Gość: Gaal
IP: *.bytom.sdi.tpnet.pl
28.01.04, 21:55
Czy dzisiejsi Żydzi dzielą się na Sefardyjczyków oraz Aszkenazyjczyków i
tylko ci pierwsi pochodzą z Judei. Aszkenazyczycy bowiem nie mają nic
wspólnego z Semitami choć również podają się za Żydów?
Na wstępie – to tylko hipoteza niektórych historyków, którą ciężko mi
zweryfikować – m.in. z powodu braku wystarczających źródeł i „niechęci”
m.in. polskich historyków do podejmowania tego tematu. Czyżby
kolejne „tabu”? Jakby nie było proponuję dyskusję .
W niektórych publikacjach ogólnie określa się Chazarów jako lud ugrofiński
lub mongolsko-turecki. (vide Encyklopedia PWN). Jest to błędne
założenie/twierdzenie bo Chazaria i Chazarowie są to nazwy geograficzne i
polityczne, lecz nie etnograficzne. Nie istniała jakaś etnograficzna
społeczność huńska, mongolska, mandżurska, turecka czy chazarska. Były to
związki polityczne ludów, wspólnie występujące pod tymi nazwami, a złożone z
różnych grup etnicznych. Współcześni Chazarom twierdzą, że byli wyjątkowo
znienawidzeni w swym pierwotnym miejscu zamieszkania (Azja) i w wyniku
nieustannych wojen ze sąsiadami zostali zepchnięci na Zachód w stronę Europy
(w 2 poł. IV w. w ślad za Hunami) Szerząc po drodze pożogę i śmierć,
utrzymując się z grabieży, haraczy i handlu niewolnikami. Kiedy dotarli do
brzegów M. Czarnego zastali sytuację „pustki politycznej” – jej ludność nie
była zorganizowana w struktury państwowe i w zawiązku z tym stanowiła łatwą
zdobycz.
Po zajęciu stepów między dolna Wołga a Kaukazem żyli z pasterstwa i
łupiestwa. Po 560 r. po Chrystusie uznali zwierzchnictwo kaganatu
tureckiego, w VI-VIII w. utworzyli państwo (kaganat chazarski) między M.
Kaspijskim a pn. wybrzeżem M. Czarnego i rozbudowali je po Dniepr na zach.
i Kame na pn. Stolica w Semender nad Terdżem, od ok. 800 – Itil (przy
ujściu Wołgi). Wyznawali judaizm, podlegały im lub płaciły daninę różne
plemiona tureckie, ugrofińskie i słowiańskie z którymi się mieszali.
Rozkwitał handel (pośrednictwo między arabskim Wschodem i bałtycka Północą).
W końcu IX w. po Chrystusie po przybyciu na stepy naddnieprzańskie
Pieczyngów w kaganacie chazarskim nastąpił kryzys. W 965 r. po Chrystusie po
wyprawie ks. ruskiego Świętosława, państwo chazarskie uległo rozpadowi.
Pierwotne pogańskie wierzenia Chazarów to m.in. czczenie fallusa. Być może
właśnie kult siusiaka zaczął rozkładać plemienne morale (szerząc degeneracje
w armii i warstwie przywódczej) wzgl. kalkulacja polityczna i w 730 r. po
Chrystusie chan Bulan. zaprosił przedstawicieli trzech religii
(chrześcijańskiej, islamskiej i talmudycznej) do „dyskusji”. Jej owocem
miało być przekonanie chana Chazarii, że to właśnie „ta” a nie inna religia
jest słuszna czy też prawdziwa. Jedne źródła twierdzą, że w rezultacie tej
polemiki chan Bulan zdecydował, że jego ludzie powinni przyjąć wiarę
Talmudyczną. W innych sugeruje się, że chan Bulan doszedł do wniosku –
Talmudyzm był tolerowany zarówno w krajach islamskich jak i w Bizancjum
(chrześcijaństwo), wybierając Talmudyzm uzyskiwał religijną niezależność od
sąsiadów. Względnie zadecydowało to, iż Jahwe obiecał Hebrajczykom panowanie
nad światem, czyniąc z nich tzw. „naród wybrany”. Chazaro-Żydzi uzyskiwali
oręż do walki z sąsiadami i stania się ich panami.
Fakt masowego nawracania i zmiany obowiązującej religii nie jest czymś
niecodziennym w dziejach ludzkich (vide decyzja Mieszka I przyjęcia od
Czechów chrześcijaństwa) ale Polanie (Polacy) nie udawali, że przez fakt
chrystianizacji stają się np. Czechami. A tu w ciągu jednego dnia (?)
Chazarzy uznali się za tzw. 13 zaginione plemię hebrajskie czy też od tego
czasu powinni za takowe uchodzić. Nikt tego nie negował.
W XIX i XX w. wszyscy żydowscy historycy i encyklopedyści używają
słowa „Chazar” jako równoważnik słowa „Żyd”.
H.G.Wells „Outline of History” (Zarys Historii), wyd. 3 (s.493,494)
cyt. “Żydowska idea była kombinacją teologicznego liberalizmu z intensywnym
rasistowskim patriotyzmem. Żyd oczekuje aby specjalny zbawca, Mesjasz,
zbawił ludzkość (błąd, chodzi o Żydów – przypis Gaala) przez proces
odtworzenia chwały Dawida i Salomona i poprowadził cały świat pod
dobroczynny ale mocny żydowski but. Wraz z upadkiem Kartaginy i Tyru oraz
podporządkowaniem Hiszpanii w prowincję rzymska siła polityczna Semitów
zmalała. Rozproszeni Fenicjanie w Hiszpanii, Afryce i w basenie Morza
Śródziemnego mówili językiem zbliżonym do hebrajskiego i nie mając praw
politycznych nawrócili się na judaizm. Kiedy podbito plemię Idhumentów
zmuszono ich aby zostali Żydami. W południowej Rosji żyli w IX wieku Turcy
(błąd – przypis Gaala), którzy byli „Żydami”. Judaizm jest odbudowaną ideą
polityczna wielu rozproszonych ludzi głównie Semitów. Tradycja kupiecka i
bankierska Żydów powstała dzięki Fenicjanom i Aramejczykom i ich powiązaniom
z Babilonem. Jako rezultat tych sojuszy i asymilacji prawie w każdym mieście
w Imperium Rzymskim i dalej na wschód żydowskie wspólnoty handlowały i
rozwijały się dzięki Biblii i przez religijne i edukacyjne organizacje.
Większość żydowska nigdy nie przyszła i nie była w Judei.”
