misza_kazak
12.05.12, 12:15
W ten sloneczny wiosenny dzien chce przypomniec, CO zostalo przezwyczezono przez naszych dziadkow i pradziadkow w Wielkiej Wojnie Ojczyznianej:
Wspomnienia sowieckich dzieci i niemeckich cywilow:
Jura Karpowicz, 8 lat
"Widzialem to, co czlowiek widziec nie moze... nie wolno mu...
Widzialem jak noca partyzancji wysadzili niemecki pociag, a nad ranem faszysci polozyli na tor wszystkich, kto pracowal na stacji kolejowej i puscili po nich parowoz...
Widzialem, jak zaprzegali w bryczki ludzi... mieli zolte gwiazdy na plecach... a potem wiesiolo jezdzili... bili ich knutami...
Widzialem, jak u matek karabinami wybijali dzieci z rak. I rzucali w ogien. W dobrze.. A do nas z matka kolej nie doszla...
Widzialem jak placze sasiedni pies. Siedzial na popiele sasiedskiej chaty. Sam..."
Tonia Rudakowa (5 lat)
"Pamietam, jak palili sie wlosy mej zabitej mamy... A u mladszego braciszka kolo niej - pieluchy.. Przelezlismy przez nich ze starszym bratem, trzymalam jego za noge: najpierw do dworu, a potem w ogrod. Do konca dna lezalismy w kartoflaniku..."
Inna Starowojtowa (6 lat)
"Czarny Niemiec naprowadzil na nas lufe karabinku, i zrozumialam, ze wlasnie bedzie strzelal. Nie zdazylam nawet zakrzyczec...
Obudzilam sie od maminego placzu... Tak, wydawalo sie ze spalam. Patrze: mama kopie grob i placze. Ona stala plecami do mnie, a ja nie mialam sil zeby do niej powiedziec. Sil starczalo tylko na to zeby na nia patrzec. Mama wyprostala sie zeby odetchnac, odwrocila do mnie glowa i jak zakrzyczy: "Innoczka!". Rzucila sie do mnie, wziela na rece. Jedna raka mnie trzyma, a druga pozostalych dzieci dotyka: moze ktos jeszcze przezyl? Ale wszystcy byli chlodne...
Gdy mnie wyleczono, my z mama naliczyli 9 ranien od kul. Uczylam sie liczyc. W jednej raczkie dwie kuli, w drugiej dwie . TO bedzie cztere. W jedne nozce dwie kuli i w drugiej 2 kuli. To juz bedzie osiem. I na szyje ranka - to juz bedzie dziewiec."
Lionia Siwakow (6 lat)
U nas w chacie zebralo sie szesc czlowiek: mama, babcia, starsza siostra, ja i dwaj mlodsi bracia. Szesc czlowiek... Widzielismy przez okno jak oni poszli do sasiedzi. Pobieglismy do ganku, zakrylismy sie na haczyk. Sielismy na skrzyni i ukrylismy za mama.
Haczyk slaby, Niemiec od razy zerwal. Przez prog przeszedl i oddal serie. Wszyscy spadlismy, a spadlem za sktrzynie...
Po raz pierwszy odzyskalem przytomnosc, gdy poczulem ze na mnie cos kapie. Kapie i kapie, jak woda. Podnioslem glowe: mamina krew kapie, mama lezy martwa. Przeczolgalem sie pod lozko, wszystko zalane krwia.. Jestem caly we krwi jak w wodzie. Mokry...
Przytomnosc wrocila, gdy uslyszalem straszy glos... Krzyk wisial w powietrzki. Ktos krzyczal tak, ze mi sie wydawalo, ze krzyk sie nie przestaje. Czolgalem sie do tego krzyku jak po nitce. Doczolgalem sie do garazu kolchoznego. Nikogo nie widze... krzyk gdzies spod ziemi idzie...
Stac na nogi nie moglem, przeczolgalem sie do dolu o popatrzylem w dol... Pelny dol ludzi... TO byli wszyscy uchodcy ze Smolensku. Kolo dwudziestu rodzin. Wszyscy lezel na dole, a do gory podnosila i spadala raniona dziewczynka. I krzyczala. Obrocilem sie: dokad teraz czolgac sie? Juz cala wies palila sie... I nikogo zywego. Tylko ta dziewczynka... Spadlem do nieg.. Ile lezalem - nie wiem...
Sprawdzam - dziewczynka juz jest martwa. Dotykam, wolam - nie odzywa sie. Tylko ja przezylem, a wszyscy sa juz martwe. Slonce przygrzalo. Od cieplej krwi idzie para. Zakrazyla sie glowa i znow stracilem przytomnosc..."
"Wczoraj do nas przybiegnela Anna-Lisa Rostert. Jest wsciekla. U nich w chlewni powiesila sie ruska dziewucha. Nasze pracownicy Polki powiedzieli, ze frau Rostert ciaglie ja bila, krzyczala. Chyba nie wytrzymala i nalozyla na siebie rece. Mysmy frau Rostert pocieszalismy - przeciez za niedrogo mozna znales kolejna russka pracownica..."
Z listu ober-efrejtora Rudolfa Lammermeiera.