Piramidka

[madohora]

[madohora]

Okrzyk zachwytu

[madohora]

Imię pochodzenia germańskiego od słowa kruk

[madohora]

Roślina strączkowa

[madohora]

[balzack]

OCH

[balzack]

ROCH

[balzack]

GROCH

[balzack]

[madohora]

adoracja [łac.],
cześć, uwielbienie, zachwyt.

[madohora]

Krzyczy Roch
A gdzie groch

[madohora]

Roch – imię męskie pochodzenia germańskiego, może pochodzić od germańskiego hrok – kruk, wrona. Staro-wysoko-niemiecki rdzeń Roho – „surowy” występował w germańskich imionach dwuczłonowych np. Rochbert, Rochold, Rochwin, Rochwald, których imię to może być skróceniem, lub osobnym utworzonym od staro-wysoko-niemieckiego Rochon – „krzyczeć, wydawać okrzyk wojenny”. W Polsce imię to jest znane co najmniej od XV wieku, przy czym należy pamiętać, że było imię germańskie oraz rodzime skrócenie (jak Koch) od słowiańskich imion dwuczłonowych na Ro-, Rod- np. Rodsław. Rocha spieszczano na Roszek, Roszko.

[madohora]

Krzyczę och!
Kipi groch

[madohora]

Roch, germ. hroc ‘spokój’; skand. hrokr ‘silny, dzielny’,
ur. ok. 1295(?), Montpellier (Langwedocja), zm. 1327(?) lub 1378(?), tamże,
święty, pielgrzym.

[madohora]

Dane o jego życiu pochodzą najczęściej z legend hagiograficznych. Po wczesnej stracie rodziców Roch rozdał majątek ubogim, wstąpił do III zakonu św. Franciszka i udał się w pielgrzymkę do Rzymu. Nie dotarł tam jednak, gdyż po drodze w miasteczku Acquapendente zastał epidemię dżumy, „czarnej śmierci”. Zatrzymał się tam i niósł pomoc zarażonym, a jego liczne uzdrowienia zjednały mu rzesze wielbicieli. Roch uciekł jednak przed nimi do Rzymu, gdzie również opiekował się chorymi i ubogimi. Gdy wędrował z powrotem, sam zachorował i był bliski śmierci. By nie zarażać innych, ukrył się w pobliskim lesie. Według podania wytropił go tam pies, który przynosił mu codziennie świeży chleb. Wówczas to pielgrzym miał też zostać cudownie uzdrowiony przez anioła. W dalszej drodze, w okolicy jeziora Maggiore, w miasteczku Angera, Roch został schwytany przez żołnierzy i oskarżony o szpiegostwo. Osadzono go w więzieniu, gdzie zmarł po kilku latach. Mieszkańcy miasteczka pochowali go w parafialnym kościele, a wiele lat później jego relikwie przeniesiono do Wenecji. Jego kult zaczął się szerzyć w 1. połowie XV w. i pod koniec stulecia Roch był znany niemal w całej Europie. Z czasem zaliczono go do grona czternastu wspomożycieli. Patron miast: Montpellier, Parma, Wenecja, Suwałki, a także chorych, aptekarzy, lekarzy (chirurgów), szpitali (zwłaszcza zakaźnych) oraz brukarzy, ogrodników, stolarzy, więźniów, grabarzy; orędownik w czasie epidemii, w chorobach nóg, zakażeniach, wściekliźnie i w innych nieszczęściach. W sztuce przedstawiany w stroju pielgrzyma, wsparty na kiju pielgrzymim, czasem z aniołem lub w towarzystwie uzdrowionych trędowatych, z bukłakiem na wodę, torbą podróżną i z psem, niosącym chleb w pysku. Święto: 16 VIII.

[madohora]

Idź stąd Rochu
Nie mam grochu

[madohora]

Siedzisz tutaj cały czas
Jest kapusta. Po co kwas?

[madohora]

groch, Pisum,
rodzaj z rodziny bobowatych (motylkowatych);
6–7 gat. (w zależności od systematyki) jednorocznych roślin zielnych o wiotkich łodygach, występujących dziko w obszarze śródziemnomor., Azji Mniejszej i na Zakaukaziu; liście pierzastozłożone; owocem jest strąk; jedną z najstarszych roślin uprawnych jest groch zwyczajny, P. sativum (jego nasiona znajdowano w wykopaliskach z epoki kamienia i brązu); łodyga lekko kanciasta z wąsami czepnymi; przylistki bez plam, kwiaty duże białe; obecnie rozpowszechniony na obszarach klimatu umiarkowanego w wielu odmianach: do zbioru na zielono (konserwy, mrożonki, na susz), dla jadalnych nasion (groch łuskowy, z wyściółką pergaminową strąków) lub dla całych strąków (groch cukrowy, bez wewn. wyściółki); odmiany różnią się m.in.: wysokością (karłowe, średniowysokie, tyczne — ponad 1,5 m wys.), barwą, wielkością i kształtem nasion oraz strąków; nasiona grochu zwyczajnego mają dużą wartość energ. i odżywczą; w stanie świeżym zawierają przeciętnie 75% wody, 7% białka, 11% cukrów, 0,4% tłuszczu, związki żelaza, fosforu, wit. z grupy B, wit. C, PP, prowit. A. i in.; w suchych nasionach jest do 34% białka i do 60% cukrów (gł. skrobia); w zależności od odmiany i warunków uprawy plon zielonych strąków wynosi 6–15 t z ha, plon nasion 2–6 t z ha; groch zwyczajny jest cenną rośliną w płodozmianie (poprawia strukturę gleby), użytkowany też bywa na paszę (grochowiny). Jako roślina pastewna powszechnie jest uprawiany groch błękitnopurpurowy (peluszka).

[madohora]

Groch (Pisum L.) – rodzaj roślin jednorocznych z rodziny bobowatych. Obejmuje według różnych źródeł od 2 do 7 gatunków. Ze względu na zagnieżdżenie w obrębie rodzaju groszek Lathyrus bywa do niego włączany.

[madohora]