Wspolczesne granaty przeciwczolgowe

[Gość: arek]

Witam!

Czy w dzisiejszym czasach sa produkowane i uzywane granaty przeciwczolgowe?
Nie mowie o zniszczeniu czolgow, ale o ich np. uszkodzeniu.Wydaje mi sie ze w
dzisiejszych czasach ich funkcje przejely RPG.

Pozdr.
Arek
www.czekoladaklub.host24.pl

[Gość: Speedy]

> Czy w dzisiejszym czasach sa produkowane i uzywane granaty przeciwczolgowe?

Jeśli masz na myśli ppanc. granaty ręczne to generalnie nie. W tym sensie że
owszem pozostają na uzbrojeniu w rozmaitych zacofanych armiach ale generalnie
tak jak piszesz zostały wyparte przez wszelkiego rodzaju
granatniki/pancerzownice.
Reczny granat ppanc. byl zawsze bronią dość kontrowersyjną. Przy umiarkowanej
skuteczności stanowił znacze, wręcz śmiertelne zagrożenie dla użytkownika
(oczywiście czołg także jest poważnym zagrożeniem :) ).
W zasadzie już w czasie II wojny sytuacja była taka, że aby zrobić kuku ciężko
opancerzonym pojazdom, granat ppanc. musiał zawierać stosunkowo duży ładunek
silnego m.w., co najmniej 0,5-1 kg. Wymuszało to całkowitą masę granatu co
najmniej ok. 1 kg (zwykle więcej). Tak ciężkim przedmiotem trudno było rzucić
daleko. Zmuszało to z jednej strony do podejścia blisko atakowanego czołgu (co
jest ogólnie czynnością niezdrową i niewskazaną), z drugiej potężna eksplozja w
niedalekiej odległości stanowiła bezpośrednie zagrożenie dla rzucającego.
Dodatkową atrakcją była kwestia zapalnika. W granatach ppanc. czesto występował
zapalnik uderzeniowy; do granatu ręcznego trudno jest skonstruować z sensem
taki zapalnik, bo z uwagi na małą prędkość rzucanego ręką przedmiotu, zapalnik
musi być bardzo wrażliwy, żeby niezawodnie zareagował, z drugiej zaś strony
musi być bezpieczny w użytkowaniu, aby rzucający sam z siebie nie wysadził się
w powietrze. Jednoczesne spełnienie tych dwóch wymogów jest bardzo trudne i
wiekszośc granatów z zapalnikiem uderzeniowym była generalnie bardzo
niebezpieczna, powodując liczne wypadki (np. brytyjski Gammon Bomb)lub za
bardzo bezpieczna regularnie dając niewybuchy (np. "filipinka" z Armii
Krajowej, to akurat nie granat ppanc. ale też z zapalnikiem uderzeniowym).
Problem zapalnika uderzeniowego był trudny do obejscia, w wielu krajach
budowano granaty przyczepiające się do pancerza za pomocą magnesów lub/i
substancji klejącej - wtedy teoretycznie można dac zapalnik czasowy, dużo
bezpieczniejszy i powszechny we wszelkich granatach - ale to także był sredni
pomysł, bo ani magnesy ani przylepce nie zawsze łapały a nawet częsciej nie niż
tak, wobec czego taki granat odpadał od atakowanego pojazdu i był w związku z
tym mało skuteczny :)

[Gość: JOPEK]

ENERALNIE ZGADZAM SIĘZ PRZED MÓWCĄ, z małym wyjątkiem. Chodzi o"
filipinke" .Był to granat domowej roboty idość prymitywny i o ile mi wiadomo za
zapalnik najczęsściej robił zwykły lont .

[Gość: Speedy]

Być może niektórzy nazywali "filipinką" każdy granat domowej roboty. Mi jednak
chodzi o to co w literaturze występuje pod tą nazwą, granat zaczepny - inna
nazwa ET-40 - którego konstruktorem był Edward Tymoszek (Tymoszak?) ps."Filip"
(stąd filipinka). Ten sam gość jeszcze przed wojną skonstruował prototypowy
granat ppanc. ET-37 czy 38, własnie z zapalnikiem uderzeniowym. Więc i w swej
konspiracyjnej konstrukcji zastosował taki zapalnik.