Miejscowość musiała zatem powstać znacznie wcześniej. Nie wiadomo dokładnie kiedy, ale pewne jest, że jeżeli o miejscowości po raz pierwszy wspomniano w dokumentach z 1679 r., to na pewno istniała już w XVII w., czyli w czasach kiedy musiała podlegać Księstwu Opolsko-Raciborskiemu. Gwoździany podlegały w ostatnich stuleciach właścicielom Dobrodzienia. "Później miejscowość stanowiła odrębny kompleks majątkowy będąc dość bogatą wioską z młynem, patażarnią, browarem i gorzelnią. W połowie XIX w. panem Gwoździan, a także Bzinicy, Skrzydłowic i Dzielnej był hrabia von Loebbecke, który gospodarował na 10 tysiącach ha ziemi. Mieszkańcy wioski posiadali wówczas... 300 ha ziemi, hodując 9 koni i 104 krowy" Jak podaje T. G. Knie w swoim dziele przeglądowym, traktującym o miejscowościach prowincji śląskiej królestwa Prus w 1830 r., miejscowość liczyła 268 mieszkańców (w tym 11 ewangelików i 8 Żydów). Znajdowało się tutaj wówczas 41 domów i 1 zamek (prawdopodobnie chodzi o ten znajdujący się w parku)[6]. "W 1855 r. w Gwoździanach mieszkało 469 obywateli, z których 425 było katolikami, a 44 protestantami"[5]. Wynika z tego, że w latach 1830-1855 liczba mieszkańców zwiększyła się aż o 201 osób. "W 1861 r. do miejscowej szkoły wybudowanej w 1809 r. – uczęszczało 106 dzieci, które uczył jeden nauczyciel"[5]. Jak podaje książka Ortschaftsverzeichnis. Alphabetisches Verzeichnis sämtlicher Städte, Flecken, Dörfer und sonstiger Ortschaften und Wohnplätze der Provinz Schlesien z 1908 r. mieszkało tutaj właśnie w tym roku 408 osób (61 mniej niż w 1855 r.)[7]. Po zajęciu większości Śląska przez Prusy Gwoździany znalazły się pod administracją niemiecką (pruską). W wyniku plebiscytu na Górnym Śląsku po I wojnie światowej Gwoździany pozostały po stronie niemieckiej, tuż przy granicy polsko-niemieckiej. Po II wojnie światowej Gwoździany przypadły Polsce.

[madohora]

2. Niemieckie źródło z 1830 r. (Alphabetisch-Statistisch-Topographische Übersicht aller Dörfer, Flecken, Städte und andern Orte der königlichen Preußischen Provinz Schlesien podaje nazwę "Gwosdzian", ale nie wzmieniając nic o niemieckiej nazwie "Nagelschmieden"

[madohora]

Położone jest na zachód od miejscowości Markowice. Jest to najwyższe wzniesienie w gminie Koziegłowy. Od znajdujących się na nim masztów bywa określane jako wzgórze Masztów. W przeszłości było miejscem wydobycia żwiru. Pod względem fizycznogeograficznym zalicza się do Progu Woźnickiego.

[madohora]

Oryginalnymi częściami z dawnego kościoła są belka nad drzwiami wejściowymi z datą 1576 oraz dwa krzyże znajdujące się na wieżach kościoła. O starej świątyni wiadomo, że była ona kościołem orientowanym, konstrukcji zrębowej na pomurowaniu z kamienia. Wieża, stanowiąca samodzielny element konstrukcyjny, została zbudowana w XVII bądź XVIII w. Protokół kanoniczny wrocławskiej kurii z 1679 r. stwierdza m.in., że kościół w Kościeliskach był pod opieką ojców Augustynów z Olesna, posiadał sześć okien, dwoje drzwi, ołtarz z pomalowanych desek, "chorus", małe organy i małą drewnianą zakrystię. Kościółek jest także wymieniony w protokole kanonicznym z 1687 r., w którym miejscowość nosi nazwę Kosteletz vulgo Kościeliska. W protokole czytamy m.in. "... kościół nie konserwowany, ołtarz nakryty obrusem, organy sprawne, w drewnianej zakrystii komoda, ambona ozdobiona...".

[madohora]

Kościół wzniesiony w 1576 r. w Kościeliskach k. Olesna (w pierwotnej lokalizacji pod wezwaniem Nawiedzenia NMP), przeniesiony do Gwoździan w latach 1976–1978. Świątynia usytuowana na sztucznym wzniesieniu, konstrukcji zrębowej z wieżą konstrukcji słupowej. Prezbiterium zamknięte trójbocznie, przy nim zakrystia od zachodu. Nawa na rzucie prostokąta z wejściem bocznym od wschodu. Wieża czołowa przylega do nawy od południa, datowana na XVII/XVIII w. o ścianach szalowanych deskami z hełmem ośmiobocznym, baniastym z latarnią. Dach świątyni siodłowy kryty gontem, nad nawą sześcioboczna wieżyczka na sygnaturkę, nakryta baniastym hełmem. Na zewnątrz ściany pobite gontem. Dawne wyposażenie w nowszym kościele parafialnym w Kościeliskach. Wnętrze świątyni w Gwoździanach – współczesne.

[madohora]

.

[madohora]

Hadra jest miejscowością położoną na południowym krańcu gminy Herby, przy granicy z gminą Boronów, gminą Kochanowice i gminą Koszęcin.

[madohora]

W miejscowości co najmniej od XVIII wieku istniała kuźnica, wybudowana przez Franciszka Kotulińskiego, która w późniejszym okresie produkowała żelazo sztabowe. W pobliżu miejscowości położona była także kuźnia Kia

[madohora]

Została wpisana do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie UCHWAŁY NR 59/XXV/2012 z dnia 26 września 2012 r.

[madohora]

[madohora]

Rezerwat, ze względu na to, iż wcześniej był miejscem częstych spotkań i świętowań miejscowej ludności, ulega ciągłej dewastacji, szczególnie dzięki penetrowaniu wzgórza przez młodzież urządzającą na jego terenie „rajdy rowerowe”.

[madohora]

kapliczka i krzyż na ul. Lompy pochodzące z 1870 roku,
kapliczka św. Urbana na ul. Powstańców z XVIII wieku,
krzyż wraz z sygnaturką na krzyżowaniu ulic Głównej i Dworcowej z XVIII wieku,
istnieją również trzy kapliczki przydrożne które powstały na początku XX wieku

[madohora]

Kamieńskie Młyny (niem. Kaminitz Mühlen) – wieś sołecka w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Woźniki.

[madohora]

Kościół pw. Biskupa Stanisława Męczennika w Jawornicy

Kościół rzymskokatolicki w dekanacie Lubliniec, diecezji gliwickiej. Znajduje się na granicy Lublińca i wsi Jawornica, jednak administracyjnie należy do Jawornicy w gminie Kochanowice

[madohora]

Poświęcenia nowo zbudowanego kościoła dokonano 12 października 1980 r.

[madohora]

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa częstochowskiego. W miejscowości od roku 2004 znajduje się siedziba Parku Krajobrazowego Lasy nad Górną Liswartą. Leży nad rzeką bez nazwy (potocznie nazywaną Kalinką).

[madohora]

W Kalinie znajduje się murowana kapliczka z przełomu XIX I XX wieku

[madohora]

Na początku XIX wieku dobra Panoszów i Zborowskie wraz z przyległymi folwarkami były własnością Edwarda von Kościelskiego. Być może to za jego czasów przy folwarku w Patoce wzniesiono pałac, który został przebudowany i powiększony przez księcia Hugo von Radolina, pod koniec XIX w. Książę wywodził się z polskiego rodu rycerskiego – Radolińskich – jego przodkowie posiadali liczne majątki na terenie Wielkopolski.

[madohora]

Podobne ryzality na osiach elewacji południowej i zachodniej (tu poprzedzony tarasem). Wszystkie pozorne ryzality zwieńczone półkoliście zamkniętymi naczółkami, ze spływami wolutowymi, w elewacji wschodniej (fasadzie) umieszczono w nim kartusz herbowy.

[madohora]

Psary to wieś licząca ok. 1 200 mieszkańców i rozciągająca się na powierzchni 517 ha. Miejscowość posiada jedyne w gminie Liceum Ogólnokształcące.
Zabytki, jakie możemy tu znaleźć to:
• kapliczka i krzyż na ulicy Lompy pochodzące z 1870 roku,
• kapliczka na "Ślęzkowym" z XVIII wieku,
• istnieją również trzy kapliczki przydrożne, które powstały na początku XX wieku.
Walorem przyrodniczym jest rezerwat przyrody na Górze Grojec.
Psary powstały prawdopodobnie w XIII wieku. Pełniły wtedy funkcję osady służebnej, której ludność zajmowała się hodowlą psów na potrzeby księcia. Pierwsze wzmianki w dokumentach o Psarach pochodzą z 1529 roku i dotyczą płacenia na lubszecką parafię.
Herb miejscowości to złoty pies na niebieskim tle.
O Górze Grojec istnieje wiele legend. Oto jedna z nich, spisana przez Józefa Lompę:
"(...) lud mówi tak o rodzinie rycerza, co posiadał grojski zamek:
Rycerz ten miał córkę nadzwyczajnej piękności. Była pieścidełkiem swych rodziców, którzy ją nader kochali; to tylko rodzicom nie było do smaku i gniew ich na nią ściągał, iż nigdy namówić jej nie mogli, aby z nimi do kościoła udać się chciała. Pewnego razu, gdy ją matka do kościoła iść namawiała i prosiła, a ona jej woli powolną być nie chciała, rozgniewana matka wyrzekła straszne słowa przekleństwa i oddaliła się sama do kościoła.
Córka uczuła boleść i skruchę, ale powodem tego jej nieposłuszeństwa była gorąca miłość do ubogiego, nie walecznego i cnotliwego młodziana, z którym korzystając z nieobecności rodziców zwykła się schadzać w kapliczce pod Psarami, gdzie się wzajemnie pocieszając miłe chwile pędzili. I tą więc razą po odejściu rodziców na tę tajemną schadzkę wybierać się poczęła. Aliści, o okropność! Gdy wrócili rodzice, zamiast zamku znaleźli gruzy zapadłe w głębiny góry. Nie chcieli więc stroskani rodzice budować się nowo na grobie córki, ale na drugiej górze zbudowali zamek, który na pamiątkę nieszczęsnych lubowników Lubszą się zwać począł. (...) w miejscu zapadłego zamku duch dziewicy unosi się o północy, a kto by górę Grojec od 11 do 1 godziny w nocy obszedł na kolanach, ten ową duszę z czyśćca wybawi. "

[madohora]

Ligota Woźnicka. W odległości 2 km od Woźnik znajduje się Ligota Woźnicka. Wchodzi ona w granice administracyjne miasta Woźniki (podobnie jak Czarny Las, Dyrdy i Sośnica). Rozciąga się na obszarze 764 ha, liczy ok. 700 mieszkańców.
Pierwsze wzmianki o Ligocie widnieją w Przywileju księcia Bernarda z 1454 roku, w którym wyłączono wieś spod jurysdykcji wójta woźnickiego i włączono ją do majątku lubszeckiego. W 1975 roku Ligotę włączono do Woźnik.
Nazwa Ligoty wskazuje na ulgi podatkowe zastosowane w procesie osadniczym: Ligota - Lgota (ulga, wolnizna). Herb Ligoty to złote koło od wozu na niebieskim tle. Symbolizuje dawną przynależność Ligoty do Woźnik (stąd też nazwa "Ligota Woźnicka").
Kapliczka i krzyż w Ligocie:
Przydrożny krzyż z dzwonnicą znajduje się w środku Ligoty. Ufundował go hrabia Gaschin w 1777 roku.
Legenda mówi, że dzwon miał moc odpędzania nawałnic i klęsk żywiołowych. Pewien urzędnik chciał, żeby dzwon zadzwonił na pogrzebie jego córki. Od tego czasu dzwon stracił swoją

[madohora]

Pierwsza wzmianka pisemna o Woźnikach pochodzi z 1206 roku. Sama osada (wtedy wieś służebna) jest na pewno starsza, ale kiedy powstała nie ma dziś możliwości stwierdzić. Po najeździe Mongolskim na Śląsk w 1241 i kompletnym wyludnieniu okolicy, ówczesny władca Śląska Władysław II rozpoczął intensywną akcję kolonizacyjną, sprowadzając osadników z krajów Europy Zachodniej (głównie Niemiec i Niderlandów). Aby zachęcić przybyszów do osiedlania się akurat w naszym kraju wydawał "hurtowo" lokacje miast i wsi na prawie magdeburskim, czyli zapewniał mieszkańcom osad lokowanych jako miasta pewne przywileje, z których do tej pory korzystała jedynie szlachta. Podobno ten władca nadał również w 1270 roku prawa miejskie Woźnikom.

[madohora]

W tych najprawdopodobniej warunkach historycznych (lub jak mówią legendy podczas najazdu rozbójników z Gniazdowa, choć jedno drugiego nie wyklucza) przez nieprzyjaciół wojennym sposobem zabrany został list, przywilej miasta tegoż Woźnik, razem z innymi ich rzeczami i nie mogli ich odzyskać w żaden sposób. W związku z tym tragicznym dla miasta wydarzeniem (utrata dokumentu lokacyjnego równała się degradacji miasta do statusu wsi) 3 kwietnia 1454 roku korzystając z przejazdu świty książęcej obok miasta, rajcy z Woźnik zwrócili się do księcia Biernata z prośbą o odnowienie przywileju miejskiego lub wystawienie nowego dokumentu, co "będąc do ich słusznych prób nakłonieni, pragnąc – do czego jesteśmy zobowiązani – dla podniesienia dobrobytu naszych ziem i polepszenia wspomnianego miasta książę na prośbę mieszczan" uczynił.

[madohora]

Opis zabytku
Na będący obiektem naszych zainteresowań inwentarz, natknąłem się w
archiwum parafialnym pod wezewaniem św. Katarzyny w Woźnikach
przypadkowo, pomiędzy korespondencją pochodzącą z połowy wieku
dziewiętnastego. Jest to poszyt 10 kart o wymiarach 35,5 x 23 cm. Pierwotnie
dokument składał się z 12 kart, lecz prawdopodobnie z powodu oszczędności
papieru, w późniejszym okresie, dwie z nich wycięto Gruby papier czerpany
posiada znak wodny z wyobrażeniem królewskiego orła (pruskiego) z
koroną, oraz atrybutami władzy w szponach łap. Pod orłem umieszczono majuskulny napis: „KNIEIA”. Dwie spośród kart stanowią okładkę, której
pierwszą stronę wypełnia poniższy zapis - tytuł dokumentu:
„Inwentarium Ecclesiae Wosnicensis ad Sanctam Catarinam Anno 1787 die
15 Octobris in Festo S(anctis) Hedvigis jussu, et Authoritate Celssissimi
Illustris(simi) et Reverendissimi Officii Episcopalis Cracoviensis confectom
sub Rectoratu admodum Reverendi Fulgentio Udritzki Actualis Possesoris et
Parochi in praesentia Aclituor juratorum necnon Rectoris Scholae Andreae
Dzielawsky4 atve Organary Josephi Bieletzky5 accurate una eum omnibus
Proventibus Consignatum ut intus ”
Zabytek nosi ślady dawnego zalania kart stanowiących jego okładkę oraz
posiada miejscami wyblakłe pismo. Jednak, pomimo tego, znajduje się w
miarę dobrym stanie.
Autor inw entarza
Fulgentius Udritzki (vel Udrzicki) był następcą ks. Franciszka Bartuzela6,
który w dniu 15.04.1776 roku, przeniesiony został z woźnickiej fary do
Tarnowskich Gór. Ksiądz Udritzki pochodził z małego, podgliwickiego
miasteczka Sośnicowic, gdzie urodził się po dniu 13 lutego 1743 roku.7 Po
otrzymaniu święceń kapłańskich, przez dwa lata pracował jako wikariusz w
Tarnowskich Górach a następnie, niespełna rok w sąsiednim Żyglinie8. Bullą

[madohora]

Mszałów testalnich - 2; Mszałów reqvialnich - 2.
Agendy. Agendow - 2; Ewangely - 1.
Księgi hurowe. Gradual, Antyponarz, y Psałterz stuk - 3.
Alby. Alba rąbkowa w kwiaty - 1; Alba rąbkowa stara - 1; Alba z rąbkowego plotna
- 1; Ałbow plociennich - 6; Pasów do albow stuk - 3.
Humerały. Humerałów znayduie się - 5.
Obrussy. Obrusów z czirwonem szutzem stuk - 4;obrusow bialich plociennich stuk
- 14.
Tuwalnie. Tuwalny z czirwonem szitzem stuck - 5; Tuwalny rąbkowich z
kwiatamy - 4; Tuwalny rąbkowich gładkich - 3; Tuwalny z stutzkowego plotna - 9.
Ręczniki. Ręczników stuck - 5.
Komesky. Komesek płóciennych stuck - 10.
Korporały. Corporalow- 15.
Purificaterzie. Purificaterzow - 16.
Firangi. Firanky żoltego coloru stuk - 2; Firanky modrego coloru - 2; Firanky
zielonego coloru z białem kwiatem - 2; Firanky zielone kiteykowe - 2; Firanky
zielonego coloru - 1.
[C]hustky. Hustka pamlocona modrego coloru - 1; Hustka zielonego coloru - 1;
Hustka kiteykowa zielonego coloru - 1.
Capsuiy. Capsuły do chorego stuk - 2; Kzienga Bratzka12 z klamramy srebnemy - 1.
Vota. Votow srebnich powiengsich stuck - 5 ; Votow sriebnich pomnieisich stuck -
2 .
Aitare Majus. Ołtarz wielky Catarzinie Swiętey Titulus Ecclesie. Na głowie
Catarzinie Swiętey korona srebrna, w prawey ręce palma srebrna, w lewey ręce

[madohora]

Przibytek Inwentarza Kościoła Woisnitzkiego
za Possesiy J(ego) m(o)sci actualnego pharaza Fulgentego Udrzitzkiego
in An[n]o 1787 die 15 octobris
Pacificał srebrne roznemy kamiczkami wkoło nasadzony - 1; Votom srebrne - 1;
Zloty signet albo raczey pieztrzen - 1; Ampolek nowich cynowich z tacą cynową
para - 1; Missale nove festalne - 1; Kielichów nowich dwa jeden cały srebrny y s
patenom srebrną, dobrze wyzłocony - 1; Drugy miedzany także dobrze wyzłocony y
s pateną - 1; Missale req(v)ialne nove - 3; Baldachim kyteikowy zielony - 1; Obraz
s(więtego) Walętego po jedney stronie a po drugei S(więtej) Katarziny z
wizloconam [...] - 1; Dzwonek do zwonienia konającich - 1; Ornatów dwa, jeden
colorís rubrij stufftowich w kwiaty modre y czierwone cum reqvisitis - 1; Ornat
połtorny morowy coloris alby primo classy com reqvisitis - 1; Ornat reqvialny
colorís [....] classis com reqvisitis - 1; Firanky coloris violacei morowe - 1; Mury
około koiscioła albo schmętarza dobrze reperowane z nowem przikriciem; Kraty
zelazne w obu dwuch bronach y drzwy nowe podawano y dobrze oporzondzono;
Dwie nowe Passie wielkie, na ktorich wyobrazeny męky Pana Jezusowey na blase
wimalowane, jedna Passia na czmętarzu famego kościoła a druga na zmentarzu
s(więtego) Walętego; Capsuly dwie, jedna coloris violacei, druga coloris alby - 2;
Skrzina w zakrystiy nowa na schowany rzetzy roznich orientalnich dobrze
zawartzim - 1; Baptisteriom nowy.
Opisanie Plebaniy Miasteczka Wochsnik. Residęciya J(ego) M(o)sci X(ię)dza
Plebana nowa cała y dobrze zaopatrzona. Komin murowany nowy y kuchenka, isba
zaś dla C[z]eladzy potrzebna przikritza y reparaciy. Stodoła nowa reparowana.
Chlewy zaś potrzebują reparaciy. Organariya to jest pomieskanie p(ana) organisty
iest do cala zdezelowane potrzebuje tez reparacij.
Status Inwentarii. Trzy krowy taxowane per Magistrat iedna za szeisc twardich
talarów, dico - 6, druga za pintz twardich talarów, dico - 5, trzecia za cztery twarde
talary, dico - 4. Na czarny dobietek wchodzi do inwentarza dziesięntz reńskich dico
- 10. Gerady zas dó gospodarstwa nalezace zadney nie masz inwentarskey ani konij,
ani wolow, ani woza, ani pługa, ani radia, ani brony. W plebansky zas rezydęcy

[madohora]

Przymiotnik „Śląska" w nazwie Kamienicy, odnajdujemy w zapisach metrykalnych kościoła parafialnego w Lubszy już w XVIII wieku. Celem jego wprowadzenia było odróżnienie tej nazwy miejscowości od innej, tak zwanej Kamienicy Polskiej, miejscowości położonej na północny wschód od granic parafii lubszeckiej, w byłym biskupim księstwie siewierskim

[madohora]

Przez Kamienicę przebiega Droga Wojewódzka nr 908 łącząca aglomerację górnośląską z Częstochową.

[madohora]

Od końca XVIII w. wieś posiadała własną pieczęć, na której wizerunku umieszczono stos kamieni. Wizerunek ten został przeniesionz na pieczęć sporządzoną po 1922

[madohora]

Drogobycza (niem. Drogobitsch) – wieś sołecka w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Woźniki. Do sołectwa należą także osady Niwy i Okrąglik.

[madohora]

Głazówka stanowią fizycznie odizolowaną i zarazem najdalej na południowy zachód wysuniętą cześć Łaz. Rozpościera się wzdłuż północnej strony ulicy o tej samej nazwie, która zarazem stanowi południową granicę Łaz. Głazówkę z centrum Łaz łączy niezabudowana droga o długości prawie 2 km, stanowiąca przedłużenie ul. Głazówka.

[madohora]

W związku z reformą znoszącą gminy jesienią 1954 roku, dotychczasowe gromady Łazy, Młynek i Głazówka ustanowiły nową gromadę Łazy.

[madohora]

Sośnica (niem. Soßnitz) – część miasta Woźniki, położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim[3]. Miejscowość przynależy do sołectwa Dyrdy.

[madohora]

[madohora]

NIWA WYSTAWA NA SKWERZE PRZY MDK LUBLINIEC - www.lubliniec.info - 20.09.2025

[madohora]

Pawełki (niem. Pawelke) – nieistniejąca osada słowińska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie słupskim, w gminie Smołdzino, na Wybrzeżu Słowińskim i nad jeziorem Łebskim (obszar Słowińskiego Parku Narodowego).

[madohora]

W okresie międzywojennym w miejscowości stacjonowała placówka Straży Granicznej I linii „Pawełki”

[madohora]

Kościół wybudowany jako kaplica św. Huberta, przy rezydencji hrabiego Ballestrema na pobliskim uroczysku Brzoza. W 1956 roku miejscowa ludność wykupiła od Państwa kaplicę jako drewno na opał i przewiozła ją do Pawełek, gdzie została ona ponownie złożona na prywatnej posesji, gdzie pełnił dalej swe sakralne funkcje. Oficjalne objęcie kaplicy jako kościoła filialnego parafii w Kochanowicach nastąpiło dopiero w 1982 roku. Obecnie jest to kościół filialny parafii w Kochcicach.

[madohora]

Kościół filialny pw. Matki Boskiej Fatimskiej – zabytkowy kościół znajdujący się w Pawełkach w gminie Kochanowice, w powiecie lublinieckim w województwie śląskim

[madohora]

ROZKŁAD JAZDY AUTOBUSU NR 37 LUBLINIEC - ZBOROWSKIE PRZEZ PAWEŁKI

[madohora]

Później, przez wieki tereny dzisiejszych Pawełek porastały bujne lasy, a należały one od XV w. do tzw. państwa kochcickiego, rządzonego przez Strzałów, Kochcickich, Cellerich, Larischów, Aulocków i Ballestremów. W 1640 r. w lesie pomiędzy Kochcicami a Zborowskiem pojawił się młyn niejakiego Jędrzeja Pawelkha, wokół którego z czasem powstała niewielka osada, licząca w XVIII w. 40 dusz, zamieszkujących 7 domów, która przyjęła nazwę Pawełki. Na mapie Christiana von Wrede z 1747 r. odnotowano po raz pierwszy osadę Pawelky Häuser. W XIX w. oprócz młyna pracował w Pawełkach także tartak. W połowie XIX w. Paul Reiner, potomek osiadłego w Pawełkach rannego żołnierza wojsk napoleońskich, zbudował w Pawełkach młyn wodny i karczmę. On także wraz z żoną Katarzyną ufundował w 1899 r. stojący do dziś w centrum wsi kamienny krzyż. W 1910 r. zbudowano w Pawełkach szkołę, która pełni obecnie funkcję Szkolnego Schroniska Młodzieżowego.