jak sobie radzicie z dwójką dzieci w domu?

[antonina_74]

Wakacje, Kuba nie w przedszkolu, ja z dwójką dzieci w domu i... szlag mnie
jasny trafia.
Jak jedno kupę to drugie siku. Jedno pije mleko to drugie chce kanapkę. Jedno
śpi to z drugim trzeba się bawić. jak Zosia śpi to Kuba akurat musi do kompa,
na spacer czy cokolwiek czego akurat nie może. Jak Zosia nie śpi to wieczny
wrzask, mamo, ona mi dotyka, mamo, zabierz ją.
Spacery w takim upale z konieczności krótkie. Kuba z rowerem na którym nie
umie jeździć, ja z Zosią w wózku. Plac zabaw pełen upiornych dwulatków i ich
równie upiornych matek. Moje dzieci im przeszkadzają bo jedno za duże i na
pewno zrobi krzywdę, drugie za małe i trzeba na nie uważać. Wieczne konflikty
i wrzask, moich oczywiście, i potępiające spojrzenia.
W sklepie - młodsze wyje bo siedzi w wózku, starsze domaga się setki rzeczy
których nie mogę/nie chcę mu kupić.
Koszmar jakiś.
Skończyło się tak że włączyłam cartoon network i mam chwilę spokoju... ale po
takim dniu z dwojgiem jestem tak zmęczona jakbym tonę węgla przewaliła, a tu
jeszcze pranie, sprzątanie, gotowanie...
Jak wy sobie radzicie, czy mnie czegoś brak w charakterze czy czasem też
macie dosyć??? A może nie powinnam mieć dzieci skoro nawet własne
doprowadzają mnie czasem do szału...
Pozdrawiam,
Antonina
mama Kuby (4,10) i Zosi (9 m-cy)

[madeyowa]

Miałam wrażenie, że czytam o sobie...
Jestem mamą 14 miesięcznej dziewczynki i niespełna 4 letniego chłopca. Czasami
też mam dosyć, wieczorem słaniam się na nogach i bywa, że dostaję szału.
Serdecznie pozdrawiam!Trzymaj się!
Przede mną jeszcze dwa lata urlopu wychowawczego, więc jeszcze porządnie dadzą
mi w kość. Z drugiej strony wiem, że jak wrócę do pracy po jakimś czasie będę
tęskniła za tym co jest teraz.

[thrier]

Hej Tosiu, mam to samo
A Baśka do spokojnych nie należy... Wstaje skoro świt (od niedawna dopiero o 7)
budząc Martę. Włączam jej na 2 godziny Bajki i zabieram się do "walki z
wiatrakami". Jak dzieci są nakarmione a dom wygląda jak po małym wiaterku a nie
po tornadzie wychodzę z domu. Bez względu na pogodę idę na 3-4 godziny na dwór.
Oczywiście pluję sobie w brodę że w tych godzinach, w których w upały NIE WOLNO
(11-15) ale w domu nie jestem w stanie usiedziec.
Juz się przyzwyczaiłam do zakupów z dziewczynkami. Z Baśką się targuję w stylu:
jak będziesz grzeczna na zakupach do kupię Ci loda i w ten niwychowawczy sposób
mam względny spokój. Robię zakupy w małych sklepikach, bo wtedy Baśka może sama
zrobić zakupy - ja stoję z boku ona kupuje a to chlebek, a to gazetkę. Radochę
ma nieziemską a i zajęcie jest.
Wracamy okolo 15 i wtedy zaczyna się sajgon. Po obiedzie mąż do kompa- ktoś
musi zarobić na życie-a ja już zmęczona próbuję okiełznać żywioł. O 21 z reguły
dziatwa śpi (czasem nie ) i wtedy ja nie mam ochoty NA NIC. A przede mną
prasowanie, pranie no i ponoć czas dla siebie (z którego nie mam siły korzystać)
No ale jescze tylko 5 tygodni i Basia idzie do przedszkola.
W przyszłe wakace pójdzie do dyżurującego przedszkola. Więcej na siedzenie w
domu z dwójką nie dam się wrobić
Nie da się ukryć, że mając obie w domu stałam się bardziej nerwowa i Baśka
częściej w tyłek dostaje. Ale cóż, moje nerwy nie są ze stali...

[kazia76]

kacper7, kaja 3
-mamo on usiadł do komputera a ja chce grać w mój brat niedzwiedz
-mamo on mnie dotknąl
-mamo ona jest głupia jak but
-nie mamo to on jest głupi jak but
-nie dotykaj mojej psinki
-ona mi rozwaliła fortecę
-mamo on mi to czyta
-a ja chce sama
-mamo ona jest głupia i nie umie czytać ani pisać
-sam jesteś głupi
-jak but( oczywiście)
calymi dniami wieczne awantury
o jedzeniu ,piciu spaniu,spacerach w ogole nie wspominam
dostanę szału-to pewne
na szczęście od 2 miesięcy chodzę do pracy (od 16-21)i moge chwile odsapnąć...
niektórzy znajomi się dziwią,że pracuję za taki marny grosz,a wierzcie mi -ja
w pracy odpoczywam psychicznie!
też się czasem zastanawiam czy nadaję sie na matkę a jak mam ich juz
serdecznie dośc to marzę o tym,zeby wreszcie dorośli i poszli na swoje....)

pozdrawiam ania

[ewamonika1]

Wprawdzie pytanie było o dwójkę, ale napiszę, a co?
Ja mam trójkę - prawie 9 lat (u dziewczyny to już prawie początek dojrzewania,
humorki, że ho,ho); chłopiec 7,5 roku - prawie pierwszoklasista
i 8-miesięczniak.
Oj bywa ciężko, bywa. Starsza dwójka bardzo się kłóci. Teraz są razem na
koloniach. Ja odpoczywam bardzo, oczywiście mi ich brakuje, ale jest cisza
przynajmniej z ich strony.
Maluch jest wymagający, ale gdy cała trójka jest w domu - jest mniej marudny.
Dzieci lubią się z nim bawić, czytają mu książeczki. Potrafią go karmić, dawać
sok - dobrze, że chcą to robić.
Jednym zdaniem - trójka to jest to.
A najgorzej jest z tzw. logistyką - zaprowadzić, odebrać - szkoła, zajęcia,
urodziny itd.
Ale to było moje marzenie. A że od tego spełnionego marzenia czasem bardzo boli
głowa - tak już chyba musi być.
Pozdr. serdecznie i życzę duuużo siły - ewa

[winiolka]

Ten tekst to jakbym czytała o sobie.Mam dwoje dzieci syn 5 lat ,córka
2,5.Jestem na wychowawczym juz prawie 3 lata i czasami szlag mnie trafia.Dobija
mnie ta codzienna rutyna,i te same schematy dnia.A do tego dzieci,syn wiecznie
by płakał a córka weszła w okres "rozwydzonych"dwulatków.W domu istne
piekło ,ciagłe kłotnie miedzy rodzeństwem,na dworzu starszy biega ,a to
krawęznik zaliczy a to wejdzie na murek a siostra wszystko po nim
powtarza,zaczynaja spiewac to płacz bo walka kto ma byc pierwszy,nakladam
posiłki na talerz to kłotnia kto na jakim (wszystko musze kupowac identyczne
jak blizniakom aby nie było kłotni:"ja chce to a ja to"Czasami zadarza sie ze
przez sek bawią sie razem ale wtedy mieszkanie wyglada jak po przejsciu
tornada,ale i tak jest potem kłotnia bo jedno nie pomaga w sprzataniu to drugie
beczy.Jestem juz tak wykończona psychicznie ze czasami puszczaja mi nerwy i
najmniejsze przewinienie konczy sie dla nich solidnym klapsem.Kocham bardzo
swoje dzieci,ale naprawde bardzo sie ciesze ze we wrzesniu wracam do
pracy.Pozdrawiam Was wszystkie mamy i trzymajcie sie!!!!!

[kanna]

Ojejku,
mnie to dopiero od lutego czeka, a juz jestem w stresie... Miedzy dzieciaczkami
będzie 2 l. 2 msc różnicy, nie mam pojęcia, jak sobie poradzę.
Choc na pewno będę stosowałam moją ulubiona zasadę, która mi się świetnie
sprawdza przy jednym "Zadbaj o siebie", bo w miarę zadowolona matka, to
zadowolone dziecko. I dlatego moje dziecko od małego umiało pić moje mleko z
butelki (żebym mogła wychodzić), dlatego mąż zawsze kapie dzidka i potrafi
wszystko przy nim zrobić, dlatego pomaga mi babcia (wiem, mam szczęście) i
dlatego wróciłam na kilka godzin do pracy, jak skończył mi sie urlop
macierzyński. Przy dwójce pewno bedzie trudniej, ale i tak będę starała sie
wyrywac chwile dla siebie - zeby potem z większym spokojem i miłościa do nich
wracać.

pozd. Ania

[antonina_74]

dziękuję Wam za wszystkie odpowiedzi!!! Od razu lepiej się czuję wiedząc że nie
jestem sama choć trochę się załamalam wypowiedzią mamy 3- i 7-latka bo
myślałam że na tym etapie to już będzie lepiej (hehe naiwna ja
Ja też już od września wracam do pracy i całe szczęście - w pełni się zgadzam
że w pracy się psychicznie odpoczywa i ładuje akumulatorki na kolejny
wieczór z dziećmi
Pozdrawiam wszystkie podwójne i potrójne Mamy
Antonina z Zosią (a Kuba sprzedany do babci, hurra!)

[fasolka99]

Nie musi byc tak zle Ja mam dziewczynke 5 lat i chlopca 2 lata i z
przyjemnoscia mysle o powrocie do domu z pracy ))))) Sa lepsze i gorsze
momenty, ale generalnie jest coraz lepiej. Spacer z nimi to przyjemnosc, z
zabaw to berek, w chowanego, pilka, samochodziki, klocki, rysowanie, malowanie
(balagan przedni, hi hi), duzo sie bawia sami (!) - corcia coraz czesciej
wciaga malego w zabawe, a on jej slucha jak zaczarowany, chociaz szybko tez
wyrabia sobie swoje zdanie . Mala chodzi do dobrego przedszkola, gdzie nie ma
widocznego podzialu na grupy wiekowe, starsze dzieci pomagaja mlodszym, i widze
wyrazne tego efekty. Moje problemy glownie sprowadzaja sie do tego, ze corcia
dopiero wychodzi z okresu atakow placzohisterii jak sie jej cos nie podoba, ale
i nad tym dzielnie (nie zawsze z zachowaniem zimniej krwi niestety, to moja
bolaczka (( ) staramy sie pracowac. Generalnie stosuje zasade: koniecznie
sprawiedliwie traktowac, chociaz pewne przywileje wynikajace z wieku/plci musza
byc (typu: corcia pierwsza dostaje soczek, bo ona jest dziewczynka, malego
czasem wniose po schodach, bo ma krotkie nozki). Zauwazylam, ze najwiecej
scysji jest jak sie musimy gdzies spieszyc. Nie martw sie, wcale nie musi byc
dalej trudno, moze byc lepiej Acha, i tez jestem z Ursusa

[antonina_74]

Skąd z Ursusa? pewnie zaraz się okaże że jesteśmy sąsiadkami
i nawiązując do innego Twojego posta, czy ten Berlitz to gdzieś niedaleko?

pozdrawiam,
Antonina

[fasolka99]

Czesc, ja jestem z Golabek A w Berlitzu bylam w Jupiterze na Towarowej, sa
jeszcze inne punkty w Warszawie. Mam tez pomysl zeby sprowadzic ich nauczyciela
do przedszkola corki, maja taka opcje.

[antonina_74]

O to jednak nie sasiadki (( ja ze Skoroszy.
W naszym przedszkolu angielski na całkiem niezłym poziomie więc na razie jestem
zadowolona - ale dobrze wiedzieć że jest taka opcja.

Antonina

[dorotaww]

No jakoś trzeba sobie radzić, rozrabiaja, tłuką sie , kłoca, ale tak naprawde
kochaja, jak sie nie widzą dłużej.

Cierpliwości, usmiechu, i jakoś trzeba to przetrzymac, szczęście że dzieci
zdrowe, a to, ż e rozrabiaja, to drobiazg.

[kazia76]

tak sobie przeczytalam co wczoraj tu napisalam i stwierdziłam,że zrobiłam z
moich dzieci potwory Antonino! az tak zle nie jest tylko czasami brakuje mi
cierpliwości i czasu,żeby im znalezć wspólne zajęcie.Oni potrafia się czasami
nawet razem pobawić,zwykle wtedy psocą -ale zgodnie wczoraj zabronili mi
wchodzić do pokoju,bo szykuja mi niespodziankę-wymalowali sie od stop do glów
farbami,to się nazywa,że przebrali sie za klauny Kacper nadużył zielonej
farbki pod oczy i nie umialam go domyć,więc przez pół dnia wyglądał jak upiór
Głupki po naszym domu latają stale(jak but oczywiście),ale forma kochany
braciszku,czy moja kochana siostrzyczka też jest u nas na codzień obecna(na
przemian z głupi jak but).Moje robaczki doskonale łączy czytanie im bajeczek
albo wspólne spacerki chocby do parku po przeciwnej stronie ulicy,gdzie łowią w
fontannie ryby-liście patykami.
A dziś pogodziło ich szaleństwo matki-gdy po raz setny poprosiłam,żeby
przestali sie bić i wyzywać,a oni nie usłuchali rzuciłam w furii nóż i
ziemniaka,kórego własnie obierałam i zaczęłam wrzeszczeć;
-gdzie jest mój lać,gdzie jest mój lać ??zaraz wam obojgu wleję!!! Moje dzieci
uciekły do pokoju płakać,a jak tam za chwile poszłam to juz zgodnie grały sobie
na komputerku.
W tyłki oczywiście nie dostały,bo ja z zasady nie bije dzieci.
Ogólnie są nawet dośc sympatyczne ,jak dla mnie oczywiście najpiękniejsze i
najkochańsze.Niestety to wspólne zycie mojego potomstwa,to trochę jak w trudnym
malżeństwie-róznica charakterów(albo raczej charakterków),tylko rozwód
niemożliwy...
pozdrawiam Ania

[atom32]

Cześć! Pocieszę cię ja mam w domu trójke. I urwanie głowy od rana. Czasami
wręcz wychodzę z siebie! Ale z drugiej strony myślę, ze to jedyny okres, gdy
dzieci są za mną stale i niedługo bedzie mi brakować ich towarzystwa. Uwierz to
tak szybko mija. Wiem, że dwulatki i mniejsze dzieci potrafią człowieka
wyprowadzić z równowagi, ale bywają też słodkie jak nigdy później. Ja staram
się cieszyć tym czasem z nimi. A jak już nie mogę to wysyłam ich z mężem na
spacer( jak tylko wróci z pracy) i regeneruję siły. No i mam jeszcze bardzo
mądrą córkę- siedmiolatkę- która fajnie bawi się z młodszym bratem. Tylko
czasami, wybucha awantura na cały dom, ale to juz inna sprawa...Pozdrawiam
i ..nie daj się

[agacz2905]

Ja to sobie radzę dość kiepsko, na szczęście szymonek w zasadzie chodzi do
złobka. Same weekendy dają nam (mnie i meżowi) nieźle w kość. No i dni
powszednie po15, kiedy Szymek wraca ze żłoba a Paweł z pracy. Jest cieżko,
osobiście nie mogę jakoś tolerować nieludzkiego wycia i pisków Szymka. Oraz
jego drobnych ale systematycznych złoścliwości wobec młodszej siostry. Nie chce
się rozpisywać, kazdy kto ma dzieci wie, że nie jest łatwo. Mam tylko nadzieję,
że kiedy wszyscy okrzepniemy po wielu zmianach w naszym życiu, po
przeprowadzce, to - dzieci będa ze sobą spędzać więcej czasu i będzie to czas
spędzany konstruktywnie, mądrze i przyjemnie dla nich. Nam pozostaje "tylko"
kochać i wspierać dzieci. Pomarzyć, że już dorosły i się wyprowadziły też można
czasem, a co).
Pozdrawiam umęczone Mamy.
Agnieszka

[zoska11]

Moja mlodsza coreczka ma 6 miesiecy, starsza 5 lat. Kinga zaczyna (wreszcie)
rozumiec, ze jesli pozwoli mnie zajac sie mala (pozwalam sie jej wlaczac w te
opieke jak tylko sie da), bedzie to mialo wymierne korzysci, np. razem zrobimy
witrazyk na okno, ktory sama zaczela. Czasami uciekam sie do pomocy wideo, ale
czesto-gesto sama czyta/maluje/lepi itp., a ja wlaczam sie gdy moge. Wie, ze
predzej, czy pozniej bede miala cas tylko dla niej, z czasem dla siebie
gorzej
Z powodu upalow spacery tez sa ograniczone, ale to ja goni,dostala rolki i z
wielkim zapalem na nich cwiczy. Szczegolnie od dnia, kiedy na caly dzien
dostalam "na dokladke" osmioletniego siostrzenca meza. I okazalo sie, ze mozna
jednak przezyc najazd Atylli (nomen omen). Raz na tydzien do nas przyjezdza, a
poza tym ze znajoma mama podrzucamy sobie dzieci: starsze dziewczynki bawia sie
razem, ja mam odmiane w monotonii w postaci dwulatki, a ona przewija i "guga" z
bobaskiem.
Pozdrawiam wszystkie mamy: Z.

[gosia.mama.wojtusia]

oj dziewczyny,uśmiałam się do łez,niedługo mnie to samo czeka,Wojtuś w sierpniu
skonczy 4 latka,we wrzesniu urodzi mu się braciszek i sie zacznie
dodaje wątek do ulubionych,czytałam dziś na głos mężowi,uchachaliśmy się co nie
miara

[ikruck]

Czesc, jestem mamą 3-letniego Filipka i miesięcznego Karolka. Jest ciężko.
Wyobraźcie sobie: Filip zasypia, mały się budzi. I na odwrót. Wieczór: Filip
cierpi na zaparcie, Karol ma kolkę. Kocioł!
Jednak najwięcej stresów na spacerze: karmię z piersi malutkiego a Filip gna na
rowerze na parking i na nic moje nawoływania i groźby. Jestem zmuszona wyrwać
małemu pierś z buzi, do wózka i biegnę cała zestresowana za uciekającym na
rowerze Filipem. W domu wiecznie muszę pilnować żeby starszy nie zrobił krzywdy
młedszemu (już parę razy o mały włos nie przywalił mu ciężarówką w główkę, na
szczeście wykazałam się refleksem). Po kąpieli gdy przyglądałam się pępuszkowi
mojego tygodniowego bobaska (kiepsko sie goił)Filip nagle "poświęcił" małego
szczotką klozetową kapnęło mu prosto do oczek. Byłam przerażona tym bardziej,
że i tak miałam znim iść do okulisty, bo miał zaropiałe oczko. Co dziwne i
teraz już zabawne, po tej akcji Filipa, małemu przeszło zaropienie oczka...
Ja również jestem wciąż zestresowana, notorycznie niewyspana. I jeszcze
pilnowanie, by Filip nie był o braciszka zazdrosny, by go kochał, staram sie
poświęcać mu dużo uwagi, bawić się z nim.Ale i ja uciekam sie czasem do
telewizji, włączam mu Minimini i spokój na jakiś czas...
Mam tylko nadzieję, że im Filip będzie starszy tym będzie lepiej. Za rok wracam
do pracy.

[monique251]

No tak. To wszystko na co dzień, plus: po wyczerpującej walce udaje nam się
wreszcie WYJŚĆ NA SPACER. Na dole (mieszkamy na czwartym) okazuje się, że
zapomnieliśmy smoczka. OK. wracamy, Ula na opa, Antek na dole pilnuje wózka (z
portfelem, komórką, butelką i innymi bardzo koniecznymi gadżetami). Smoczek
znaleziony pod łóżeczkiem, wracamy na dół, Antka nie ma przy wózku (z
portfelem, komórką....), jest już na trzepaku (najwięcej wypadków...)OK.
Ruszamy. Oops, zapomnieliśmy czapki dla Antka. Wracamy: Ula na opa, Antek przy
wózku... Jest czapka. Ruszamy. Za zakrętem Ula purpurowieje. Kupa. Wracamy. Ula
na opa, Antek przy wózku....
PO CO KOMU SPACER???
Można unosić przez 45 minut po domu i w końcu też zaśnie...
Antek na trzepaku, wróci po 2 godzinach, wrzuci się go w ugnojonych portkach do
wanny, doprowadzi do porządku ( w tym czasie Ula oczywiście się obudzi i powyje
z pół godziny w łóżeczku chwiejąc się nieco na swych koślawych jeszcze nóżkach
chwaląc się nabytą ostatnio umiejętnością stania) gotując jednocześnie wodę na
mleko, obiad dla małżowiny (bo wróci zaorany z roboty a żona w domu...),
odkurzając siódmy raz z rzędu dywan z paprochów, które są przecież pyszne,
spierając kupy z podkoszulków i wykonując całą masę podobnych czynności.
Pozdrawiam bardzo gorąco.
Monique

[judytak]

są wakacje
Kuba jest na urlopie (bo nie ma przedszkola)
Zosia jest na urlopie (bo ona cały cas tylko na urlopie)
ty też bierz sobie urlop ;o)

zostaw w cholerę sprzątanie, pranie, gotowanie, zakupy i cały ten matczyny
perfekcjonizm, zapakuj dzieciaki i jedźcie sobie na cały dzień - do lasu, do
parku, na basen, do zoo, gdzieś tam...

Zosia jada słoiczki, Kubie kupisz frytki, kilka bananów, serków, soczków, z
głodu nie umrą, dotlenią się, zmęczą się, będą lepiej spać...
ty też...

pozdrawiam
Judyta