Lubliniec

[madohora]

Babienica leży w zachodniej części naszej gminy. Liczy ok. 1000 mieszkańców i rozciąga się na obszarze 900 ha. Pierwsze wzmianki o wsi pochodzą z dokumentu z 1529 roku.
O pochodzeniu nazwy miejscowości istnieją dwie legendy:
Pierwsza mówi o strasznej zarazie, która w krótkim czasie uśmierciła wszystkich mieszkańców, oprócz jednej kobiety. Ludzie bali się zbliżać do granic miejscowości. Znalazł się jednak śmiałek, który po powrocie miał wypowiedzieć słowa: "zaraza wszystkich zabiła, a jednej babie nic nie zrobiła". Inne podanie głosi, że ocalała kobieta wymodliła swoje życie przed kapliczką, która kiedyś stała w miejscu dzisiejszej murowanej kaplicy. Wizerunek klęczącej pod krzyżem kobiety widnieje na herbie Babienicy. Pieczęć z tym herbem pochodzi z 1829 roku. Używano jej do 1922. Krzyż w herbie jest złoty, kobieta ubrana na biało, niebieskie tło.
Drugi, starszy herb też związany jest z legendą. Po raz pierwszy, pieczęci z herbem użyto na dokumencie z 1802 roku. Przedstawia ona kobietę trzymającą w ręku nić. Ta babia nić nawiązuje do legendy głoszącej, że dawno temu Babienica słynęła z wyrobu tkanin wykonanych z nici i przędzy wyrabianych przez jedną z kobiet. Kiedy pewnego dnia kobieta opuściła, z niewiadomych przyczyn, wioskę rzemiosło upadło.

[madohora]

Kamieńskie Młyny. Wieś położona na 1 202 ha powierzchni liczy ok. 600 mieszkańców.
Pierwsze wzmianki pochodzą z 1707 roku z ksiąg parafialnych. Wtedy Kamieńskie Młyny były przysiółkiem Kamienicy (stąd nazwa "Kamieńskie Młyny"). We wsi znajdowały się dwa młyny wodne, obecnie jeden z napędem elektrycznym. Jego budowę ocenia się na początek XX wieku.
Z miejscowością łączą się też wydarzenia historyczne z okresu wojen napoleońskich. Pochowano tu żołnierzy Napoleona, którzy w 1812 roku zamarzli wracając do domu.
Kapliczka pod wezwaniem św. Nepomucena wzniesiona została kilkanaście metrów od przepływającego w pobliżu małego strumyka, w przeszłości stanowiącego granicę pomiędzy Śląskiem a Rzeczpospolitą, między Rosją a Prusami, obecnie będącą granicą powiatu lublinieckiego.
Zabytek zbudowany jest z kamienia polnego. Kapliczkę wybudowano na planie czworoboku. Wewnątrz znajduje się drewniana figura św. Nepomucena pokryta polichromią, wykonaną farbami olejnymi. Czterospadowy daszek zwieńczony jest chorągiewką z napisem: Roku Pańskiego 1711. Jest to najstarsza zachowana kapliczka w naszej gminie.

[madohora]

W 1995 roku miasto Woźniki obchodziło 725-lecie praw miejskich. W roku 2004 obchodzono 550-lecie tego samego wydarzenia. Jakim do tego doszło? Czyżby władze naszego miasteczka nie umiały liczyć dat od założenia miasta? Czy może wynika to z innych faktów naszej historii, popartych konkretnymi dokumentami? Aby odpowiedzieć na te pytania, trzeba krótko scharakteryzować, co działo się na naszej ziemi w XIII – XV wieku.

[madohora]

Związane jest to najprawdopodobniej z zatargiem Władysława Opolczyka z królem polskim Władysławem Jagiełłą. Opolczyk, do którego należały między innymi nasze ziemie, zrobił zawrotną karierę dyplomatyczną na dworze króla Węgier, Czech i Polski Ludwika Andegaweńskiego, uzyskując nawet tytuł „palatyna Królestwa Węgier” oraz wielkie posiadłości na Ukrainie wraz z zadaniem jej „cywilizowania” na wzór zachodni (między innymi dlatego barwy narodowe Ukrainy nawiązują do barw Górnego Śląska – złota i błękitu). Ponieważ Opolczyk wykazał się jako zdolny administrator na Ukrainie, król Ludwik powierzył mu stanowisko „rządcy królewskiego w Królestwie Polskim”, czyli namiestnika króla, uposażając go dodatkowo w leżące przy granicy z rodową ziemią Władysława, księstwo Wieluńskie, gdzie właśnie Władysław, jako namiestnik królewski założył klasztor w Częstochowie i sprowadził z Węgier Paulinów. Funkcję namiestnika króla w Polsce sprawował Opolczyk również za początkowych rządów córek Ludwika, początkowo Elżbiety, a później Jadwigi, do momentu jej ślubu z litewskim księciem Jagiełłą. Ponieważ Opolczyka sam miał ochotę na polską koronę, a w sporze szlachty polskiej poparł kandydaturę Habsburga na polski tron, ustawiło go to od razu w opozycji do nowego króla. Aby Księstwa Górnośląskie nie znalazły się pod polskim zwierzchnictwem, Opolczyk przygotowując się do ostatecznej konfrontacji z polskim królem Jagiełłą przepisał swoje dobra na bratanków, dając między innymi księciu Biernatowi ziemię strzelecką, niemodlińską, oleską i lubliniecką. W wyniku klęski w tym konflikcie Opolczyk wraz z bratankami utracili część swych ziem na rzecz polskiego władcy. Pod okupacją polską w latach 1396 – 1401 znalazły się dzisiejsze powiaty oleski i lubliniecki, a także na wieczny czas od Księstwa Opolskiego odpadła Ziemia Wieluńska z Częstochową.

[madohora]

W posiadanej przeze mnie korespondencji pomiędzy Musiołem a Miejską Radą Narodową w Woźnikiach pojawia się wielokrotnie sprawa umocowania historycznego jakiejś ważnej dla ówczesnych władz imprezy (1970), na co świetnie nadawałaby się okazja 700-lecia nadania praw miejskich. I mimo, że Musiołowi nie udało się jednoznacznie określić daty pierwszej lokacji (choć żaden dokument nie daje prawa do określenia tej (1270) daty jako daty lokacji miasta, to również żaden temu nie zaprzecza), określenie, że nie można było zaprzeczyć (w latach 60-tych ubiegłego wieku) lokacji miasta w 1270 wystarczył ówczesnym władzom miejskim do celebrowania „700 lat miasta Woźniki”. Opierając się na ich ustaleniach 25 lat później kolejne władze obchodziły „725 lat miasta Woźniki”, a i dziś, po przeprowadzeniu studiów dokumentacji historycznej, władze przyjmują rok 1270 jako datę symboliczną (tzn. nie popartą żadnym dokumentem) lokowania Woźnik jako miasta na prawie magdeburskim, co może nie jest za bardzo ma umocowanie w historii (lokacja mogła nastąpić kilkanaście lat później), ale, jak napisał Musioł, ponieważ żadnym dokumentem nie można wykazać, że nie zaistniało to w tym roku, data ta wydaje się tak samo dobra jak każda inna.

[madohora]

Dzwony. Dzwonow na wiezie koscielney - 3; Signatura w maley wiezecze - 1;
Dzwonkow malich przi Ołtarzach - 10; Klotek do drzwy koscielnich - 3; Drzwi u
zakrystiy zelazne - 1;
Ornaty colorís alby. Ornat kiteykowy w kwiaty colomna schichowa w kwaty com
Requisitis - 1; Ornat kiteykowy w kwaty, colomna czirwony w kwaty com
Requisitis - 1; Ornat Hatlasowy w kwiaty colomna czirwony com. Requisitis - 1;
Ornat Hatlasowy w kwiaty colomna czirwona cum manipulary tantum - 1; Cappa
coloris alby - 1.
Ornaty Coloris rubry. Ornat nedzowy schichem przerabiani w kwiaty cum
reqvisitis - 1; Ornat hatlasowy w kwiaty cum reqvisitis - 1; Ornat koteykowy
colomna zielona w kwiaty cum reqvisitis - 1; Ornat angielskiego durkowania
colomna czirwona w kwiaty cum reqvisitis - 1; Ornat kiteykowy w kwiaty biała
colomna obtoczony cum reqisitis - 1; Kappa coloris rubry - 1; Kilimky w kwiaty
zielone - 2.
Ornaty Coloris violacei. Ornat kiteykowy w kwiaty colomna czirwona cum
reqvisitis - 1; Ornat hatlasowy w kwiaty cum reqvisitis - 1; Ornat rozowy w kwiaty
coloris viridis cum reqvisitis - 1; Nakriecie na ołtarz czirwone - 2.
Ornaty coloris nigri. Ornat barakoszowy columna biała w kwiaty cum reqvisitis -
1; Ornat połsukienkowy w kwiaty cum reqvisitis - 1; Ornat kamlatowy colomna
żolta com reqvisitis - 1; Antependiom coloris nigri plotno moskiewskie w kwiaty -
1.
Vela coloris albi. Velum coloris alby kiteykowe w kwiaty z bursą y palą iedno dico
- 1; Velum kiteykowy w kwiaty z bursą y Palą - 1; Velum kiteykowe w kwiaty z
P a lą - 1.
Vela coloris rubry. Velum kiteykowe szichowe z bursą y Pala - 1; Velum
kiteykowe w kwiaty z bursąy P a lią - 1; Velum kiteykowe sine reqvisitis - 1; Velum
kiteykowe czirwone cum Reqvisitis - 1.
Vela coloris wiridis. Velum adamaszkowe w kwiaty cum reqvisitis - 1; Velum
kiteykowe w kwiaty z bursą - 1.
Velom coloris violacei. Velom kiteykowe cum reqvisitis - 1; Velum hatlasowe cum
reqvisitis - 1.
Vela coloris nigry. Velum kiteykowe com reqvisitis - 1; Velum kanilatowe com
reqvisitis - 1

[madohora]

Kościół Św Walentego
Ołtarz s(więtego) Walętego tak się opisuie: Antependiom na płótnie malowane - 1;
Portatel na ołtarzu s(więtego) Walentego - 1; Passia na ołtarzu S(więtego)
Walentego drewniana - 1; Signatura na wiesce w copuly - 1; Dzwonek przi ołtarzu -
1; Obraz Nayschwientzsey Panny Mariy Częstochowsky - 1; Obraz S(więtego)
Josepha - 1; Lichtarzy drewnianich czirwono małowanich - 4; Pulpit drewniany na
ołtarzu - 1; Ambona stara -1

[madohora]

Piasek (niem. Ludwigsthal) – wieś sołecka w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Woźniki przy skrzyżowaniu dróg wojewódzkich DW906 i DW908. Wcześniej miejscowość posiadała prawa gminne.

[madohora]

[madohora]

Kamienica (niem. Kaminitz) – wieś sołecka w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Woźniki.

[madohora]

W latach 1954–1961 wieś należała i była siedzibą władz gromady Kamienica, po jej zniesieniu w gromadzie Lubsza. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa częstochowskiego

[madohora]

Od kilkunastu lat w pobliżu Kamienicy znajduje się odkrywkowa kopalnia żwiru który przetwarzany jest w pobliskiej płuczce.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Głazówka – część miasta Łazy, w Polsce, położona w województwie śląskim, w powiecie zawierciańskim, w gminie Łazy. Do 1955 samodzielna miejscowość, posiadająca w latach 1933–54 własną administrację gromadzką

[madohora]

Po wojnie gmina przez bardzo krótki czas zachowała przynależność administracyjną, lecz już 18 sierpnia 1945 roku została wraz z całym powiatem zawierciańskim przyłączona do woj. śląskiego. 1 stycznia 1948 gminę Rokitno-Szlacheckie zniesiono, a z jej obszaru utworzono gminę Łazy z siedzibą w Łazach.

[madohora]

Bór – część miasta Częstochowy należąca do dzielnicy Błeszno.
Zabudowa dzielnicy jest zdominowana przez obiekty przemysłowo-usługowe, głównie hurtownie. Od strony zachodniej granicę Boru stanowi Konopka, od południa przechodzi w Wypalanki.
Bór został przyłączony do Częstochowy 1 lipca 1952 roku. Wcześniej należał do gminy Wrzosowa.

[madohora]

Często tam przejeżdżam a nie wiedziałam że to Sośnica

[madohora]

NIEFORTUNNA SERIA NA LUBLINIECKICH DROGACH - www.lubliniec.info - 20.09.2025

[madohora]

Stacja znajduje się obok dworca głównego PKS w Lublińcu, przy pl. Niepodległości, na skraju dzielnicy Śródmieście Wschodnie. W 2012 roku rozpoczął się remont całego dworca, który pochłonął 2,5 mln zł