Wieża ciśnień

[madohora]

W 1799 r. kupił teren dawnego budynku elektoratu i składu drewna nad brzegiem Neckaru w pobliżu arsenału i posadził tam sad.

[madohora]

Resentymenty, spory i intrygi wielokrotnie prowadziły do ​​opóźnień, aw końcu do zastoju. Wybuch pierwszej wojny koalicyjnej spowodował również brak pieniędzy, w związku z czym w 1798 r. po prawie ośmiu latach budowy przerwano budowę. W umowie rozliczeniowej z 22 marca 1798 r. unieważniono wszystkie poprzednie umowy. Osada v. Koszty budowy wysunięte przez Traitteur nie zostały zrealizowane z powodu braku podpisu elektora. 13 marca 1803 r. w Mannheim ukazała się anonimowa publikacja zatytułowana „The Rheinpfälzische Wasser-leitungsgeschichte von Mannheim vom Jahres 1790 bis 1803”, w której Traitteur opisał budowę wodociągu z Rohrbach do Mannheim i potępił machinacje Palatynatu Elektorskiego i rząd Palatynatu-Bawarii, w którym szczegółowo udokumentował, w jaki sposób systematycznie odmawiano mu pieniędzy, które wyłożył na budowę wodociągu z Rohrbach do Mannheim. Było to około 100 000 guldenów. Wreszcie, po 10 latach sporów sądowych, wyraził nadzieję, że że on (cytat) „… ale z pewnością może oczekiwać od umiłowania sprawiedliwości dzielących się książąt, że to, czego wciąż brakuje w gotówce tego arréage, zostanie nabyte dla jego ostatecznego zaspokojenia albo w dokumentach państwowych Churpfälzische o tej samej wartości jako jego lub w gotówce proporcjonalnie”. O ile nam wiadomo, Traitteur nigdy nie dostał swoich pieniędzy. Dopiero w latach osiemdziesiątych XIX wieku problemy zaopatrzenia Mannheim w wodę zostały ponownie rozwiązane poprzez budowę miejscowej wieży ciśnień .

[madohora]

Solankę pompowano ze źródła solanki w Ubstadt przez dwie czterokondygnacyjne tężnie , każda z czterema pompami umieszczonymi jedna nad drugą, do wieży solankowej i docierała do Bruchsal przez Ubstadter- i Bruchsaler Bruch z dyszlami wykonanymi z drewna Forlen . Kraichbachów _ używane do napędzania tych pomp. Konstrukcja była podatna na awarie i mogła być eksploatowana tylko w cieplejszych sześciu do ośmiu miesiącach w roku. Młynarze na Kraichbach spiętrzyli wodę na własne potrzeby, tak że nie starczało jej już na pompy i stanęły. Już od 1800 roku prowadziło to do ostrych waśni między młynarzami a operatorem warzelni. Po dwunastu latach posiadania, w 1824 r. musiał zaprzestać produkcji soli z obu solniczek z powodu nieopłacalności. Powodem tego było nie tylko niskie stężenie soli (< 2%), ale także wzrost ceny drewna opałowego. Około 1810 r. holenderscy handlarze drewnem coraz częściej skupowali drewno. Warzelnie nadal konkurowały także z uruchomionymi w 1824 r. warzelniami państwowymiw Rappenau i warzelnia soli w Dürrheim .

[madohora]

Oskar Smreker studiował w latach 1870-1874 na wydziałach mechaniczno-technicznych i inżynieryjnych Szwajcarskiego Federalnego Instytutu Technologicznego w Zurychu, które ukończył z dyplomem . Następnie pracował przy budowie kolei Mozeli iw 1875 roku dołączył do inżyniera Grunera w Regensburgu . Pracował jako główny inżynier we włoskiej Società Nationale per Gasometri ed Acquedotti w Bolonii oraz w Aird & Marc w Berlinie. Z ramienia tej firmy brał udział w budowie wodociągów miasta Darmstadt . W Manheimiezałożył własną firmę przedsiębiorstwo budowy wodociągów i kanalizacji Oskar Smreker GmbH oraz odegrał kluczową rolę w budowie wieży ciśnień w Mannheim . Powierzono mu budowę wodociągów w Ludwigshafen am Rhein , Rüdesheim i Boppard , a także w wielu innych niemieckich miastach. W 1912 roku zbudował wieżę ciśnień w Eichwalde . W 1914 roku , w wieku 60 lat, Oskar Smreker uzyskał doktorat z inżynierii w Szwajcarskim Federalnym Instytucie Technologicznym w Zurychu . Temat jego rozprawy doktorskiej brzmiał: „Wody podziemne, ich przejawy, prawa ruchu i determinacja ilościowa”.

[madohora]

21 lutego 1893 r. Halmhuber został „przyjęty do masonerii”, a później dołączył do Loży Wilhelma w imię niemieckiej lojalności

[madohora]

1884–1894: Pracował przy budowie budynku Reichstagu w Berlinie pod kierownictwem Paula Wallota
1886-1889: Wieża ciśnień na Friedrichsplatz w Mannheim
1894–1897: Pomnik Narodowy Cesarza Wilhelma naprzeciw portalu Eosander w Pałacu Miejskim w Berlinie w Berlinie
1895-1901: Projekt architektoniczny Siegesallee w Berlinie -Tiergarten
1906: Muzeum Sztuki Stosowanej w Kolonii
1909-1913: Prace wewnętrzne w Nowym Ratuszu w Hanowerze
1926: Fontanna Koppental w Stuttgarcie

[madohora]

W 1858 został profesorem późniejszej Politechniki w Stuttgarcie ; był tam od 1870 do 1872 i od 1878 do 1880 przed miejscową szkołą architektoniczną. Od 1876 do 1878 był rektorem Politechniki w Stuttgarcie. Po wydzieleniu Szkoły Sztuki i Rzemiosła z Politechniki von Leins był pierwszym kierownikiem niezależnej Królewskiej Szkoły Sztuki i Rzemiosła w latach 1881-1892 .

[madohora]

Hoffart stworzył dwa pomniki Karola Friedricha von Baden i Karola I Ludwiga von der Pfalz przed skrzydłami Pałacu Mannheim dla Mannheim , a także kolosalne popiersie Ryszarda Wagnera w „Richard Wagner House”. W latach 1888/92 zaprojektował osiem grup z brązu na fontannie, które są zaprojektowane jako dystrybutory wody na podstawie piramidy figuralnej autorstwa Grupello na placu apelowym wzniesionym w 1741 r. (pierwotnie w 1722 r. w ogrodach pałacowych w Schwetzingen) . Kolosalna figura Nereidy na zwieńczenie wieży ciśnień(1889) jest również jego autorstwa, podobnie jak grupa z brązu „Przemysł i Handel” oraz popiersie z brązu burmistrza Otto Becka na jego pomniku nagrobnym. Jego głównymi dziełami są prawdopodobnie grupa ukrzyżowania i rzeźby na ścianie chóru w Christ Church , które pochodzą z 1911 roku.

[madohora]

Hayno Focken początkowo kształcił się w Akademii Sztuk Pięknych w Berlinie, po czym przez dwa lata kontynuował studia u profesora Karla Müllera (1888–1972) w Burg Giebichenstein Design and Art School w Halle (Saale) , która podążała za ideami niemieckiego Werkbundu i Bauhausu . Od 1932 pracował jako niezależny rzeźbiarz w metalu w Lahr w Badenii-Wirtembergii. Focken tworzył głównie przedmioty sakralne (np. świeczniki, krucyfiksy ołtarzowe, miarki , naczynia hostiowe, misy itp.). Inne prace, takie jak jego srebrny dzbanek do kawy z 1949 roku, są pokazane w „ StreamlinesStyl Art Deco

[madohora]

Niewiele wiadomo o jego edukacji. Był mistrzem kamieniarskim i prawdopodobnie uczniem Kunstgewerbemuseum w Berlinie

[madohora]

Bruno Schmitz jest najbardziej znany jako pomnikowy i monumentalny architekt epoki wilhelmińskiej . Ponadto był artystą , projektantem, urbanistą , konserwatorem zabytków , projektantem wnętrz, projektantem fortepianów i reformatorem. [3] Jego najsłynniejsze dzieła to Pomnik Bitwy Narodów pod Lipskiem oraz pomniki cesarza Wilhelma I na Porta Westfalica , na Kyffhäuser i Deutsches Eck w Koblencji .

[madohora]

1 listopada 1881 roku firma van Els & Schmitz została założona przez Otto van Elsa i Bruno Schmitza i wpisana do rejestru handlowego w 1882 roku . Siedziba firmy znajdowała się w dzielnicy Pempelfort w domu przy Rosenstraße 26 - do czasu ukończenia budynku handlowego przy Schadowstraße 1

[madohora]

31 stycznia 1897 r. zebrało się w Berlinie zgromadzenie założycielskie Komitetu Niemieckich Świąt Narodowych pod przewodnictwem Wilhelma Böckmanna , które dyskutowało o nowym święcie dla narodu niemieckiego. To powinno być połączeniem mistrzostw Niemiec i święta narodowego, analogicznie do greckich igrzysk olimpijskich. W sporze użyto również słów gry walki i pielgrzymka . Wilhelm Böckmann odwiedził wcześniej nowo wzniesiony pomnik cesarza Wilhelma w górach Kyffhäuser. Inni uczestnicy proponowali Berlin, Lipsk lub Eisenach. Ostatecznie jednak zdecydowano się na dolinę Wolwedy obok pomnika Kyffhäuser. 1898 otrzymał Schmitz naWielka wystawa sztuki w Berlinie duży złoty medal.

[madohora]

Również w 1913 roku pojawiły się projekty dominującego westwerku dla katedry we Freibergu , które poparł Cornelius Gurlitt . Egzekucję wstrzymano z powodu I wojny światowej, w wyniku której zachowano fragmentaryczny, późnogotycki wygląd katedry

[madohora]

Chociaż Bruno Schmitz jako artysta projektował także mauzolea , w testamencie zarządził dla siebie prostszy rodzaj pochówku, podczas którego jego prochy miały zostać rozsypane w Renie . Ze względu na prawo niemieckie to ostatnie życzenie nie zostało spełnione, zamiast tego jego prochy zostały pochowane w pomniku Kyffhäuser za namową Wilhelma II . Kiedy pomieszczenie, w którym znajdowała się piaskowcowa trumna z urną, ustawiono na steli, w latach 60. według idei NRD rzeźbiarza Martina Wetzelado przeprojektowania, urnę przeniesiono do piwnicy; trumnę z piaskowca zamieniono na doniczkę. W latach 80. krewni, którym brakowało urny, mogli ją zdobyć w Departamencie Koordynacji Handlowej Ministerstwa Handlu Zagranicznego NRD i wywieźć na Zachód, gdzie została ponownie pochowana na Cmentarzu Północnym w Düsseldorfie

[madohora]

Po matce odziedziczył margrabię ​​Bergen op Zoom w Holandii w wieku czterech lat . Ze względu na przedwczesną śmierć swojego wuja Josepha Karla von Pfalz-Sulzbach i jego ojca, Karl Theodor został hrabią Palatynem / księciem Pfalz-Sulzbach w wieku dziesięciu lat.

[madohora]

22 maja 1744 roku, podczas wojny o sukcesję austriacką (1740-1748), Karol Teodor zawarł sojusz z Fryderykiem II Pruskim , Fryderykiem II Heskim -Kassel i cesarzem Karolem VII ( Unia Frankfurcka) [2] . Po śmierci cesarza wojska Palatynatu przegrały bitwę pod Pfaffenhofen z Francuzami przeciwko monarchii habsburskiej . Sojusz został zerwany wiosną 1745 r. przez pokój w Füssen , który nastąpił wkrótce potem . W tym traktacie pokojowym syn Karola Maksymilian III zrzekł się . Józefa do godności cesarskiej i uznałSankcja pragmatyczna . Młody elektor bawarski obiecał poprzeć elekcję Franciszka Stefana (męża Marii Teresy), a także zdobyć Palatynat Elektorów i Kolonię Elektorów , którymi również rządził ród Wittelsbachów . Karol Teodor prowadził od lutego 1745 wraz z Maksymilianem III. Józefa Bawarskiego Wikariatu Cesarskiego aż do wyboru nowego cesarza. Napis na talarze jego Wikariatu nosi tytuł Wikariusza Cesarskiego z PROV(isor) & VICARIUS. Na jego wikariat wskazuje również dwugłowy orzeł cesarski z herbem Palatynatu na piersi.

[madohora]

W 1763 roku założył Akademię Nauk w Mannheim z dwoma klasami, historii i nauk przyrodniczych, oraz Collegium Anatomico-Chirurgicum w Düsseldorfie. W 1780 założył Societas Meteorologica Palatina jako trzecią klasę Akademii; było to pierwsze stowarzyszenie meteorologiczne działające na arenie międzynarodowej. Pod jego rządami palatynackie miasto mieszkalne Mannheim mogło rozwinąć się w centrum kulturalne o znaczeniu europejskim. Mannheim i pobliska letnia rezydencja Schwetzingen przyciągały wielu artystów, muzyków, poetów i filozofów ( m.in.) Na. W ten sposób Karl Theodor mógł wpływać na wydarzenia polityczne i kulturalno-historyczne w Niemczech. Miał między innymi gabinet rycin i rysunków w Pałacu Mannheim , który później stał się Państwową Kolekcją Grafiki w Monachium . W 1769 roku założył także Akademię Rysunkową Mannheim ze słynną antyczną salą.

[madohora]

Ale to nie wystarczyło, by Karl Theodor pławił się w blasku wspaniałych przedstawień operowych. Umożliwił także dalszy rozwój nieznanego wcześniej specjalnego stylu instrumentalnego , za pomocą którego jego nadworna orkiestra utorowała drogę europejskiej muzyce klasycznej: styl ten przeszedł do historii muzyki jako „ szkoła mannheimska ” . Ponadto Elektor wziął udział w dyskusji na temat odnowienia ówczesnej opery: odejścia od włoskiej opery seria w kierunku opery niemieckojęzycznej.

[madohora]

W Düsseldorfie , stolicy księstw Jülich i Berg , neoklasyczna ekspansja miejska sięga czasów Karola Theodora. Od tamtej pory ta część miasta nosi nazwę Carlstadt . Zamek Benrath , który elektor wybudował w latach 1755-1773 jako rezydencja myśliwska i letnia, jest szczególnie ważny z punktu widzenia historii architektury . Późnobarokowa przebudowa pałacu w Düsseldorfie , pałacu Jägerhof oraz rozbudowa i otwarcie ogrodu dworskiego w Düsseldorfie również należą do Karla Theodora jako klientaz powrotem jako ogród publiczny. W wielu miastach jego dawnych terenów znajdują się ulice i place nazwane imieniem Karola Teodora. Założenie przez niego w 1773 roku „Elektorsko-Palatynackiej Akademii Malarzy, Rzeźbiarzy i Architektów”, z której wyłoniła się dzisiejsza Akademia Sztuki w Düsseldorfie , miało daleko idące konsekwencje kulturowe i polityczne. Wraz z Galerią Obrazów w Düsseldorfie , której zbiory stały się później podstawą Alte Pinakothek w Monachium, Karl Theodor posiadał jedną z najważniejszych kolekcji sztuki okresu baroku.

[madohora]

Jednak umowa ta doprowadziła do zdecydowanego oporu zarówno ze strony wdowy po jego bawarskim poprzedniku, Marii Annie , wielu Wittelsbacherów, takich jak Karol II August z Palatynatu-Zweibrücken, Maria Anna z Palatynatu-Sulzbach i Maria Antonia z Bawarii , a także rząd pod rządami Matthäusa von Vieregg, a także ostatecznie w lipcu 1778 r. do interwencji Fryderyka II Pruskiego . W wojnie o sukcesję bawarską Karl Theodor stracił Innviertel na rzecz Austrii na mocy traktatu cieszyńskiego w 1779 r . Iw zamian otrzymał uznanie prawowitości jego sukcesji. Fryderyk II Pruski następnie cieszył się wStara Bawaria cieszyła się dużym szacunkiem, podczas gdy reputacja nowego elektora została poważnie nadszarpnięta. Jednak Fryderyk nie działał bezinteresownie, poza powstrzymaniem Wiednia przed zwiększeniem swojej potęgi, roszczenia Prus do dwóch margrabiów Hohenzollernów Brandenburg -Ansbach i Brandenburg-Bayreuth zostały uznane w zamian za Innviertel.

[madohora]

Dalsze działania Karla Theodora koncentrowały się na obszarach sztuki, nauki, opieki społecznej i edukacji. W 1788 r. wziął pod swoją osobistą opiekę kościół Warwick Street Church w Londynie , aby zapewnić tamtejszym biskupom katolickim i wiernym możliwość praktykowania ich religii. Do końca życia miał też przeznaczać na kościół 1500 funtów rocznie, aw 1794 r. ofiarował cenny ołtarz z pozłacanym tabernakulum . [8] W 1778 r. ofiarował ołtarz relikwiarz św. Teodora do kościoła parafialnego św. Sebastiana w Mannheimku czci jego imiennika. Z jego inicjatywy powstał m.in. Ogród Angielski w Monachium. Karlstor i Karlsplatz ( Stachus ) wciąż przypominają nam o jego imieniu . Poza tym dla dworu budowano tylko trzeźwe budynki funkcjonalne ze względu na utrzymującą się napiętą sytuację budżetową, z których większość została zbudowana przez nadwornego architekta Karla Alberta von Lespilliez .

[madohora]

Pierwsza żona Karola Teodora, Elisabeth Auguste, zmarła 17 sierpnia 1794 r. Już 15 lutego 1795 r. Karol Teodor, licząc na prawowitego spadkobiercę, zawarł kolejne małżeństwo z arcyksiężniczką Habsburgów-Lotaryngii Marią Leopoldyną Austro-Este, wnuczką cesarzowej Marii Teresy , A. Porywająca Maria Leopoldine, która miała zaledwie 18 lat, odmówiła jakiegokolwiek fizycznego kontaktu z nim. To małżeństwo pozostało bezdzietne, a Karl Theodor ostatecznie bez prawowitych spadkobierców

[madohora]

W wieku 75 lat elektor zmarł 16 lutego 1799 r. w wyniku udaru mózgu, którego doznał cztery dni wcześniej podczas gry w karty w rezydencji monachijskiej. W Monachium wybuchły publiczne oklaski. Później został pochowany w Theatinerkirche w Monachium ; jego serce zostało pochowane oddzielnie i znajduje się w Kaplicy Łaski w Altötting .

[madohora]

W latach 1780/82 utworzył Bawarski Wielki Przeorat Zakonu Maltańskiego ze zlikwidowanych kolegiów jezuickich, aby zapewnić utrzymanie swojemu nieślubnemu synowi Karlowi Augustowi von Bretzenheimowi . Stało się to za zgodą Jerzego III. ustanowił przez Wielką Brytanię i Wielkiego Mistrza Emmanuela de Rohan-Polduc odrębny anglo-bawarski język religijny