Duchy i dynie czyli Hallowen

[madohora]

PALUCHY WIEDŹMY

2 jajka, temp. pokojowa
¼ łyżeczki ekstraktu z wanilii
120 g masła, temp. pokojowa
½ szklanki cukru pudru
5 łyżek cukru drobnego do wypieków
szczypta soli
1 2/3 szklanki mąki tortowej
ok. 150 g całych migdałów
lukier czerwony w pisaku np. Dr Oetker

Migdały zalewamy wrzątkiem i zostawiamy na 10 min. Po tym czasie ściągamy skórkę i przekrawamy na pół.
Oddzielamy białko od żółtka z jednego jajka. Białko później posłuży nam do posmarowania wierzchu paluchów. W miseczce łączymy żółtko razem z całym jajkiem oraz ekstraktem z wanilii.
W oddzielnej miseczce za pomocą miksera łączymy masło razem z cukrem pudrem, cukrem drobnym oraz solą. Następnie dodajemy wymieszane jajka z wanilią i miksujemy przez ok. 2 minuty. Mąkę przesiewamy i dodajemy do masy. Powstałe ciasto owijamy w folię spożywczą, wkładamy do lodówki na pół godziny lub całą noc.
Ciasto po schłodzeniu dzielimy na dwie części. Jedną część wkładamy ponownie do lodówki, natomiast z drugiej formujemy paluchy.
Stolnicę lekko podsypujemy mąką, odrywamy niewielką część ciasta i formujemy wałeczek, który powinien być odrobinę chudszy i krótszy od naszych palców. Za pomocą małego nożyka wykonujemy wcięcia w dwóch miejscach. Bliżej paznokcia dwa, natomiast ok. cm dalej trzy wcięcia ( odwzorowanie zgięć ). Następnie za pomocą dwóch palców dosyć mocno ściskamy ciasto pomiędzy wcięciami, tworząc kształt palca. W miejscu paznokcia umieszczamy połówkę migdała lekko zamoczoną w białku, aby nie odpadł podczas pieczenia i dosyć mocno dociskamy.
Tak powstały paluch przekładamy na blaszkę wyłożona papierem do pieczenia. Wszystkie uformowane paluchy smarujemy białkiem. Pieczemy w temp. 200 C przez 10 min. Po ostudzeniu miejsce skórek przy paznokciu pokrywamy czerwonym lukrem.

[madohora]

STRASZNY DESER

Na 8-10 porcji
Jogurt naturalny - 800g
Czekolada mleczna - 300g
Herbatniki - 8-10 sztuk
Pisak czekoladowy (do dekoracji)
Biszkopt (imitujący ziemię):
Mąka pszenna - 90g
Mąka ziemniaczana - 40g
Jajka - 4szt
Cukier - 80g
Proszek do pieczenia - 1 łyżka
Kakao (ja użyłam czarnego) - 2 łyżki
Bezowe duszki:
Biało jaja - 2szt
Cukier - 100g
Maka ziemniaczana - 1 łyżeczka
Ocet - 1 łyżeczka

Czekoladę mleczną roztapiamy w kąpieli wodnej. Dodajemy jogurt naturalny i bardzo dokładnie mieszamy. Wylewamy masę do miseczek i wstawiamy do lodówki.
Teraz ziemia, czyli biszkopt. Biszkopt robiłam na połowie blaszki 25x35cm.
Białka jaj z odrobiną ubijamy na sztywną pianę. Żółtka ucieramy z resztą cukru. Do żółtek dodajemy mąki, kakao i proszek, mieszamy. Na końcu łączymy z pianą z białek i delikatnie mieszamy. Wykładamy do natłuszczonej formy.
Pieczemy w 180 stopniach 25 minut. Po ostudzeniu rozdrabniamy (ja robiłam to w rozdrabniaczu do blendera).
Duszki bezowe:
Białka ubijamy na sztywną pianę. Zaczynamy od małych obrotów i dochodzimy do największych. Dodajemy partiami cukier (następna partia, kiedy poprzednia całkowicie się rozpuści). Z ostatnią porcją cukru dodajemy mąkę ziemniaczaną i ocet.
Na papierze do pieczenia układamy łyżką bezy w kształt duszków.
Pieczemy w 100 stopniach przez 100 minut. Studzimy w otwartym piekarniku. Po całkowitym ostudzeniu dekorujemy je czekoladowym pisakiem.
Na herbatnikach pisakiem dekorujemy napisy.
Na schłodzony deser wykładamy 2 łyżki pokruszonego ciasta, grób z herbatnika i duszki. Podajemy od razu.

[madohora]

STRASZNY PĄCZ

syrop grenadyna 750 ml
wódka 3/4 l
sprite 3 l
2 puszki liczi po 255 g owoców
borówki amerykańskie
1 rękawiczka lateksowa + woda

Rękawiczkę napełnić wodą, zawiązać i włożyć do zamrażalki na kilka godzin. Potem rozerwij rękawiczkę.
Do środka każdej liczi włożyć borówkę.
Do dużej miski wlać grenadynę, wódkę i sprite, następnie włożyć liczi.
Teraz umieścić dłoń z lodem.
Podajemy ze słomką.

[madohora]

STRASZNE KANAPKI

Chleb tostowy- 1 szt.
twarożek kanapkowy- 40 dag
Czosnek- 3 ząbki
pesto czerwone- 1 słoiczek
Oliwki czarne- 1 słoik
Natka pietruszki- pęczek
Sól
Pieprz
Cukier

Twaróg wymieszaj z czosnkiem przeciśniętym przez praskę. Dopraw do smaku solą, pieprzem i cukrem. 3 kromki chleba ułóż jedną na drugą. Za pomocą noża usuń skórki. Posmaruj kromki chleba tak, żeby po złożeniu powstały kolejno warstwy chleb, twaróg, pesto, chleb, twaróg, pesto, chleb, twaróg. Kanapki przekrój na pół tak, żeby powstały dwa podłóżne prostokąty. Oliwki przekrój na pół- będą to korpusy pająków. Kilka połówek pokrój w cienkie paski, to będą nóżki. Oczka namaluj pesto przy pomocy wykałaczki. Wierzch kanapki ozdób natką pietruszki.

[madohora]

STRASZNE CIASTO

biszkopt czekoladowy:
Mleko- 1/2 szklanki
czekolada gorzka- 1/2 tabliczki
Kakao- 1/2 szklanki
mąka- 1 szklanka
Proszek do pieczenia- 1/2 łyżeczki
Soda oczyszczona- 1/2 łyżeczki
Jajko- 1 szt.
Cukier- 1/2 szklanki
Olej rzepakowy- 1/4 szklanki
Śmietana kwaśna- 1/2 szklanki
biszkopt szpinakowy:
Szpinak rozdrobniony mrożony- 25 dag
Jajko- 2 szt.
Olej rzepakowy- 1/2 szklanki
Mąka krupczatka- 1 szklanka
Cukier- 1 niecala szklanka
Proszek do pieczenia- 1 łyżeczka
krem twarogowy:
twaróg mielony- 50 dag
śmietana 30 %- 500 ml
śnieżka- 1 opakowanie
Cukier puder- 2 łyżki
galaretka o smaku cytrynowym- 2 opakowania
ponadto:
żelowe gałki oczne- kilka sztuk

Biszkopt czekoladowy: Mleko podgrzej, rozpuść w nim połamaną czekoladę. Wystudź. Sypkie składniki wymieszaj (mąkę, kakao, proszek do pieczenia, sodę i kakao). Jajko ubij mikserem z cukrem na puszystą masę. Dodawaj powoli śmietanę i olej. Dodaj rozpuszczoną czekoladę i sypkie składniki. Ciasto wylej do formy (tortownica 26 cm) wyłożonej papierem do pieczenia. Piecz przez 30 minut w 180 stopniach C.
Biszkopt szpinakowy: Szpinak podgrzewaj na patelni do czasu aż woda odparuje. Jajka utrzyj mikserem z cukrem. Powoli dodawaj olej, mąkę wymieszaną z proszkiem do pieczenia. Na samym końcu dodaj szpinak. Wymieszaj łyżką. Piecz przez 40 minut w 180 stopniach C.
Krem: Galaretki rozpuść w szklance wody i wystudź. Kremówkę ubij na sztywno. Pod koniec ubijania dodaj cukier i śnieżkę. Porcjami dodawaj twaróg. Wymieszaj z chłodną galaretką.
Każdy z biszkoptów przekrój na dwie części- powstaną 4 blaty. Ułóż kolejno biszkopt czekoladowy, masa, biszkopt szpinakowy, masa, biszkopt czekoladowy, masa, poruszony biszkopt szpinakowy. Ciasto ozdób żelkami. Przechowuj w lodówce.

[madohora]

Halloween obchodzi się w wigilię Wszystkich Świętych, czyli 31 października. Nazwa tego wydarzenia jest bowiem skrótem od All Hallows' Eve, czyli dosłownie wigilii Wszystkich Świętych.

[madohora]

Chociaż Halloween wypada co roku 31 października, to wiele osób obchodzi go w innym dniu. Powód jest bardzo prozaiczny - wieczorne imprezy i spotkania ze znajomymi, kiedy następnego dnia trzeba iść do pracy, nie sprzyjają zabawie. Z tego powodu wiele osób organizuje tematyczne zabawy w dniach poprzedzających, np. we wcześniejszy weekend.

[madohora]

[madohora]

Nazwa wywodzi się od słowa Bóg/bóg/bogini. Z czasem w wierzeniach ludowych pojęcie boginki zostało zastąpione zapożyczonym terminem rusałka, zaczęto też utożsamiać je ze strzygami, dziwożonami, topielicami, mamunami. Według teorii Henryka Łowmiańskiego było to spowodowane ewolucją archaicznego terminu, który pierwotnie stanowił ogólne określenie demonów żeńskich

[madohora]

Te rozmaite opisy wyglądu i zachowań boginek mają dużo wskazań na zapisy folklorystyczne dotyczące zarówno dziwożon, jak i rusałek.

[madohora]

▪️boginki pojawiają się w parach wraz z towarzyszącym im mężczyzną w rogatej czapce: grupa ta wchodzi i uderza matkę w twarz albo bije się z nimi, po czym zabiera zdrowe (nieochrzczone) dziecko i zostawia dziecko chude, krzykliwe

[madohora]

Boginki również płoszyły konie przy wodopoju i bydło na polu, niszczyły też sieci rybackie

[madohora]

▪️według Krakowiaków i Hucułów, podmienione dziecko należało zanieść na granicę (wsi/pola/dróg itp.), następnie obić je, by głośno płakało i odwrócić się. Wierzono, że boginki litując się nad losem swojego dziecka, zabiorą je i zostawią na miejscu ukradzione wcześniej dziecko ludzkie

[madohora]

▪️podmienione dziecko należało obić rózgą na śmietniku, dodatkowo pojąc je wodą ze skorupki jajka, by przywołać boginkę

[madohora]

Mężyk, mały mąż, mały człowiek, mały mężczyzna – demon rodzaju męskiego występujący w wierzeniach ludu pomorskiego, groźny dla kobiet w połogu, podmieniający lub porywający niemowlęta. Odpowiednik żeńskich dziwożon, mamun, sybieli, boginek.

[madohora]

[madohora]

Nimfy nie stanowiły grupy jednorodnej. Dzieliły się na różne grupy w zależności od miejsca zamieszkania: nimfy wodne nazywano najadami, leśne driadami, drzewne hamadriadami, górskie oreadami, a łąkowe lejmoniadami. W mitologii występują także alseidy, meliady, Nereidy, Okeanidy, syreny i Atlantydy (Hesperydy, Hiady oraz Plejady).

[madohora]

Najbardziej znanymi nimfami były: Dafne, Echo i Kalipso. W wiekach późniejszych nimfy stały się częstym tematem wierszy i dramatów. Od ich nazwy wywodzą się terminy nimfomania, nimfetka i nimfofilia.

[madohora]

[madohora]

Jedna z opowieści o Ondynie, wzorowanej na podaniach słowiańskich była tematem opery Undine E.T.A. Hoffmanna. Była to pierwsza opera romantyczna. Na tej wzorowana była „Rusałka”, opera Antonína Dvořáka i inne słowiańskie opery. Motyw ondyny-rusałki był zastosowany też na początku polskiego romantyzmu przez Adama Mickiewicza w balladach Świteź, Świtezianka, Rybka i innych. Dwie pierwsze ballady opisać miał Fryderyk Chopin w dwóch pierwszych swoich balladach (g-moll, F-dur). W Świteziance powielany jest nawet motyw śmierci, jaką z powodu zdrady zadaje Ondyna kochankom. Ondynami - rusałkami są też niektóre postacie Balladyny Juliusza Słowackiego. Stanisław Moniuszko skomponował kantatę Wundyny (Nijoła) na podstawie poematu Anafielas Józefa Ignacego Kraszewskiego, inspirowanego mitologią litewską. Istnieje także balet „Ondine” z muzyką Hansa Wernera Henze'a, w choreografii sir Fredericka Ashtona.

[madohora]

Rusałka – w religii Słowian demoniczna istota zamieszkująca lasy, pola i zbiorniki wodne.

[madohora]

Rusałki mogły być leśne lub wodne. Ukazywały się zazwyczaj jako piękne, nagie dziewczęta z rozpuszczonymi, długimi włosami. Rzadziej objawiały się jako stare i odrażające kobiety - np. kozytki/kazytki na Podlasiu, czyli dusze utopionych starych kobiet, które jednak nie zwabiały ludzi, a jedynie prały chusty na brzegu zbiorników wodnych, która to czynność była charakterystyczna dla opisów boginek. Według wierzeń z zapisów etnograficznych, rusałki zwykle były nagie (wschodnia i południowa Białoruś, czasem Małopolska) lub ubrane (Małopolska, część Bułgarii)

[madohora]

Spotykało się rozróżnienie w wyglądzie rusałekː leśne miały być bardziej kobiece i o czarnych włosach, te wodne natomiast bardziej dziewczęce i o złotych włosach. Gdy zwabiony człowiek zbliżył się, kolor włosów demonów okazywał się zielony, a piękne twarze wykrzywione.

[madohora]

Stado – święto słowiańskie, wywodzące się z czasów przedchrześcijańskich, najprawdopodobniej związane z kultem płodności. Jego pozostałością w kulturze ludowej są Zielone Świątki. Współcześnie obchodzone w Polsce przez rodzimowierców słowiańskich.

[madohora]

Od roku 2016 polskie środowisko rodzimowiercze, skupione w ramach Konfederacji Rodzimowierczej, organizuje ogólnopolskie obchody święta, zrekonstruowanego do rodzimowierczej formy na podstawie kwerend archiwalnych, etnograficznych i folklorystycznych. W 2016 roku obrzęd na Stadzie poprowadziło 11 żerców, co czyniło je największym świętem w dotychczasowej historii rodzimowierstwa w Polsce.

[madohora]

Miawka, majka, mauka, mawka, nawka, nejka, niauka, niawka, śpiewnica, tanecznica, wyniwka – ukraiński i łemkowski demon polny, odpowiedniczka rusałki przedstawiana w postaci uroczej, młodej kobiety, niebezpiecznej dla ludzi, wabiącej przechodniów w ustronne miejsca, by załaskotać ich na śmierć.

[madohora]

[madohora]

Wobec ludzi wiły były nader kapryśne. Zdarzało się, że pomagały młodym mężczyznom zawrzeć małżeństwo, ostrzegały przed gradobiciem, pomagały potrzebującym rolnikom czy przepowiadały przyszłość, jednak rozgniewane potrafiły same zniszczyć pola, wywołując opady gradu, wichurę albo suszę. Bywało także, że wiły zatańcowywały na śmierć napotkanych mężczyzn, oślepiały ich lub doprowadzały do szaleństwa, sprowadzając na nich żądze niemożliwe do zaspokojenia.

[madohora]

[madohora]

Głównym jej zajęciem było szycie sukien. Czyniła je z płatków śniegu, kropel rosy, strzępów obłoków, mgieł, nici pająków i ozdabiała je różnymi przedmiotami.

[madohora]

Posiadała kobiecą postać, zamieszkiwała zbiorniki wodne – głównie brody i płycizny. Strzegła te miejsca przed człowiekiem.

[madohora]

Przybierała kobiecą postać. Jej siedziba znajdowała się w niedostępnych miejscach górskich.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Umieszczamy dynię na płaskim podłożu, tak aby stała stabilnie (będzie to jej pozycja docelowa). Najpierw na górze dyni wycinamy okrągłą „czapeczkę". Należy zrobić to pod kątem, tak żeby po wybraniu z dyni miąższu, móc nałożyć wyciętą wcześniej „czapeczkę”, tak by nie wpadała do środka. Jest to więc bardzo ważne. Oczyszczamy dynię i czapeczkę z miąższu i pestek. Robimy to dłońmi, można użyć też łyżki i pomagać sobie w razie potrzeby nożem.

[madohora]

Samodiwa, samowiła, wiła – demon folkloru bułgarskiego, podobny do wił i jud, pokrewny rusałkom.

[madohora]

Samodiwy pojawiały się także jako pracujące kobiety przy zbiorach, wspierały młode małżeństwa z dziećmi. W większości przypadków były jednak nieprzyjazne dla ludzi – wstrzymywały źródła, stawiały przynęty na pasterzy, których zabijały, ponieważ niszczyli oni ich polany, porywały ładne dziewczyny i narzeczonych lub przysparzały im problemów z zawiści i złośliwości

[madohora]

Samodiwy bratały się z junakami, którzy byli dla nich dobrzy. Tworzyły z nimi sojusze, a nawet rodziły dzieci. Królewicz Marko był urodzony przez samodiwę

[madohora]

Junak (bułg. Юнак) – pojęcie charakterystyczne dla Słowian południowych powstałe w bułgarskim eposie, oznaczające wielkiego bohatera i mistrza; młodego odważnego mężczyznę, mającego nadludzką siłę i zdolności nadprzyrodzone. Wśród junaków znajdują się m.in.: Biłczin junak, Eliasz, Królewicz Marko, Momcził junak, Lekë Dukagjini, Vukašin Mrnjavčević

[madohora]

Według siedemnastowiecznego raguskiego historyka Mavro Orbina, ojcem był Mrnjava (Mrnjan) był pomniejszym szlachcicem z Zahumlje, synowie Wukaszyn i Ugliesza urodzili się w Liwnie w zachodniej Bośni. Większość informacji o nim pochodzi z historii ustnych, ale raguski dokument z 1280 r. mówi, że Mrnjan był szlahcicem z Trebinje, miasta w Trawunii, niedaleko Zahumlje. Ten sam Mrnjan jest wymieniony jako podskarbi królowej Helen d'Anjou (Matki króla Milutina) w 1289 r. Po tym jak Zahumlje zostało anektowane w 1326 r. przez Bośnię, rodzina Mrnjana mogła przenieść się do Liwna. Możliwe, że rodzina wspierała Cara Duszana w jego inwazji na Bośnię w 1350 r., podobnie jak reszta szlachty z Zahumlje, która obawiając się prześladowań Bośnieńskich, wyemigrowała do Serbii. Na rzecz zahumljskiego, bądź trawuńskiego pochodzenia Wukaszyna przemawia inskrypcja na grobie w kościele ochrydzkim, w którym niejaki Ostoja Rajaković, z rodziny Ugarcić (zm. 1379), jest przedstawiony jako kuzyn Marka, najstarszego syna Wukaszyna. Wiadome jest, że rodzina Ugarcić pochodziła z regionu Trebinje.

[madohora]

W 1370 roku zyskał poparcie klasztoru z Athos i zaczął przygotowywać się do wojny z Turkami, wspieranymi przez jego brata. Wukaszyn planował zaatakować Trebinje w czerwcu 1371 r. ale plan nigdy się nie powiódł. We wrześniu 1371 r. zebrał koalicję antyturecką, do której dołączył jego brat.

[madohora]

Lekë Dukagjini (ur. 1410, zm. 1481) – albański książę walczący przeciwko imperium osmańskiemu u boku Skanderbega. W 1444 roku przewodniczył Lidze w Lezhy.

[madohora]

Panował nad ziemiami współczesnej Macedonii. Po śmierci ojca w bitwie z Turkami nad rzeką Maricą (1371), stał się tureckim wasalem.

[madohora]

Według legendy ci władcy byli synami mitologicznych Junaków.

[madohora]

Hurbóż lub hurbusz – demon słowiański, duszący ludzi, rodzaj zmory, występujący w wierzeniach ludności z okolicy Sanoka i Krosna.

[madohora]

Żmij – skrzydlata gadzia postać z wierzeń dawnych Słowian, związanego ze sferą chtoniczną i wodami.

[madohora]

U Słowian zachodnich Żmij był postrzegany w większości przypadków jako postać pozytywna, co wyrażało się w jego walce ze smokiem, który wywoływał np. suszę, huragany i inne klęski żywiołowe.

[madohora]

Na Łużycach rozróżniano trzy typy Żmijów: Pieniężnego (łuż. peńežny zmij), Mlecznego (łuż. mlókowy zmij) i Żytniego (łuż. žitny zmij). Każdy z nich okradał okoliczne gospodarstwa z dobra, które przypisano mu w imieniu, i zanosił je do swojego opiekuna – gospodarza, który go karmił i trzymał pod własnym dachem. Analogiczna sytuacja zachodziła w przypadku mazurskiego Kłobuka

[madohora]

[madohora]

Kłobuka można było sprowadzić do domu, kusząc go jedzeniem lub przygarniając kurczaka. Można także było go sobie „wyhodować”, zakopując pod progiem domu poroniony płód, który po siedmiu dniach (według innych podań: miesiącach lub latach) zamieniał się w kłobuka.

[madohora]

[madohora]

Występował w postaci małego kudłatego ludzika, przyodzianego w czerwony strój i kapelusz z szerokim rondem, pod którym ukrywał trzy sterczące z głowy rogi

[madohora]

- srala bartek - mała trąbka powietrzna, która rozwalała od góry, świeżo ułożone kopki siana na łące

[madohora]

Według badań Aleksandra Brücknera słowiańska strzyga pochodzi bezpośrednio od rzymskiego strix (l.mn. striges), kobiecego demona o ptasich szponach żywiącego się krwią. W niejasny sposób wierzenia te, prawdopodobnie za pośrednictwem ludów bałkańskich, zostały zaadaptowane przez Słowian, nakładając się częściowo na postaci upiora i wampira

[madohora]

Gdy już rozpoznano strzygę za pierwszego życia, przepędzano ją z ludzkich siedzib. Strzygi ginęły zazwyczaj w młodym wieku, gdy jednak jedna dusza odchodziła, druga żyła dalej i aby przetrwać musiała polować. Strzyga wysysała krew, wyżerała wnętrzności i latała pod postacią sowy po nocach. Zazwyczaj poza polowaniem chodziło o zemstę za krzywdy wyrządzone podczas pierwszego żywota. Strzygi potrafiły zadowolić się przez jakiś czas także krwią zwierząt. Strzygi szkodziły zbłąkanym przechodniom, ale też członkom własnej rodziny, np. zwiastując im śmierć. Powodem mógł być np. brak chrztu jednej z dusz dziecka, co uniemożliwiało opuszczenie świata ludzi. Zarówno męskie, jak i żeńskie wersje strzyg mogły wracać do swoich żyjących członków rodziny, do swoich domostw i nocami wykonywać swoje dawne obowiązki. Wpływało to na stan rodziny – ich niewyspanie, osłabienie, bladość itd. zrzucano właśnie na działalność strzyg. Strzygonie mogły też psuć świece w kościele

[madohora]

Sposobem na zapobiegnięcie przeistoczeniu się człowieka w strzygę było pochowanie go twarzą do dołu, z przepaską na oczach itp

[madohora]

🔹włożenie krzemienia do ust po ekshumacji

[madohora]

🔹pochowanie poza wsią, nocą, przywalając wielkim kamieniem

[madohora]

🔹włożenie do trumny drobnych przedmiotów, by strzygoń zajął się ich liczeniem

[madohora]

Mazowsze czerskieː osoby przemienione po swojej śmierci w strzygi, zamieszkiwały w kościele nad chórem, skąd wydawały różne okrzyki. Wierzono, że jeżeli członek rodziny zostanie zobaczony przez strzygę, umrze w krótkim czasie

[madohora]

Z kolei strzygi jako męskie strzygonie są rzadziej spotykane w literaturze. Przykładami sąː jednoaktowy dramat Stefana Grabińskiego z 1921 r., pt. Strzygoń. Klechda zaduszna, Konopielka Edwarda Redlińskiego z 1973 r. (motyw powracającego po śmierci męża), opis pochówku gospodyni z Doliny Issy Czesława Miłosza (1955)

[madohora]

Pestki warto wysuszyć, by za jakiś czas móc je zjeść. Na wydrążonej dyni rysujemy wybrany wcześniej wzór. Można użyć do tego np. cienkopisu. W tym celu warto dynię wcześniej przetrzeć suchą szmatką, by łatwiej było po niej rysować. Po tym zabieramy się do wycinania wzoru w dyni cienkim i zarazem ostrym nożem. Oczywiście wskazana jest ostrożność, tym większa, im twardszy jest materiał (bo to zwiększa ryzyko poślizgu ostrza, a więc i skaleczeń).

[madohora]

Gdy wzór jest już gotowy, zapalamy świeczkę i wstawimy ją do środka, tak by się nie poparzyć, co bywa wyzwaniem, gdy otwór na górze dyni jest mały. Jeśli otwory ozdobne w dyni są wystarczająco duże, możemy użyć podłużnej zapalniczki. Zakrywamy dynię od góry.

[madohora]

Chciałam przypomnieć, że w naszym kraju jesienią robiło się lampiony z dyni. I to w czasach kiedy jeszcze nikt nie słyszał o Hallowen.

[madohora]

Halloween to w XXI nieodłączny element amerykańskiej popkultury, jednak początki tego święta sięgają czasów przedchrześcijańskich. I tak naprawdę wszystko zaczęło się w... Europie. Sprawdź, kiedy obchodzi się Halloween oraz jakie symbole są z nim związane.

[madohora]

Halloween nieodłącznie kojarzy się z poprzebieranymi dziećmi, które pukają od drzwi do drzwi z niewinnym żądaniem: cukierek albo psikus. Równie dobrym pomysłem na spędzenie tego dnia może być wspólna zabawa w gronie bliskich. Wyjaśniamy pochodzenie Halloween i znaczenie związanych z nim symboli. Podpowiadamy też, jak zorganizować imprezę halloweenową dla dzieci.

[madohora]

Halloween przypada 31 października, czyli w wigilię Wszystkich Świętych. W 2023 roku wypada ono we wtorek. Niewykluczone, że spora część małych i dużych fanów Halloween nie będzie czekać z imprezą halloweenową do ostatniego dnia października – wiele przyjęć zaplanowanych zostanie na ostatni październikowy weekend (zresztą np. w Szwecji Halloween obchodzi się właśnie w ostatnią sobotę października).