windows3.1
04.12.03, 15:26
Walther von Reichenau (55 lat): dowodził atakującą centralnie, spod Opola na
Częstochowę i Tomaszów 10. Armią. W kampanii francuskiej na czele
nacierającej centralnie przez północną Belgię 6. Armii (w ramach GA „B”), w
lipcu 1940 awansowany na marszałka polnego. W kampanii rosyjskiej w ramach
GA „Południe” dowodził tą samą 6. Armią w kampanii rosyjskiej (na kierunku
kijowskim). W grudniu 1941 oddał armię Paulusowi, a sam zastępując
zdymisjonowanego von Rundstedta przejął dowództwo całej GA „Południe” w
grudniu 1941. Zginął w wypadku samolotowym w drodze do Lipska w styczniu 1942.
Gunther von Kluge (57 lat): dowodził atakująca z Pomorza Zachodniego na
Pomorze Gdańskie 4. Armią. W kampanii francuskiej dowodząc tą samą armią
(GA „B”) atakował przez Ardeny, w lipcu awansowany na marszałka polnego. W
kampanii rosyjskiej dowodził nadal 4. Armią, nacierającą centralnie na
kierunku moskiewskim w ramach GA „Środek”, by zimą 1941 objąć wreszcie całą
GA „Środek”. Ciężko ranny latem 1943 w wypadku samochodowym, powrócił do
służby w czerwcu 1944. 2 lipca został głównodowodzącym GA „Zachód”; dowodził
pod Falaise. Prawdopodobnie uwikłany w spisek przeciw Hitlerowi, być może w
próby mediacji z aliantami zachodnimi. W środku bitwy odwołany przez Hitlera
i wezwany do kwatery głównej, popełnił samobójstwo 18 sierpnia 1944.
Fedor von Bock (59 lat): dowodził GA „Północ”; w kampanii francuskiej dowódca
działającej na północnym skrzydle frontu GA „B”, mianowany na marszałka
polnego w lipcu 1940. W kampanii rosyjskiej dowódca najważniejszego
niemieckiego zgrupowania, GA „Środek”, którym kierował do czasu zatrzymania
niemieckiej ofensywy pod Moskwą w grudniu 1941; zdymisjonowany, przez miesiąc
przebywał w rezerwie OKH w Berlinie, powrócił na front wschodni w styczniu
1941 jako dowódca GA „Południe”. Zdymisjonowany, został przeniesiony do
rezerwy w lipcu 1942. Nie powrócił już do służby czynnej. Zginął w maju 1945,
podczas jednego z alianckich nalotów.
Heinrich von Brauchitsch (58 lat): od roku 1938 głównodowodzący niemieckich
sił lądowych, funcję tę pełnił podczas kampanii polskiej, duńskiej,
norweskiej i francuskiej, po której został mianowany w lipcu 1940 na
marszałka polnego. Nadal pozostawał dowódcą sił zbrojnych w czasie ataku na
ZSRR, w grudniu 1941 został przeniesieny do rezerwy (jego następcą został
Hitler, co oznacza że stanowisko to praktycznie przestało istnieć). Do końca
wojny działał w różnych gremiach doradczych, o mieszanym polityczno-wojskowym
charakterze, również w bezpośrednim otoczeniu Hitlera. W niewoli brytyjskiej
od maja 1945, do roku 1948 w obozie jenieckim, miał stanąć przed brytyjskim
sądem. Zmarł przed rozpoczęciem procesu w 1948.
Gerd von Rundstedt (64 lata): dowodził GA „Południe“, po zwycięskiej kampanii
polskiej głównodowodzący wojsk niemieckich na wschodzie, a od października na
zachodzie. Dowodził atakującą na centralnym kierunku GA „A” w kampanii
francuskiej, po której został mianowany na marszałka polnego. Dowodził
GA „Południe” w kampanii rosyjskiej, przeszedł zawał w listopadzie 1941, po
stracie Rostowa i przejściu do defensywy stracił dowództwo w grudniu 1941. W
rezerwie OKH, w marcu 1942 przeniesiony do Francji, objął ponownie stanowisko
głownodowodzącego wojsk (OB) na zachodzie, które sprawował do 2 lipca 1944.
Zdymisjonowany, czynnie uczestniczył w czystce po lipcowym zamachu. Otrzymał
po raz trzeci OB „West” we wrześniu 1944, zdymisjonowany bez kolejnego
przydziału po sforsowaniu przez aliantów Renu w marcu 1945. Dostał się do
niewoli amerykańskiej w maju 1945, w więzieniu do 1948. Zmarł w Hanowerze
1953.
Georg Kuchler (58 lat), dowodził atakującą z Prus Wschodnich na Mazowsze 3.
Armią. W kampanii francuskiej dowodził działającą na peryferyjnym kierunku i
zajmującą Holandię 18. Armią. Tą samą 18. Armią (w ramach GA „Północ”)
dowodził w kampanii rosyjskiej, również działając na bocznym kierunku
działań, wzdłuż wybrzeży Bałtyku. Odbył błyskotliwą kampanię, a po utknięciu
GA pod Leningradem w styczniu 1942 objął jej dowództwo zastępując
zdymisjonowanego von Leeba. Na stanowiski dowódcy GA „Północ” przetrwał
niespodziewanie długo, bo całe 2 lata, do stycznia 1944 (od czerwca 1942 jako
marszałek), kiedy został zdymisjonowany i skierowany do rezerwy. Nie powrócił
do służby czynnej. Skazany na 20 lat więzienia, wyszedł na wolność w roku
1953. Zmarł w Garmisch-Partenkirchen w roku 1968.
Johannes Blaskowitz (56 lat): dowodził atakującą spod Wrocławia na Łódź 8.
Armią. Po kampanii polskiej krótko głównodowodzący sił niemieckich (OB) na
wschodzie, potem przerzucony na front zachodni, gdzie pozostał już do końca
wojny. W kampanii francuskiej dowódca drugorzutowej 9. Armii, atakującej
przez Belgię, potem kierował zapleczem wojsk w północnej Francji. Po
zakończeniu kampanii dowódca stacjonującej w okupowanej Francji i należąćej
do GA „D” 1. Armii, od maja 1944 promowany na dowódcę nowoutworzonej we
Francji GA „G”, zdymisjonowany i przeniesiony do rezerwy OKH we wrześniu
1944, ponownie dowódził GA „G” od grudnia 1944 do stycznia 1945, kiedy
przeszedł na głównodowodzącego GA „H” nad dolnym Renem. Od kwietnia 1945
dowódca okrążonej „Twierdzy Holandia”, skapitulował w maju 1945 przed
Brytyjczykami. Skazany na 3 lata więzienia, popełnił samobójstwo w więzieniu
w 1948 roku.
Wilhem List (59 lat): dowodził atakującą spod Raciborza i ze Słowacji na
Śląsk i Małopolskę 14. Armią. W kampanii francuskiej dowodził zajmującą
centralną pozycję na froncie 12. Armią (GA „A”), mianowany na marszałka
polnego w lipcu 1940. W kampanii bałkańskiej dowódca atakującej z Bułgarii
tej samej 12. Armii, po zajęciu Grecji został naczelnym dowódcą (OB) na
Bałkanach. Przeniesiony do rezerwy, latem 1942 powołany do służby czynnej
ponownie i w lipcu 1942 skierowany na front wschodni, gdzie objał GA „A”, z
którą następnia zajął Kubań oraz przedpola Kaukazu. Zdymisjonowany we
wrześniu 1942 po nieudanych próbach przedarcia się na Zakaukazie, przeszedł
na emeryturę i nie powrócił już do służby czynnej. W niewoli od roku 1945,
skazany na dożywocie, zwolniony z więzienia w roku 1953. Zmarł w roku 1971.
