Putin niestraszny

[juszczenko1]

Wiktor! Tak trzymaj. Nie bedzie Putin plul nam w twarz i rusyfikowal Ukraincow

UKRAINA bez RasPUTINA

[juszczenko1]

A wkrotce i Moskowia (lub jak kto woli Rossija)

POROZMAWIAJMY SZCZERZE O UKRAINIE

[Gość: Marian Kałuski]

Porozmawiajmy szczerze o Ukrainie,
czyli o nową politykę polską wobec Ukrainy

W latach 1989-90 naród polski obalił władzę komunistyczną w Polsce. Już w
roku następnym upadł sam Związek Sowiecki. W następstwie tego upadku wszystkie
republiki sowieckie uzyskały niepodległość; pełną Litwa, Łotwa, Estonia, a
reszta tzw. niepodległość. W tej reszcie była również Ukraina.
Siedemdziesiąt lat komunizmu na Ukrainie sprawiło, że Ukraińcy nie tylko że
nie mają zielonego pojęcia co to jest demokracja i jak ją realizować, ale także
nie potrafili stanąć na własnych nogach po jego upadku (np. zamiast rozwiązać
kołchozy i utworzyć indywidualne gospodarstw rolne – większość wybrała
kołchozy!). Władzę przejęła postkomunistyczna oligarchia, powiązana z wielkim
biznesem. Natomiast w sferze polityki zagranicznej Ukraina ciągle należała do
rosyjskiej strefy wpływów. Tym bardziej, że na Ukrainie mieszka 10 milionów
Rosjan, a 20 mln innych jej mieszkańców, oczywiście w większości sami Ukraińcy,
mówi na co dzień po rosyjsku, a większość ludzi wyznających prawosławie (90%
ogółu ludności) nie należy do Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej, a tylko do
Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej.
Unia Europejska i Stany Zjednoczone Ameryki, a szczególnie to drugie
państwo, akceptowały taki status polityczny Ukrainy dopóki Rosją rządził słaby
jako polityk, schorowany i uzależniony od alkoholu prezydent Borys Jelcyn.
Ameryka, po upadku Związku Sowieckiego i staczaniu się Rosji do zupełnego
upadku, stała się jedynym supermocarstwem na świecie i nikt wówczas nie
zagrażał amerykańskiej supremacji.
Sytuacja ulega zmianie, od kiedy pięć lat temu prezydentem Rosji został
Wołodymir Putin, były agent KGB, człowiek młody, zdrowy i pełen ambicji
osobistych i z wizją odbudowy potęgi Rosji. Krajem rządzi po „imperatorsku”,
uparcie dążąc do przywrócenia Rosji statusu supermocarstwa. Do tego potrzebna
jest mu nie tylko modernizacja armii i broni, ale także polityczna odbudowa
powiązań Rosji z jej byłymi republikami. W tym wypadku oczywiście na czoło
wysuwało się całkowite podporządkowanie sobie Ukrainy. Zapewnić to miały
Putinowi wybory prezydenckie na Ukrainie na jesieni 2004 roku. Szczególnie, że
władza prezydencka na Ukrainie była do grudnia ub. r. również równa władzy
imperatorskiej.
Kandydatem Rosji na urząd prezydenta Ukrainy został pochodzący z jej
wschodniej – rosyjskojęzycznej części kraju dotychczasowy premier Wiktor
Janukowycz. Kandydatem odradzającego się nacjonalizmu ukraińskiego był Wiktor
Juszczenko. Z pomocą wypróbowanych wzorców z lat komunistycznych, drugą turę
wyborów „wygrał” 21 listopada 2004 roku Janukowycz i prez. Putin natychmiast
pogratulował mu zwycięstwa.
Tymczasem stała się rzecz, której wielu Ukraińców i świat z Rosja na czele
(poza Białym Domem) się nie spodziewał. Wybuchła w Kijowie, a następnie w
innych miastach zachodniej i środkowej (ukraińsko-nacjonalistycznej) Ukrainy
tzw. „Pomarańczowa rewolucja”. Setki tysięcy demonstrantów w samym tylko
Kijowie w dzień, w dzień domagało się unieważnienia sfałszowanych wyborów. W
sytuacji bardzo napiętej, grożącej wielkim rozlewem krwi, 3 grudnia Sąd
Najwyższy unieważnił wyniki drugiej tury wyborów i zarządził ich powtórkę na 26
grudnia. Do tego dnia Ukraina kipiała. Nie tylko na zachodzie (strefa wpływów
Juszczenki) ale i na wschodzie (obóz projanukowiczowski). Prorosyjski wschód
groził nawet oderwaniem się od reszty Ukrainy.
Dopiero 11 stycznia br. Komisja Wyborcza ogłosiła wyniki wyborów: 51,99%
głosów padło na Wiktora Juszczenkę i 44,2% na Janukowycza. Prezydentem Ukrainy
został Wiktor Juszczenko, który 23 stycznia został uroczyście zaprzysiężony.
Według „Encyklopedii Brytannica. Rocznik 2004” Ukraina jest najbiedniejszym
krajem w Europie; dochód narodowy na jednego mieszkańca w 2001 r. wyniósł
zaledwie 720 dolarów, podczas gdy np. w biednej Albanii 1370 dolarów, w
zniszczonej wojną domową Bośni i Hercegowinie1240 dolarów, w Polsce 4230
dolarów, a np. w Niemczech 23 560 dolarów.
Juszczenko tymczasem podczas „Pomarańczowej rewolucji” obiecywał
Ukraińcom „złote góry”, czyli demokrację i dobrobyt oraz wejście Ukrainy do
Unii Europejskiej.
Tymczasem prawda jest taka, że Juszczenko nie da Ukraińcom ani demokracji
(będą najwyżej jej pozory, co i tak będzie postępem, ale za małym, aby
usatysfakcjonować marzenia narodu ukraińskiego w tej dziedzinie), nie zbuduje
bogatej Ukrainy (nawet jak będzie prezydentem przez dwie kadencje), ani nie
wprowadzi Ukrainy do Unii Europejskiej.
Tylko czekać jak Ukraińcy rozczarują się do Juszczenki, tak jak Polacy
rozczarowali się do Wałęsy i rządów postsolidarnościowych. Że rozczarują się,
to już o tym ćwierkają ptaszki. Były polski ambasador w Rosji Stanisław Ciosek
ocenia, że zaprzysiężenie Wiktora Juszczenki było wielkim świętem, ale teraz
najważniejsze jest to, jak Ukraińcy poradzą sobie z codziennością. Z kolei
Marek Siwiec, polski eurodeputowany SLD, zauważył, że „Ukraińcom nikt jeszcze
uczciwie nie powiedział: Zaciskajcie pasa, szykujcie się na to, że trzeba
oszczędzać, pracować”. I dodał: „Dzisiaj mówiono głównie o światełku w końcu
tunelu. Natomiast nie mówiono o tym, jak długi jest ten tunel, jaki wąski, i że
czasami trzeba go na czworakach pokonywać. Dlatego bardzo dużo zależy od
codziennej, organicznej pracy...”. Pytany, czy Ukraińcy mają świadomość tego
jaki jest ten tunel, odparł: „Zdecydowanie nie, nikt im tego nie powiedział
jeszcze uczciwie. Nikt dzisiaj nie mówi Ukraińcom na ulicach Kijowa, że (...)
będzie ich to dużo kosztowało” („Nikt nie powiedział Ukraińcom, że będzie
trudno PAP 23.1.2005).
Gospodarka Ukrainy jest nie tylko ściśle powiązana z gospodarką Rosji, ale
także w sposób naturalny uzależniona może nawet po wsze czasy od rosyjskich
kupców. Ukraina produkuje olbrzymie ilości pszenicy i cukru na eksport. Unia
Europejska ma już nadwyżki i jednego i drugiego (stąd kłopoty z polskim cukrem
w UE). Natomiast Rosja ma zawsze i chyba już chroniczny niedobór pszenicy i
cukru. Ukraina wydobywa duże ilości rudy żelaza i węgla kamiennego. Tego też
nikt nie chce w Unii Europejskiej, szczególnie lichej już rudy krzyworoskiej.
No a maszyn i broni, które potrzebował Związek Sowiecki, także nikt nie chce,
ze względu na ich gorszą jakość.
Dlatego nie wchodzi w grę przyjęcie Ukrainy do Unii Europejskiej, tym
bardziej, że to kraj wielki i ludny (48 mln ludności). Przyjęcie Ukrainy do
Unii Europejskiej jeszcze szybciej rozwaliłoby ją niż przyjęcie Turcji! „Nic
się nie zmieniło - mówimy o bliższej współpracy z Ukrainą, a nie o jej
przyjęciu do Unii Europejskiej” - tak odpowiedziała Komisja Europejska na
wypowiedź Wiktora Juszczenki o tym, że wprowadzi Ukrainę do Unii Europejskiej
(„Wirtualna Polska” 24.1.2005). Ta bliższa współpraca najprawdopodobniej
ograniczy się jedynie do mało znaczących gestów. Zachodnia Europa w ogóle nie
zna Ukrainy i nie chce jej znać! Wolały by nie mieć z nią nic do czynienia.
Widzieliśmy bardzo dobrze jak zachowywały się podczas „Pomarańczowej rewolucji”
władze Unii Europejskiej, czy raczej pociągający w niej za sznurek politycy
zachodnioeuropejscy, którzy są wyraźnie prorosyjscy i wolą stawiać na Rosję niż
na jakąś tam Ukrainę, która chce uniezależnienia od Moskwy. I to – o zgrozo! -
na koszt Unii Europejskiej.
Szczególnie Francja i Niemcy byli i są zaślepionymi rusofilami.
Tak więc Ukraina jest skazana na bycie państwem buforowym między Unią
Europejską a Rosją.
Już w trakcie „Pomarańczowej rewolucji” świat dowiedział się, że tą
rewolucję finansowała Ameryka, wydając na nią, tj. oficjalnie: „na
demokratyzację Ukrainy”, w ostatnich dwóch lat

[Gość: Marian Kałuski]

Tego nacjonalizmu boją się zamieszkujące Ukrainę wszystkie mniejszości
narodowe. Potwierdziły to np. ostatnie wybory prezydenckie w obwodach
czerniowieckim i zakarpackim, gdzie na Janukowycza padło najwięcej głosów na
tzw. Zachodniej Ukrainie. W obwodzie czerniowieckim, gdzie mieszka dużo
Rumunów, Janukowycz otrzymał 16,4% głosów, a w obwodzie zakarpackim, pełnym
Węgrów, głosowało na niego aż 27,5% wyborców. Dla przykładu w sąsiednich
obwodach: lwowskim, iwanofrankowskim i tarnopolskim na Janukowycza głosowało
odpowiednio zaledwie 4,7%, 2,2 i 2,7% wyborców. Tego faktu, tego lęku
mniejszości narodowych przed nacjonalizmem ukraińskim nikt jakoś nie zauważył.
Nawet Polacy chociaż Polska graniczy z Ukraina, gdzie pozostało również trochę
Polaków (kilkaset tysięcy!).
W taki sposób doszliśmy do spraw polsko-ukraińskich.
Stalin „prawem” silniejszego oderwał od Polski w latach 1944-45 ok. 80 000
km kw. przedwojennego obszaru Polski i włączył do sowieckiej Ukrainy. Polaków
tam mieszkających albo wysiedlił do kontrolowanej przez siebie tzw. Polski
Ludowej, albo wymordował czy zesłał na Sybir. Wydziedziczył ich z wszystkiego
(bez odszkodowania!), przywłaszczając sobie także bogate lwowskie zbiory
polskiego dziedzictwa narodowego. Dzisiaj majątki popolskie i skarby polskiego
dziedzictwa narodowego przejęła Ukraina, uważając że Stalin nie popełnił
żadnego bezprawia na Polakach, że jej się to słusznie należy (dziwne to
podejście do prywatnej własności i obcego dziedzictwa narodowego!).
W PRL nie było żadnej kwestii polsko-ukraińskiej bo być nie mogło. Jednak w
latach 1989-90 Polska odzyskała niepodległość, a rok potem Ukraina. Niestety,
nic nie zmieniło się na lepsze w stosunkach polsko-ukraińskich w odniesieniu do
strony polskiej. Wszystkie nieprawości Stalina miały być nadal honorowane i
utrzymywane w życiu przez Ukraińców, nawet w odniesieniu do zabytków polskiego
dziedzictwa narodowego. Z nienormalnych, bo krzywdzących Polskę i Polaków
stosunków polsko-ukraińskich po 1989 roku korzystała wyłącznie strona
ukraińska. Rząd warszawski zapewne pod naciskiem Białego Domu i częściowo
Brukseli ustanowił Ukrainę partnerem strategicznym Polski. To partnerstwo moża
określić hasłem: „Wszystko dla Ukrainy i nic dla Polski”. Wychodzimy na nim jak
przysłowiowo „Zabłocki na mydle”! Co więcej, rzekomo nasz partner strategiczny,
ustami swego prezydenta Leonida Kuczmy nazwał południowo-wschodnie obszary
dzisiejszej Polski – Ziemię Przemyską, Chełmszczyznę i Podlasie „rdzennie
ukraińskimi ziemiami” (Czyje rdzenne ziemie „Rzeczpospolita” 24.9.2004), co
należało odebrać – jednak nie zostało odebrane przez rząd warszawski! - jako
wysunięcie lub groźbę wysunięcia roszczeń terytorialnych do ziem, na których ze
świeczką trzeba szukać Ukraińców!
To że Biały Dom pchnął rząd warszawski do udziału w okupecji Iraku, co
kosztowało już podatników polskich setki miliony złotych i co spowodowało
wiekie zagrożenie dla Polski ze strony terrorystów islamskich chyba nikt nie
będzie kwestionował.
Dlatego najazd polityków polskich na Ukrainę podczas „Pomarańczowej
rewolucji”, m.in. prez. Aleksandra Kwaśniewskiego, Lecha Wałęsy, Jerzego Buzka,
Bronisława Komorowskiego (oboje z Polatformy Obywatelskiej), Michała
Kamińskiego (Prawo i Sprawiedliwość), Mirosława Czecha (Unia Wolności) itd.,
należy widzieć również jako „pchnięcie” Białego Domu. Jeśli się mylę, to czym
ten najazd polityków polskich na Ukrainę wytłumaczyć?! Wielką, wprost
bezgraniczną miłością tych ludzi do Ukraińców oraz ich głębokim pragnieniem
uczynienia z Ukrainy państwa demokratycznego i zasobnego materialnie, wtedy,
kiedy ci sami ludzie nie dali Polakom demokracji i doprowadzili do nędzy
miliony swoich rodaków (19% bezrobotnych!)?
Ci polscy politycy całkowicie zignorowali uwagę profesor Anny Raźny z
Wydziału Studiów Międzynarodowych i Politycznych Instytutu Studiów Regionalnych
Uniwersytetu Jagiellońskiego, która powiedziała, że „dla Polski ważne jest,
która z opcji (ukraińska Juszczenki czy prorosyjska Janukowycza) jest bardziej
nacjonalistyczna i która popiera roszczenia terytorialne względem państwa
polskiego. Popierając dążenia Ukrainy do niezależności od Moskwy, nie możemy o
tym zapomnieć. Z powodu szowinizmu ukraińskiego najbardziej ucierpieli Polacy i
Polska” („Nasz Dziennik” 25.11.2004. Zignorowali również stanowisko większości
Polaków, którzy w opublikowanych niedawno wynikach ankiety o tym kogo z
obcokrajowców Polacy lubią a kogo nie, w bardzo dużym odsetku okazali swą
antypatię do Ukraińców. – Nie buduje się przyjaźni między narodami ponad ich
głowami! To tylko w PRL budowano w ten sposób „przyjaźń polsko-radziecką”.
Naród polski może pogodziłby się z Ukraińcami, gdyby ta ugoda narzucana mu
przez polskich polityków nie miała cech kapitulacji ze strony polskiej i
krzywdy!
Zachowanie się polskich polityków na Ukrainie tylko poświadcza to, że
wykonywano polecenie lub życzenie Białego Domu.
Jak już wspomniałem Biały Dom/Amerykę nie stać na pomoc finansowo-
gospodarczą dla Ukrainy. Szuka więc frajerów, którzy będą wspierać materialnie
amerykańską dominację na Ukrainie. I znalazł. Polski minister spraw
zagraniczynch Adam Daniel Rotfeld powiedział, że „Polskie wsparcie dla Ukrainy
musi obecnie przełożyć się na działania odczuwalne dla Ukraińców w skali
masowej, m.in. na ułatwienia na granicach czy ułatwienia dla Ukraińców
pracujących w Polsce. Ukrainie potrzebny jest pakiet, który przekładałby się na
siłę materialną, a nie tylko na duchowe i moralne wsparcie”.
Ile ta „siła materialna” na kosztować Polskę i podatnika polskiego? Znowu
setki milionów złotych rocznie?!
A jaką korzyść z tego będzie miała Polska i Polscy? Żadną! Bo czy pomożemy
czy nie Ameryka z pewnością nie wypuści już Ukrainy ze swojego objęcia. Jeszcze
żeby chociaż Warszawa za tę pomoc zażądała zwrotu skarbów dziedzictwa
polskiego, bezprawnie i bezwstydnie przetrzymywanego na Ukrainie!
O nie! To ma być bezinteresowna pomoc polska. Tak jakby Polskę było na nią stać
i tajk jakby Polsce nic się nie należało od Ukraińców.
Tak postępują tylko frajerzy lub zdrajcy interesów narodowych danego narodu!
Wsparcie przez rząd warszawski ukraińskiej rewolucji będzie kosztowało
Polaków jednak dużo, dużo więcej niż ta rotfeldowska „siła materialna”. Rosja
bowiem zaczyna wystawiać Polsce rachunek za wsparcie ukraińskiej rewolucji:
obcina eksport ropy do naszego kraju, co może wpłynąć na podrożenie benzyny aż
o kilkadziecią groszy na litrze. Co więcej, „Zdaniem ekspertów to dopiero
początek rachunku, jak Rosja zamierza wystawić Polsce za zaangażowanie na rzecz
pomarańczowej rewolucji na Ukrainie” (Rachunek za ukraińską rewolucję
(wprowadzenie) „Rzeczpospolita” 22.1.2005).
Ładne perspektywy! A wszystko przez głupotę wielu polskich polityków, którzy
nie potrafią kierować się polską racją stanu.
A jaka jest polska racja stanu wobec Ukrainy?
Od XIX wieku nacjonalizm ukraiński był i jest wrogiem Polski i Polaków.
Swoje bandyckie oblicze okazał on podczas II wojny światowej, kiedy to na
Wołyniu i Małopolsce Wschodniej nacjonaliści ukraińscy dopuścili się
lubobójstwa, mordując ok. 100 000 Polaków, a kilkaset tysięcy zmuszając do
opuszczenia swych odwiecznych domostw.
Dziś nacjonalizm ukraiński dostał się do władzy. Ani prezydent Juszczenko
ani premier Tymoszenko nie są przyjaciółmi Polaków, o czym przekonuje nas
wydane podczas „Pomarańczowej rewolucji” Oświadczenie Kresowego Ruchu
Patriotycznego („Nasz Dziennik” 20.12.2004). Tak Juszczenko jak i Tymoszenko
brali udział w szeregu antypolskich imprezach czy wystąpieniach.

[Gość: Marian Kałuski]

Dziś nacjonalizm ukraiński dostał się do władzy. Ani prezydent Juszczenko
ani premier Tymoszenko nie są przyjaciółmi Polaków, o czym przekonuje nas
wydane podczas „Pomarańczowej rewolucji” Oświadczenie Kresowego Ruchu
Patriotycznego („Nasz Dziennik” 20.12.2004). Tak Juszczenko jak i Tymoszenko
brali udział w szeregu antypolskich imprezach czy wystąpieniach. Juszczenko
brał udział m.in. w odsłonięciu pomnika Kłyma Sawura, który w 1943 roku wydał
rozkaz wymordowania Polaków na Wołyniu. Natomiast Tymoszenko domagała się od
prezydenta Leonida Kuczmy, by nie ważył się potępiać nacjonalistycznej OUN-UPA
za zbrodnie na Polakach.
Fakt, że Juszczenko i Tymoszenko nie są życzliwie nastawieni do Polaków
stanowi duże zagrożenie dla Polski, Polaków i polskiej mniejszości narodowej
na Ukrainie.
To że nie można liczyć na poprawę stosunków polsko-ukraińskich, na większe
zrozumienie i życzliwość postulatów polskich przez Ukraińców udowodnił członek
lwowskiej Rady Miejskiej Wasyl Biłous, mówiąc, że jeżli Polacy myśleli, że za
poparcie „Pomarańczowej rewolucji” nastąpi przyśpieszenie rozwiązania problemu
cmentarza Orląt Lwowskich to się grubo mylą (Biłous nie ustąpi „Nasz Dziennik”
20.1.2005). Zresztą sam Juszczenko sabotował polskie plany odnośnie
rekonstrukcji tego cmentarza („Nasz Dziennik” 20.12.2004). Co prawda, podczas
wizyty w Radzie Europy w Brukseli 25 stycznia br. Juszczenko podziękował
wszystkim Polakom za wsparcie „Pomarańczowej rewolucji” i zapewnił, że w
sprawie Cmentarza Orląt zaapeluje do rady miejskiej Lwowa o "zmianę obecnego
stanowiska” oraz obiecał "kontynuację drogi współpracy i kompromisu" z Polską,
a Polakom żyjącym na Ukrainie: „Wasze dzieci będą mówić w języku ich ojców i
będą chodzić do polskich kościołów. Obiecuję to wam” (Koniec sporu o Cmentarz
Orląt? „Gazeta Wyborcza” 25.1.2005) .
Liczą się jednak fakty, a nie słowa. Prez. Kuczma również obiecywał i wydawał
rozkazy lwowskiej Radzie Miejskiej i... nic z tego nie wyszło! Dlatego do tej
deklaracji Juszczenki należy podejść z dużym sceptycyzmem. – „Pożyjemy,
zobaczymy” – ile w tym było prawdy. Daj Boże, aby to jednak była prawda. Bo
czas najwyższy aby Polacy i Ukraińcy się pogodzili i szczęśliwie jako sąsiedzi
z sobą współżyli i współpracowali.
Na razie, i to jest fakt, i to się liczy dzisiaj: w podzięce za poparcie ich
rewolucji Ukraińcy ze Lwowa pokazali nam tylnią część ciała!
Ludzie trzymający władzę w Warszawie udają że tego nie widzą, i będą ślepo
wierzyć obietnicom Juszczenki, bo tego spodziewa się od nich Waszyngton. Daleko
im do miana polityków polskich w całym tego słowa znaczeniu.
Polityk polski i mądry polityk wiedziałby, że dobra polityka to sztuka
działania dla dobra własnego narodu, dla żadnych innych celów. Jeśli politycy
polscy będą dbać więcej o interesy innych narodów niż narodu polskiego, to
pewnego dnia może znowu zabraknąć Polski na politycznej mapie Europy! To nie
przesada. Historia lubi się powtarzać, szczególnie jeśli jakiś naród robi te
same błędy, które w przeszłości doprowadziły do zagłady jego ojczyzny. Czy to
doprawdy tak trudno aby zrozumieli to polscy politycy?! Na razie, postępując w
imię rzekomego humanizmu sami szkodzą Polsce i narodowi polskiemu. Co chcą
przez swój humanizm udowodnić? Że są równi Bogu w odniesieniu do moralności? A
przecież wielki Machiavelli powiedział, że polityka jest amoralna, co więcej,
musi być amoralna, w tym jej siła i realizm.
Taką politykę uprawiały wszystkie wielkie dziś narody, tylko nie Polska,
która sama doprowadziła do tego, że z największego państwa w Europie jakim była
Rzeczpospolita w wiekach XIV-XVIII (poza Rosją) nie pozostało nic. W ogóle
zniknęła z mapy politycznej Europy.
Uważam, że także i dzisiaj wielu polityków polskich minęło się z powołaniem.
Zamiast włączyć się do polityki powinni wstąpić do seminarium duchownego! To w
Kościele, a nie w polityce można stosować ewangeliczną naukę: "Gdy cię uderzą w
jeden policzek - nadstaw drugi!" i "Gdy oni cię uderzą kamieniem, ty odpowiedz
chlebem!". W polityce obowiązuje ewangeliczna zasada: "A słowa wasze niech
będą: tak, tak, nie, nie" i "Non possumus".
Wielu z naszych obecnych polityków postępuje jeszcze gorzej: zamiast służyć
Polsce jako polscy politycy są de facto agentami obcych państw (oj, pełno ich
było w Polsce przedrozbiorowej!; nawet ostatni król – Stanisław August
Poniatowski był „faworytem” carycy Katarzyny II). Ale dla takich były zawsze na
całym świecie nie urzędy, a szubienice! Polska była i jest wyjątkiem. A
konsekwencje tego dla Polski były i ponownie mogą być tragiczne.
Czy skłonność do zdrady ojczyzny to naprawdę jedna z cech narodowych
Polaków?! Pierwszy stawiam to pytanie Polakom – swoim Rodakom. A mam pełne
prawo i słuszność je postawić, po tym jak przekonałem się jak potwornie długa
jest lista zdrajców ojczyzny wymienionych dotychczas w wielotomowym Polskim
Słowniku Biograficznym.
Faktem jest również, że wszystkie rządy polskie po 1989 roku są splamione
wielokrotnie zdradą polskich interesów narodowych w imię, jak to wmawiają
Polakom, „dobrze pojmowanym polskim interesem narodowym”.
To ten rzekomo „polski interes narodowy” pchnął ostatnio wielu polityków
polskich do poparcia nacjonalistów ukraińskich, znanych ze swego antypolskiego
nastawienia. I do tego aby bronić integralności terytorialnej obecnej Ukrainy.
Jednak ten ich „polski interes narodowy” ma się tak do prawdziwego polskiego
interewsu narodowego jak przysłowiowo pięść do nosa.
W prawdziwym interesie Polski, której ciągle będzie zagrażał imperializm
rosyjski, jest istnienie Ukrainy, jako buforu między Polską a Rosją na tym
odcinku granicy, ale nie takiej jaka jest obecnie. Polska powinna popierać ideę
i robić wszystko aby nastąpił podział Ukrainy. Ciągle istnieje
niebezpieczeństwo, że obecną, ukraińsko-rosyjską, Ukrainę może ponownie
podporządkować sobie Moskwa. Natomiast jest więcej niż pewne, że nie uda się to
Rosji tylko z ukraińską Ukrainą. I właśnie taka Ukraina miały większe szanse na
wejście do Unii Europejskiej.
Ukraina ukraińska byłaby obszarowo prawie równa Polsce, ale jej ludność
byłaby o 1/3 mniejsza od ludności Polski. Poza tym taka Ukraina byłaby w
zasadzie pozbawiona ciężkiego przemysłu i bez dostępu do morza. Taka Ukraina
nie stanowiłaby żadnego zagrożenia dla Polski i z taką Ukrainą możnaby było
dojść prędzej do jakiegoś modus vivendi, nawet jeśli w Kijowie władzę
sprawowaliby banderowcy. Bowiem taka Ukraina byłaby bardzo uzależniona od
polskiej dobrej woli.
Podział Ukrainy powinni popierać wszyscy ci, a więc np. Unia Wolności i
redakcja „Gazety Wyborczej”, którzy uważają, że oderwanie od Polski tak bardzo
polskiego Lwowa było „sprawiedliwością dziejową”, tylko dlatego, że w powiecie
lwowskim i innych powiatach Galicji Wschodniej obok Polaków, osiadłych tu od
wieków, mieszkali także i Ukraińcy. W przeciwnym razie udowodnią, że są
hipokrytami i de facto wrogami Polski.
O podział Ukrainy powinni zabiegać jednak przede wszystkim jednak ci Polacy,
którzy stawiają na specjalną pozycję Polski w stosunkach Ameryki z Europą,
szczególnie Europą Wschodnią. Jeśli umocnią się wpływy Ameryki na Ukrainie,
większej i ludniejszej od Polski, to wówczas ona przejmie dotychczasową rolę
Polski w polityce amerykańskiej w Europie Wschodniej. Wówczas Ukraina może
pokazywać nam swoje kły.
Stanisław Popławski w swoim komentarzu Taniec z niedźwiedziem
(„Rzeczpospolita” 22.1.2005) pisze m.in.: „...generalnie rzecz biorąc,
konieczne jest zupełnie nowe określenie założeń polskiej polityki wobec Rosji,
bo ta formuła, któr

[Gość: Marian Kałuski]

Stanisław Popławski w swoim komentarzu Taniec z niedźwiedziem
(„Rzeczpospolita” 22.1.2005) pisze m.in.: „...generalnie rzecz biorąc,
konieczne jest zupełnie nowe określenie założeń polskiej polityki wobec Rosji,
bo ta formuła, która obowiązywała dotychczas, wyraźnie zaczęła się zużywać...
Im wcześniej to zrozumiemy, tym mniej błędów popełnimy”.
To samo dotyczy stosunków Polski z Ukrainą. Polityka „strategicznego
partnerstwa” nie zdała egzaminu i potrzebne jest nowe określenie założeń
polskiej polityki wobec Ukrainy.
Popierajmy nadal Ukrainę, ale tylko i wyłącznie na tyle na ile nam na to
pozwala polska racja stanu. Priorytetem rządu polskiego powinno być nareszcie
załatwienie zwrotu przez Ukrainę skarbów polskiego dziedzictwa narodowego(np.
Ossolineum, regalia królów polskich, bezcenny i wielki zbiór malarstwa
polskiego). Od tego powinno się uzależniać przychylne stanowisko Polski wobec
Ukrainy i jej spraw.
Należy stale pamiętać, że dzisiaj więcej powinno zależeć i na pewno zależy
Ukrainie na dobrych stosunkach z Polską niż na odwrót. Należy to wykorzystać.
Wszystkie inne narody na naszym miejscu na pewno by tak zrobiły. Nie
starajmy się więc być bardziej moralni od samego Boga. I przestańmy wreszcie
być agentami obcych interesów, sprzecznych z polską racją stanu.

Marian Kałuski

[Gość: CA]

Co do kolchozow, to dzieki nim bezrobocie na Wegrzech, Slowacji na terenach
rolniczych jest 10-krotnie mniejsze niz w Polsce. Dzieki rozwiazaniu kolchozow
i spoldzielni w Polsce mamy pod dostatkiem mleka. masla i serow z krajow
zachidniej Europy. Swieze mleko z Francji mozan nawet kupic na wschodzie
Polski. Wiec pijmy mleko i siedzmy na bezrobociu - bez zasilku

[Gość: .]

POROZMAWIAJMY SZCZERZE O UKRAINIE cz. 2

[Gość: Marian Kałuski]

Już w trakcie „Pomarańczowej rewolucji” świat dowiedział się, że tą
rewolucję finansowała Ameryka, wydając na nią, tj. oficjalnie: „na
demokratyzację Ukrainy”, w ostatnich dwóch latach 60 mln dolarów, a jej
reżyserem była specjalizująca się w takich akcjach/masowych i ciągłych
demonstracjach aż do zwycięstwa serbska organizacja, która w ten sam sposób
wcześniej przyczyniła się do obalenia władzy Miłoszewicza w Serbii.
Biały Dom dążąc do utrzymania pozycji jedynego supermocarstwa na świecie nie
chce odbudowy supermocarstwowej pozycji Moskwy i dlatego dąży i będzie nadal
dążyć do oderwania spod wpływów Moskwy jak najwięcej postsowieckich
republik. „Ekspedycja” ukraińska skończyła się całkowitym sukcesem dla Ameryki.
Od 23 stycznia mamy zupełnie nową Ukrainę – Ukrainę wyzwoloną z pętów
rosyjskiej niewoli. Ukraińscy patrioci już kraju swego, tj. ukraińsko-języcznej
Ukrainy, nie oddadzą Rosji. W każdym bądź razie na pewno nie bez walki. Wolna
od Rosji Ukraina jest faktem raczej dokonanym, chociaż jest na razie na
glinianych nogach.
Jeśli Ukraina nie może liczyć na członkostwo w Unii Europejskiej, jeśli
grozi jej status państwa buforowego między UE a Rosją, to czy może Kijów liczyć
na polityczne i gospodarcze poparcie Białego Domu? Colin Powell, kończący
urzędowanie sekretarz stanu USA, podczas spotkania z Juszczenką w dniu
inauguracji jego prezydentury powiedział: „Chcę pana zapewnić, że może pan w
dalszym ciągu liczyć na pełne poparcie amerykańskiego rządu i amerykańskiego
narodu w pana wysiłkach oczekiwanych przez ukraiński naród”.
Niestety, są to słowa na pewno bez żadnego pokrycia. Ukraina z pewnością
podzieli los Iraku, gdzie Ameryka obaliła reżym Saddama, jednak nie jest w
stanie rozwiązać obecnych jego problemów, w tym kluczowego – gospodarczego,
który rozwiązany mógłby przyczynić się do politycznej stabilizacji państwa.
Biały Dom bardzo chętnie chciałby aby amerykańskąj odpowiedzialność za Irak
przejęła Organizacja Narodów Zjednoczonych, NATO i Unia Europejska. Poza tym
Ameryka przechodzi przez poważny kryzys gospodarczy, a okupacja Iraku kosztuje
i kosztować będzie wiele setek miliardów dolarów; tylko co prez. Bush zwrócił
się do Kongresu o dodatkowe 80 miliardów dolarów na okupację Iraku. Stąd
Ukraina nie może liczyć na znaczną amerykańską pomoc gospodarczą. Biały Dom
będzie dbał jedynie o to, aby Ukraina nie wróciła pod kuratelę Moskwy. Ale czy
to jemu się uda?
Nie można wykluczyć także i takiej możliwości, że zawiedzeni reformami i
przyciskaniem pasa Ukraińcy odwrócą się od Juszczenki i choas zapanuje na
Ukrainie. Wówczas może dojść do tego, że „wśród serdecznych przyjaciół psy
zająca zjedzą”, czyli, że Biały Dom zdradzi Ukrainę, aby mieć kłopot z głowy
lub w imię poprawy stosunków z Rosją, kosztem tego czego nie potrafi utrzymać w
sferze swoich wpływów.
Chociaż przeciętny Rosjanin jest na ogół dobrym człowiekiem ich państwo było
i jest najbardziej imperialistycznym na świecie. To tylko dlatego maleńkie
Księstwo Moskiewskie w XIV wieku rozrosło się do największego państwa na
świecie - Rosji. I jest ona ciągle taką pomimo odłączenia się wszystkich
republik w 1991 roku. A jakie plany podboju innych państw miała Rosja przed
1914 rokiem! Chciała m.in. opanować Dżungarię, Kaszgarię, Tybet, Afganistan i
Persję (dzisiejszy Iran), aby mieć dostęp do Oceanu Indyjskiego. Chciała podbić
zachodnią Turcję z Konstantynopolem (Istambułem), aby mieć bezpośrednie
połączenie z Morzem Śródziemnomorskim. Chciała zagarnąć od Austrii i Niemiec
pozostałe polskie terytoria.
Ten kto myśli, że ciągąty imperialistyczne u Rosjan to czas przeszły
dokonany grubo się myli. Rosjanie są wściekli, że w latach 1989-1990 utracili
swoje dominia w Europie Środkowej i Wschodniej, szczególnie Polskę. Krew ich
zalewa, że staliśmy się członkiem Unii Europejskiej i NATO, gdyż te dwa fakty
przekreślają ich powrót nad Wisłę. Dlatego mszczą się na nas gdzie tylko mogą.
Rusofilów i ludzi powątpiewających w to co tu mówię odsyłam do atykułu J.Bie.
Rachunek za urkaińską rewolucję, który ukazał się w „Rzeczpospolitej” z 22
stycznia 2005. W artykule czytamy m.in.:
„...Wiele sporów(między Warszawą a Moskwą) toczy się od kilkunastu lat. Tak
jest z długami odziedziczonymi po okresie komunistycznym, wykorzystaniem
licencji na produkcję sowieckiej broni, nieruchomościami w Polsce neleżącymi
(bezprawnie! – M.K.) do rosyjskich władz, rekompensatą dla osób pracujących w
sowieckich łagrach, warunkami pływania po Cieśninie Piławskiej. Nie możemy
porozumieć się z Moskwą w sprawie wspólnych odpraw na granicy. Nie udaje się od
lat zawrzeć umowy o wzajemnej ochronie inwestycji. Od przystąpienia Polski do
Unii nie spotyka się dwustronna, polsko-rosyjska komisja ds. gospodarczych”.
Nie jest to pełna lista rosyjskich złośliwości. Było lub jest ich poza wyżej
wymienionymi dużo więcej, że starczy wymienić odmowę zwrotu skradzionych
polskich dóbr kultury, zabranianie polskim kutrom połowu ryb na Morzu Ochockim,
budowę rurociągu gazowego pod Morzem Bałtyckim, aby tylko nie dyć Polakom
zarobić, chociaż jego budowa ma być przez to droższa aż o 3,5 miliarda dolarów!
A teraz wychodzi na jaw (afera Orlen) rosyjska próba opanowania polskiego rynku
energetycznego, aby móc trzymać Polskę za gardło, a tym samym wywierać swój
wpływ na nasz kraj i rząd polski.
Jeśli Rosja tak postępuje z wolną Polską, należścą do Unii Europejskiej i
NATO, to jak będzie postępować z „oderwaną od rosyjskiej macierzy” Ukrainą?
Bowiem nie tylko dla Putina i w ogóle władz rosyjskich, ale także dla
przeciętnego Rosjanina Ukraina w cieleniu Rusi Kijowskiej to – wg nich –
kolebka Rosji!
W Kijowie 23 stycznia br. odbyła się inauguracja prezydentury Juszczeniki, a
już następnego dnia prezydent Ukrainy udał się w swoją pierwszą podróż
zagraniczną – do Moskwy. Bowiem, pomimo oderwania się od Kremla, jakakolwiek
przyszłość Ukrainy – nawet ta w najbardziej antyrosyjskiej odmianie - będzie w
dużym stopniu uzależniona od Rosji. Tymczasem z Moskwy dochodzą niedobre dla
Kijowa sygnały. Znany komentaror moskiewski Witalij Portnikow powiedział,
że: „Po tym jak Rosja popierała w wyborach rywala Wiktora Juszczenki, Wiktora
Janukowycza, nie należy oczekiwać, aby Moskwa specjalnie dążyła do ciepłych
stosunków z nowymi władzami w Kijowie”. A kiedy dowiedział się, że Juszczenko
na p.o. premiera (i na pewno pierwszego swego premiera) mianował bardzo źle
widzianą na Kremlu Julię Tymoszenko dodał: „Nominacja Julii Tymoszenko na p.o.
premiera Ukrainy "wpłynie skrajnie negatywnie" (na stosunki między Rosją i
Ukrainą). I tak się stało. Putin nie jest zadowolony z tej nominacji. W Rosji
Tymoszenko jest uważana za kryminalistę i od ubiegłego roku prokuratura
rosyjska poszukuje ją listem gończym pod zarzutem dawania łapówek urzędnikom
Ministerstwa Obrony. Tymoszenko rzekome ukraińsko-rosyjskie machlojki
gospodarcze robiła jako wicepremier razem z byłym premierem ukraińskim Pawłem
Łazarenką, którego niedawno sąd w Kaliforni uznał winnym wymuszania łapówek i
prania brudnych pieniędzy (Yushchenko rushes in with charges „The Age”,
Melbourne 26.1.2005). Tymczasem premier Ukrainy powinien być częstym gościem na
Kremlu.
Spotkanie Juszczenki z Putenem było bardzo chłodne i prawdopodobnie
bezowocme. Ukraina na pewno nie przechytrzy kremlowskiego lisa.
Podczas spotkania z Juszczenką Putin zaznaczył, że w ostatnim czasie
nastąpiła głęboka integracja między obu krajami. Przypominał też o idei budowy
wspólnej przestrzeni ekonomicznej między Rosją, Ukrainą, Białorusią i
Kazachstanem. Pomysł po długich negocjacjach i mimo oporu parlamentu
zaakceptował poprzedni prezydent Leonid Kuczma

[Gość: Marian Kałuski]

Podczas spotkania z Juszczenką Putin zaznaczył, że w ostatnim czasie nastąpiła
głęboka integracja między obu krajami. Przypominał też o idei budowy wspólnej
przestrzeni ekonomicznej między Rosją, Ukrainą, Białorusią i Kazachstanem.
Pomysł po długich negocjacjach i mimo oporu parlamentu zaakceptował poprzedni
prezydent Leonid Kuczma i chyba właśnie wspólną przestrzeń ekonomiczną miał na
myśli Putin, mówiąc Juszczence, że liczy na ciągłość stosunków między obu
krajami (Juszczenko u Putina „Rzeczpospolita” 25.1.2004).
Putin dał jasno do zrozumienia Juszczence czego się spodziewa od niego, jako
prezydenta Ukrainy.
Ukrainę czekają więc bardzo trudne stosunki z Rosją. Fiodor Łukianow,
redaktor naczelny pisma "Rossija w Globalnoj Politikie"
powiedział „Rzeczpospolitej” (25.1.2005): „Stosunki z Ukrainą będą złożone.
Rosja zasadniczo nie zmieni negatywnego nastawienia do Wiktora Juszczenki.
Oczywiście, będzie ono starannie skrywane, oficjalnie będzie mówiło się o
interesach obu krajów. Wiele zależy jednak od zachowania samego Juszczenki.
Szansa na stabilny dialog będzie wtedy, gdy Moskwa uwierzy, że nowy prezydent
nie chce, by Ukraina natychmiast przystąpiła do NATO i Unii Europejskiej, i że
liczy się on z interesami rosyjskiego biznesu. Jeśli jednak Juszczenko będzie
szybko zbliżał się do Zachodu, to znów dadzą o sobie znać fobie, których
świadkami byliśmy podczas kampanii wyborczej. Odejście Ukrainy od udziału we
wspólnej przestrzeni ekonomicznej z Rosją, Ukrainą i Kazachstanem sprawi, że
idea tej współpracy weźmie w łeb. Pomysł "przestrzeni" powstał wyłącznie po to,
by wciągnąć do niej Ukrainę”.
Wówczas Rosja sięgnie po kij.
Kreml jest w stanie zniszczyć gospodarczo Ukrainę i prowokować konflikt
etniczny ukraińsko-rosyjski, który może zakończyć się nawet interwencją zbrojną
Rosji na Ukrainie i podziałem Ukrainy. Prawda, Ameryka może strać się o to aby
Ukrainę przyjąć do NATO. Ale za nim to nastąpi może dojść do rozwiązania przez
Kreml kwestii ukraiżskiej po jej myśli, czyli albo do podziału Ukrainy na część
ukraińską i rosyjską, albo do ponownego podporządkowania Kremlowi całej Ukrainy.
Nie ulega wątpliwości, że Kreml już od 23 stycznia zabiega o to drugie,
czyli o ponowne podporządkowanie Kijowa Moskwie. Będzie to również walka
dyplomatyczno-gospodarcza między Białym Domem i Kremlem. Jeśli Putinowi czy
Kremlowi nie uda się podporządkowanie sobie całej Ukrainy, wówczas jest bardzo
prawdopodobne, że wykorzystają kartę etniczną. Czy Stany Zjednoczone będą miały
odwagę powiedzieć Moskwie, że musi zaakceptować utratę aż 10 milionów Rosjan na
rzecz nacjonalizmu ukraińskiego.
Ludność Rosji z braku przyrostu naturalnego zmniejsza się aż o 1 milion osób
rocznie. Ciekawe co by się stało z Ukrainą i jej gospodarką, gdyby Moskwa
zechciała „repatriować” 10-15 czy nawet 20 mln ludzi z Ukrainy”? Tym bardziej,
że każdego roku ubawa również na Ukrainie pól miliona ludzi.
Problem etniczny na Ukrainie wypływa z tego, że to państwo w dzisiejszych
jego granicach jest sztucznym tworem – widzimisię głównie Stalina, któremu, jak
i wszystkim innym władcom Kremla, nawet do głowy nie przyszła myśl, że Ukraina
kiedykolwiek oderwie się od „rosyjskiej macierzy”. Stąd hojną ręką włączono do
Ukrainy ziemie etnicznie rosyjskie, ziemie, które nigdy nie należały do Ukrainy
czy Rusi Kijowskiej i zamieszkałe przez Rosjan lub w większości przez nich.
Jeszcze w 1954 roku Moskwa przyłączyła do Ukrainy zupełnie rosyjski etnicznie i
od XVIII w. historycznie Krym, upamiętniając w ten sposób 300-lecie
przyłączenia Ukrainy do Rosji.
Sam fakt mieszkania na Ukrainie 10 mln Rosjan i posługiwania się na co dzień
językiem rosyjskim przez 32 mln ludzi na 48 mln mieszkańców Ukrainy stanowi
wielkie zagrożenie dla Ukrainy. Problem ten jednak pogłębia to, że ludność
rosyjska i rosyjskojęzyczna zdecydowanie dominuje na wschodzie i południu
Ukrainy, w obwodach: charkowskim, chersońskim, dniepropetrowskim, donieckim,
krymskim, ługańskim, mikołajewskim, odesskim i zaporoskim oraz w mieście
wydzielonym Sewastopolu. Tu zdecydowane zwycięstwo, nawet w powtórce drugiej
tury wyborów (26.12.2004) odniósł protegoweany Kremla Wiktor Janukowycz. W
obwodach donieckim i ługańskim otrzymał on ponad 90% głosów.
Wybory potwierdziły jak sztucznym tworem jest dzisiejsza Ukraina, którą
zlepił Stalin z ziem ukraińskich, rosyjskich, polskich, tatarskich, węgierskich
i rumuńskich (obszar 603 700 km kw, 48 mln mieszk.). Potwierdziły one fakt
istnienia dwóch Ukrain: ukraińskiej i rosyjskiej. Rosyjska Ukraina, tj.
wschodnia i południowa część państwa ukraińskiego obejmuje obszar 257 100 km
kw. i zamieszkuje ją 22,5 mln osób. Natomiast ukraińska Ukraina, obejmująca
obwody: chmielnicki, czerkaski, czernihowski, czerniowiecki, iwanofrankowski
(stanisławowski), kijowski, kirowogradzki, lwowski, połtawski, rówieński,
sumski, tarnopolski, winnicki, wołyński, zakarpacki i żytomierski, ma obszar
346 600 km w., który zamieszkuje 25,5 mln osób.
Jeśli Ukraińcy chcą mieć swoje narodowe państwo, państwo w pełni niepodległe
i suwerenne, to czy chcą tego czy nie powinni pozbyć się jak najprędzej „garbu
roswyjskiego”, czyli rosyjskiej Ukrainy. Bo może tak być, że to nie ukraińska
Ukraina połknie rosyjską Ukrainę, ale rosyjska połknie ukraińską. I to już na
wieki wieków. Wszak „chytry podwójnie traci”. Nawet jeśli nie dojdzie do groźby
podziału Ukrainy, to kto może gwarantować, że nie wybuchnie wojna domowa, albo
że na świecie nie będzie głośno o rosyjskim terroryzmie na Ukrainie, jak
dzisiaj jest o IRA czy Baskach. Przez fakt przebywania na Ukrainie 10 milionów
Rosjan Moskwa będzie miała zawsze pretekst do ingerowania w wewnętrzne sprawy
Ukrainy, do podporządkowywania jej sobie.
Kreml nigdy na to nie pozwoli, aby Ukraina rosyjska zukrainizowała się z
biegiem lat przez asymilacyjną politykę nacjonalistów ukraińskich z Kijowa. Np.
chociaż w tej chwili 65% (!) ludności Ukrainy mówi na co dzień po rosyjsku, w
kwietniu 2004 roku ukraińska Narodowa Rada do spraw Telewizji i Radia
zdecydowała, że „wszystkie programy telewizji i radia na Ukrainie powinny być
nadawane w języku ukraińskim” („Gazeta Wyborcza” 24.4.2004).
Tymczasem, jak chociażby tylko ten fakt to potwierdza, nacjonaliści
ukraińscy nie tylko odrzucają myśl podziału Ukrainy czy nawet utworzenia z
niego państwa federacyjnego – ukraińsko-rosyjskiego (o czym mówi wschodnia i
południowa Ukraina), ale dążą do asymilacji ukraińskich Rosjan (a jak
protestowali, kiedy przedwojenne władze polskie chciały asymilować polskich
Ukraińców!). Teraz do władzy w Kijowie doszli nacjonaliści ukraińscy, do
których należy także Juszczenko. Jego znakiem prezydenckim jest łańcuch złożony
z sześciu medalionów - z herbami księcia Włodzimierza Wielkiego, Księstwa
Galicyjsko-Wołyńskiego, Wielkiego Księstwa Litewskiego, wojska zaporoskiego,
rodowego herbu Bohdana Chmielnickiego i herbu Ukraińskiej Republiki Ludowej z
lat 1917 - 1920. Wisi na nim medalion ze złotym tryzubem.
Jak widzimy, Ukraina uważa się za spadkobiercę Wielkiego Księstwa
Litewskiego, chociaż jego centrum znajdowało się na Litwie i Białorusi, a
ziemie ukrainne, podbite przez Litwę w XIV w., stanowiły właśnie tylko
obszar „ukrainny” – przygraniczny! To wskazuje na skalę nacjonalizmu
ukraińskiego. A trzeba pamiętać, że jest to prymitywny i bardzo agresywny
nacjonalizm XIX wieku.
Tego nacjonalizmu boją się zamieszkujące Ukrainę wszystkie mniejszości
narodowe. Potwierdziły to np. ostatnie wybory prezydenckie w obwodach
czerniowieckim i zakarpackim, gdzie na Janukowycza padło najwięcej głosów na
tzw. Zachodniej Ukrainie. W obwodzie czerniowieckim, gdzie mieszka dużo
R

[Gość: kaszpirowski]

Marian Kaluski ,a ty ku.. kto nawiedzony czy jasnowidz.

Do M. K: POROZMAWIAJMY SZCZERZE O UKRAINIE

[Gość: Eva]

To ciekawa, relatywnie wyczerpujaca i przede wszystkim inna - bardziej
realistyczna w porownaniu z bezrefleksyjnymi hymnami pochwalnymi panujacymi w
Polsce- wypowiedz o Ukrainie.

[Gość: xyz]

Bardzo madry artykul.

[Gość: Eva]

To czeczywiscie ciekawa wypowiedz. Ale z drugiej strony zastanawiam sie: jesli
dobrze pamietam, juz raz podzielono Ukraine miedzy Polske i Rosje i jakos nic
porzadnego z tego nie wyszlo...

[Gość: xyz]

Czyzbym zdradzil chec z kimkolwiek Ukraine dzielic? Dzisiejsza Ukraina jest tworem sztucznym i ujednolicona moze byc jedynie na sile.Ktorej zreszta zwolennikom tej opcji brakuje. To dobry grunt do destabilizacji. Polakom, na ktorych to odbije sie w pierwszym rzedzie teraz nielatwo bedzie wyrzec sie czesciowej chociazby odpowiedzialnosci.

[Gość: Eva]

Zle mnie zrozumiales. Mnie interesuje wlasnie ta sztucznosc Ukrainy. Na czym ona
wlasciwie polega? Przeciez mimo, ze Ukraine swego czasu podzielono, to jednak
jakos sie znow zlaczyla. Ja nie mam tu wyrobionego zdania, dlatego chetnie
czytam innych piszacych na ten temat.

[Gość: xyz]

Sztucznosc Urainy moze byc rozumiana w roznie. Najbardziej oczywiste sa dwa aspekty. 1.Ponad polowa terenu Ukrainy dzis stanowia terytoria etnicznie i chistorycznie rosyjskie.Reszcie Ukrainy brakuje resursow do przymusowie asymilacji Rosjan.2.Dzisiajsza ideologia nacjonalizmu ukrainskiego,ktora bedzie teraz corac natretniej narzucana ogolu ludnosci jest sztucznym fabrykatem,w podstawie ktorego tkwia mity i falsyfikacje. Byla stworzona w propagandowych osrodkach Austrii i Niemiec do skierowania Ukraincow przeciw Rosjanom i Polakom. Na ideologie panstwowa na dluzsza mete sie nie nadaje.

P. Ewe "interesuje wlasnie ta sztucznosc Ukrainy"

[Gość: Pędrek Wyrzutek]

Gość portalu: Eva napisał(a):

> Zle mnie zrozumiales. Mnie interesuje wlasnie ta sztucznosc
> Ukrainy. Na czym on a wlasciwie polega?

Ma Pani odpowiedz przed nosem. Wystarczy jak sie Pani
zastanowi nad wlasnymi slowami:

> Przeciez mimo, ze Ukraine swego czasu podzielono, to jednak
> jakos sie znow zlaczyla.

Mowi Pani, ze Ukraine swego czasu podzielono", i ze jej obecne
"zlaczenie" jest "znow".

No to KIEDY ta Ukraina PRZED "podzialem" poprzednio byla?
Jakie byly jej granice?

[Gość: .]

Juszczenko jak pies się płaszczy przed Putinem,

[Gość: che guevara]

bo wie że niedługo straci władzę na rzecz parlamentu, a poparcie Putina
pozwoliłoby jego partii wygrać wybory parlamentarne.

ZAPOMNIALES PASTYLEK

[Gość: piotr]

[Gość: [e-mail]]

Ukraina zachodnia na ziemi Rzeczypospolitej Polskiej poprzez Jalte?
Chruszczow przekazal stolice Kijowa i Krym, jezyczno rosyjski dla Ukrainy.
Historycznie panstwo Ukraina, jest zbudowana na zieli slowianskiej z rodu
braterskiego Lecha i Rusa. Gdyby nie bylo jezyka polsko-rosyjskiego.
Nie byloby jezyka Ukrainskiego? Czyli Ukraina duchowo slowianska Polsko-
Rosyjski. Prezydent Wiktor Juszczenko, nie zwroci ziemi Rzeczypospolitej
Polskiej. Jak rowniez ziemi Rosyjskiej we wolnej demokracji i wolnosci slowa.

[markmig]

Pierdu, pierdu...

Podzielić Ukrainę!

[Gość: Julian]

Jest to test typowy dla ukraińskiego oszołoma. Jeżeli Putin się naprawdę czegoś
obawia, to to że tacy oszołomi przy Juszczence uzyskają znaczny wpływ. Tekst ten
jest ponadto kłamliwy, gdyż Kuczma był naprawdę od Kremla niezależny i w istocie
robił, to co chciał. Jeżeli Juszczenko będzie bardziej nadal antyrosyjski to
trzeba będzie jeszcze przekonać Dumę, żeby zaaprobowała te wszystkie ułatwienia
dla Ukraińców, jakie obiecał im Putin, a także żeby nadal Rosja była gotowa na
otwarcie swojego rynku na towary z Ukrainy. Bez tego otwarcie nie będzie na
Ukrainie żadnych inwestycji, poza polskimi byc może.
Ukraina ma znacznie słabsze karty, gdyż Rosjanie nie mają co do Juszczenki
wiekszych złudzeń. Dla nich to drugi Saakaszwili.
Ukraina nie może też Rosjan szachować "gazem" czy "ropą", jako kraj tranzytowy,
gdyż Rosja także jest krajem tranzytowym dla turkmeńskiego gazu kupowanego przez
Ukrainę. Rosjanie moga też wybudować jeszcze dodatkową nitkę przez Bałtyk, co
poza względami politycznymi korzystne a ekonomicznie jest także opłacalne.
Polska z Rosją powinny podzielić Ukrainę. Polska miałaby upragniony kraj
buforowy, ale na tyle słaby, że nie zagrażałby naszym interesom, Rosjanie
pozbyliby się spadkobierców Bandery, a mieliby wpływy na terenach bliskich im
religijnie i kulturowo.

[Gość: Polak]

SPIEPRZAJ STAD ROSYJSKI PROWOKATORZE !

CO TO DO CHOLERY ZNACZY PODZIELIĆ UKRAINĘ?!

[gosc.z.korony]

Najpierw jakieś ,,umotywowane''' wynurzenia jakiegoś ,,Mariana Kałuskiego''.
Potem jakieś propagandowe podbijacze w stylu ,,to bardzo mądry artykuł'' i...
groza wieje zewsząd!
Jakim koszmarnym prawem ktoś rozmawia ,,szczerze'' o dzieleniu sąsiedniego
niepodległego państwa? Czyżby już ,,się zapomniało'', że niegdyś w ten sam
deseń dyskutowano o rozbiorach ,,chorego człowieka Europy'', którym była nasza
I. Rzeczpospolita? Od tamtej pory dużo wody upłynęło w rzekach, ale my nadal
nie potrafimy otrząsnąć się z tamtego upadku - tak materialnie jak i duchowo.
Dzisiaj np. niewielu Polaków zna bogaty dorobek XVI-wiecznej Rzeczypospolitej,
której zrębem była przecież dobrowolna umowa między dwoma społecznościami. Dziś
też mało kto pamięta, że podczas Powstania Styczniowego nareszcie zrozumiano,
że istnienie i siła Rzeczypospolitej może zostać odbudowana tylko w oparciu o
trzy RÓWNORZĘDNE filary: Litwę, Ukrainę i Polskę. Nie mniej, tak jak już
mówiłem, dużo wody upłynęło w rzekach i nikt poważnie myślący nie może nawet
marzyć o zniewalaniu czy dzieleniu terytoriów sąsiadów. Choćby kierując się
starą zasadą: nie czyń drugiemu co tobie nie miło. Pan Kałuski sugeruje
natomiast jakieś prewencyjne, wyprzedzające dzielenie Ukrainy. Otóż wstyd i
hańba! Czym wtedy będziemy różnić się od Putina? Czy naprawdę jesteśmy w stanie
i chcemy wziąć na siebie odpowiedzialność za zniewalanie ludzi, którzy wcale
nie chcą mieć nad sobą jakichś nowych panów? I co oznacza w XXI wieku ten styl
myślenia wyjęty żywcem z jakichś cesarskich XVIII czy XIX wiecznych czasów?
Doprawdy nie pojmuję tego dziwacznego i niesmacznego zjawiska!
To po prostu wstyd!
A straszenie nas ,,Kozackimi Rezunami'' trąci rosyjskimi bajkami o Kościeju i
Misiu Kuleczce. Przypominam, że Rzeczpospolita Polska jest członkiem Unii
Europejskiej, a Wolna Ukraina wyraźnie ku niej aspiruje. Nie ma więc sensu w
tym całym sążnistym bajaniu.
A co do polskiego mienia na Ukrainie - zapytam jak się mają i w jakim są stanie
poniemieckie cmentarze, czy pałace a także budowle wchodzące w skład dawnej
pruskiej infrastruktury inżynieryjnej? Jak to się ma do tego co mówi Pan
Kałuski? Niech więc kocioł nie przygania garnkowi, skoro sam potężnie
smoli!

[Gość: Marian Kałuski]

"Gość.z.korony" albo nie zrozumiał mojego szkicu o współczesnej Ukrainie i jej
problemach, albo "udaje Greka" i z premedytacją bredzi, wręcz kłamie aby
zamącić w głowach mniej oświeconych czytelników "Gazety Wyborczej". A może to
Ukrainiec "z Korony", tj. z dzisiejszej Polski? Wówczas można zrozumieć jego
racje/brednie.
Nie myślę polemizować z kretynizmem i złośliwością. Powiem tylko tyle:
1. nie odmawiam prawa Ukraińcom do posiadania własnego państwa i nie wysuwam
żadnych roszczeń terytorialnych pod adresem Ukrainy, chociaż oderwanie tak
bardzo polskiego Lwowa od Polski uważam za sadyzm historii, za to, że świat
jest piekłem - królestwem szatana,a nie Boga, gdyż sam Pan Jezus
powiedział: "Królestwo moje nie jest z tego świata" - i dlatego tak jest jak
jest, czyli że króluje zło;
2. nie ja dzielę Ukrainy; po prostu jest faktem, że Ukraina dzieli się wyraźnie
na dwie części: ukraińską (część środkowa i zachodnia dzisiejszej Ukrainy) i
rosyjską i rosyjsko-języczną (część wschodnia i południowa); niesie to z sobą
zagrożenia dla samych Ukraińców i dla Polski;
3. jest duża różnica MORALNA między skarbami kultury polskiej na Ukrainie (mam
na myśli wyłącznie mienie ruchome, a nie budynki czy cmentarze!), a skarbami
kultury niemieckiej na Ziemiach Zachodnich. - Jeśli ktoś tego nie rozumie to
jest albo kretynem albo nie-Polakiem! Po prostu narzędziem w rękach szatana!
Wielki i mądry człowiek, znany poeta, satyryk i komediopisarz polski
pochodzenia żydowskiego Marian Hemar (zm. 1972) w swej wspaniałej
książce "Awantury w rodzinie" (Londyn 1967) napisał za Machiavellim: "...samo
pojęcie polityki wyklucza pojęcia z dziedziny moralnej. Polityka jest amoralna,
co więcej musi być amoralna, w tym jej siła i realizm. Polityka jest bowiem
sztuką działania dla dobra własnego narodu, dla żadnych innych celów, jest
sztuką świętego egoizmu, świętego oportunizmu, świętej hipokryzji, świętego
profitu".
Polska ma swoją rację stanu i musi ją realizować jeśli nie chce być znowu
wymazana z mapy Europy lub co najmniej wykorzystywana przez swoją głupotę
przez "kochanych" sąsiadów!
Ja jestem Polakiem i reprezentuję/popieram polską rację stanu.

Szanowny Panie Kałuski!

[gosc.z.korony]

Jestem takim samym Polakiem jak i Pan (jeśli Pan zgodnie ze swą deklaracją też
nim jest). I w tym bądźmy zgodni. Nie zamierzam i nie zamierzałem też nikomu
mącić w głowie, a jedynie wykazać swe racje i przeciwstawne Panu poglądy. Ocenę
tego kto tu ,,bredzi'' pozostawiam obywatelom Rzeczypospolitej licząc na ich
intelekt i wiedzę.
Cieszę się, że nie wysuwa Pan żadnych roszczeń względem Ukrainy. Czy jednak nie
zastanawiał się Pan nad znaczeniem swoich słów ,,chociaż oderwanie tak bardzo
polskiego Lwowa od Polski uważam za sadyzm historii...''. Czy tak samo nie
mógłby pomyśleć ktoś w Niemczech i powiedzieć sobie: ,,oderwanie tak bardzo
niemieckiego Wrocławia, Szczecina czy Gdańska od Niemiec uważam za sadyzm
historii...'' i jeszcze mógłby dodać uwagę o ,,królestwie nie z tego świata''
czy o ,,panowaniu szatana''. Zastanawiam się jak nazwałby Pan takiego człowieka
i jak oceniłby Pan jego postawę? Prawda jest natomiast taka, że historia
ludzkości przesycona jest agresją i podbojami. My Polacy też nie jesteśmy
wyjątkiem i na naszych rękach też jest krew. Tym bardziej, że przez stulecia
wraz z Litwinami, tworzyliśmy ni mniej ni więcej li tylko państwo imperialne.
Czy nie uważa Pan zatem, ze Ukraińcy mają pełne prawo do tego by sami decydować
o swoich losach i stosunkach wewnętrznych? I na nic potrzebne są im rady Polaka
analizującego ich wewnętrzną czy zewnętrzną sytuację. Co powiedziałby Pan o
szkicu napisanym dajmy na to przez Francuza, który udowadniałby że Polska
dzieli się na przykład na część poniemiecką, część do której pretensje
zgłaszają Ukraińcy czy Rosjanie a na dodatek przypomniałby sobie o Kaszubach,
których ,,od zawsze'' traktowano po macoszemu.
Ja, gdybym był Ukraińcem przyjąłbym Pański szkic bardzo źle!
Tym bardziej, że do rowiązania jest tyle zaszłości. Materia którą Pan podjął
jest bardzo delikatna. Natomiast teraz po ,,Pomarańczowej Rewolucji'' rodzi się
szansa podjęcia dialogu z ekipą Juszczenki choćby w oparciu o bardzo ważne
gesty na które się zdobyliśmy podczas niedawnych ukraińskich wypadków. To
kapitał, który można dobrze wykorzystać.
Natomiast swoje tezy dotyczące przeszłości Rzeczypospolitej podtrzymuję, gdyż
nie znajduję w nich żadnej sprzeczności z faktami.
Na koniec, mimo że nazwał mnie Pan ,,kretynem'' i ,,niepolakiem'' przesyłam
Panu ukłony licząc w przyszłości na większą dozę empatii w stosunku do innych
nacji, przy podejmowaniu przez Pana kolejnych popularyzatorskich prób.

Kurica nie ptica, Polszia nie zagranica!

[Gość: Calle 8]

Putin nie moze zatykac korkow ropnych bo Paliaki to szlachta, hehe ... zenada!

[Gość: .]

Kangurza "filozofija" a sytuacja dawnych demoludow

[Gość: Calle 8]

Wielu naiwnych i endecko-zasciankowych Polakow mysli do dzis jeszcze, ze Solidarka miala
jakis wplyw na decyzje Gorbaczowa o oswobodzeniu dawnych demoludow w Eur. Wsch
.
Podczas jego pamietnej wizyty w Berlinie w lutym 1989 roku dal swiatu do zrozumienia, ze nie
widzi zadnego powodu dla ktorego Niemcy maja cierpiec jeszcze dluzej. Juz w marcu czerwoni z
Warszawy poprzez ambasadora Cioska w Moskwie zaaranzowali spotkanie na Kremlu w celu
ratowania wlasnych stolkow. Pozniej byl Okragly Stolec i smrod po nim do dzis sie szwenda po
palacu Magistra i URM (nie tylko w kiblach).

Polska, Bialorus czy Ukraina siedza akurat na jednej galezi - te kraje zaleza od Moskwy jak
dawniej. Kiedys Moskwa wysylala rope za czesci do czolgow lub statki, a dzisiaj kaze sobie
placic w zielonych. Czy to nie obciach, ze jakies szemrane firmy sprzedaja rope do Pomrocznej
i gdyby zamknely kurki, to setki tysiecy szrotow z Rajchu, ktore jezdza po polskich
autobahnach nagle spoczna na szrotach? A tu niektorym ludkom dzielic Ukrainy sie zachciewa!

Odnośnie ,,ptic'' odpowiedź:

[gosc.z.korony]

A gdyby tak nie zapominać że jednak jesteśmy w Unii Europejskiej i tą drogą
wywierać naciski na Rosję.
Pal licho tę polską ,,szlachetczyznę'' (która pewnie i ze mnie jakoś tam
wystaje), ale nie może być tak byśmy ciągle ,,drżeli'' przed jakimś tam
kurkiem, który z byle powodu może być zakręcony. Musimy się zabezpieczyć przed
widzimisię Moskwy, bo inaczej daleko nie zajedziemy. Szczególnie że prezydent
Putin zachowuje się jak ,,robiący swoje'' satrapa. I nie myślę tu o
jakimś ,,machaniu szablą'' tylko o mądrych zabezpieczeniach gospodarczych i
infrastrukturze pozwalającej nam czerpać surowce z innych kierunków.
A tak swoją drogą jak to jest, że każdemu sprzedającemu zależy na klientach, a
tymczsem prezydent Putin zachowuje się tak jakby jego ,,kurek'' był pistoletem?
To wiadomy znak, że dla niego ważniejsza jest władza, a nie pieniądze a to
oznacza że mamy do czynienia z sowieckim dyktatorem w starym stylu. Tym
bardziej niebezpiecznym bo trzymającym kurek.
Czas najwyższy skończyć z ,,pticowaniem'' i zostać ,,sąsiadem''. Ale to już
zależy od nas Obywateli - Wyborców.