Czy moje dziecko jest "rozpuszczone"?

[alicja30]

Nie potrafię ocenić czy moje dziecko jest "rozpuszczone" czy nie. To znaczy
ja uważam, że nie a mój mąż i dziadkowie, że tak. Na opiniach "reszty świata"
raczej nie polegam, bo nie wiem, które z nich są szczere i obiektywne (nawet
najlepsza przyjaciółka może nie być ani szczera ani obiektywna, jeśli chodzi
o czyjeś dziecko, prawda?)
A więc moja córka ma 4 lata i (jak chyba każdy prawidłowo rozwijający się 4
latek) próbuje czasami postawić na swoim. Próbuje wymuszać płaczem,
tłumaczeniem jakie to dla niej ważne, tupaniem i powtarzaniem "tak bo tak"
itp. Jeżeli uda jej się (w spokojnej rozmowie) przekonać mnie, że ma rację to
czasem godzę się na to co chce, ale jeśli dochodzi do wymuszania na mnie
zmiany decyzji, nigdy się nie godzę choćby dla zasady, że dziecko musi
słuchać mamy. Wiem, że nie mogę jej pokazać, że przez upór coś wywalczy. Od
powrotu z przedszkola do pójścia spać takie "podbramkowe" sytuacje zdarzają
się 2, 3 razy chociaż są i dni przebiegające bez żadnych awantur. (Czy to
często?) Wszystko to wydaje mi się normalne i naturalne. Niestety dla
obserwatorów takie sceny są bardzo "widowiskowe" i trwają czasami zbyt długo.
Według mnie to naturalna próba sił, w której wygrywam ja, bo "mama ma rację,
bo wie co jest dla dziecka dobre i bezpieczne, bo nawet jak dziecko bardzo
chce to mama nie może się zgodzić" itd. Tłumaczę to wszystko dziecku i w
czasie awantury (jeśli się da) i po niej i pomiędzy nimi czyli w
okresach "pokojowych". Często rozmawiam z córką o tym DLACZEGO mamy nie mogą
sie zgodzić na pewne zachowania, dają kary czy też cieszą się jak dziecko
jest posłuszne.
Wszystko niby jest OK, ALE dla osób obserwujących pojedyncze sceny "walki"
między mamą i córką (czyli na przykład dla mojego męża i dziadków) nasze
dziecko jest rozpuszczone, rozkapryszone i niewychowane. Mąż spędza z córką
znacznie mniej czasu niż ja i od czasu do czasu robi mi "pokazy prawidłowego
wychowania" w postaci kar niewspółmiernych do przewinienia (jego zdaniem
tylko bardzo dotkliwa kara może odnieść skutek) Dziadkowie natomiast uważają
że rozpuściłam dziecko i teraz jest tak jak jest (czyli źle) i tylko "biedne"
dziecko na tym cierpi.
A ja nie mam siły i nie potrafię wytłumaczyć im, że nad wszystkim panuję i że
to normalne, bo siłą rzeczy zaczynam wtedy bronić mojej córki i jeszcze
bardziej się pogrążam ("nie dość, że rozpuściła dzieciaka to jeszcze tego nie
widzi")
I co tu robić. Wiem, że czytając wyłacznie moją ocenę sytuacji trudno Wam
będzie cos mi doradzić, ale może dostrzeżecie jakiś problem któreg ja
faktycznie nie widzę.
Czy istnieją dzieci, które są zawsze "grzecze" czyli bezdyskusyjnie stosują
sie do zakazów i naszych poleceń? A jeśli takie są czy to naprawdę dobrze?

Dordźcie

Pozdrawiam

Alicja

[roksanaa22]

mój synek ma 3,5 roku.zachowuje sie bardzo podobnie jak twoja niunia.czasami
daje takie pokazy,że nie wiem gdzie sie chować.
ja jednak nie potrafię nad nim zapanować.niestety czasami krzyczę,denerwuję się
niepotrzebnie i nieadekwatnie do jego zachowania.wstyd mi ale czsami nie mam
cierpliwości.mam jeszcze córkę ma 9 mies.,i domowe obowiązki.do tego uczę się
zaocznie.kocham mojego synka ponad życie ale poprostu czasami wysiadam.nikt nie
jest robokopem.poradz jak zachować zimną krew.

[lolinka2]

Ja do wyjaśnień w okresach pokojowych dołożyłam jeszcze stwierdzenie, ze 'tak bo
tak' albo 'nie bo nie' to nie jest argument. Zazwyczaj pomaga. Natomiast płacze
owszem często i chętnie, ze szczególnym upodobaniem w odległości 25cm od nas....
WRrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

[mamadominika3]

Myślę, że nie masz powodu do obaw. Znalazłaś złoty środek, bo jak piszesz,
czasami jej ustępujesz, ale wtedy, kiedy można na to pozwolić, a przeważnie ty
wygrywasz w tych rozgrywkach. Myślę, że większość z nas ma takie problemy z
dziećmi - mój młody (3 lata) też próbuje wymuszać różne rzeczy płaczem, reaguje
bardzo histerycznie na każde kategoryczne "nie". Ale to naturalne dla dzieci w
tym wieku - uczą się, jak osiągać to, czego chcą, a dzięki mamom - że nie
wszystko, czego chcą natychmiast będzie spełnione. Cierpliwości, na tym polega
wychowywanie dzieci, niestety. Pozdrawiam

[peggy1]

"ale może dostrzeżecie jakiś problem któreg ja
faktycznie nie widzę."

Moja filozofia dotyczaca dzieci jest taka, ze jezeli JA NIE WIDZE PROBLEMU to
poprostu GO NIE MA. Zachowanie Twojego dziecka jest zupelnie normalne. Jakby
byla idealnie grzeczna to taz by sie zastanawiali czy Ty aby jej nie
maltretujesz Olej innych - najwazniejsze jest TWOJE ZDANIE.

DOBRA MAMA TO ZADOWOLONA MAMA ))

Pozdrawiam.

[mamijagodi]

100% prawidłowej postawy! Gratuluję.Ja mam mniej cirpliwości i zdarza mi się na
córę krzyknąć.A obserwatorzy niech wsadzą sobie w ... swoje opinie. 3maj się!!!

[gosia262]

każde dziecko w tym wieku sprawdza, na ile sobie może pozwolic i gdzie są
granice. ja mam 4-letniego synka - też dośc czesto są awantury. nie raz
zdarzyło mi sie stracic nad soba panowanie i wlepic porzadnego klapsa (mam
jeszcze drugiego syna, 8 m-cy, i tez mi cięzko!). ale wydaje mi się, że taki
czterolatek nie radzi sobie jeszcze ze swoimi emocjami, nie jest w stanie
zapamietac tych wszystkich zakazów i nakazów. uważam, że bardo dobrze
wychowujesz małą, pozwalając jej czasem "wygrac" - w końcy to ma byc
wychowywanie, a nie tresowanie.

[storczyk70]

Dzieci nie tylko w tym wieku sprawdzają na co mogą sobie pozwolić. Mój syn 10
l. często próbuje na mnie coś wymusić. Jeśli rzeczywiście na czymś mu zależy i
widzę to - ustępuję. Czasami mówię będzie coś ale w zamian za coś innego - tzn.
kupię coś co bardzo chce ale nie dostanie np. czasopisma, które kupujemy
regularnie. Wydaję mi się, że dzieci muszą też ćwiczyć swoje siły i narzucanie
swojej woli innym. Uważam, że dobrze czasami ustąpić, żeby czuło swoją siłę. Ta
siła w życiu jest potrzebna. Dziecko, które grzecznie godzi się na to co mówią
rodzice jest chyba zastraszone i ma mało wiary w siebie. Jak taki człowiek da
sobie radę w przyszłości, w dorosłym życiu. Ja też słyszę od wielu lat, że mam
rozpuszczone dziecko. Uważam, że nie.

[alicja30]

Wydaje mi się, że nasz problem polega na czymś innym. Nasze dziecko nie jest
pewnie bardziej "rozpuszczone" niż inne, ale my mamy trocheę inny stosunek do
sprawy wychowania.
Otóż oboje z mężem pracujemy z dziećmi w wieku szkolnym (prywatne nauczanie).
Niestety zdecydowana większość z nich jest rozpieszczona, rozkapryszona, wydaje
im się, że to co mówią i robią jest najważniejsze, mogą mówić kiedy chcą i to
chcą nie licząc sie z nikim i z niczym Bez przerwy mają jakieś zachcianki i
obrażają się, jeśli inni nie chcą ich spełnić. Najgorsze jest jednak to, że one
nie mają pojęcia, że ich zachowanie jest nieodpowiednie, że nie można na
przykład przerywać komuś w pół zdania, bo akurat coś tam chce się powiedzieć,
że trzeba się czasem dostosować (bez dąsania się i obrażania) do tego, co
proponują inni. Te dzieci zostały wychowane w przekonaniu, że są ważne (ale
niestety chyba w ich przekonaniu równa się to "ważniejsze od innych")
Nie wiem jacy dorośli wyrosną z tych dzieci - może przebojowi, radzący sobie w
życiu, otwarci, pewni siebie itp a może bezczeli, przemądrzali, aroganccy.

Nie chciałabym, aby moje dziecko cierpiało w przyszłości z powodu naszych
błędów wychowawczych.


Alicja

[burza4]

sama musisz ocenić, czy zachowania twojej córki zbliżają się do tego
niechcianego wzorca czy nie i na ile jej zachowanie jest nieodpowiednie. Jednak
rodzina to nie tylko wy dwie - i zdanie męża też powinno być brane pod uwagę.

Normalne że kazde dziecko bada na ile może sobie pozwolić, ale
takie "przepychanki" kilka razy dziennie - to według mnie za dużo. Kiedy moja
robiła sceny - reagowałam twardo. Żadne płacze czy tupanie nie byłyby mnie w
stanie skłonić do ustąpienia. I mała bardzo szybko zorientowała się, że nic w
ten sposób nie wskóra poza wyprowadzeniem mnie z równowagi. Powtarzałam
skrupulatnie, że gdyby grzecznie poprosiła - to tak, ale skoro robi cyrk, to
niestety... Bardzo szybko jej przeszło.

do burza4

[alicja30]

burza4 napisała:

> takie "przepychanki" kilka razy dziennie - to według mnie za dużo

A masz sposób na zmniejszenie ich ilości?

> Kiedy moja robiła sceny - reagowałam twardo. Żadne płacze czy tupanie nie
byłyby mnie w stanie skłonić do ustąpienia.

Napisałam przecież:
Jeżeli uda jej się (w spokojnej rozmowie) przekonać mnie, że ma rację to
czasem godzę się na to co chce, ale jeśli dochodzi do wymuszania na mnie
zmiany decyzji, nigdy się nie godzę"

Alicja

[aniko16]

Nie wyobrażam sobie takich stosunków z dzieckiem jak opisuje autorka wątku. Są
pełne nieustających "prób sił" i udowadniania, że mamusia ma zawsze rację. Jak
widać do niczego dobrego to nie prowadzi. A dlaczego tak bardzo chcesz
udowodnić dziecku, że uporem niczego nie osiągnie? Upór to całkiem przydatna
cech i dzieki niemu można osiągnąć wiele.

do aniko16

[alicja30]

aniko16 napisała:

> A dlaczego tak bardzo chcesz udowodnić dziecku, że uporem niczego nie
osiągnie? Upór to całkiem przydatna cech i dzieki niemu można osiągnąć wiele.

Czy to oznacza, że powinnam dziecku ustąpić, aby uniknąć awantury?

Właśnie przed chwilą odpowiadałam na post burzy4 która uważa, że należy
postawić na swoim i w ten sposób nauczyć dziecko, że upór nie pomoże.

A poza tym napisałam przecież, że takie "podbramkowe" sytuacje zdarzają się 2,3
razy dziennie chociaż są i dni przebiegające bez żadnych awantur.

Dlaczego zatem uważasz, że moje stosunki z dzieckiem

> Są pełne nieustających "prób sił" i udowadniania, że mamusia ma zawsze rację.

A ile razy dziennie Twoim zdaniem dziecko może się buntować?

Alicja

Alicjo!

[jafima]

Myślę, że trzeba pamiętać, że każde dziecko miewa różne okresy i po okresie burz
i przepychanek może zamienić się w aniołka więc ja bym nie rwała włosów z głowy.
Nie potrafię ocenić Twojej sytuacji obiektywnie tylko na podstawie opisu a więc
nie odpowiem na pytanie w tytule postu ale...
Na pewno ze szkodą dla dziecka jest ustępowanie mu ze względu na to co powiedzą
inni. Dlatego radziłabym Ci rób jak uważasz i lepiej być konsekwentnym kosztem
"przedstawienia" i karcących spojrzeń innych dorosłych niż ustąpić dziecku w
jakiejś ważnej kwesti. Dziecko musi wiedzieć, że wymuszanie i cyrki się nie
opłacają bo nie przynoszą oczekiwanych efektów. Pozdrawiam.