Wasze przełomowe utwory czyli...

[dr.ravic]

...de gustibus est disputandum :)

Myślę, że tego typu wątek będzie przydatny (i po prostu ciekawy)
dla wielu osób, zarówno dla poznających dopiero muzykę poważną,
jak i dla wytrawnych melomanów, którzy przypadkiem coś pominęli :)


Jakie utwory wywołały u Was największe emocje? Czyje wykonania? Które z nich
sprawiły, że zmieniło się Wasze podejście do muzyki? Jak się
zmieniał Wasz gust muzyczny? Co sądzicie o swoich przeszłych,
teraźniejszych i przyszłych (?) upodobaniach do muzyki klasycznej?


Myślę, że taka wymiana zdań jest dobrym pomysłem na poznanie
naprawdę wartościowej muzyki.


Pozdrawiam świątecznie,


Piotrek

[dr.ravic]

To zacznę od siebie :)
Dla mnie takimi przełomowymi utworami były:

1. nagrania Glenna Goulda:


- Wariacje Goldbergowskie Bacha, interpretacje z 1981r.
- Sztuka fugi
- Angielskie Suity
- Fugi i Tokaty


Tak ogólnie... Na pierwszym miejscu dla mnie Bach.
Zresztą zaczęło się wszystko od Bacha - od sonaty organowej e-moll
BWV 528 (Andante!)


2. wiolonczelowe


- Jaqueline du Pre & Barenboim (wspaniały duet) - ulubione Sonaty
Francka i Chopina
- Yoyo-Ma & Koopman (Simply Baroque)
- Maisky - Bacha sonaty


3. Koncerty fortepianowe


- Prokofieva No. 3 (Argerich & Abbado)
- Chopina (Zimerman)
- Rachmaninov No. 2, 3 (Sokolov)
- Mozarta (Pollini, Horowitz)


4. Bartok - Cudowny Mandaryn, Mikrokosmos
5. Ligeti project II - atmosfery
6. Symfonie Prokofieva, szczególnie III
7. La Boheme - Freni & Pavarotti (szczególnie gdy byłem zakochany :)
8. Debussy - La Mer (Boulez)
9. Mozart - Requiem
10. Sonaty Beethovena - Brendel
11. Pianiści jak
Richter (za całokształt), Pollini (gł. Chopin), Horowitz, Sokolov,
Sultanov (wariacje na temat Carmen w Jego wykonaniu z konkursu van
Cliburn 1989 !)
12. Pasja Św Mateusza Bacha Masaaki Suzuki
13. Cantata BWV 51 (Emma Kirby & Gardiner !!)


a ostatnio odkrywam Richarda Straussa. Metamorfozy w wykonaniu Karajana
zrobiły na mnie wielkie wrażenie.


---------

[littlun1]

Przelomowym momentem bylo znalezienie kasety z sonatami beethovena . Wtedy jednoczesnie czytalam doktora faustusa .

[radcawegrowicz]

I koncert fortepianowy Brahmsa
I koncert wiolonczelowy Haydna
to są utwory dzięki którym pokochałem muzyke klasyczną (potem na dobre
skręciłem w stronę baroku - ale do dziś mam sentyment do ww. dzieł i od czasu
do czasu powracam do nich)

[jan_telecki]

wychowywalem sie w domu gdzie nie sluchalo sie muzyki powaznej,
mialem jakies 10-12 lat, gdy byłem sam w domu ogladalem w telewizji koncert
symfoniczny - wykonywano Bolero Ravela i utwor ten wywołał u mnie szok.
Byłem zachwycony. W tym momencie zainteresowalem sie muzyką poważną.

takie wspomnienie z dziecinstwa...

[schaetzchen]

Nie mam utworów, które zachęciły mnie do słuchania muzyki klasycznej - bo w
wieku lat 7 trafiłam do ogniska muzycznego, co jakoś dalej pokierowało moimi
losami... Moi rodzice nie są muzykami, w domu nie było imponujących zbiorów
nagrań, choć Tata słuchał sporo muzyki (głównie gregoriańskiej, co też mi się
miło z dzieciństwem kojarzy) - z czarnych płyt - ja miałam jako dziecko
zabroniony dostęp do adapteru - wiadomo, zepsuję. Ale mam taką kasetę której
słuchałam mając lat kilka, z V Symfonią Schuberta, Sonatą KV 331 Mozarta (może
mylę KV, ta z marszem tureckim) i 7 Ostatnich Słów Chrystusa Haydna (w wersji na
kwartet smyczkowy). Słuchałam tej kasety na przemian z inną, z Koncertem a-moll
Bacha skrzypcowym i Mszą c-moll Mozarta i to są moje pierwsze "dorosłe" utwory
które pamiętam.
Potem jakoś się tak złożyło, że już nawet byłam nieco osłuchana z różną muzyką,
ale nie znałam nic Brahmsa - i kiedyś w tv usłyszałam początek Koncertu d-moll z
Rubinsteinem... to była miłość od pierwszego wejrzenia. A żeby było śmieszniej,
to czytałam o tym koncercie wcześniej w pamiętnikach Rubinsteina, że taki piękny
i jego ukochany - nie mogę się z tym nie zgodzić... Od tej pory Brahms to jeden
z moich ukochanych kompozytorów.
Podobnie miałam z III Koncertem Rachmaninowa, o którym najpierw słyszałam
mnóstwo zachwytów, a dopiero potem (stosunkowo późno) go poznałam.
To tyle :)

[x-man66]

Podobnie u mnie, nikt nie słuchał klasyki i może dlatego, będąc sam w domu i
przełączając kanały TV (podam odnośnik czasowy:środkowy Gierek i w TV były całe
dwa rewelacyjne kanały 1 i 2) trafiłem na V symfonię Beethovena: dźwięk mono
obraz czarno-biały a ja przed samym ekranem.
Beethoven to był pierwszy impuls.
Drugi impuls to koncert fortepianowy Griega z Rubinsteinem (nagranie z 1975 roku
z kim - nie wiem).
A trzecim wymagającym już wykonania większej pracy było odkrycie co to za utwór
rozpoczynał "Reminiscencje muzyczne". I to spowodowało przesłuchanie większej
ilości utworów. Szczególnie w w/w audycji, i to była moja "szkoła muzyczna"
Dużo później niesamowite wrażenie zrobiła na mnie (nomen omen) V symfonia
Szostakowicza - przypadkowo usłyszana w sklepie muzycznym, zapytałem co to jest
i od razu kupiłem. W domu przesłuchałem całość i mnie powaliło.
Chyba wtedy zakiełkowało we mnie przekonanie, że do pewnych epok trzeba
dorosnąć. I tak jak we wczesnej fazie nie trawiłem baroku totalnie - teraz jest
zupełnie inaczej.

PS A tak a propos: czy ktoś jeszcze pamięta audycje J Webera ?

[winoman]

> PS A tak a propos: czy ktoś jeszcze pamięta audycje J Webera ?

Jasne, że pamiętam!!! To u niego po raz pierwszy słuchałem Goulda, to u niego
poraził mnie Gilels grający fantazję d-moll i sonatę a-moll Mozarta, to ewnie
przez niego (a może raczej dzięki niemu) słucham głównie pianistów!

A wracając do głównego tematu wątku, u mnie były to dwa nagrania z dość skromnej
płytoteki rodziców. Najpierw "Preludia" Liszta, potem koncert skrzypcowy
Brahmsa w wykonaniu Tadeusza Wrońskiego. Słuchałem tego na okrągło, zawsze po
powrocie ze szkoły, dyrygując wyimaginowaną orkiestrą (i skrzypcami w
Brahmsie!). Tak się do tego wykonania Wrońskiego przyzwyczaiłem, że później
długo musiałem się od niego odzwyczajać.

Pozdrawiam!

[jastej]

> PS A tak a propos: czy ktoś jeszcze pamięta audycje J Webera ?
>
> Jasne, że pamiętam!!! To u niego po raz pierwszy słuchałem Goulda, to u niego
> poraził mnie Gilels grający fantazję d-moll i sonatę a-moll Mozarta, to ewnie
> przez niego (a może raczej dzięki niemu) słucham głównie pianistów!


Całkiem miło stwierdzić, że w sprawie "Jan Weber" jest nas więcej. Nie tylko
pamiętających, ale i jakoś "naznaczonych" przez jego niezapomniane audycje...
Ciekawe, jakie audycje robiłby Jan Weber obecnie - w dobie powszechnej
dostępności płyt

Koncert skrzypcowy Brahmsa z Wrońskim i Rowickim

[stary71]

To jest wspaniała interpretacja! Kupiłem to nie wiedząc nic ani o Brahmsie, ani
o Wrońskim, jako dziecię nieletnie. Też się do tego przyzwyczaiłem, ale wcale
się nie chcę odzwyczajać. Dla mnie na zawsze pozostanie punktem odniesienia.
Później redagowałem książki Wrońskiego, w końcu go poznałem osobiście i
powiedziałem mu, co myslę o tym nagraniu. Jako szczenię akademickie puszczałem
to nagranie starym profesorom, nie mówiąc co to - wszyscy byli zachwyceni. I ja
pozostałem do dziś.
s71

[dynamitee]

u mnie też zainteresowanie muzyką poważną zaczęło się od "Bolero" Ravela. tyle,
że ja usłyszałam to na żywo w filharmonii, z koncertu wyszłam roztrzęsiona (w
pozytywnym sensie :)

[maro76]

jakby sie zastanowić to wyjdzie mi ze na dobre w świat muzyki
klasycznej wszedłem po wysłuchaniu arii szampańskiej z Don Giovanniego
i było to wcale nie tak dawno temu:)

wcześniej miałem epizody zainteresowania tą muzyką
polegało to na słuchaniu składanek "the best" i ówcześnie
grającego pirackiego radia Mozart


a później jak już się bardziej zainteresowałem to podobał mi się
szczególnie V koncert Beethovena, zdążyłem już go sobie osłuchać
do znudzenia i na razie przestał mnie kręcić;)

emocje wywoływały u mnie wykonania Fritza Reinera
a z utworów to
Hammerklavier
fragmenty Ein Deutsches Requiem
Trauermarsch Wagnera
Requiem Mozarta

no i bardzo lubię koncerty fortepianowe

[m2w7]

Najpierw Bach- w jakimś filmie SF wykorzystano (w transkrypcji elektronicznej)
utwory organowe. I wkrótce potem był festiwal muzyki organowej w zborze
ewangelickim w Warszawie- muzyka na żywo, z wrażeniem kołysania przy potężnych
dźwiękach...Potem ojciec kolegi pozyczył magnetofon studyjny (był technikiem w
radiu). Słuchaliśmy ówczesnych przebojów (połowa lat 70). A tatuś słuchał
"Czarodziejskiego fletu" (arie Królowej Nocy i Papegena z Papageną nadal są
jednymi z moich ulubionych). I "Ave Maria" w nietypowym wykonaniu McFerrina
(głos, scat) i Yo-yo Ma (wiolonczela).

[abdul25]

Dla mnie takim przełomem było Clair de Lune Debussy'ego.
Nawet nie pamiętam w czyim wykonaniu, ale było najwyraźniej tak sugestywne i
wypełnione emocjami, że skłoniło mnie do zajęcia się muzyką klasyczną, ale to
było parę lat temu...
Jestem bardzo ciekaw jak Blechacz wykonał Claire de Lune na koncercie finalistów
Konkursu Chopinowskiego, słyszałem, że to przełom, nikt wcześniej nie wykonał
utworu nie-chopinowskiego na koncercie finalistów, Prawda to?

Io fei gibetto de le mei caset

[schaetzchen]

Nieprawda, Bunin zagrał część Sonaty Haydna. Ale rzeczywiście, nie zdarza się to
zbyt często. Blechacz zagrał pięknie, a kontemplację dodatkowo uprzyjemniało to,
że wygaszono (tylko na ten bis!) wszystkie światła - oprócz rzecz jasna
punktowego światła na pianistę.

[abdul25]

To sobie mogę wyobrazić...
Powiedz mi, czy jest jakieś nagranie Clair de Lune w wykonaniu Glenna Goulda? W
sumie powinno być, a jest to chyba wykonawca (szczególnie wokresie późnym),
który gra dosyć cierpliwie, bez tej nowoczesnej manii popisów technicznych przez
nadmierną szybkość...
Pozdrawiam!

Io fei gibetto de le mei caset

[schaetzchen]

Według dyskografii z książki Riegera "Glenn Gould czyli Sztuka Fugi" GG nagrał
Debussy'ego tylko Rapsodię na klarnet i fortepian, z J.Campbellem; SMK 52661

[abdul25]

Dzięki, a masz jakieś ulubione wykonanie Clair de Lune?

[stary71]

W moim domu był fortepian, starsza siostra trochę uczyła się grać, ojciec był
muzykalny, chadzał z nią do filharmonii, ale poza tym uważało się, że muzyka to
rozrywka.
Pierwszym "moim" kompozytorem był Mendelssohn - w radio usłyszałem Muzykę do
Snu nocy letniej i to mnie zatkało. Miałem 6 czy 7 lat.
Nauka gry na fortepianie, którą zacząłem późno, bo w wieku 9 lat - okazała się
rozczarowaniem. Ale póżniej spodobało mi się kilka rzeczy - sonatiny Kuhlaua,
Clementiego, wreszcie sonaty Mozarta. Próbowałem komponować w tym stylu, ale
jeszcze nie byłem muzykiem. To znaczy - muzyka była gdzieś cały czas, ale na
drugim planie. Wciąż coś gryzmoliłem - w konspiracji.
Potem - w liceum (nie posłano mnie do szkoły muzycznej) odkryłem Beethovena.
Zaczęło się od wysłuchanego w radio Koncertu B-dur z Czerny-Stefańską (tak!).
Nagrałem go sobie na magnetofonie Melodia i słuchałem w kółko. Potem
objawieniem stał się V Koncert. Cudo, za którym szaleję do dzisiaj.
W liceum kupowałem sobie płyty - Haydn, Mozart Beethoven. Koledzy nie mogli się
nadziwić. Oni kupowali Trubadurów, Skaldów, (też lubiłem), Czerwone gitary
(nieeee!!!) - ja byłem tym dziwakiem.
Wtedy zrozumiałem, że na Bacha jestem za głupi (tak zostało do dziś) i że w
ogóle to klasycyzm, romantyzm i kawałek dalej.
Kolejne odkrycia - mniej więcej w kolejności chronologicznej:
Hebrydy i "Szkocka" Mendelssohna
Cała symfonika Beethovena - wszystko, wszystko!!!. A VII najbardziej!
Schubert - też wszystko, z "Wielką" C-dur na czele
Brahms - koncerty, trochę później symfonie
Potem, w czasie studiów:
Schubert - Kwintet C-dur z 2 wiolonczelami
Dworzak - VIII Symfonia i cykl uwertur "Przyroda, Życie, Miłość"
Dworzak - Requiem, Pieśni biblijne.
Mahler - Wszystkie symfonie, najmniej VIII, najbardziej VI
Zaraz po studiach wielkie odkrycie - symfonie Sibeliusa. Niełatwo przyszło, ale
pozostało.
Potem to jest tak, że trochę się traci świeżość doznań, jak się już jest
tym "profesjonalistą" i trzeba się starać, żeby tego nie zgubić. Olśnień jest
jakby mniej, ale sie zdarzają:
Dworzak - Dumki (absolutnie genialne!!!)
Szostakowicz - V, X Symfonia
Saint-Saens - Organowa, V Koncert (kryształ, nie forma!)
Vaughan Williams - V Symfonia, potem też dwie ostatnie
To wszystko są tylko upodobania. Nie wymieniłem ukochanego Haydna, Schumanna,
paru innych gości. Niektórzy patrzą na mnie z podejrzliwością, że coś za dużo
tych utworów mi się podoba. No, ale ja w ogóle bardzo lubię muzykę.
Pozdrowionka
Stary71



Nie zapomnę Longwehicla....

[arsnova]

Pierwszym koncertem, na który wybrałam się samodzielnie w bardzo wczesnej
młodości, była Wielka Msza h-moll pod Rilingiem. Wtedy to był dla mnie wielki
szok. Olśnienie. Potężne wrażenie - jakby dotknięcie Absolutu.
Teraz, po latach, Riling mi się wcale nie podoba, ale to pierwsze wrażenie
zostało.
A pierwsza ważna kasteta? Mesjasz pod - nie uwierzycie - Marinerem! I tak mi to
uktwiło w pamięci i sercu, że z tego Marinera z czsów wczesno nastoletnich
dopiero Minkowski mnie wyleczył parę lat temu:)

[zamek]

Spróbuję w punktach:
1. Gama C-dur przez jedną oktawę grana tercjami. Naprawdę! "Odkryłem" ją dla
siebie na rodzicielskim pianinie w wieku lat bodajże pięciu i natychmiast
poddałem się jej urokowi. Coś było takiego w tych tercjach, że nie mogłem
oderwać od nich uszu :) Potem, gdy przyjmowali mnie do szkoły juzycznej,
okazało się, że słuch kwalifikuje mnie na skrzypka i zamiast obcować z
czysciutkimi dźwiękami fortepianu, musiałem wysłuchiwać własnych fałszów.
Dopóki nie nauczyłem się grać z poprawną intonacją, nie znosiłem ćwiczyć.
2. "Coś" Beethovena. Nie wiem dokładnie, od którego utworu zacząłem go po
prostu ubóstwiać i podziwiać. Może, kiedy w pierwszych klasach liceum
muzycznego uświadomiłem sobie istnienie formy, zaczął mi się tak podobać.
Trudno powiedzieć.
3. IV Symfonia Brahmsa, zagrana własnoręcznie. Dopóki nie dotknąłem Brahmsa
własnymi palcami, miałem go za nudziarza. A tutaj, z czwartego pulpitu altówek,
nuta po nucie uszy otwierały mi się coraz szerzej i rósł zachwyt... Pozostał do
dzisiaj. Jakiś czas byłem dosłownie chory na Brahmsa, jak oszalały
kompletowałem dyskografię, chciałem mieć wszystko, po prostu wszystko, co
napisał. "Boleści" wzmogły się po pierwszym wysłuchaniu Koncertu d-moll
(bodajże z Gilelsem). Dużo mi jeszcze do kompletu brakuje, ale wciąż zbieram i
słucham.
4. Koncert altówkowy Williama Waltona. Odkrycie, że w XX wieku powstała
przepiękna, niezwykle wartościowa _estetycznie_ muzyka, było dla mnie wtenczas
objawieniem. A jeszcze ja w środku tej muzyki... Zagrywałem się tym Koncertem,
delektowałem jak starym winem, każdą nutkę miałem wypieszczoną do ostatnich
granic. Moje jedyne niespełnione muzyczne marzenie - zagrać Koncert Waltona z
orkiestrą.
5. Koncert na rożek angielski Peterisa Vasksa, ale o tym już wiecie :)

[ondine]

1 temat z "polskich drog"- akurat wyswietlano ten serial kiedy mialam doslownie
kilka tygodni i wszyscy sie zarzekaja ze to dzialalo lepiej niz smoczek, po
prostu nagle stawalam sie jakby zahipnotyzowana. nie wiem, na ile to bajania
mojej matki, pamietam tylko sama ten motyw juz kilka lat pozniej, zupelnie mnie
rozbrajal.
2 jakies potworne pirackie kasety z "peer gynt", koncertem b dur czjkowskiego i
innymi hiciorami..chcialam tego sluchac non stop i wymyslalam do tego
choreografie. wygladalo to przesmiesznie, biegalam po domu w swoich
przebraniach scenicznych i tupalam strasznie sasiadom (bo motylem nigdy nie
bylam haha)..uwielbialam "w grocie krola gor", do dzis to pamietam, a mialam
moze 4 lata..
w sumie gdybym byla lekko mowiac drobniejsza, pewnie skonczyloby sie na
baletowce..granie bylo jakby rezultatem ubocznym mojej checi wyrazania sie
przez muzyke. chodzilam nawet na balet, no ale od razu bylo widac ze nie bede
filigranowa tancerka..no ale nigdy nie jest za pozno, liszowska tez moze
tanczyc, to dlaczego nie ja;)
3przed szkola muzyczna i juz podczas nauki mialam odkrycia muzyczne srednio raz
na tydzien;)
4 z przelomow..gaspardy w wieku 15 lat..sonata 110 beethovena w podobnym
wieku..ravel w calosci, jego muzyka orkiestrowa ( totalna faza w
liceum ).."swieto wiosny"...2 koncert brahmsa.."wyspa umarlych"
rachmaninowa...w sumie nic oryginalnego, przechodzilam fazy jak kazdy uczen
liceum.

4 brahmsa jest moim fetyszem, sluchalismy jej w kolko z przyjaciolmi, byla
ilustracja muzyczna do wielu libacji (haha pewnie jacys znajomi mogli by mnie
teraz zidentyfikowac przez net, coz to byly za libacje sesese)...sluchalismy
tego w kolko, non stop
koncert waltona tez jest piekny, gralam akompaniament chyba jako jeden z
pierwszych w moim zyciu w liceum, niezly poczatek;)

jeszcze 2 koncert prokofiewa, tak samo jak jego sonaty skrzypcowe..bardziej
nawet niz fortepianowe solo, bo wiecej dzwieku, ciekawiej..2 koncert to chyba
dla kazdego przelom. udalo mi sie wycwanic i zamiast koncertu lutosa na dyplom
robie wlasnie 2 prokofiewa. orka jakich malo, chyba cos de facto
najtrudniejszego co zdarzylo mi sie robic..nie do objecia mozgiem, ale tak
genialne, ze nie potrafisz sobei odpuscic i wciaz chcesz sie tego uczyc.

ostatnio odkryciem moim bylo "les vepres" (nieszpory?)rachmaninowa.

[jdrk]

ondine napisała:
> udalo mi sie wycwanic i zamiast koncertu lutosa na dyplom
> robie wlasnie 2 prokofiewa.

No, to gratulacje! :)

Na mnie tak podziałała kiedyś VII Sonata Prokofiewa - szok i zachwyt jednocześnie ;)

ja mam taka perelke

[dorak8]

To czakona Vitalego w wykonaniu Jaszy Heifrtza. NAgranie z organami. Robi
wrazenie.

[dynamitee]

utwory, słuchając których niezmiennie mam ciarki na plecach:

"W grocie króla gór" z suity Peer Gynt Edvarda Griega
"Montecchi i Capuletti" z suity Romeo i Julia Sergiusza Prokofiewa

w obydwu przypadkach genialnie budowana atmosfera napięcia :)
pamiętam, jak byłam na koncercie poświęconym w całości twórczości Griega, In
the hall of the mountain king był grany, potem bisowany, a ja siedziałam
wkomponowana w fotel z wrażenia :)
a Montecchi i Capuletti- świetny nie tylko jeśli chodzi o budowanie nastroju,
ale też bogaty, różnorodny dźwiękowo. mam zawsze wrażenie, że jestem w innym
świecie, gdy tego słucham :)

inny utwór, walc Arama Chaczaturiana, nie znam tytułu. wiem tylko, że został
wykorzystany jako "ścieżka dźwiękowa" do dramatu "Maskarada" Lermontowa. bardzo
piękny walc, mój ulubiony, porusza we mnie jakąś czułą strunkę :)

mam w domu wersję "Humoreski" Dworzaka ze skrzypcami Isaaca Sterna. trochę
stylizowana na muzykę ze starego kina. też bardzo piękna, wzruszająca.

ehh, można by pisać i pisać...