OPOLE

[madohora]

Kościół św. Wawrzyńca
Wybudowanie kościoła katolickiego pod wezwaniem św. Wawrzyńca należy datować przed 1290 r., kiedy to odnotowany został pierwszy znany proboszcz strzelecki Mikołaj, również notariusz księcia Bolesława I opolskiego. Kościół i proboszcz administracyjnie podlegali archiprezbiteriatowi w Opolu. Świątynia znajdowała się w obrębie murów miejskich. W I połowie XV w. odnotowujemy fundacje ołtarzy w tym kościele i pojawienie się funkcji ołtarzysty (opiekuna danego ołtarza). Ówcześnie na plebanii urzędowali: proboszcz i jeden wikary.

[madohora]

W połowie XIX w. mieszkało w Strzelcach 6.000 katolików. Od czerwca 1856 r., kiedy proboszczem jest ksiądz Augustyn Bertzik zostają wprowadzone w kościele nabożeństwa majowe. W roku 1863 na parafii do posługi religijnej - oprócz proboszcza - służy 2 kapłanów.

[madohora]

Świątynia jest w stylu neobarokowym. Natomiast ołtarz główny jest w stylu barokowym i został wykonany w 1712 r. przez Jana Kőniga z Wrocławia. W ołtarzu znajdują się rzeźby świętych: Jerzego, Floriana, Michała Archanioła i 2 nieznanych niewiast. W centrum mieści się obraz Matki Boskiej Śnieżnej z Dzieciątkiem w ozdobnej ramie.

[madohora]

W marcu 1926 r. proboszczem w parafii został ks. Karol Lange. Z jego inicjatywy w strzeleckiej świątyni powstają nowe ołtarze boczne. Dotychczasowe organy zostały uzupełnione dodatkowymi piszczałkami. W trakcie II wojny światowej proboszcz nadzorował restaurację malowania wnętrza świątyni.

[madohora]

Powyższe wyposażenie kościoła swoim stylem artystycznym harmonizuje z pozostałym wystrojem świątyni. Wspomnieniem o byłej kaplicy św. Barbary ze starego kościoła - obecnej kaplicy św. Jadwigi - jest ołtarz św. Jadwigi.
Bryła świątyni prezentuje się imponująco. Jej smukła wieża, wraz z wieżą ratuszową i wieżą zamkową, są symbolem miasta.

[madohora]

[madohora]

Opolskie

[madohora]

O zielarzu ze Spóroka i pasterzach-cudotwórcach Górnego Śląska
Pamiętam dobrze opowiadania ciotek o zielarzu ze Spóroka. W niedzielę rano z pociągu wychodziły tłumy i szły ulicą od dworca do domu zielarza. Ludzie przyjeżdżali z daleka. Leczył ich tylko ziołami. Moją mamę jak była dzieckiem też.
But obtarł jej piętę. Wyraźna czerwona smuga zakażenia szła w górę nogi. Zielarz nałożył papkę z ziół i kazał okład zdjąć po kilku dniach. Po zdjęciu okładu po zakażeniu nie było śladu. Pytałam kiedyś rodzinę zielarza, czy ostały się jakieś zapiski z jego wiedzy. Niestety wraz z nim odeszła też wiedza o ziołolecznictwie, przekazywana ustnie z pokolenia na pokolenie.

[madohora]

Syn pasterza z Rudy praktykował swoje lecznictwo w Żernikach koło Gliwic, jednak nie zdobył takiej sławy, jaką mieli jego ojciec i wuj.
W tej samej miejscowości żył również inny uzdrowiciel, znany wśród ludzi jako "wróż” (oryginalna pisownia w języku śląskim), którego specjalnością było "zaklinanie” chorób tarczycy i oczu. Nazywano ten proceder po śląsku "łuska zażegnować”. W tym celu pacjenci musieli zgłaszać się do niego wcześnie przed wschodem słońca, a on zwrócony twarzą na wschód nakładał dłonie na czubek głowy pacjenta, recytowanie zaklęcia i przeprowadzał rytuał.

[madohora]

W latach 90. XIX wieku w Pietrowicach Wielkich w powiecie raciborskim był również "cudotwórca”; chociaż był byłym pasterzem, leczył bardziej na sposób słynnego wtedy "doktora Asta”, zazwyczaj na podstawie badania moczu. Miał wielu pacjentów.

[madohora]

Stosowano także okłady z boczku i rozgrzanej soli kuchennej. Przy zapaleniu opłucnej postępowano następująco: kawałek wędzonego boczku był zapalany, a spadający, płonący tłuszcz zbierano do naczynia z gorącym mlekiem. Mieszankę mleka i spalającego się tłuszczu choremu podawano do picia tak gorącą, jak tylko było to możliwe. To lekarstwo miało pomagać nawet w beznadziejnych przypadkach, gdy pacjent został już uznany przez lekarzy za nieuleczalnego.

[madohora]

Również herbata przygotowana z kwiatostanów owsa lub słomy owsianej działa dobrze w takich przypadkach. W stanach wyczerpania, gruźlicy itp. pasterze zalecają herbatę lub wywar z nasion konopi lub lnu, a także z żyta, jako napój podtrzymujący życie.

[madohora]

Z grzybów jedynie sromotnik smrodliwy ceniony jest jako niezrównany środek leczniczy na dnę moczanową i reumatyzm. Półpasiec leczony jest przez okadzanie dymem z łupin orzecha włoskiego i suszonych płatków kwiatu róży stulistnej

[madohora]

W zależności od pory roku wszystko, co dostępne w lesie i na łące, zbiera się i przynosi na sprzedaż. Wczesną wiosną pojawiają się najpierw zioła do zup. Są to zwykle pierwsze delikatne pędy bluszczyka kurdybanka (Glechoma hederacea L.), który najbujniej i najmięsistszy rośnie przy płocie wiejskim, gdzie wiejskie psy zwykle zostawiają swoje wizytówki, a także podagrycznik pospolity (Aegopodium Podagraria), różne gatunki jasnoty, takie jak Lamium album, L purpureum, L. amplexicaule i L. maculatum. W większych ilościach na rynku pojawiają się żółte kwiaty podbiału pospolitego (Tussilago Farfara L.), znanego środka ludowego na kaszel i ból w klatce piersiowej. Całe sterty skrzypu polnego (Equisetum arvense i E. silvaticum) składane są tutaj i polecane jako niezrównany środek na choroby pęcherza.

[madohora]

Oprócz szkód wyrządzonych przez masowe wyrywanie rzadkich już gatunków roślin, stosowanie tych ziół kupowanych na rynku nie jest pozbawione ryzyka dla chorych, ponieważ zielarki często sprzedają rośliny trujące, takie jak szczwół i blekot, a to jako "kminek polny” i "pietruszkę”. Dlatego zaleca się ostrożność!

[madohora]

W 1359 roku Elżbieta poślubiła Władysława Białego, potomka Konrada Mazowieckiego.
Przyszły mąż, który był księciem kujawskim, zabrał Elżbietę do stolicy swojego księstwa w Gniewkowie.Książę Albert wiązał, jak się wydaje spore nadzieje z tym małżeństwem, o czym przekonuje fakt, że zabiegał o uznanie przyszłych wnuków za swoich sukcesorów.
Niestety zły los przerwał ich wielkie uczucie. 9 marca 1360 roku w niewyjaśnionych okolicznościach córka księcia Alberta zmarła.
Książę Władysław nie mógł znieść tej straty. W akcie rozpaczy postanowił, że już nigdy więcej się nie ożeni, po czym sprzedał swoje ziemie królowi Kazimierzowi III Wielkiemu i wstąpił do zakonu. Pod mnisim kapturem pielgrzymował po świecie, służył w opactwach benedyktyńskich i cysterskich, by ostatecznie ponownie wrócić do kraju i starać się o koronę.

[madohora]

Powierzchnia regionu wynosi 513 km². Jego trzon stanowi wypiętrzenie progu strukturalnego między Toszkiem a Gogolinem, zbudowane z wapieni wieku środkowotriasowego, miejscami przykryte lessem oraz osadami polodowcowymi – glinami i piaskami. Garb ten wznosi się ponad przyległymi obniżeniami o 100–200 m, wsuwając się między Kotlinę Raciborską na południu i Równinę Opolską na północy. Region sąsiaduje też z Pradoliną Wrocławską i Obniżeniem Bojszowa, a na wschodzie łączy się z Garbem Targnogórskim

[madohora]

Jerzy Kondracki w swojej regionalizacji fizycznogeograficznej Polski, kierując się opracowaniem Sylwii Gilewskiej, na podstawie lokalnych różnic w rzeźbie terenu i hipsometrii wyróżnił w obrębie Chełmu cztery mikroregiony – Dział Strzelecki koło Strzelec Opolskich, Górę Świętej Anny koło Leśnicy, Płaskowzgórze Olszowskie koło Olszowy i Pagóry Sarnowskie koło Sarnowa

[madohora]

[madohora]

TRZY DNI UTRUDNIEŃ W PRUDNIKU - Radio Opole - 04.08.2025

[madohora]

Rezerwat został powołany w 1997 roku na powierzchni 68,94 ha. Obecnie podawana wielkość rezerwatu to 68,59 ha

[madohora]

Na terenie rezerwatu wyróżniono trzy zbiorowiska roślinne:
kwaśna buczyna niżowa
żyzna buczyna sudecka
żyzna buczyna niżowa

[madohora]

Przez rezerwat prowadzi ścieżka przyrodniczo-dydaktyczna z Góry Św. Anny do Zalesia Śląskiego.

[madohora]

Rezerwat leży na terenie Nadleśnictwa Strzelce Opolskie. Nadzór sprawuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Opolu. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2016 roku (z późniejszymi zmianami), obszar rezerwatu objęty jest ochroną ścisłą.

[madohora]

Pomiędzy dwoma płatami rezerwatu przebiega szlak turystyczny oraz ścieżka przyrodnicza „Z Góry Św. Anny do Ligoty Dolnej przez Żyrową”

[madohora]

Charakterystyczne są ponad stuletnie buki oraz głębokie wąwozy krasowe przecinające zbocza grzbietu Chełma