JAN TWARDOWSKI

[Gość: storima]

Z tomu:

Ktory stwarzasz jagody

1983

KOLCZYKI


Wieczorowe suknie
pachnidla kolczyki
dluga wedka wlosow
i naggle rozpacz szczescie
by wybrac milosc madra
kochac nieszczesliwa
chodzila bez grzesznikow po katach plakala
wiekszy wstyd nagiej duszy
niz nagiego ciala

Ks. Jan Twardowski
_________________________________________

Trzeba isc dalej
czyli
spacer biedronki
____________________________________________________




[i] [i] [i]

[Gość: anna]

Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą

zostaną po nich buty i telefon głuchy

tylko to co nieważne jak krowa się wlecze

najważniejsze tak prędkie że nagle się staje

potem cisza normalna więc całkiem nieznośna

jak czystość urodzona najprościej z rozpaczy

kiedy myślimy o kimś zostając bez niego.



Nie bądź pewny że czas masz bo pewność niepewna

zabiera nam wrażliwość tak jak każde szczęście

przychodzi jednocześnie jak patos i humor

jak dwie namiętności wciąż słabsze od jednej

tak szybko stąd odchodzą jak drozd milkną w lipcu

jak dźwięk trochę niezgrabny lub jak suchy ukłon

żeby widzieć naprawdę zamykają oczy

chociaż większym ryzykiem rodzić się niż umrzeć

kochamy wciąż za mało i stale za późno



Nie pisz o tym zbyt często lecz pisz raz na zawsze

a będziesz tak jak delfin łagodny i mocny



Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą

i ci co nie odchodzą nie zawsze powrócą

i nigdy nie wiadomo mówiąc o miłości

czy pierwsza jest ostatnia czy ostatnia pierwsza.

JAN TWARDOWSKI

[Gość: storima]

POKRZYWA

Jan rzadko kiedy chorowal
zyl lat dziewiedziesiat szczesliwie
mowiono na pogrzebie, ze sie kapal w pokrzywie

JAN TWARDOWSKI

[Gość: storima]

JEST

Gil zgrzyta sroka sroczy
odchodza szpakow pokolenia
jelonki liza milcza grzyby
ciele z probowki szuka matki
kreci sie Ziemia bez sumienia
sluchaja sluza i nie mowia

- a jesli Jest a jesli nie ma

[Gość: Marcyś]

Aniele Boży
Aniele Boży Stróżu mój
Ty właśnie nie stój przy mnie
jak malowana lala
ale ruszaj w te pędy
niczym zając po zachodzie słońca

skoro wygania nas
dziesięć po dziesiątej
ostatni autobus
jamnik skaczący na smycz
smutek jak akwarium z jedną złotą rybką
hałas
cisza
trumna jak pałacyk

ładne rzeczy gdybyśmy stanęli
jak dwa świstaki
i zapomnieli
że trzeba stąd odejść


Jan Twardowski