Na Śląskim Szlaku IX

[madohora]

Kościół odpustowy pw. Świętej Trójcy w Koszęcinie w diecezji gliwickiej – zbudowany w 1724 r., na miejscu poprzedniej świątyni z XVI w. Leży na Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Ksiądz Jeziorski – proboszcz z Sadowa spisał w języku niemieckim „Historię od początku urzą­dzenia pierwszego kościoła Najświętszej Trójcy stojącej na koszencińskich dobrach". Pierwotny kościółek zbudowany prawdopodobnie w 1568 roku – w miejscu wcześniejszego – uległ zniszczeniu w 1720 roku przez szaleją­cą nad Koszęcinem burzę. Wszystkie późniejsze informacje zawarte w protokołach kanonicznych i innych archiwaliach dotyczą już współczesnego kościoła. Jednak bardzo często wspominane są przez kronikarzy i odnotowane w zapisach protokołów kanonicznych, bogate tradycje związane z kultem Trójcy Świętej w Koszęcinie.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

"Legenda o kościółku Świętej Trójcy oraz cudów z nim związanych" anonimowego autora. Obraz podzielony jest na osiem kwater z datą 1568 r. powstały w XVIII w. Pod każdą sceną znajdują się wierszowane opisy w języku staropolskim: Troje dzieci niewiasta często tu widziała, co za znak osobliwy rzeczy uznawała. Zasypa dziecięcych stopek znaczna ślady, lecz je znowu znajduje, widzi nie ma rady. Procesje ludzi z daleka przychodzących tu widziano od wielu tędy przychodzących utracone tu konie dziecię pokazuje, jak człek drzewa na kościół nawieźć obiecuje. Tu konie oślepły nagle żal oznajmuje, lecz przejrzawszy zbliża się drzewo wedle obietnice. Wozi drzewo na kościół wedle obietnice. Lecz widzi przeniesione nie bez tajemnice. gdy drzewo na kościół na górą wożone nazajutrz zawsze w dolinie cudownie ułożone pod dębem zobaczono, za to tu kościół postawiono. Jak ku kościółku ślepe konie przywieziono wnet cudowną wód mocą wzrok im przywrócono".
Obraz Matki Boskiej Różańcowej, zawieszony na ścianie obok lewego ołtarza bocznego ze św. Dominikiem i Różą Limańską oraz ze scena­mi przedstawiającymi Tajemnice Różańcowe. Prawdopodobnie namalowany i podarowany przez Ojców Dominikanów z Boronowa.
Obraz ludowy przedstawiający Trójcę Świętą znajduje się w górnej części ołtarza głównego. Malowany na desce.
Obraz św. Barbary zawieszony na ścianie, na prawo obok drzwi wejściowych – współczesny.
Obraz św. Dominika z Dzieciątkiem zawieszony po lewej stronie chóru muzycznego – współczesny.
Obraz – „Zwiastowanie” – ludowy.
Obrazy olejne „Drogi Krzyżowej” zawieszone w nawie głównej kościoła – dar przeora zakonu Ojców Franciszkanów z Góry Świętej Anny.
Malowidła – na planie krzyża – na deskowanym suficie nawy głównej przedstawiają: Świętą Rodzinę, Św. Franciszka z Asyżu, św. Jadwigę Śląską oraz Anioła z szarfą, na której napis: Gloria in excelsis Deo.

[madohora]

Instrument zbudowany prawdopodobnie w roku 1886 przez Pawła Czopka z Ole­sna. Bardziej prawdopodobne jest twierdzenie, że ów mistrz wyremontował wówczas starsze organy, nadając im dzisiejszy wygląd. W roku 1904 kolejną naprawą zajęła się firma "Rychtowsky z Leobschitz", a w roku 1950 firma "Ludwik" z Rybnika. Gruntowny remont tego starego instrumentu przeprowadzony został w roku 1991 przez magistrów sztuki Marka Urbańczyka i Mieczysława Klonowskiego. W grudniu 1991 roku nagrano w kościele koncert radiowy w wykonaniu Juliana Gembalskiego.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Cmentarz - W części prezbiterialnej wcześniejszego kościółka pochowano przeszło 50 osób nazwanych w zapiskach kronikarskich dobrodziejami kościoła. Najstarszym zachowanym do dziś pomnikiem płyta nagrobna Katarzyny Skalowej. Tablica nagrobna Katarzyny Skalowej z 1602 roku odnalezio­na została w latach 70. XX wieku, podczas remontu kościoła, gdzie była wykorzystywana jako blat ołtarza głównego. Losy tej ponad 400-letniej płyty nagrobnej nie są bliżej znane. Wiadomo, że zmarłych członków rodziny Wierbskich – właścicieli Sadowa, Wierzbia i Rusinowic – grzebano w podziemiach kaplicy św. Jadwigi w kościele św. Józefa w Sadowie. Wiadomo również, że kościół Świętej Trójcy należał do czasu utworzenia w Koszęcinie w 1869 roku samodzielnej wspólnoty, do bardzo starej sadowskiej parafii i prawdopodobnie pan von Wierbski był patronem tego zabytku. Wiadomo również, że w tym czasie kult kościoła Świętej Trójcy w Koszęcinie był bardzo znaczący. We wszystkich czterech narożach płyty wykute są herby rodowe, w tym jeden z nich należy do rodziny Wierbskich – pochodzącej zapewne z Moraw, a drugi, który udało się odczytać, to herb rodu Kochcickich – wywodzącego się z całą pewnością z Moraw – właścicieli Koszęcina w XVII wieku. Podobne płyty pochodzące z analogicznego czasu wykonane prawdopo­dobnie przez tego samego mistrza znajdują się w ko­ściele farnym w Tarnowskich Górach (żona wójta) i w ko­ściele w Lubecku (Jan Kochcicki). Pod wieżą został pochowany budowniczy tego kościoła Jakub Ridzinger. W 2000 roku potwierdził się zapis zamieszczony w sadowskiej księdze metrykalnej. Podczas wzmacniania wieży, w związku z ufundowaniem trzech nowych dzwonów, odkryto na głębokości około jednego metra ludzkie szczątki. Zna­ny jest również grób ks. Karola Dehnischa – kapelana zamko­wego (1817 – 1846), który usilnie zabiegał o utworzenie w Koszęcinie samodzielnej parafii. Grób ks. Karola Diettricha (1821 – 1882) – pierwszego kuratusa samodzielnej lokacji w kościele zamko­wym pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny znajduje się po lewej stronie cmentarza. Grób – pomnik kryjący prochy 9 żołnierzy polskich z kampanii wrześniowej w 1939 roku znajduje się naprzeciw zachodniego wejścia do kościoła, od wieży. Przed głównym wejściem na prawo znajduje się grób Antoniego Dreszera, urodzonego w Koszęcinie w 1918 roku. Po lewej stronie cmentarza, naprzeciwko krzyża misyjnego, znajdują się dwa groby księży: pierwszego proboszcza parafii Trójcy Świętej księdza Antoniego Ryguły, który zmarł 27 kwietnia 2002 roku, po 35 latach posługi w Koszęcinie. Obok grobu księdza Ryguły znajduje się grób pochodzącego z Koszęcina księdza Leszka, Henryka Irka – salwatorianina. Zmarł w tym samym roku. Cmentarz do czasu ustanowienia parafii Świętego Krzyża w 1950 roku w Strzebiniu był miejscem pochówku dla mieszkańców okolicznych wiosek i przysiółków. Do 1909 roku, kiedy oddano do użytku nowy cmentarz dla ewangelików, koszęcińskich protestantów grzebano w wydzielonym sektorze cmentarza przy kościele Świętej Trójcy, po prawej stronie od bramy cmentarnej. Jedynie tam można było spotkać nieliczne pomniki i płyty nagrobne. Pozostałe groby – do początków XX wieku były usypane z ziemi, a tylko na niektórych znajdowały się drewniane krzyże. Po II wojnie światowej wykuto najpierw niemiecką pisownię na starych pomnikach, a później usunięto je z cmentarza. Oszczędzono wówczas jedynie nagrobki księży Denischa i Dietricha, na których do dnia dzisiejszego widnieją pisane gotykiem napisy.
Kostnica i kapliczka oraz ogrodzenie cmentarza – ułożone w szachownicę – z wyprodukowanych w książęcej cegielni cegieł, pochodzi z 1880 roku. Ta inwestycja została wykonana dzięki wyasygnowanym funduszom protestanckiej księżniczki Adelajdy zu Hohenlohe-Ingenfingen.

[madohora]

[madohora]

A gdy pogoda - taka jak za oknem
Z potu i ciepła aż cała moknę
Może na basen albo na kajaki
To taki miły - dylemat taki

[madohora]

Czym to miasteczko najbardziej słynie
Chyba pałacem. Tym w Koszęcinie
Tam zespół Śląsk tańczy i śpiewa
A wokół park a w parku drzewa...

[madohora]

Pałac w Koszęcinie – zespół pałacowy w stylu klasycystycznym położony w centrum miejscowości Koszęcin w powiecie lublinieckim. Obecna siedziba Zespołu Pieśni i Tańca „Śląsk”. Pałac zbudowany został w roku 1609, gdy miejscowość należała do rodu Kochcickich. W XVII wieku przebywał na nim prawdopodobnie kilkakrotnie król Jan III Sobieski. W latach 1829-1830 rozbudowany został do obecnej formy przez właściciela Koszęcina, księcia Adolfa zu Hohenlohe-Ingelfingen. Do zamku dobudowana została wówczas także kaplica. W 1945 roku zamek w znacznym stopniu został zdewastowany przez wojska radzieckie. W pałacu do tej pory organizowane są różnego typu uroczystości, a także konferencje. Pałac otacza park, w którym znajduje się obecnie kilkanaście gatunków chronionych roślin i zwierząt.

[madohora]

W 1906 roku została podpisana umowa zezwalająca na budowę nowego kościoła obok wybudowanej w 1899 roku plebanii. Projekt i kosztorys wykonał architekt Ludwig Schneider z Opola. Kuria wrocławska zatwierdziła projekt i kosztorys obniżając jednocześnie koszt budowy ze 115 tys. marek do równych 100 tysięcy. Duże koszty budowy pokrył książę Hohenlohe, przeznaczył 60 tys. marek, całość drewna na kościół, 400 tys. sztuk cegły. Parafia pokryła koszty w wysokości 33 tys. marek zaciągając na całą sumę pożyczkę. Do roku 1922 spłacono zaledwie kilka tysięcy marek. Pozostałą kwotę spłacono w 1923 roku dzięki inflacji za równowartość 8 chlebów. Budowa kościoła Najświętszego Serca Pana Jezusa w Koszęcinie trwała niespełna 2 lata – od wiosny roku 1907 do 15 października 1908 roku, kiedy to świątynia została poświęcona. Zimą roku 1907 zwożono saniami wszelkie potrzebne materiały budowlane, wiosną przystąpiono do budowy wykonując wszystkie prace ręcznie bez jakiejkolwiek mechanizacji. Do dnia dzisiejszego w kościele nie dokonano żadnych przeróbek architektonicznych. Zmieniło się tylko pokrycie wieży i dachu kościoła, szary łupek i glinianą dachówkę zastąpiono w latach 70. blachą cynkową, a kilka lat temu całość pokryła blacha miedziana. Pierwsze nabożeństwo w nowym kościele odprawił budowniczy ksiądz Boehm. Książę Karol zu Hohenlohe-Ingenfingen ufundował ołtarz główny oraz ołtarz św. Józefa. Konsekracji kościoła dokonał biskup wrocławski w dniu 15 czerwca 1916 roku. Do ołtarza głównego włożono wówczas relikwie św. Gerona i św. Socierona.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W KOSZĘCINIE MOŻNA BYŁO PODZIWIAĆ ZABYTKOWE POWOZY - Dziennik Zachodni - 13.08.2019

[madohora]

Kościół został zbudowany prawdopodobnie na fundamentach katolickiej kaplicy z lat 20. XVI w. jako drewniany w 1529 r. przez protestantów. Dwa lata później przebudowano go na murowany, rozbudowując później o prezbiterium (1545 r.) i wieżę (1560-1563). Kształt wieży, z wyjątkiem hełmu wymienionego w 1798 r., pozostał do dziś niezmieniony. Do dnia dzisiejszego działa także zegar z 1586 r., co czyni go jednym z najstarszych na Górnym Śląsku. Z lat 1723-1724 pochodzi późnobarokowa kaplica św. Barbary. W czasie neoromańskiej przebudowy z lat 1848-1851 wzniesiono nową nawę poprzeczną i prezbiterium. Kolejne renowacje to lata 20. i 80. minionego stulecia.
We wnętrzu najcenniejszymi zabytkami są późnorenesansowe płyty nagrobne Ulricha Pogrela i Magdaleny Janiczkówny (najstarsza inskrypcja nagrobna w języku polskim) oraz trzy epitafia późniejsze. Wśród obrazów wymienić należy Pokłon Trzech Króli (1731) nieznanego artysty, Przekazanie kluczy św. Piotrowi (1841) Friedricha Bouterwecka (z ołtarza głównego), Świętą Barbarę Johannesa Bochenka (z późnobarokowego ołtarza w kaplicy św. Barbary) i obrazy Juliana Wałdowskiego (Ukrzyżowanie oraz Matka Boska z Dzieciątkiem z dawnych ołtarzy bocznych). Uwagę zwraca także nawiązujący do wczesnochrześcijańskich bazylik kasetonowy strop. Z wyposażenia świątyni najcenniejszymi są ambona obecnie rozcięta na stół ołtarzowy oraz podstawę i baldachim dla figur świętych Piotra i Pawła z dawnego ołtarza głównego, barokowo-klasycystyczna chrzcielnica oraz 42-głosowe organy z 1927 r. Godny uwagi jest też zespół witraży z 1901 r. uważany za jeden z najpiękniejszych na Śląsku.

[madohora]

[madohora]

We wnętrzu najcenniejszymi zabytkami są późnorenesansowe płyty nagrobne Ulricha Pogrela i Magdaleny Janiczkówny

[madohora]

Epitafium Magdaleny Janiczkówny

[madohora]

[madohora]

[madohora]

DWORZEC KOLEJOWY W TARNOWSKICH GÓRACH

[madohora]

[madohora]

[madohora]

DWORZEC AUTOBUSOWY W TARNOWSKICH GÓRACH

[madohora]

[madohora]

HOTEL W CIESZYNIE

[madohora]

Śląski Szpital w Cieszynie.
Śląski Szpital w Cieszynie został założony w roku 1889 a otw arty
14 czerwca 1892 r, Do roku 1902 stanowił własność Ewangelickiego
Zboru w Cieszynie, Po tym okresie przeszedł pod adm inistrację
W ydziału Krajowego w Opawie, zaś od roku 1918 jest własnością
Skarbu Śląskiego.
Szpital jest zbudowany systemem pawilonowym w parku na
Górnem przedm ieściu M iasta Cieszyna, t. zw. W yższej Bramie, pomiędzy
rozgałęzieniem ul. Solnej i ul. Haasego z ul. Bielskiej. Teren
Szpitala wynosi 7.5 ha i posiada nachylenie na południowy wschód.
E tat łóżek wynosi 293, zaś stan faktyczny 359, Śląski Szpital
jest o zakroju nowoczesnym, wyposażony w najnowsze urządzenia.
Obecnie posiada oddział chirurgiczny, ginekologiczno-położniczy,
wew nętrzny z płucnym, dziecięcy, oczny, skórny, zakaźny, roentgenowski
i prosekturę, oraz bibljotekę sił lekarskich, zaw ierającą ponad
1000 tomów. Na oddziele wewnętrznym leczy się również w dużym
zakresie przypadki neurologiczne, Na zakończenie podaje się
obecny stan Szpitala:
Pawilon I: założony w roku 1892, mieści w sobie — oddział chirurgiczny
i ginekologiczny septyczny. Ilość łóżek 37 — całkowicie
wyposażona sala operacyjna. W roku 1933 powstał oddział wewnętrzny,
Ilość łóżek na tymże oddziale wynosi 49. Oddział ten posiada
elektrokardjograf, przyrząd K rogha. W tym samym roku założono
am bulator jum ogólne i w suterenie kotłownię oraz stolarnię.
Pawilon 11: Rok założenia 1902, Takowy mieści w sobie oddział
chirurgiczny i ginekologiczno-aseptyczny — łóżek 40, oraz całkowicie
wyposażoną salę operacyjną, enterocleaner, dźwig elektryczny.
W roku 1933 urządzono w tym pawilonie szpitalnym oddział położniczy,
wyposażony w 12 łóżek i salę porodową, W suterenie urządzono
kotłownię dla centralnego ogrzewania i magazyny.
Pawilon 111: Rok założenia 1912. xMieści w sobie oddział chirurgiczny
z ortopedycznym. Ilość łóżek 25 — całkowicie wyposażona
sala operacyjna, stół ortopedyczny (,,Kifa ), przenośny ap arat
Roentgena, dźwig elektryczny. W roku 1912 powstał oddział dziecięcy,
wyposażony w 42 łóżka i boksy izolacyjne oraz w erandy. Dalej
obejm uje ten pawilon oddział oczny z 7 łóżkami, poradnię przeciwjagliczą
i salę gimnastyczną.
Pawilon IV: Pow stał w roku 1892, Mieści on w sobie oddział
zakaźny dla duru brzusznego i czerwonki. Łóżek 25, prócz tego 2 łóżka
wodne i boksy izolacyjne.
Pawilon V: Założony w roku 1901, przeznaczono go na od
dział skórny i weneryczny dla kobiet. Ilość łóżek 11. W tym roku
urządzono część oddziału ginekologicznego z 10 łóżkami.
Pawilon VI: Założono go w roku 1910, obejmuje on oddział
zakaźny dla błonicy, z 13 łóżkami. Oddział ten posiada desynfektor
parow y oraz centralne ogrzewanie, W tym pawilonie mieści się również
oddział zakaźny dla płonicy. Ilość łóżek 13.
Pawilon VII: W ybudowany w roku 1931, obejm uje oddział zakaźny
dla gruźlicy. Stan łóżek tego oddziału wynosi 59, W oddziale
znajdują się: podręczny ap arat Roentgena, lam py kwarcowe, sterelizacja
spluwaczek, centralne ogrzewanie, dźwig elektryczny, w erandy,
tarasy.
Dom rezerwowy: Założony w roku 1892. Jest to oddział skórnoweneryczny
męski, jagliczy, oraz część wewnętrznego. Stan łóżek te go
oddziału 16,
Roentgen: Pow stał w roku 1931, obejm uje pracownię roentgenowska
i przyrząd do teranji. Dalej fizykoterapję wyposażoną
w ap arat krótkofalowy, djaterm je, lam py kwarcowe, pantostaty, oraz
oddział dla cystoskopji.
Prosekture założono w roku 1910, zaś rozbudowano ją w r. 1934.
Mieści w sobie laboratoria do badań chemicznych, bakteriologicznych,
hematologicznych i histologicznych, — następnie kaplicę, salę
sekcyjną i muzeum preparatów anatomo-patologicznvch. W yposażoną
jest w najnowsze przyrządy do badań. 2 stoły sekcyjne, m ikroskop
binokularny Zeissa, ponadto 2 mikroskopy i t, d.
Oprócz wymienionych pawilonów istnieją jeszcze budynki: ku chni
centralnej, kotłowni, pralni mechanicznej, kilka budynków m ieszkalnych,
budynek adm inistracyjny, dom dla sióstr-pielęgniarek,
apteka domowa i inne budynki gospodarcze.

[madohora]

CIESZYN ZIMĄ

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

NIE DA SIĘ ZRZUCIĆ WINY ZA WSZYSTKIE ZNISZCZENIA NA CZERWONOARMISTÓW - Wyborcza - 31.01.2020

[madohora]

Ziemia bywa jak twarz ludzka. Jedna zbiedzona, jakby zgryzotq i zmarszczkami pomięta, o wyblakłem spoj rzeniu; inna znowu zamyślona, zamknięta w sobie, nigdy do nikogo nie uśmiecha jąca się; a jeszcze inna bezpłodna i suro wa, jakby w męce umarła. Gdzieindziej znowu hyrna i dumna, na ludzkie mrowie z pogardą patrząca. I jeszcze inna bywa przeróżna, jak przeróżne twarze ludzkie by wają. Ale takiej ziemi, coby uśmiech mło dej dziewczyny przypominała, uśmiech jasny i zamglony - to mało. Tam tylko powstała, gdzie Pan Bóg w chwili jej two rzenia Swemi modremi oczami zapatrzył się w nią i uśmiechnął. Ową ziemią stworzoną z uśmiechu Bo ga są Beskidy i Podbeskidzie śląskie. Kiedy człowiek zabłąka się w jej uro czyska, lub kiedy wyjdzie na jej gronia i zasłucha się — wtedy ucisza się w nim serce, urzeczone zaś oczy lecą w zamyśle niu w daleką dolinę Wisły. Pod spojrzeniem rozkłada się wtedy ogromna przestrzeń kryształem po wierzch napełniona, na kraj świata w słońcu idąca, a gdy oczy zam knąć—pod powiekami wynurza się wtórny jej obraz, a w sercu zaś radość powstaje. I czy w lecie czy w zimie, na wiosnę, czy w jesieni, zawsze spojrzenie ludzkie spotyka jej niezwykłą urodę. I romusi się w niej człowiek po wszystkie cza sy. Wygląda bowiem, jakby kobierzec prze dziwny, boskq dłonią utkany. Pobok Czan- torji—w której śpiący rycerze króla Jana Sobieskiego drzemiq,—a Równicą rozwiera się naścieżaj dolina, a na jej dnie snuje się wą ski, srebrzysty paseczek rzeki Wisły. Wisła uszczy się złotemi plewami w słońcu, prze wija miękko między wzgórzami i kępami, znika na drobną chwilę, polem znowu wy cieknie srebrem lub zgoła ciemnym błę kitem i znika na krańcu ziemi pod niebem. Po jej obu stronach schodzą ze wzgó- rzy łąki, pola i lasy. Jeżeli zejść z groni w tamte doliny i pójść, gdzie oczy poniosą, pobok ścieżyn górskich napotkać można święte źródełka, wyciekające z pod zwalis tych kamieni lub z kępy olbrzymich papro ci. W źródełkach przegląda się słońce, woda zaś jest zimna i zdrowie przynoszą ca, bo gdy ją pijesz — myślisz, że płynne słońce pijesz. Gdy zejdziesz w doliny, mi jasz wsi przeróżne o nazwach od piasto- wego pomyślenia wywodzące się, mijasz ustronia, rozkosz dla źrenic zdziwionych, ze wzgórzy patrzysz i widzisz jak ta ziemia nie spoczywa, lecz płynie w łagodnych, miękkich, obłych ogięciach, że idzie z niej naprzeciwko ciebie słodkie złudzenie, iż ziemia ta naprawdę do dziewczęcego uśmiechu podobna, że w niej cisza i uta jone myślenie o czemś, co radość zgorzk niałemu sercu przynosi.

[madohora]

WISŁA - ŹRÓDŁA BIAŁEJ WISEŁKI

[madohora]

Nie przeżywa sią piękniejszej chwili, jak wtedy, gdy można na nartach wędro wać ośnieżonemi groniami. Zima beskidzka posiada tak bardzo swoisty urok, że czło wiek patrzy zdumiony, niewierzącemi ocza mi, zrozumieć niemogący, że może coś podobnego isinieć na ziemi. I nie wie wtedy, czy płakać z radości, czy się śmiać i krzyczeć pijany urodą zimy beskidzkiej, czy ież mo dlić się najpiękniejszemi słowami, jakie człowiek stworzył, myśląc o Bogu. Takie bowiem cuda można spotkać w Beskidach. A kiedy wkońcu spada się na nartach w dolinę wiślańską, jeden i drugi uświada mia sobie, że przeżył znowu najpiękniejszy dzień w życiu. Beskidy — to jedno wielkie uzdrowisko dla nerwów ludzkich wyczerpanych zawrot- nem tempem fabryk i życia wielkomiej skiego, i dla płuc, zduszonych dymem i cza dem, i dla serca wyjałowionego twardemi warunkami pracy. Wisła zaś — to najdogodniejszy punkt wyjściowy do wszystkich wycieczek gór skich w Beskidy. Aczkolwiek najpóźniej odkryta ze wszystkich współczesnych uzdro wisk polskich, może śmiało pójść w para gon chociażby z taką Krynicą, czy zgoła Zakopanem. Obok komfortu zachodniego cechuje ją urozmaicona przestrzeń dzięki celowemu rozrzuceniu will, pensjonatów i dworków po obszernych stokach gór skich, istnieje możliwość szczodrego korzy stania ze wszystkich cech typowej wsi gór skiej przy równoczesnem zaspokojeniu na wy czek i rozrywek wielkomiejskich. W Wiśle dobrze czuje sie człowiek pragnący życia towarzyskiego jak i człowiek, tęskniący za ciszą i samotnością.

[madohora]

GŁÓWNE TRASY WYCIECZKOWE z podaniem odległości i kolorów znakowania turystycznego opracowane w 1936 roku

Na Stożek z Wisły (Dziechcinki) - znaki zołte ....... ........ I /4 godz. Na Stożek z Wisły (Halamówki) - znaki biało-zielone ............ I /4 *4 Na Górę Baranią z Wisły (do zbiegu Czarnej i Białej Wisełki) IV 4 « Drogą potem wzgłuż Czarnej Wisełki . . 2 „ Do zbiegu Czarnej i Białej Wisełki wzdłuż Białej Wisełki - znaki modre .... 2Vs » Z Czantorji na Stożek - znaki czerwone . 27i ., Ze Stożka na Górą Baranią - znaki czerwone 3 '/i ,. Ze Stożka do Istebnej - znaki biało-zielone 2 Ze Stożka do Jabłonkowa — znaki modre. 1V 4 ,.
Każdy zwiedzający Wisłę nieomieszka uczynić wycieczki dającej się odbyć w ciągu 6 godzin: do zameczku P. Prezydenta R. P., drogą przez Czarne, poczem do sanatorjum dla młodzieży zagrożonej gruźlicą (szczególnie warte zwiedzenia!) — powrót przez Głębce do centrum Wisły. Bliższe dane, dotyczące wycieczek, znajdują się w »Przewodniku po Wiśle« A. Podżorskiego — do nabycia w kioskach gazetowych.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

kościół katolicki z 1865 r., przebudowany i rozbudowany w 1970 r. (ul. Lipowa 7).

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ZOFII NAŁKOWSKIEJ

[madohora]

Toponomastycy nazwę Repty wywodzą od staropolskiego czasownika reptać oznaczającego szemrać, szumieć, co sugeruje związek z przepływającą przez te tereny rzeką Dramą. Istnieje jednak również teoria głosząca pochodzenie nazwy Rept od właścicieli – Reptów. Wówczas byłaby to nazwa rodowa. W alfabetycznym spisie miejscowości z terenu Śląska wydanym w 1830 roku we Wrocławiu przez Johanna Knie miejscowość występuje pod polskimi nazwami Stare Repty i Nowe Repty oraz zgermanizowanymi Alt Repten oraz Neu Repten. Wieś Repty jest również wymieniona w „Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego”.

[madohora]

Zabytkowe obiekty na terenie dzielnicy – a więc takie, które są wpisane do rejestru zabytków, bądź figurują w Gminnej Ewidencji Zabytków Gminy Tarnowskie Góry – pochodzą w większości z XIX oraz I połowy XX wieku. Park (dawny zwierzyniec) oraz kościół świętego Mikołaja wpisane są do rejestru zabytków, natomiast pozostałe zabytki dzielnicy, przeważnie zabytkowe domy mieszkalne zlokalizowane przy ulicy Gliwickiej, Witosa i Żeromskiego, a także Źródełko Młodości przy ul. Waliski figurują w gminnej ewidencjj zabytków. W północno-zachodniej części dzielnicy znajduje się zespół przyrodniczo-krajobrazowy „Park w Reptach i dolina rzeki Dramy” (Park repecki), wpisany do rejestru zabytków (nr rej. A/660/66 z 30 grudnia 1966 roku). Na jego terenie usytuowane są Sztolnia Czarnego Pstrąga (udostępniony do zwiedzania przez turystów fragment Głębokiej Sztolni „Fryderyk”), Górnośląskie Centrum Rehabilitacji „Repty”, Salezjański Ośrodek Szkolno-Wychowawczy, a także stadion klubu TS Tarnowiczanka Stare Tarnowice oraz stary amfiteatr. Na zachodnim skraju dzielnicy i miasta, tuż przy granicy z Ptakowicami znajduje się kościół pw. św. Mikołaja, wzniesiony w latach 1867-1871 w miejscu dawnej, XIII- lub XIV-wiecznej repeckiej świątyni, wpisany do rejestru zabytków (nr rej. A/340/11 z 27 maja 2011 roku).

[madohora]

OGRÓD BIBLIJNY W KOSZĘCINIE

[madohora]

Do Wojkowic Kościelnych możemy dojechać autobusem 635 z Dąbrowy Górniczej Centrum lub z Będzina ulica Kościuszki (przystanek jest przy głównej drodze) autobusem 769

ROZKŁAD JAZDY DLA AUTOBUSU 635

ROZKŁAD JAZDY DLA AUTOBUSU 769

[madohora]

[madohora]

WIDOK NA KOŚCIÓŁ OD DROGI DK 86

[madohora]

[madohora]

Świątynia była wielokrotnie przebudowywana, m.in.
w roku 1618,
1750 i p
o II wojnie światowej.
Od momentu sprowadzenia w 1625 r. przez ks. Marcina Zelbrzykowskiego (lub Zelbrychowicza) obrazu Maryi z Dzieciątkiem Jezus, datowany jest kult maryjny. Potwierdzeniem ciągłości kultu było erygowanie 27 czerwca 1987 r., przez metropolitę częstochowskiego Stanisława Nowaka, sanktuarium Matki Bożej Dobrej Drogi. Po pożarze kościoła w grudniu 1985 r. został on gruntownie odrestaurowany.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

PRZYDROŻNA KAPLICZKA UFUNDOWANA PRZEZ MIESZKAŃCÓW W 2016 ROKU

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

M iasto Cieszyn położone jest około 300 m ponad poziom moi za
i posiada klim at umiarkowany. Ilość opadów atmosferycznych jest
średnia, a przeciętna tem peratura roczna wynosi 15 stopni Celzjusza.
Pow ietrze jest czyste i wolne od pyłu. Doskonałą wodę sprow adza
wodociąg ze stoków Beskidów. Miasto posiada pierw szorzędną kanalizację
i urządzenie wodociągowe. Nadto dysponuje Cieszyn pieiwszorzędnem
i i znanemi szpitalami. Sława tutejszego szpitala śląskiego
sięga daleko poza granice Polski. Cieszyn rozporządza również k ąpielami.
I tak posiada on pierw szorzędną pływalnię m iejską z kąpielami
słoneczno-powietrznemi, dalej łazienki i parówkę nowocześnie
i modnie urządzone. Za zleceniem lekarzy można również koizystać
z kąpieli kwasowo-węglowych. Wkońcu nadmienić należy, że w Cieszynie
ma się również sposobność korzystania z kąpieli elektrycznych.
Streszczając powyższe — można śmiało powiedzieć, że ze
względu na położenie Cieszyna w pobliżu Beskidów — posiadane
urządzenia sanitarne, szpitale, dobrą wodę i kanalizację, 0 1 «z k ąpiele
dopisuje on w zupełności zadaniu letniska 1 uzdrowiska.
Cieszynie są czysto utrzym ane ulice i place, pierw szorzędne
hotele, restauracje i kawiarnie, dalej teatr, kina, oświetlenie elektryczne
i gazowe i t. d. Je st to idealne miejsce wypoczynkowe tak w lecie,
jako też w zimie. Cieszyn jest również środowiskiem turystyki, Miasto
posiada wszelkie dane, by zaszeregować je w poczet miejscowości
klimatycznych. Tu otrzym ać można z łatw ością pokoje, z komfortem
urządzone, a co najw ażniejsze, tanie i czyste. Osoby, przybyw ające
na wypoczynek do Cieszyna, m ają to wszystko do swojej dyspozycji,
co i w innych miejscowościach klimatycznych. Wspomnieć jeszcze n ależy,
że Cieszyn posiada dobre połączenia kolejowe i autobusowe.
W szystkie te dane czynią pobyt tak w lecie, jako też w zimie
przyjem nym i miłym.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

WYSTAWA ZABYTKOWYCH POWOZÓW