Smutny watek

[pampeliszka]

Dzis w wiadomosciach usłyszałam, ze w wypadku zginął 10-letni chłopczyk i jego
ojciec. Wyobrazacie sobie, co matka i zona musi teraz przezywac?
To straszne, jak w jednej sekundzie, po jednym telefonie, wali Ci sie cały
świat. Zal mi jej straszliwie.

[mooh]

Jezu, Pam. Musisz? Ja właśnie przeczytałam w "Dziecku" o rodzicach, którzy
stracili dziecko w 34 tygodniu ciąży i do tej pory czuję ucisk w gardle.

[hipcia5]

ja też ostatnio mamm styczność z tego typu informacjami.....
Ale przez to że jestem w ciąży, staram sie jak najmniej karmić się takimi rzeczami, nie wyobrażam sobie takiej sytuacji

[pampeliszka]

No nie musze, ale jakos tak wyobraznia mi pogalopowala.

[agagaby]

[pampeliszka]

Wiecie, ja generalnie uwazam, ze pocieszanie sie przy okazji trudnego i
meczacego dnia cudzym nieszczesciem jest nieetyczne. Ale czasem, kiedy cos
takiego jak dzis usłysze i zobacze zmasakrowany samochod, to sie strasznie boje
jutrzejszego dnia i zarazem ciesze, ze Malgosia spi w swoim lozeczku, a maz jest
obok mnie.

[mooh]

Też mam fobię samochodową. Zwłaszcza, że mąż codziennie samochodem jeździ do
pracy do innego miasta, a czsem potem jeszcze po okolicach.

[pampeliszka]

Bo samochody sa nieprzewidywalne i tak mało od nas czasem zalezy na drodze. Na
moją tesciową w uno, ktora stała na czerwonym swietle, wjechal kiedys rozpędzony
ford. Pol samochodu skasowało, na szczescie nikt z tyłu nie siedział. Gdybysmy
to my byli, to z tyłu siedze ja i Małgosia... Co do całej reszty nieszczesc, to
jakos sie nie martwie, bo mi sie wydaje, ze mnie "nie dotyczą". Wiesz, jakies
nagłe choroby, zawalenie dachu itp wydają się mniej możliwe.

[mooh]

Trzy lata temu, w Mikołajki, wybraliśmy się z mężem z Gdyni do Gdańska w
jakiejś błahej sprawie. W drodze powrotnej spotkała nas śnieżyca. Mieliśmy
stłuczkę. Potem ktoś w nas wjechał z takim impetem, że mąż poleciał razem ze
swoim fotelem do tyłu i uszkodził sobie kręgosłup. Stracił pracę, długo się
rehabilitował, a w efekcie tych perturbacji wylądowaliśmy w Bydgoszczy. Mogło
być oczywiście dużo gorzej, ale to była w sumie banalna zimowa stłuczka, a
konsekwencje trwają do dziś.

[pampeliszka]

To sie nie dziwie, ze masz fobie. I tylko sie czlowiek cieszy, ze jeszcze wtedy
nie bylo dziecka, ktore by siedzialo z tyłu...

[mooh]

Jak jadę z Klusią, to ogromną uwagę zwracam na to, co się dzieje za mną.
Wcześnie uprzedzam o manewrach itd, ale i tak się boję.

[ezrapound]

Mooh, wcale Ci się nie dziwię, że mas fobię samochodową po takim doświadczeniu.
Ja mam fobię samolotową, bez uzasadnienia.

Jeśli zaś chodzi o smutne doniesienia z mediów - przeczytałam ostatnio w
Przekroju o facecie, który w tej katastrofie w Katowicach stracił całą rodzinę.
Żonę, dwoje dzieci i wnuczkę. Tylko on jeden przeżył. Nie potrafię sobie
wyobrazić jak po czymś takim można się wogóle pozbierać. Mocno to odchorowałam.
Jakoś nie potrafię w takiej sytuacji cieszyć się, że moje dziecko śpi spokojnie
w łóżeczku.

[mmala6]

Straszne! oh, nie lubie takich "niusow",bo zaraz mysle, co by bylo gdyby.....

Kolega mojego meza z pracy ma przyjciela, ktorego zona pojechala z synkiem (ok 4
letnim) do Krakowa do rodzicow.Stali ladnie na skrzyzowaniu gdy walnal w nich
rozpedzony pijany kierowca.Oboje zgineli na miejscu, kierowca przezyl.
Po tym sie dlugo nie moglam pozbierac....plakalam, mimo ze nie znam tych ludzi
ale jak sobie wyobrazilam tego ojca i meza, ktoremu nagle zawalil sie swiat, to....

[schaapje]

i dlatego ja postanowilam miec jeszcze jedno dziecko
a najlepiej dwoje
gdyby ktoremus cos sie stalo, zawsze bede miala jeszcze powod do zycia...

wlasnie dzisiaj na spacerze tak sobi myslalam, ze tego nie da sie
ani 'odpeszyc', ani zaczarowac, nie ma modlitw, ktore mozna by wymowic, ani
targu, na ktorym mozna by sprzedac dusze diablu za dobre i spokojne zycie
wlasnego dziecka...

nie moge o tym myslec, bo zwariuje...

[ka-ja]

Masz racje nic nie można zrobić i to jest okropne jacy jesteśmy bezsilni.
Ja właśnie mam to drugie dzieciątko dla którego chce się żyć,nie wiem co by sie
stało gdyby nie Milek...

ka-ja

[ezrapound]

Nic nie mogę napisać, tylko Cię mocno uściskać - bo nie ma chyba żadnych
rozsądnych słów.

[ka-ja]

Dziękuje.