Kara dla 2,5 latki

[tola_i_tolek]

W jaki sposób karać dziecko w tym wieku? Moja córka bardzo dzis
narozrabiała na spacerze, potem urządziła histerię, generalnie
bardzo mnie zdenerwowała- jest w 39 tygodniu ciąży i nie mogę jej po
prostu wziaść pod pache i zanieść do domu.
Po powrocie kazałam jej iść do swojego pokoju,posiedziała tam chwilę
sama, poszłam do niej, porozmawiałyśmy, przeprosiła mnie. Co teraz?
Zapominamy o tamtym i przechodzimy do porządku dnia? Czy powinna
dostać książeczkę którą jej dzis kupiłam, czy właczyć jej bajkę na
dobranoc jak zwykle?

[semi-dolce]

Moja córka bardzo dzis
> narozrabiała na spacerze, potem urządziła histerię, generalnie
> bardzo mnie zdenerwowała- jest w 39 tygodniu ciąży i nie mogę jej po
> prostu wziaść pod pache i zanieść do domu.

2 i pół roku i jest w 39 tygodniu ciąży??? To faktycznie, lepiej jej nie bierz
pod pachę...

A na poważnie - kara musi nastapić natychmiast po przewinieniu. Inaczej to nie
kara a zemsta, dziecko w tym wieku jej nie zrozumie. Jesli nie ukarałas
natychmiast po złym zachowaniu to juz przepadło, nic więcej robić nie powinnaś.
No i bierz poprawke na to, że być może to nie tylko twoje małe dziecko źle się
zachowuje, ale i ty jestes bardziej nerwowa i drażliwa niz zwykle.

[elan-o100]

karę już dostała. teraz już można zająć się codziennymi sprawami,
aż ....do kolejnego napadu histerii. biorąc pod uwagę, że za chwile
będzie miala male rodzenstwo, nie bądz dla niej zbyt surowa.

[marghot]

wg mnie lepiej tłumaczyć, rozmawiać niż karać

jelsi juz po ptakach, to skoro przeprosiła a Ty upewniłas się, że
ona rozumie za co przerpasza, to nie widzę powodu, dla którego m
anie obejrzeć bajki, dostać ulubione ciastko czy buzi do Ciebie

[aniko16]

Szkoda mi młej. Potraktowałaś ją bardzo surowo i jeszcze chodzą ci
pogłowie dodatkowe "akty zemsty". Mam dwoje dzieci, 10 - i 3-
letnie. I nigdy nie zostały ukarane. Zdarza mi się podnieść głos,
nakrzyczeć ale to wszystko. Nie wyobrażam sobie obmyślania kary dla
takiego maluszka. A dlaczego miałabyś ją nieść? Nie zabierasz wózka?
I skąd ona ma wiedzieć że niedługo rodzisz i brakuje ci sił i
cierpliwości? Chyba nadchodzą dla niej ciężkie czasy(

[tola_i_tolek]

Zabieram wózek, ale ona była w takiej histerii, że jak ją tam
wkładałam to ona wychodziła, a jak próbowałam przypiąć ją pasami to
się wyrywała, zsuwała , kopała- bałam się że przytnę jej rączkę albo
kopnie mnie w brzuch. Czy uważasz, że ta chwila odosobnienia po
powrocie do domu to aż tak surowa kara? Miałam po prostu przejść nad
tym do porządku dziennego?

[silje78]

nie słuchaj mądrości idealnej matki z idealnymi dziećmi.
uważam, że chwila odosobnienia jest lepsza od krzyku. te kilka minut
daje czas na uspokojenie się dziecku, a matce na zapanowanie nad
nerwami. przynajmniej dla mnie. jedyne co sobie odpuść to dalsze
konsekwencje. mała i tak nie pojmie, że to chodziło o coś co miało
miejsce na spacerze. dla niej nie ma już tematu
tak naprawdę widzę po swojej córce, że dopiero od ok 2-3 miesiecy
jest w stanie wrócić pamięcią do tego co nabroiła. nawet po czasie
wie, że źle zrobiła, ale czy to oznacza, że to się nie powtórzy?
raczej nie.
moja grzeczna dziewczynka od jakiś trzech tygodni nieźle daje do
wiwatu wszystkim. mnie nieco oszczędza, ale tata i babcia nie radzą
sobie z nią. krzyk tylko pogarsza sytuacje, choć czasami nie da się
go uniknąć. u nas najlepszym wyjsciem jest wyproszenie małej do jej
pokoju, albo ignorowanie wrzasku, z krótką informacją, że póki
krzyczy to nie mamy o czym rozmawiać.

[memphis90]

Czy uważasz, że ta chwila odosobnienia po
> powrocie do domu to aż tak surowa kara?
Jeśli była jakiś czas po- to tak. Dziecko jak złota rybka- po 6 sekundach nie
kojarzy już co jest za co. Karą był już szybszy powrót do domu ze spaceru. A
histeria i "złe zachowanie" wynikają nie ze złośliwości, ale z normalnej dla
dwulatków próbie opanowania własnych emocji i frustracji.

Miałam po prostu przejść nad
> tym do porządku dziennego?
Tak.

[martkka2]

aniko
denerwuja mnie takie posty i madrosci
kazdy z nas jest tylko czlowiekiem, a jak mamy spadek formy to i
łatwiej sie złościmy
a dwulatek moooze wyprowadzic z równowagi
i lepiej w tym momencie dac jakas rozsadna kare i adekwatna do wieku
i przewinienia niz w jakis inny sposob karac.
Wkurzaja mnie takie odpowiedzi bo jak rodzic pyta o rade to mozna mu
podpowiedziec a nie umoralniac
a z innej strony no naprawde jestem bardzo ciekawa czy cie kiedys
tak nie wyprowadzily z rownowagi ze mialas ochote dac kare

[black.joanna]

No tak, bezstresowe wychowanie...
Brak słów

[joshima]

Wiesz. Bezstresowe wychowanie to tak szerokie pojęcie, że prawie każdy coś
innego przez to rozumie. Może więc sprecyzujesz co masz ma myśli? Czy
podejrzewasz kompletny brak wychowania, czy też coś innego?

[black.joanna]

Brak akr, to brak wychowania. Kara, to również upomnienie, brak bajki, itp.
Dziecko musi wiedzieć, że poniesie konsekwencje swojego zachowania, w przeciwnym
razie mamy do czynienia z bezstresowym wychowaniem.

[memphis90]

> Brak akr, to brak wychowania.
Guzik prawda.

Można wychować dziecko bez karania typu klaps na tyłek, zakaz oglądania bajki
czy zamknięcie w pokoju. Dziecko powinno natomiast ponosić konsekwencje
tego, co robi. Kara a konsekwencja to dwie różne sprawy. Czym innym jest
"byłeś niegrzeczny, nie obejrzysz dziś bajki" a "bajki oglądamy po posprzątaniu
zabawek".

[slonko1335]

Nie karzę swojego dwulatka, nie karzę 4,5 latki. Na histerie nie reaguję.
Ukaranie dziecka po fakcie uważam za kompletnie bezsensowne, ogólnie jestem
przeciwnikiem kar. Ukarałaś ją już i wystarczy, wyłącznie bajki i nie danie
jeszcze książeczki byłoby okrutne...
Co znaczy bardzo dziś narozrabiała? co zrobiła?

[monisienek]

> Zapominamy o tamtym i przechodzimy do porządku dnia? Czy powinna
> dostać książeczkę którą jej dzis kupiłam, czy właczyć jej bajkę na
> dobranoc jak zwykle?

Tak, zapominamy, tak, powinna dostać książeczkę.
Jeśli miała karę, przeprosiła, wytłumaczyłaś jej - wszystko potem
jest już normalnie: książeczki, bajki itp.
Poza tym jeśli dzieciak był niegrzeczny podczas spaceru, i pod koniec
to kara w domu jest wg mnie OK.
Jak ukarać dziecko na spacerze?

U mnie bardzo się sprawdza karne krzesełko w domu.

[slonko1335]

> Jak ukarać dziecko na spacerze?
>
> U mnie bardzo się sprawdza karne krzesełko w domu.

to znajdź sobie takie i na spacerze. Nie ma jakiejś ławki w pobliżu placu zabaw?
U nas szczęśliwie jest ławka akurat też na zewnątrz. Jak młody zachowuje się w
sposób nieodpowiedni to "opuszcza" plac zabaw i wędruje na ławeczkę albo do domu...

[erin7]

Jak młody zachowuje się w
> sposób nieodpowiedni to "opuszcza" plac zabaw i wędruje na
ławeczkę albo do dom


To też rodzaj kary. Gdzie konsekwencja?

[slonko1335]

Nie, jest uprzedzony o tym co go spotka a więc ma wybór, po pierwszym razie
tłumaczę i ostrzegam, po drugim konsekwentnie wykonuję to co obiecałam, przyznam
że trzeci raz bardzo rzadko się zdarza...

[erin7]

Ja robie tak samo, tlumacze ze jak nie to pojdzie do kata. Jak
tlumaczenie nie pomaga to tam laduje. Wybor zatem tez ma. U nas jest
to najskuteczniejsz aforma kary, jako ze np. klapsow nie uznaje.

[slonko1335]

erin7 napisała:

> Ja robie tak samo, tlumacze ze jak nie to pojdzie do kata. Jak
> tlumaczenie nie pomaga to tam laduje. Wybor zatem tez ma. U nas jest
> to najskuteczniejsz aforma kary,

ale wtedy to nie jest kara. Kara jest wtedy jak uznasz że dziecko zrobiło coś
źle, nie uprzedzasz go że to jest złe i po pierwszym takim wybryku na przykład
bierzesz za frak i wyciągasz z placu zabaw czy stawiasz w kącie lub zabraniasz
oglądać bajkę, czyli jest Twoją zemstą na dziecku za zachowanie które Ci nie
odpowiadało. W takim wypadku o jakim piszesz jest to konsekwencja zachowania,
świetnie jakby zawsze mogły być to naturalne konsekwencje ale nie zawsze się da.
Moim zdaniem jednak konsekwencja typu nie potrafisz się zachować na placu zabaw
nie będziesz się tam bawił jest jak najbardziej ok.

[ailija]

Ustalcie najpierw wspólne definicje, a później dyskutujcie!
Ty kobietko sama namieszałaś w swoich wypowiedziach.
Przeanalizowałam Twoje wypowiedzi i mieszasz pojęcia kary, zemsty,
konsekwencji.
Ktoś napisał "kara" bez wyjaśnienia, a dla Ciebie to
oznacza "bierzesz za frak i wyciągasz z placu zabaw". A jak Ty
używasz słowa "kara" (mimo, że wcześniej zarzekałaś się, że nie
używasz kar), to oznacza to "konsekwencje zapowiedzianego
zachowania".
Jesteś niekonsekwentna w swoich wypowiedziach a próbujesz nas
przekonać, że jesteś konsekwentna wobec swoich dzieci?

[slonko1335]

> Ktoś napisał "kara" bez wyjaśnienia, a dla Ciebie to
> oznacza "bierzesz za frak i wyciągasz z placu zabaw".

niezupełnie, wkleiłaś tylko fragmencik mojej wypowiedzi przeinaczając jej sens.
Między karą i konsekwencją jest różnica, dla niektórych zbyt subtelna aby ją
zauważyć. To samo "bierzesz za frak i wyciągasz z plac zabaw" może być i karą i
konsekwencją w zależności od tego, czy wytłumaczyłaś wcześniej dziecku że robi
źle i dlaczego i uprzedziłaś je co je spotka gdy podobne zachowanie się
powtórzy, oraz w zależności od tego czy jemu przypomniałaś ustaloną zasadę i
ostrzegłaś że to zrobisz a dziecko miało wybór. Gdy wyciągniesz po prostu z
placu zabaw dzieciaka który nie ma pojęcia dlaczego no to sorry ale to nie jest
konsekwencja zachowania tylko kara.

A jak Ty
> używasz słowa "kara" (mimo, że wcześniej zarzekałaś się, że nie
> używasz kar), to oznacza to "konsekwencje zapowiedzianego
> zachowania".

możesz dokładniej, wskaż mi o który fragment Ci chodzi?

próbujesz nas
> przekonać, że jesteś konsekwentna wobec swoich dzieci?

ja Was do niczego nie próbuję przekonać, nie karzę swoich dzieci bo uważam, że
kary nie są żadnym sensownym środkiem wychowawczym. owszem stawiam granice i
wyciągam konsekwencje jak dzieci je przekroczą.

[slonko1335]

w bardzo prosty sposób wyjaśniona różnica między karą a konsekwencją:
podajdalej.pl/konsekwencje_zamiast_kar-poradnik-2221

[black.joanna]

A przed chwilą pisałaś, że nie karzesz dzieci...

[joshima]

Bo ludzie różnie rozumieją karę. Niektórzy nie stosują kar, tylko tzw
konsekwencje. Czyli coś co przerywa niepożądane zachowanie i jest jego
konsekwencją. Czyli rozrabianie na spacerze kończy się karnym posadzeniem na
ławce, albo powrotem do domu, bo to jest naturalna konsekwencja. Szlaban na
komputer, czy dobranockę nie ma bezpośredniego związku ze złym zachowaniem na
spacerze i jest odroczoną w czasie karą, która jest raczej zemstą poprawiającą
humor zdenerwowanemu rodzicowi

[slonko1335]

black.joanna napisała:

> A przed chwilą pisałaś, że nie karzesz dzieci...

bo nie karzę, ponoszą konsekwencje swoich zachowań a to ogromna różnica...

[monisienek]

A dla mnie opuszczenie placu zabaw z powodu złego zachowania to
najnormalniejsza kara...

[slonko1335]

monisienek napisała:

> A dla mnie opuszczenie placu zabaw z powodu złego zachowania to
> najnormalniejsza kara...
>

a dla mnie konsekwencja zachowania, jeżeli dziecko wie czego mu na placu zabaw
robić nie wolno i wie co je spotka gdy to zrobi

[erin7]

Jak zwal tak zwal, grunt zeby dzieciakom krzywdy nie robic i madrze
wychowac.

[kamelia04.08.2007]

szkoda mi dziecka.

Nie wiesz, że kary nie sa tak skuteczne jak ci sie w twoim prostym mózgu wydaje, a juz karanie dlatego, ze cie zdenerwowała to skandal. Idź sobie leczyc nerwy, a na dziecki się nie wyzywaj. Jak cie dosrosły zdenerwuje, to tez go bedziesz karać? raczej nie, bo dorosły ci sie postawi, a dzieciak jest słaby i uzalezniony od ciebie i dlatego sobie po nim jeździsz.

Własnie w tym wieku tłumaczy sie milion razy, powtarza do upadłego, stara sie nie doprowadzac do nerwowych sytuacji. A na spacer do zabieraj wózek i jak ci chce uciec, to ja wsadzasz do wózka, przypinasz pasami i wracasz do domu. Żeby nie było, ze nie wiem co to humory takiego małego, sama jestem w ciaży i opiekuje sie dzieckiem.

[tola_i_tolek]

A co jak dziecko wychodzi z wózka, nie da się przypiąć pasami- tak
manewruje raczkami, że boję się, że jej te rączki niechcący przytnę,
wymachuje nogami gdzie popadnie tak, że jest duża szansa, że kopnie
mnie w brzuch?

[slonko1335]

No niestety Twój stan jest problemem a wiem, że takie dziecko zwłaszcza jak
histeryzuje to silne jest. Możesz ją podnosić w ogóle?

[tola_i_tolek]

Nie powinnam, poza tym jak jest rozhisteryzowana to się wyrywa,
kopie, to nie jest bezpieczne.

[slonko1335]

Ktoś tutaj proponował szelki, ja używam jak młody ucieka i są świetne-może i u
Was się sprawdzą?
Spróbuj też nagradzania.

[lupa_87]

Nie chce mi się czytać wszystkiego, bo jak zwykle pełno qrde matek
polek z wprost idealnymi dziećmi.
Autorka chyba wyraźnie PYTA, a nie stwierdza. Jeśli pyta to nie wie,
a jeśli nie wie to można wyrazić swoją opinię odpowiadając na zadane
pytanie i koniec.
"nigdy nie karałam swojego dziecka" blablabla takie bujdy na
resorach to nie tutaj.
A odpowiadając autorce to - karą dla twojego dziecka było to, że
kazałaś jej iść do swojego pokoju i pobyć samej. Przeprosiła, więc
przechodzisz do porządku dziennego.
Swoją drogą do następnego razu hehehehe (no ale to się tyczy tylko
tych zwyczajnych dzieci, a nie naddzieci, autorek niektórych
wypowiedzi, co to nigdy nie muszą być karane - są idealne, grzeczne
same z siebie, zawsze i wszędzie)

[kamelia04.08.2007]

nie wiem jaki ty masz wózek, ale jak przypinam młoda, to stoje z boku, wiec trudno by mi zrobiła karate w brzuch, z przodu wózka w ogóle nie stoje. Poza tym jak sie wyrywa i szarpie, to chyba odruchowo sie staje tak, by nie oberwac, a nie sie podtsawia.

czym te ręke chcesz przyciąc, przeciez zapiecie jest za małe, by palec przyciąc.

A jak juz przypniesz i pchasz ten wózek, to trzymasz go pod takim kątem (unosisz przednie koła do góry), by dzieciak był w pozycji lezacej, w ten sposób ci nie ucieknie.

na prawde to takie trudne, wystarczy tylko troche pomyslec, a nie silowac sie na dziwne tłumaczenia.

[tola_i_tolek]

Palec juz sobie kilka razy sama przycięła- więc jest to możliwe,
poza tym brzuch mam już tak wielki, że jest w zasięgu jej nóg nawet
jak stanę z boku.
Ale widzę, że Ty jesteś matką idealna, która doskonale radzi sobie w
każdej sytuacji więc chyba nie ma sensu Ci udowadniać, że czasem
może być inaczej niż Ci się wydaje.
Poza tym dziecko nie zostało ukarane dlatego, że mnie zdenerwowało,
tylko dlatego, że zachowało sie źle i w ten sposób postanowiłam mu
pokazać, że nie podobało mi się to zachowanie. Każde dziecko jest
inne - na jedne dobrze działają nagrody , na inne kary.
Moja córka jest od kilku miesięcy na etapie bardzo intensywnego
buntu dwulatka i po wielu próbach tłumaczenia, powtarzania,
odwracania uwagi postanowiłam spróbować kar i wyobraź sobie
zadziałało. Jak na placu zabaw źle się zachowuje to jest jedno
ostrzeżenie , jeśli to nie pomaga wracamy do domu. Teraz wystarczy
raz jej zwrócić uwagę, żeby czegoś nie robiła.

[zolza79]

Ja cię rozumiem, również mam w domu dwu i półlatkę, z którą różnie
bywaUważam, że dobrze zrobiłaś izolując ją przez chwilę w pokoju.
Dziecko ma wtedy czas na wyciszenie emocji. Z doświadczenia wiem, że
kara "za jakiś czas" nie spełnia swej roli - dziecko zdąży
zapomnieć, co nabroiło. Ja zrobiłabym tak: bajkę na dobranoć bym
włączyła, bo ja rozumiem, to taki Wasz wieczorny rytuał, ale o
książeczce bym nie wspomniała, tylko wręczyłabym ją małej wtedy,
gdy "zasłuży" na nagrodę.

Tola_i_Tolek

[ola_mi]

szkoda Twoich nerwów na dyskusję z Kamelią. Widac wszytkie rozumy
zjadła
Napiszę tylko od siebie, że w moim wózku zawsze zapinałam dzieciaka
stając z przodu, to to taki odruch bezwarunkowy i natrualna postawa,
niestety narażając się wówczas na ewentualne kopniaki. A i
uszczypnąć paluchy czy kawałek ręki dzieciaka można i to bardzo
łatwo takim zapięciem.
Chyba ktoś tu na forum ma syndrom PMS ;P

[kamelia04.08.2007]

zamiast mi przygryzac i ironizowac, lepeij sie zastanowic jak unikac sytuacji
jaka zaistniała. Może jestem od ciebie lepsza i to ma byc powód twojego
ironizowania?

Nadal nie rozumiesz, ze karanie jest mniej skuteczne wychowawczo niz
nagradzanie. Na każde dziecko kary działają gorzej jiz nagrody, to z tak z
podstaw psychologii. A jakbys spróbowała nagród, to moze byłoby jeszcze lepeij.
Jedna matka zbiła dziecko histeryzujace na podłodze w sklepie i cała z siebie
była zadowolona, potem dzieciństwo było pasmem bicia, lania pasem, walenia,
wyzywania. Mamuska była z sibie dumna ze swoich metod, a najbardziej dumna z
tego, ze po tym zbiciu na owej podłodze problem histerii w sklepie sie skończył.
Na wychowaniu strachem daleko sie nie zajedzie.

Nie tlko twoja sie obecnie intensywnie rozwija i nie tylko ty jestes w ciazy.
Ile razy tłumaczyłam, a ona swoje, a w jaka rozpacz i histerie potrafi wpaść np.
z powodu sliniaka. Jesli mi robi tzw. obciach na ulicy, to sie nie przejmuje co
ludzie powiedzą/pomysla, pilnuje tylko, zeby sobie nie zrobiła krzywdy oraz żeby
nie siała zniszczeń w sklepie. A jak sobie z wózkiem nie radzisz, to kup
specjalne szelki, dzieciak sobie nic nie zrobi, a jak sie już wyhisteryzuje, to
bierzesz do domu.

[joshima]

kamelia04.08.2007 napisała:

> A jak sobie z wózkiem nie radzisz...

Bo trzeba mieć wózek z pałąkiem. Nie ma mowy, żeby dziecko w cokolwiek kopnęło

[joshima]

tola_i_tolek napisała:

> Poza tym dziecko nie zostało ukarane dlatego, że mnie zdenerwowało,
Jednak chyba dla tego.


> tylko dlatego, że zachowało sie źle
Jakoś do tej pory nie powiedziałas co to było to złe zachowanie.

[black.joanna]

I co z tego, że nie powiedziała co dziecko zrobiło?

[joshima]

black.joanna napisała:

> I co z tego, że nie powiedziała co dziecko zrobiło?

Na przykład to, że obiektywnie może ono wcale nie zasłużyło na ukaranie, a kara
była nie konsekwencja zachowania dziecka tylko konsekwencją chwilowej
niedyspozycji mamy. A to już by było bardzo nie fair.

[black.joanna]

Ale to tylko Twoje gdybanie

[joshima]

1. Mama sama napisała o swoich nerwach.
2. Dlatego zapytałam, żeby nie gdybać.
3. Im większa niechęć do powiedzenia czym dziecko narozrabiało, tym większe
podejrzenie, że moje gdybanie bliskie prawdzie jest.

[memphis90]

>. Każde dziecko jest
> inne - na jedne dobrze działają nagrody , na inne kary.
Jasne. Tylko czemu dzieci nagradzane, to są te kochane i "łatwe w obsłudze", a
nagminnie karane- to te "trudne"? Przede wszystkim nagroda, chwalenie,
wzmacnianie pozytywne. Ty chyba też wolisz być chwalona, niż ganiona?

[tola_i_tolek]

Ale ja chwalę, nagradzam i wzmacniam pozytywnie , nie biję w ogóle i
nie karzę mojego dziecka nagminnie. Stąd zresztą ten wątek, nie mam
wielkiego doświadczenia w karaniu , więc pytam jak to zrobić, żeby
dziecko zrozumiało , bo czasem nagrodzy, chwalenie po prostu zawodzą.

[joshima]

tola_i_tolek napisała:

> Stąd zresztą ten wątek, nie mam
> wielkiego doświadczenia w karaniu , więc pytam jak to zrobić, żeby
> dziecko zrozumiało
Więc się dowiedziałaś. Kara była za późno żeby dziecko w tym wieku tak naprawdę
zrozumiało czego dotyczyła. Na pewno zrozumiała, że siedziała w pokoju bo mama
była zdenerwowana. Jednak nie sądzę, żeby to kojarzyła z jakimkolwiek swoim
zachowaniem.

[joshima]

I będzie tak robić bo wie, że osiągnie sukces i Ty z przypięcia zrezygnujesz. No
sorry, ale sama do tego doprowadzasz. Dziecko trzeba przytrzymać, oczywiście
umiejętnie a jak się trochę uspokoi to do wózka i do domu i koniec pieśni.

[black.joanna]

O następna! Kary są skuteczne!!! Ale kara, to bicie.

[joshima]

black.joanna napisała:

> O następna! Kary są skuteczne!!! Ale kara, to bicie.
Kary takie jak się je powszechnie rozumie, czyli bicie, szarpanie, wyśmiewanie,
poniżanie, szlabany wszelkiego rodzaju itp. zachowania mające głównie na celu
rozładowanie frustracji rodzica, który sobie inaczej poradzić nie umie, są
nieskuteczne i trzeba to powiedzieć raz na zawsze.

[black.joanna]

Miało być NIE bicie.

[elan-o100]

kamelia04.08.2007 napisała:

> szkoda mi dziecka.
>
> Nie wiesz, że kary nie sa tak skuteczne jak ci sie w twoim prostym
mózgu wydaje
> , a juz karanie dlatego, ze cie zdenerwowała to skandal. Idź sobie
leczyc nerwy
> , a na dziecki się nie wyzywaj. Jak cie dosrosły zdenerwuje, to
tez go bedziesz
> karać? raczej nie, bo dorosły ci sie postawi, a dzieciak jest
słaby i uzalezni
> ony od ciebie i dlatego sobie po nim jeździsz.
>
> Własnie w tym wieku tłumaczy sie milion razy, powtarza do
upadłego, stara sie n
> ie doprowadzac do nerwowych sytuacji. A na spacer do zabieraj
wózek i jak ci ch
> ce uciec, to ja wsadzasz do wózka, przypinasz pasami i wracasz do
domu. Żeby ni
> e było, ze nie wiem co to humory takiego małego, sama jestem w
ciaży i opiekuje
> sie dzieckiem.


a co autorka takiego strasznego zrobila, ze tak po niej jezdzisz?
nie rozumiem. karac nie mozna, klapsa nie mozna, nic nie mozna.
uwierz mi, ze w pewnych sytuacjach gadanie nic nie daje, trzeba
zareagowac ostro, stanowczo.
prawde mowiac ja z dziecinstwa wolalam za narozrabianie jak dostalam
kare niz ględząca matke nad glowa

[ailija]

Nie no, widać, że wiesz co to humory ciążowe, bo właśnie wyładowałaś
się na dziewczynie!

[joshima]

Przynajmniej na kimś sobie równorzędnym a nie na dziecku

[joshima]

tola_i_tolek napisała:

> W jaki sposób karać dziecko w tym wieku? Moja córka bardzo dzis
> narozrabiała na spacerze, potem urządziła histerię, generalnie
> bardzo mnie zdenerwowała
A to chcesz ja ukarać, czy chcesz rozładować swoje nerwy? IMO wystarczającą karą
w tym wieku jest natychmiastowe przerwanie spaceru i powrót do domu. A dla
Ciebie dobra by była jakaś lektura na temat buntu dwulatka.



> Po powrocie kazałam jej iść do swojego pokoju,posiedziała tam chwilę
> sama,
Założę się o każde pieniądze, ze zupełnie nie wiedziała z jakiego powodu.

> Co teraz?
Było Ci mało? No trudno ale ze swoimi nerwami to musisz sobie jakoś inaczej
poradzić.

[w_smiertelnej_potrzebie]

Skąd u niektórych z Was tyle jadu?Kobieta pyta,chce się poradzić a tu
proszę:ideały z idealnymi dziećmi-super matki.Aż ciężko uwierzyć że to co
piszecie przekłada się na życie w realu.Cóż,szukałam fajnego forum(za chwilę po
raz pierwszy będę matką),ale tu aż strach o coś zapytać.Pozdrawiam te normalne
mamy z normalnym podejściem do życiaMatek wyżywających się na innych za swoje
niepowodzenia wychowawcze nie pozdrawiam.

[kanga_roo]

w_smiertelnej_potrzebie napisała:
Kobieta pyta,chce się poradzić

kobieta powinna sobie zdać sprawę, że jej dziecko zachowuje się typowo
dla wieku, i że w tym konkretnym przypadku nie dziecko jest problemem,
tylko stan matki, i matki wkurzenie. powinna poczytać trochę o etapach
rozwoju dziecka i o sytuacji, kiedy pojawia się rodzeństwo ("rodzeństwo
bez rywalizacji" powinno być pozycją obowiązkowa, imo). i zastanowić,
czy koniecznie trzeba wymyślać zestaw kar dla dziecka. bo to właśnie
najbardziej mnie uderzyło w jej poście.
z jadem czy bez, warto zdać sobie sprawę, że można wychowywać dzieci
bez kar. zwłaszcza, że jak piszesz, Ty też za chwilę bedziesz matką.

[tola_i_tolek]

Ale ja naprawdę zdaje sobie sprawę na jakim etapie rozwoju jest moje
dziecko ,wiele czytałam na ten temat, wiem, że jej zachowanie jest
typowe. Nagradzam ją bardzo często, nie bije mojego dziecka,staram
się nie dopuszczać do sytuacji konfliktowych, tłumacze, ,odwracam
uwagę kiedy już taka sytuacja zaistnieje ale jestem w takim stanie w
jakim jestem i muszę sobie jakoś radzić. I nie głowie sie godzinami
jaką karę by tu zastosować, chcę tylko, żeby moje dziecko wiedziało
jak nie powinno się zachowywać.
Być może da się wychować dziecko bez kar, ale ja zauważyłam, że na
moje dziecko działa kara- i nie mówię tu o biciu, poniżaniu,
szarpaniu, tylko o ponoszeniu konsekwencji jej zachowań. I jeśli 10
razy jej tłumaczę, że nie wchodzi się na zjeżdżalnię drugą stroną bo
można spaść a inne dzieci nie mogą zjechać i ona dalej robi swoje, a
za 11 razem ostrzegam, że jeśli jeszcze raz tak zrobi to pójdziemy
do domu i faktycznie zabieram ją do domu i to skutkuje to wybieram
tą drugą opcję.

[memphis90]

I nie głowie sie godzinami
> jaką karę by tu zastosować, chcę tylko, żeby moje dziecko wiedziało
> jak nie powinno się zachowywać.
Ale histeria nie wynika z braku wiedzy jak się zachowywać. Wynika z tego, ze
dziecko nie potrafi jeszcze panować nad emocjami i wyładowywać frustracji w inny
sposób. Wielu dorosłych też puszczają nerwy (sama tego aktualnie
doświadczasz...) i nikt ich z tego powodu do kąta nie stawia... Ty jesteś od
tego, żeby dziecko kontroli nauczyć- nauczyć, a nie tylko wymagać i karać za jej
brak.

I jeśli 10
> razy jej tłumaczę, że nie wchodzi się na zjeżdżalnię drugą stroną bo
> można spaść a inne dzieci nie mogą zjechać i ona dalej robi swoje, a
> za 11 razem ostrzegam, że jeśli jeszcze raz tak zrobi to pójdziemy
> do domu i faktycznie zabieram ją do domu i to skutkuje to wybieram
> tą drugą opcję.
No i bardzo dobrze robisz, włazenie na zjeżdżalnię pod prąd nie jest
najbezpieczniejszą zabawą na placu zabaw! Nie rozumie, że nie wolno- nie może
się bawić na zjeżdżalni Ale nie możesz być zdziwiona, że jej się to wyjście z
placu zabaw nie podoba i że okazuje złość. I nie możesz jej za tą złość karać
dodatkowo.

[slonko1335]

No i bardzo dobrze robisz, włazenie na zjeżdżalnię pod prąd nie jest
> najbezpieczniejszą zabawą na placu zabaw! Nie rozumie, że nie wolno- nie może
> się bawić na zjeżdżalni Ale nie możesz być zdziwiona, że jej się to wyjście z
> placu zabaw nie podoba i że okazuje złość. I nie możesz jej za tą złość karać
> dodatkowo.

Otóż to, gdy za każdym razem przypomnisz jej zasady, konsekwentnie wykonasz to
co obiecałaś za złamanie zasad nie zwracając najmniejszej uwagi na histerie to
dziecko w końcu samo dojdzie do tego, ze są one nieopłacalne bo na matce
wrażenia nie robią to po co ma się męczyć, no i pamiętaj o pochwaleniu gdy
ładnie będzie zjeżdżała.

[semi-dolce]

> Być może da się wychować dziecko bez kar, ale ja zauważyłam, że na
> moje dziecko działa kara- i nie mówię tu o biciu, poniżaniu,
> szarpaniu, tylko o ponoszeniu konsekwencji jej zachowań. I jeśli 10
> razy jej tłumaczę, że nie wchodzi się na zjeżdżalnię drugą stroną bo
> można spaść a inne dzieci nie mogą zjechać i ona dalej robi swoje, a
> za 11 razem ostrzegam, że jeśli jeszcze raz tak zrobi to pójdziemy
> do domu i faktycznie zabieram ją do domu i to skutkuje to wybieram
> tą drugą opcję.

W tym wypadku nie mówisz o konsekwencjach tylko o karze. Zabranie ze zjezdżalni
nijak nie jest naturalna konsekwencja wchodzenia na nią od drugiej strony, jest
kara za nieprzestrzeganie zasad. Naturalna konsekwencją jest to, że dziecko z
owej zjeżdzalni spadnie. I to tez działa, w kazdym razie u nas. Wytłumaczyłam
młodemu raz dlaczego nie powinien wchodzić na zjezdżalnię druga stroną - bo
spadnie. Nie posłuchał. Wchodził drugą. Spadł, uderzył się i od tamtej pory
wchodzi po drabince. Bez tłumaczenia sto razy, bez karania. Czasami warto dać
dziecu "się oparzyc", Po prostu. Przemyśl to, bo niedługo będziesz miała dwoje
dzieci i stosujac kare "idziemy do domu" za złe zachowanie jednego bedziesz
automatycznie karać dwoje.

[tola_i_tolek]

Masz rację i fajnie , że u Ciebie zadziałało, jednak moja córka
spadła z tej zjeżdżalni dwa razy a mimo to nadal sie wspinała drugą
stroną- zamiast więc czekać aż spadnie po raz piaty i wybije sobie
zęba zabrałam ją do domu. Poskutkowało- już nie wchodzi drugą stroną.
Poza tym z drugiej strony zjeżdżalni czekały dzieci.
Nie jestem miłosniczką kar, ale uważam, że czasem tak jest lepiej i
bezpieczniej dla dziecka i dla mnie.
A swoją drogą czy to naprawdę jest aż taka trauma dla dziecka?

[slonko1335]

a ja się nie zgadzam z Semi. Moim zdaniem jeżeli załatwiłaś sprawę w ten sposób
jak przedstawiasz to jak najbardziej to była konsekwencja zachowania. Podstawowa
różnica między karą a konsekwencją to właśnie ta umowa którą zawierasz z
dzieckiem i jasne świetnie by było gdyby można było wychowywać dziecko tylko tak
aby odczuły naturalne konsekwencje swoich występków ale właśnie nie zawsze jest
to możliwe bo po prostu bardzo często jest niebezpieczne.

[joshima]

tola_i_tolek napisała:

> A swoją drogą czy to naprawdę jest aż taka trauma dla dziecka?
Po pierwsze w tej konkretnej sytuacji zabranie z placu zabaw do domu jako
konsekwencja nieprzestrzegania zasad traumą nie jest. Po drugie nie chodzi do
końca o to czy to jest trauma czy nie tylko o to jaki efekt chcesz osiągnąć i
czy na pewno osiągniesz go metodami jakie stosujesz lub chcesz zastosować. Jeśli
chcesz, hipotetycznie, żeby dziecko zawsze Cię słuchało, bo tak, to wtedy kary
wszelkie są jak najbardziej wskazane. Sądzę jednak, że nie do końca o to Ci
chodzi, prawda?

Poza tym weź pod uwagę, że Tobie tez czasem puszczają nerwy z wiadomego powodu i
możesz być w swojej ocenie względem dziecka niesprawiedliwa. Taka świadomość
pomaga nie przeginać. Stosowanie kar, których dziecko nie ma szans powiązać ze
swoim konkretnym zachowaniem (zakaz oglądania bajki kilka godzin po incydencie)
do niczego nie prowadzi. Co najwyżej do skojarzenia: Mama jest zdenerwowana więc
nie obejrzę bajki. A przecież nie o to Ci chodzi.

[joshima]

tola_i_tolek napisała:

> Być może da się wychować dziecko bez kar, ale ja zauważyłam, że na
> moje dziecko działa kara
Oczywiście. Nikt tego nie kwestionuje. Na każde dziecko działa kara. Pytanie
tylko, czy działa w sposób jakiego oczekuje rodzic. Jeśli rodzic oczekuje, że
dziecko coś zrozumie poprzez stosowanie kar, to próżny trud. Dziecko nauczy się,
że nie należy wybiegać na drogę bo nie obejrzy dobranocki a nie dlatego, że to
niebezpieczne.

> tylko o ponoszeniu konsekwencji jej zachowań.
No i świetnie, że chcesz iść w tę stronę, ale tym razem jeszcze Ci się nie udało.

> a
> za 11 razem ostrzegam, że jeśli jeszcze raz tak zrobi to pójdziemy
> do domu i faktycznie zabieram ją do domu i to skutkuje to wybieram
> tą drugą opcję.
No i to jest konsekwencja i moim zdaniem jest OK. Żadnej innej kary nie
potrzeba. Żadnego siedzenia w kącie czy innym pokoju, szlabanu na bajki itp. Bo
to nie ma sensu.

[tola_i_tolek]

Na podstawie mojego jednego pytania wyrobiłyście sobie opinię na mój
temat. Jestem kobietą o prostym mózgu , która nie ma pojęcia na
jakim etapie rozwoju jest jej dziecko, która jest niedouczona i nie
przeczytała, żadnego artykułu ani książki o buncie dwulatka i
zachowaniach typowych dla tego wieku, która tylko szuka okazji, żeby
ukarać swoje dziecko i ma radochę jak może jakąś nową karę obmyślić.
Naprawdę dziwne, że takie oczytane, wyedukowane , cierpliwe i
wyrozumiałe mamy tak szybko i negatywnie oceniają innych ludzi.

[joshima]

Jak Cię widza tak cię piszą. Trzeba było coś więcej napisać

[my_valenciana]

tola_i_tolek napisała:

> Na podstawie mojego jednego pytania wyrobiłyście sobie opinię na
mój
> temat. Jestem kobietą o prostym mózgu , która nie ma pojęcia na
> jakim etapie rozwoju jest jej dziecko, która jest niedouczona i
nie
> przeczytała, żadnego artykułu ani książki o buncie dwulatka i
> zachowaniach typowych dla tego wieku, która tylko szuka okazji,
żeby
> ukarać swoje dziecko i ma radochę jak może jakąś nową karę
obmyślić.
> Naprawdę dziwne, że takie oczytane, wyedukowane , cierpliwe i
> wyrozumiałe mamy tak szybko i negatywnie oceniają innych ludzi.


Dostałaś karę bo nie opowiedziałaś ze szczegółami co się wydarzyło w
owym sądnym dniu

[mama-ola]

> Moja córka bardzo dzis narozrabiała na spacerze, potem urządziła
> histerię, generalnie bardzo mnie zdenerwowała

Czy była zmęczona i/lub głodna? Zauważyłam, że to najczęstszy powód
histerii u dzieci w tym wieku.
Zważywszy, że jesteś w tak zaawansowanej ciąży, radziłabym Ci bardzo
ostrożnie planować wychodzenie z córką - blisko, krótko i wyłącznie
w czasie, gdy jej fizyczne potrzeby są zaspokojone. Zmęczone dziecko
nie przestanie histeryzować, bo mama tłumaczy, prosi czy karze.
Trzymaj się

[manala]

Czytanie tego forum bywa bardzo dołujące. Same matki, które nigdy
się nie denerwują na dziecko, nie wrzeszczą, nie stosują kar,
dodatkowo codziennie gotują dwudaniowe zdrowe posiłki dla dzieciaka,
dają do picia jedynie wodę i absolutnie żadnych słodyczy. Matki te
całymi dniami bawią się ze swoimi pociechami, nie bywają zmęczone,
wkurzone, nie mają napięcia przedmiesiączkowego, itd...
Cóż, tak daleko mi do ideału ale jakoś trzeba żyć...

Co do tematu - zgadzam się, że dwulatka może nie kojarzyć kar
oddalonych czasowo od złego zachowania, więc poprzestałabym na tej
chwili w pokoju.
Też mam 2,5 latkę, którą nie zawsze ogarniam...

[kawusia111]

widzę, ze tu prawie wszystkie matki są idealne: nie karają
dzieci, nie dają klapsa, nie krzyczą tylko tłumaczą dziecku, że tak
nie wolno postępować i dzieci od razu stają się grzeczne.
Super!
Ciekawa jestem czy macie takie dzieci, które od razu rozumieją, ze
źle robią i tłumaczenie im od razu przynosi skutki, jak tak to
gratuluje.
Autorko wątku uważam, ze kara się należy bo dziecko powinno
zrozumieć, że źle postępuje. Sama mam dwulatkę i wiem jak potrafi
wyprowadzić z równowagi. Nie przejmuj się tym, że większość kobiet
piszących na tym forum są jadowite, zazwyczaj zjadły wszystkie
rozumy i chcą pokazać jak "bezstresowo" wychowują swoje dzieci.

----
Życie jest jak pudełko czekoladek, nigdy nie wiesz, co się trafi.
(Forrest Gump)

[truscaveczka]

Kawusia, a nie wzięłaś pod uwagę, że te matki NIE ZAKŁADAJĄ z góry,
że klapsy, krzyczenie, karanie, niebawienie się i tak dalej są
normalnym i właściwym sposobem postępowania z dziećmi? Może
zakładają, że dziecko trzeba przede wszystkim szanować (trudne
słowo), a ten szacunek zaowocuje w przyszłości? Może nawet jeśli
dadzą klapa czy nakrzyczą na dziecko, mają to sobie za złe, bo jako
dorosłe umieją się lepiej opanować i zachować dojrzale od dwulatka?
Że dwulatek umie to, czego go nauczyli dorośli i jeśli powie
"ku*wa" to ukarać można co najwyżej opiekunów, którzy go tego
nauczyli, bo to oni rozumieją (a przynajmniej powinni) konsekwencje
swoich czynów, podczas gdy dwulatek nie potrafi przeprowadzić
takiego rozumowania?

Dzieci zachowują się różnie. Lepiej, gorzej. To od ich opiekunów
zależy, czy złe zachowania zostaną przez dzieci uznane jako złe,
czy jako niewystarczająco przyjemne by ryzykować karę. Jako osoba
obficie karana doskonale pamiętam rozliczne sytuacje, kiedy
czekałam aż represyjny rodzic zniknie z pola widzenia, by z
grzesznym dreszczykiem wznowić niewłaściwe zachowanie. A moja
córka, wychowywana z szacunkiem (co bynajmniej nie oznacza
pozwalania na wszystko, jestem raczej zasadniczą matką)
rozumie, że dziecko nie ma prawa być na jezdni poza pasami,
że warzywa są zdrowsze i smaczniejsze od chipsów i tak dalej... I
to, że czasem nie ma życzenia wykonać mojego polecenia i się złości
da się rozwiązać metodami pokojowymi. I nie zawsze się udaje,
niestety - ale nie zakładam, że tak trzeba - czasem użyć własnej
przewagi. Bo wiem, ze się da lepiej. Warto się doskonalić, warto
zakładać sobie pozytywne cele niż usprawiedliwiać niedojrzałe
zachowania dorosłej osoby.

Tylko tyle. I aż tyle.

Zgadzam się

[w_smiertelnej_potrzebie]

Ale czy nie można "zagubioną owieczkę" na dobrą stronę mocy przeprowadzić bez
obrażania np pusty mózg?Truskaweczko ładnie piszesz i mądrze i od razu
przekonałaś mnie do swoich racji(bo to są mądre argumenty i bardziej przemawiają
niż agresja),ale jak nieraz czytam z jaką agresją tu się odpowiada to aż się
dziwie.Mam wrażenie że niektóre forumki są już z góry nastawione na atak jeśli
ktoś ma odmienne zdanie.Czy naprawdę wiedzą wszystko i są tak bardzo o tym
przekonane?Czy tak trudno wyobrazić sobie że gdy ktoś o coś pyta to ma
problem,prosi o radę i liczy że ktoś mu pomoże.

[joshima]

kawusia111 napisała:

> Ciekawa jestem czy macie takie dzieci, które od razu rozumieją, ze
> źle robią i tłumaczenie im od razu przynosi skutki, jak tak to
> gratuluje.
Takich dzieci nie ma a już na pewno nie w przediale do 3 roku życia. Takie
dziecko można sobie najwyżej wychowac i w wieku około przedszkolnym osiągnąć
stan zbliżony do opisanego przez ciebie ideału. Problemem z reguły nie jest
niegrzeczne dziecko, tylko rodzice, którzy w dzieciństwie dostawali kary zamiast
wsparcie w opanowywaniu swoich emocji. Skutkiem czego jako dorośli nadal z
emocjami sobie nie radzą, więc karzą swoje dzieci

[kawusia111]

ok macie racje, że kara, krzyk to nie jest dobry sposób ale nie
wierzę, że ani razu nie zastosowaliście takiej metody.
Nie jestem za dawaniem kary, krzykiem ale czasami zdarzają się
sytuacje, które powodują, że człowiek zmuszony jest do tego.
Nie chce się kłócić, obrażać nikogo tylko denerwują mnie
takie "umoralniające" posty.


-----
Życie jest jak pudełko czekoladek, nigdy nie wiesz, co się trafi.
(Forrest Gump)

[joshima]

kawusia111 napisała:

> ok macie racje, że kara, krzyk to nie jest dobry sposób ale nie
> wierzę, że ani razu nie zastosowaliście takiej metody.
Na razie mi się jeszcze udaje, ale wiem, ze apogeum buntu dwulatka jeszcze
przede mną. Nawet jeśli nie zapanuję nad sobą, to nie będę z tego dumna i nie
będę tego polecać jako metody skutecznej, którą można i należy stosować. Rozumiesz?

> Nie jestem za dawaniem kary, krzykiem ale czasami zdarzają się
> sytuacje, które powodują, że człowiek zmuszony jest do tego.
Oj nie. To nie jest tak, że rodzic jest zmuszony do takiego działania. Rodzic
sobie chwilowo nie radzi z sytuacją, z własnymi emocjami i frustracją. Nie ma co
szukać usprawiedliwienia w słowach "byłam zmuszona".

[manala]

Kwestia jest taka - czy rodzic rzeczywiście ZAWSZE musi radzić sobie
z własnymi emocjami , w końcu jest tylko człowiekiem i ma jakieś
granice wytrzymałości...

[joshima]

Uważam, że dorosły człowiek powinien radzić sobie ze swoimi emocjami. Uważam, że
powinien się tego nauczyć zanim przyjdzie mu wychowywać dzieci. Właśnie dlatego,
że jednym z elementów wychowania dziecka jest nauczenie go jak sobie radzić z
emocjami.

Tylko jedna uwaga, bo może się nie rozumiemy. Przez radzenie sobie z emocjami
rozumiem nie tłumienie ich, ale okazywanie i przezywanie ich w sposób, który nie
rani i nie krzywdzi innych.

Tłumienie emocji a tym bardziej wymaganie od dziecka by je tłumiło, czyli nie
okazywało np. złości i frustracji prowadzi na manowce.

[manala]

Owszem idealnie by było gdyby wszyscy dorośli radzili sobie z
emocjami. Nie wiem jednak czy wszyscy są zdolni się tego nauczyć.
Wszak dzieci mają różne temperamenty...dorośli również...jednym
panowanie nad emocjami przychodzi łatwiej a innym trudniej.
Twoje dziecko spotka w swoim życiu wielu ludzi i nie wszycy będą tak
perfekcyjnie opanowani. Bo ludzie są różni. Po prostu.
I dzieci też są różne. Warto o tym pamiętać oceniając innych.

[joshima]

> Nie wiem jednak czy wszyscy są zdolni się tego nauczyć.
Myślę że tak. Trzeba tylko spełnić kilka warunków:
1. Wiedzieć, że należy coś zmienić.
2. Chcieć to zmienić.
3. Wziąć się do roboty samodzielnie lub z fachowym wsparciem.

PS

[joshima]

manala napisała:

> Wszak dzieci mają różne temperamenty...dorośli również...jednym
> panowanie nad emocjami przychodzi łatwiej a innym trudniej.
I nie zrozumiałaś widzę. Przecież napisałam, że nie chodzi o tłumienie emocji a
o ich sensowne wyrażanie i przezywanie.


> Twoje dziecko spotka w swoim życiu wielu ludzi i nie wszycy będą tak
> perfekcyjnie opanowani. Bo ludzie są różni.
No i co z tego. Moja w tym głowa, żeby je na taką okoliczność przygotować. To
wcale nie znaczy, że mam równać w dół i nauczyć dziecko że w zależności z kima
ma do czynienia ma emocje przezywać w różny sposób. Właściwie to nie wiem co
chciałaś przez to powiedzieć.

> I dzieci też są różne. Warto o tym pamiętać oceniając innych.
Ależ ja nikogo nie oceniam. Daleko mi do tego. Jeśli oceniam to czyjeś konkretne
zachowanie, a to różnica. A ludzie rzeczywiście mają różne charaktery i mogą w
różny sposób przeżywać emocje. Jednak każdy, szczególnie dorosły, niezależnie od
temperamentu może znaleźć taki sposób by nie krzywdzić innych. Przykro mi, ale
nie przekonasz mnie, że jest inaczej.

A poza tym sądzę, że dla Ciebie panowanie nad emocjami jest tożsame z ich
ukrywaniem i tłumieniem. Jeśli tak, to sporo pracy przed Tobą.

[manala]

Mnie po prostu uderzył fakt, iż to, że autorka postu przyznała się
do zdenerwowania zostało w swoisty sposób napiętnowane. Dziecku
krzywda się nie stała. Czego się w tej sytuacji nauczyło - nie
wiesz.

Panowanie nad emocjami to dla przerywanie 'złych' zachowań dziecka
bez okazywania frustracji i złości.

[kanga_roo]

a mnie uderzyło przede wszystkim to, że zapytała, w jaki sposób karać.
czyli zakłada, że trzeba karać nawet tak małe dziecko. może nie należy
się żżymać i pomstować na matki idealne, tylko zastanowić, czy w ich
wypowiedziach nie ma ziarna prawdy. jeśli teraz dziewczyna sobie nie
radzi z emocjami/dzieckiem, to co będzie za dwa miesiące, kiedy starsze
dziecko będzie się zachowywało dużo gorzej (pojawienie się rodzeństwa
to trudny moment dla dziecka). przecież ta mała będzie karana non stop.
za zachowania, które dotyczą większości dzieci w tym wieku/sytuacji, i
które miną tak czy inaczej.
stąd mój wpis n/t lektur, także obowiązkowych. łatwiej poradzić sobie z
trudną sytuacją, jeśli się rozumie, co i dlaczego się dzieje. autorka
wątku ma jeszcze moment na przemyślenia, zanim drugie dziecko będzie na
świecie.
warto się na przykład zastanowić, co będzie czuło dziecko, sadzane na
karnym krzesełku za ryki i histerie, kiedy mamusia będzie się czule
zajmowała ryczącym dzidziusiem.

[tola_i_tolek]

Zapytałam w jaki sposób karać, bo tego zwykle nie robię i nie mam w
tym doświadczenia- często nagradzam , chwalę itd.
Ale jeśli już postanowiłam ukarać to chcę to zrobić stosownie do
przewinienia i wieku - po to własnie, żebym więcej karać nie
musiała. Czytam wiele na temat zachowań typowych dla dwulatka, o tym
jak przygotować ją na pojawienie się rodzeństwa- ale oprócz tego ,
mam masę innych zajęć a za chwilę będę miała ich jeszcze więcej więc
nie mogę pozwolić sobie wejść na głowę bo w naszym domu zapanuje
totalny chaos.

[kanga_roo]

ale to, czego będzie potrzebowało za chwilę Twoje dziecko, to
akceptacja, bliskość i miłość, nawet, a może szczególnie wtedy, gdy
nie potrafi zapanować nad swoimi emocjami. chaos w domu będziesz
miała tak czy inaczej. więc skoro dotąd nagradzałaś i chwaliłaś, to
tego nie zmieniaj - zwłaszcza w tej chwili. bądź konsekwentna,
powtarzaj, powtarzaj, powtarzaj, ale nie odsyłaj dziecka, nie
odbieraj mu przywilejów i przyjemności. o wyłąpywaniu i wzmacnianiu
pozytywnych zachowań dziecka fajnie pisała gdzieś truscaveczka, to
na pewno lepsze niż karanie.

[joshima]

manala napisała:

> Mnie po prostu uderzył fakt, iż to, że autorka postu przyznała się
> do zdenerwowania zostało w swoisty sposób napiętnowane.
Ja tam nie wiem ja niczego nie piętnowałam. Zwróciła tylko uwagę jak łatwo w
stanie wzburzenia przegiąć i od kary przejść do zemsty

> Panowanie nad emocjami to dla przerywanie 'złych' zachowań dziecka
> bez okazywania frustracji i złości.
Chyba nie wiem co chciałaś napisać