TO JEST WĄTEK DLA ZWIERZĄTEK

[madohora]

Moja ciocia, proszę pana
Hodowała szpice w domu
Wychodziła z nim z rana
Czasem nawet po kryjomu

Chociaż mała to jest psina
Lecz charakter ma nie powiem
Psoty, przecież nie jej wina
Gdy wolności czuje powiew

[madohora]

Zdecydowana większość dzisiejszych szpiców prawdopodobnie wywodzi się od psa północnego, który zamieszkiwał około 20 tys. lat temu północne obszary Eurazji, a pochodził od wilka arktycznego. Niewielka część szpiców ma cechy wskazujące na pochodzenie od dingo, który z kolei wywodzi się od wilka azjatyckiego. Dotyczy to zwłaszcza rasy basenji z Azji Mniejszej oraz niektórych łajek z południowo-wschodniej Azji. Często do szpiców zalicza się jedynie rasy pochodzące od psa północnego.

[madohora]

Szpice są psami niezależnymi i samodzielnymi, o mocnym charakterze. Są przyjaźnie nastawione do człowieka, inteligentne, łatwo się uczą, ale nie wykazują nadzwyczajnego posłuszeństwa. Ich żywy temperament objawia się w postaci dużej pobudliwości, ruchliwości i częstego szczekania.

[madohora]

Moja śp.ciocia miała szpice, zawsze śnieżnobiałe. Ale pieskom daleko było to potulnych, miały zdecydowane i mocne charakterki. Trzeba było do nich dobrej ręki. Ale ciocia miała doświadczenie, bo kiedyś sama je hodowała a pod koniec życia miała zawsze dwa w domu.

[madohora]

[madohora]

Pies silny o żywym usposobieniu. Jego charakterystycznymi cechami są odwaga, której towarzyszy spokój i przezorność, wierność wobec swego pana. Narządy zmysłów bardzo dobrze rozwinięte. Inteligencja, niezależność, siła i wytrwałość, odporność na zmiany pogody i choroby sprawiają, iż jest to pies służbowy, przeznaczony do ciężkiej, wymagającej wytrzymałości pracy.

[madohora]

Konieczność systematycznego trymowania sierści.

[madohora]

głowa jest mocna, wydłużona, zwężająca się stopniowo od oczu do wierzchołka nosa. Kufa ma kształt umiarkowanie ściętego klina
oczy są ciemnej barwy, owalne
uszy są wysoko osadzone, w kształcie litery "V", załamane (dawniej kopiowane)
tułów jest zwarty, klatka piersiowa umiarkowanie szeroka, owalna w przekroju. Grzbiet krótki opada ku tyłowi.
ogon osadzony wysoko (dawniej kopiowany)

[madohora]

Zdecydowany temperament, nie wykluczający zimnej krwi i ostrożności, upodobanie do zabaw. Jest przywiązany do swego pana i akceptuje dzieci, jak najbardziej nadaje się na psa rodzinnego. Potrzebuje sporo ruchu, w innym wypadku może mieć skłonności do niszczenia w domu. Jest szczekliwy, ale czujny. Inteligentny i uważny, łatwo się uczy. Jest wytrzymały i odporny na wahania temperatury oraz choroby.

[madohora]

Sznaucer miniaturowy wywodzi się od małych psów o szorstkim owłosieniu, których używano do stróżowania przy gospodarstwach wiejskich na południu Niemiec i w Szwajcarii już w XIX wieku. Wówczas pies ten nazywany był szorstkowłosym pinczerem karłowatym. Ten typ psa odznaczał się dużą czujnością i skutecznością w tępieniu gryzoni. W XIX wieku sznaucery miniaturowe i affenpinczery były traktowane jako jedna rasa. Jednak affenpinczer ma cechy psa karłowatego, które u sznaucera miniaturowego nie powinny występować. Do rozdzielenia tych dwóch ras przyczynił się kynolog Josef Berta. Był on przeciwnikiem pinczerów małpich, o których mówił jako o "kreaturach o ułomnym ciele". Gdy w 1897 roku na wystawie w Erfurcie miał przystąpić do ich oceniania, po raz pierwszy zaświtała mu myśl, by - jak napisał w roku 1931 - "stworzyć miniaturową formę sznaucera" ze "zbieraniny, jaką określa się mianem pinczera małpiego". Ostatecznie wysiłki Berty doprowadziły jednak nie do wyeliminowania pinczerów małpich, lecz do powstania nowej rasy: od roku 1899 na wystawach osobno oceniano pinczera małpiego oraz miniaturowego pinczera szorstkowłosego, to jest dzisiejszego sznaucera miniaturowego.

[madohora]

Sznaucery miniaturowe są odporne na warunki pogodowe i wiele chorób. Rzadko występują u nich także choroby wrodzone, mają jednak skłonność do alergii pokarmowych. Niewłaściwy sposób odżywiania może powodować dolegliwości skórne lub problemy z trzustką. Sznaucer miniaturowy wymaga regularnego szczotkowania i trymowania. Długość życia: 12 do 15 lat

[madohora]

BULDOG ANGIELSKI

O pochodzeniu buldoga nie posiadamy żadnych ścisłych wiadomości. Wszystkie dociekania i wywody kinologów, mające na celu wyświetlenie tej sprawy ,nie wychodzą poza granice hipotez. Niektórzy kinologowie sądzą ,że buldog angielski wywodzi się od starego psa brytyjskiego, którego ówcześni wyspiarze bretońscy używali w wal kach z kohortami rzymskich najeźdźców. Inna wersja głosi, że bul dog został sprowadzony do Brytanji przez Rzymian, którzy go w swej rzymskiej ojczyźnie używali na arenach do walki z bykami. Jest jeszcze inna hipoteza, która głosi, że protoplasty buldoga należy się doszukiwać we wzbudzającym grozę starohiszpańskim bul dogu którego bliskim krewnym, jest również dog z Bordeaux. Niektórzy niemieccy kinologowie uważają niemieckiego boksera za starszą odmianę dzisiejszego buldoga. Najprawdziwszą będzie jednak ta hipoteza, iż tak mastiff, jak buldog, tworzyły niegdyś wspólną rodzinę, różniącą się jedynie wzro stem, której pokrewne wspólne cechy zatarły się z biegiem czasu, wskutek odmiennych warunków życiowych. Buldog wywodzi swą nazwę od angielskiego buli — byk i dog — pies, z czego wynika, że był on używany narówni z mastiffem do swe go czasu modnych w Anglji walk z bykami, która to moda dotarła z Rzymu przez Hiszpanję na wyspy brytyjskie. Z ryciny, przedstawiającej angielskiego buldoga z roku 1789 wi dzimy, że różni się on wielce od swych dzisiejszych potomków. Pierwszy buldog zarejestrowany w angielskim kennel klubie ukazał się na wystawie psów w Londynie w roku 1864, nazywał się „Adam“, ważył 30 funtów i od niego wywodzą się dalsze szampjony tej rasy.

[madohora]

Buldog angielski – rasa psa zaliczana do grupy molosów, wyhodowana w XVIII wieku w Anglii, użytkowana jako pies do towarzystwa i odstraszający. Typ dogowaty

[madohora]

Dość duży, masywny pies, o skróconej kufie, z małą fałdą nosową, i wysuniętej trufli nosowej poza linię fałdy. Z natury odważny, ciekawski, otwarty, choć wygląd może wydawać się groźny, z natury buldogi są łagodne i przyjacielskie wobec ludzi i innych zwierząt.

[madohora]

Buldog angielski jest psem wesołym, z natury łagodnym, spokojnym i kochającym właściciela. Zdarzają się jednak osobniki pobudliwe i nerwowe. Bywa on również wyjątkowo cierpliwy i kochającym dzieci psem domowym, niestety dość często nie zdającym sobie sprawy ze swojej siły i masy. Są czujne, nie wymagają zbyt dużo ruchu i z reguły nie są hałaśliwe. Bywają dominujące i wymagające stanowczego traktowania ze strony właściciela, jednak nie może być to bicie czy szarpanie, ponieważ na agresję bez wahania buldog odpowie agresją.

[madohora]

W 2016 roku Brytyjskie Stowarzyszenie Weterynaryjne opublikowało list otwarty, w którym zaapelowało, aby ze względu na obciążenia chorobami nie podejmować pochopnie decyzji o zakupie psów tej rasy.

[madohora]

[madohora]

Włos jest krótki, twardy, lśniący i przylegający do skóry.

[madohora]

Pies obronny. Boksery używane są również w ratownictwie, w dogoterapii oraz jako psy policyjne. Zgodnie z klasyfikacją amerykańską należy do grupy psów pracujących

[madohora]

[madohora]

W Polsce amerykański pit bull terrier został ujęty w wykazie ras psów uznawanych za agresywne.

[madohora]

Hans Rāber powołując się na kilku autorów przypuszcza, że miejscem powstania psów terierowatych są Wyspy Brytyjskie, a większość odmian tych psów pochodzi od popularnego w dawnej Anglii pinczera wiejskiego szorstkowłosego i krótkowłosego (E.Hauck). Słowo terier figurowało już w języku staroangielskim i pojawia się w książce dotyczącej ras psów występujących w XV wieku. Autorem tej pozycji jest przeorysza z klasztoru Sopwell – Juliane Berners. Opisuje ona w niej grupę psów zaliczanych do norowców, określonych mianem teroures.

[madohora]

Obecnie większość ras zaliczana do terierów pełni funkcje towarzyskie oraz reprezentacyjne (West Highland white terrier, irish soft coated wheaten terrier), jednak niektóre dalej są wykorzystywane w pierwotnych, myśliwskich funkcjach, tak jak na przykład niemiecki terier myśliwski.

[madohora]

Rasa ta powstała w drugiej połowie XIX wieku ze skrzyżowania otterhounda z wymarłym już czarnym i podpalanym terierem. Początkowo nazywała się waterside terrier, później – bingley terrier, a w końcu zmieniono jej nazwę na obecną, pochodzącą od doliny rzeki Aire w hrabstwie Yorkshire. Dokładnie nie wiadomo jakich ras psów użyto podczas tworzenia airedale terrierów, ale najczęściej wymienia się: otterhounda, black and tan terriera, collie oraz wiele różnych ras terierów.

[madohora]

Wymagane jest doskonałe ukątowanie kończyn oraz ich doskonały ruch. Airedale terrier prowadzi w akcji równoległe kończyny wyrzucając je daleko ku przodowi. Jego kłus jest rytmiczny i płynny, a krok odpowiednio długi, choć – jako terier – jest typowym galopenem. Uszy airedale t. nie mogą być ciężkie, "ogarowate", ale rażą także uszy zbyt lekkie, "foksterierowate". Są to małe trójkąty z wyraźną krawędzią załamania. Oczy są małe, ciemne i bystre.