Szpital z sercem?

[yenna_m]

Czytalyscie oststnie "Wysokie obcasy"?
Zapraszam do dyskusji na temat stosunku sluzby zdrowia do najmniejszego
pacjenta.

Moja relacja z Michałowego tomografu - na stronie kobieta-
domowa.blog.pl/archiwum/index.php?nid=3578224

Przepraszam, ale nie mam siły wklejać tutaj tego tekstu

[yenna_m]

Ponizszy tekst pochodzi stąd

domowy = mąż, jakby kto pytał
przepraszam za literowki, ale pisalam pod wplywem emocji

____

Nie potrafię sie pozbierać po poniedziałkowym tomograficznym badaniu Michała.
Drogi czytelniku, długo będzie, uprzedzam. I strasznie będzie, więc jeśli nie
lubisz horrorów, nie czytaj.

Dzień zaczął się niewinnie. Wybraliśmy się do szpitala na konsulatację
neurologiczną. Decyzja przemiłej pani doktor - robimy badaine tomograficzne.

Dziecko jadło - trzeba czekać kilka godzin, bo gdyby dziecko nie chcialo
współpracować przy badaniu, może pojawić się konieczność znieczulenia ogólnego.

Więc czekamy. Godzinę, dwie, kilka godzin. Bez picia, jedzenia. Bo tak trzeba.
Dla dobra Michała.

Dzwonię do domu. Wojtuś płacze, tęskni. Teściowa nie daje sobie z nim rady.
Szybka decyzja - na chwilkę wracam do domu, żeby przytulić i nakarmić dziecko.
A potem znów jadę do szpitala.

Michał zasnął domowemuu na rękach. Domowy siedzi na krześle i mocno przytula
dziecko. Nie chce go odłożyć na szpitalne łóżko. Boi się, że mały się wystraszy.

Jakaś kobieta podchodzi do nas i zostawia prezent na dzień dziecka - małą
koparkę wadera. W końcu, choć na jeden dzień, bez nocy, jesteśmy "na stanie"
szpitala.
Mam skrupuły, postanawiam, że gdy będziemy wracać, zostawimy tę koparkę innemu
dziecku.

Michał się budzi. Szkoda. Mieliśmy nadzieję, że uda się go takiego śpiącego
przebadać.
Po raz kolejny zaczepiamy przemiłą pielegniarkę.
Jej kolejny telefon i... możemy iść na badanie.

Wchodzimy do gabinetu tomografii. Miły pan doktor próbuje nawiązać kontakt z
dzieckiem, zaproponować położenie się. Głodny, spragniony dwulatek odmawia
współpracy.
Przychodzi siostra z tutejszej obsady. I robi coś, czego nie potrafię zrozumieć
i wybaczyć. STRASZY dwulatka, że jeśli ten nie położy się, będzie go kłuć, że
będzie bolało.
Szlag trafił wszystkie próby porozumienia się. Przerażony Michał odmawia
współpracy.
Siostra ze złościa wbija welfron śmiertelnie przerżonemu dziecku w rękę, bez
żadnego zagadywania, odwracania uwagi.
Młody krzyczy z bólu "ti ti ti pani, tak nie jobić", cały we łzach próbuje się
wyrwać, próbuje wyrwać zębami welfron z rączki i uciec z gabinetu tomografii.

W tym momencie okazuje się, że nie ma historii choroby, że mąż musi iśc po nią
do góry, bo nikt bez tego nie znieczuli małego.

Młody histerycznie płacze, wyrywa się, chodzę z nim w tę i spowtorem, trzymam
za rękę, żeby nie wyrwał sobie wlewki, czekam na dokumentację.
Młody krzyczy, że chce do taty.

Za jakąś chwilę domowy wraca z dokumentami. Ale teraz trzeba wypełnić jeszcze
dodatkową dokumentację anestezjologiczną. Czy uczulony, czy znieczulany, czy
chory zakażnie.

Zrozpaczony Michał się szamocze, ja odpowiadam na kolejne pytania trzymając
przerażone dziecko.

A potem już atropina do żyły.
Złe wkłucie.
Trzeba założyc wefron jeszcze raz.
Historia się powtarza, małuch jest kłuty jeszcze dwukrotnie.
By potem, w ramionach męża, zostać uśpionym.

Widzę, jak maleńkie ciałko mojego dziecka staje się wiotkie, jak zabierają go
mężowi, jak kładą na łóżku tomografu, jak wokół niego robi się gęsto od
lekarzy. Pełno rurek, odsłonięta klatka piesiowa i mały, samotny dwulatek na
tej leżance...

Wychodzę, płączę histerycznie, opieram się o domowego, pacjenci patrzą na mnie,
a ja płaczę i płaczę. I wracam zobaczyć, co z moim dzieckiem.
Wypraszają mnie.

Za chwilę słyszę, że Michał płacze. Nikt nas nie prosi. Ten płacz boli.
Fizycznie boli. Obok mnie stoi ta sama przemiła siostra, która opiekowała się
nami na dziecięcym oddziale. To ona pyta:
"Czy mama może iść do dziecka?"
Mogę. Więc biegnę.
Na łóżku tomografu leży mój bezbronny dwulatek i powoli wybudzając się płacze.
Ten płacz jest inny. Ile w nim bezradności, ile rezygnacji!

Biorę dziecko na ręce, mocno przytulam i wynoszę z pokoju.
Michał wyciąga ręce do męża. To on zaniesie go do naszego dzieciecego oddziału,
na górę.

Potem okaże się, ze kroplówkę można dziecku podać tak, żeby nie stresowała, że
można się nami zając dyskretnie, ale dobrze.
Michał ciągle jest przerażony, przytula się do domowego, pochlipuje.
"Synku, zaśpiewać ci piosenkę?" - pytam?
"Tak" odpowiada Michał
"Była sobie żabka mała, re re kum kum..." - śpiewam i łzy kapią mi po
policzkach. Nie potrafię śpiewać. Już tylko płaczę przytulona do Michała.

Dwie godziny póżniej wychpdzimy ze szpitala. Zabieramy autko ze sobą. Okazuje
się, że to autko bardzo pomaga małemu oswoić to traumatyczne przeżycie. I
jesteśmy wdzieczni tamtej kobiecie za podarowaną koparkę.

Michał na szczęście fizycznie dobrze zniosł znieczulenie. Nie zwracał, nie było
powikłań.

Wczoraj zareagował histerią na domowego próbę wyjścia do pracy.
Dziś co godzinę się wybudza ze snu.
Od wczotraj jest bardziej zbuntowany, mam wrażenie, że nie daje sobie rady ze
szpitalnymi przeżyciami.

I ciągle zastanawiam się, co by się działo, gdyby mnie i męża nie było podczas
znieczulania? Przecież przy rodzicach pracownicy służby zdrowia się bardziej
starają, opieka jest lepsza, bo opieka jest kontrolowana.

Włosy się jeżą na głowie... Co by było, gdyby?

[majah76]

Yenna, cóż mogę ci powiedzieć. Badzo ci wspólczuję.I Michałkowi przede
wszystkim...
Popłkakałam się i przypomniałam sobie nasze badania na oddziale neurologicznym.
Ponad rok temu mieliśmy badanie eeg mózgu Oli. Koszmar. Nie będę powtarzać,
wszystko podobnie. Tylko to trochę inne badanie, i ja musiałam sama uśpić
głodne, spragnone, śpiące do granic możliwości dziecko (w takiej sytuacji Ola i
tak nie dawała się uśpići przeraźliwie plakała, to był wrzask). Pani doktor
stukala w maszynę do pisania, a ja wisialam nad Olą ułożoną na wysokim łóżku z
cycem w jej buzi - ale nie moglam jej dotykać, żeby rurki się nie powyciągały.
Koszmar raz jeszcze. Proszę, by pani przestała stukać bo dziecko nie zaśnie.
Lekarka zła, "nawet już pracować nie mogę!". Ale przestała. I potem i tak to
jeszcze długo trwało, a pielęgniarka i ta "pani lekarz" wzdychały ciężko ("co
za dziecko")... A wcześniej znów koszmar - z ubieraniem tego wszytskiego na
główkę Oli, niezbyt delikatnie. I znów moglam tylko Olę za rękę trzymać.
Przewody wyciągały się z tego czepka razem z włosami. Ola sie darła. Jak już
wreszcie Ola zasnęla, wyszłam na chwilę i też ryczałam... Z nerwów, z
bezsilnoći, z ludzkiej niewrażliwości...
To samo przy rezonansie magn (podobnie do tomografii - też znieczulenie
ogólne). I też niemila pielęgniarka, z niemilymi odzywkami. choć tu lekarz był
w porządku! Jakiś wyjątek?

Dla mnie to co w twoim przypadku robila pielęgniarka, to straszenie dziecka
jest niedopuszczalne. Można się mścić na takich ludziach. Tylko to nic nie
pomoże naszym dzieciom. JUż to kiedyś pisałam na forum, JA NIGDY WLASNIE NIE
ZOSTAWIĘ DZIECKA SAMEGO W SZPITALU! Już wiecie dlaczego?
Wiem, że są akcje, dla małych pacjentów też. Tylko co z tego. Lekarze są ludźmi
(czy jest akcja czy jej nie ma), a ludzie są tylko ludźmi, też złymi. Przecież
nie każdy pediatra, neurolog musi lubić dzieci. Nie każda pielęgniarka. Też
mogą być nerwowi, zestresowani, przenosić na dziecko różne swoje
niepowodzenia... Byłam z Olą 2 tygodnie na oddziale neuro. I to co widziałam (
a zostałam z Olą niemal na silę - bo karmiłam i nie dałam sie wyrzucić),
wystarczyło. I powtarzam - mogą być akcje, w porządku, ale one barziej
uświadamiają rodziców, jak "pilnować" swoje dzieckow szpitalu niż personel
szpitalny. Jeśli ktoś jest dobrym czlowiekiem - takie będzie miał podejście do
dziecka, jeśli złym - takie. Amyjesteśmy od tego by być rzecznikiem naszego
dziecka i chronic je przed bólem i zlym traktowaniem.

Ps. Gdyby mnie nie było z Olą, ta pani nadal stukalaby w maszynę (bo ona się
śpieszy, bo chce szybciej wyjść), dziecko nadal by nie spało (znam Olę)i co oni
wtedy by zrobili? Wolę nie gdybać... Taki maly przyklad. Ale są dużo
poważniejsze.

Trochę chaotycznie, ale też pod wpływem emocji (Ola także długo te przeżycia
szpitalne "odchorowywała" i trudno mi zapomnieć).
Pozdrawiam, Majka.

Acha, i na wszystkie badania (np. pobieranie krwi, zakladanie wenflonu) idźcie
razem z dzieckiem. Ja wiem że to czasem trudne i kusi by sobie pójść jak
najdalej. Ale trzeba przemóc się i potrzymać to dziecko za rękę i troszkę
popatrzeć personelowi na ręce . Ja już wiem, że można w różny sposób tą krew
pobierać (tyle razy Ola byla kluta przez rożne pielęgniarki), i naprawdę można
ból minimalizować i być milym dla dziecka. I to sie często nie zdarza,
niestety... A często też personel nakazuje wyjść rodzicowi - NIE MA TAKIEGO
PRAWA (a obowiązkeim nawet mamy czy taty jest być przy tym dziecku)...

[majah76]

I buziaki dla Michałka, oby szybko zapomnial!!
(Ola dlugo potem bała sie nawet zwyklego badania stetoskopem,a do ludzi
ubranych na bialo nie chciala podejśc, nawet do cioci, ktorą zna i poza
przychodnią wszystko było w porządku...)

Majka, mama Oli (2,2L)

[beata32]

Yenna, brak mi słów, popłakałam się czytając - mój 2 latek napewno
zachowywałby się tak samo ... ten biednutki bezsilny płacz ... tak bardzo Ci
współczuję

Parę dni temu spędziłam 3 dni w szpitalu zakaźnm z moim 3-miesięczniakiem.
Decyzja o wybraniu się tamże poprzedzona była wizytą u pediatry. Kompletnie
nie spodziewałam się, że zakończy się wręczeniem mi skierowania - rozkleiłam
się, poryczałam - ledwie wyszłam z małym z gabinetu i ledwie dojechałam
samochodem do domu. Mężowi musiałam 2 razy powtarzać przez telefon co się
stało i żeby przyjechał i zawiózł nas ...

... w sumie - w szpitalu nie było źle - mogłam być w każdej chwili z moim
synkiem, pielęgniarki i lekarze bardzo mili i wspierający, mogę tylko
pochwalić za dobrą opiekę i szybkie wyprowadzenie małego ze stanu
zagrażającego odwodnieniem

... dlaczego więc zareagowałam taką histerią i czułam się jakbym prowadziła
dziecko na stracenie, dlaczego w szpitalu ciągle zdarzają się takie straszne
historie i pracują tacy ludzie bez serca krzywdzący dzieci, dlaczego tak
panicznie się bałam o synka, kiedy to się zmieni i czy kiedykolwiek??? czy
będziemy szły z dzieckiem do szpitala z ufnością - po pomoc, a nie z
histerią???

Pozdrawiam
Beata32

[odalie]

Hej!

Szlag mnie trafia, jak czytam takie historie... Mój Boże, jak mi Was żal,
dobrze że to za Wami...

Nas stawiano przed groźbą (tak, groźbą - z racji na podwójne przeciwskazania -
alergie i serce) narkozy u stomatologa. Owszem, z ząbkami cóerczki jest
paskudnie, a miała już wykonywane takie leczenie, że na dość długo został jej
uraz i absolutna niechęć do współpracy. Nie daliśmy się. Przeczekałam, od nowa
popracowałam nad młodą, na powrót poprzyzwyczajałam ją do lżejszych zabiegów,
do gabinetu. Udało się! Tearz daje sobie leczyć zęby ot tak, bez żadnego
znieczulenia - a w karcie nadal ma wpisane, że bez narkozy do niej nie ma co
podchodzić, bo "wpada w histerię".

.....................

W Sylwestra 2001 mała poślizgnęła się i upadła, niosąc miseczkę z arcopalu.
Zacięła się głęboko w paluszek. Vis a vis naszego domu są dwa szpitale, ale w
żadnym nie chciano udzielić nam pomocy, bo żaden nie był przystosowany do
narkozy u dzieci, a bez narkozy - podobno się nie da założyć szwów na paluszku.
O znieczuleniu miejscowym nikt nie słyszał, prawda? Bardzo obrażona pani doktor
obejrzała w jednym z tych szpitali łapkę młodej - tak z odelgłości metra -
zdjęła jej nasz opatrunek, naruszyła rankę, małej pociekło sporo krwii, ale
nowego opatrunku, nawet kawałka gazy, nie dała!!! nic!!! - i orzekła, że musimy
jechać do szpitala wojewódzkiego na szycie.

Zawołalismy taksówkę. Nie przyjeżdżała przez ponad pół godziny (padał gęsty
śnieg, no i był przecież Sylwester). Nas zaczynały ograniać wątpliwości i...
cóż, zdecydowaliśmy, że wracamy do domu. To była lewa łapka, kciuk. Konsultacje
przez telefon (lekarska rodzina) i GG (znajomy kumpel-lekarz). Stanęło na tym,
że nie widzimy ścięgna, więc zostajemy w domku. Wiem, wiem, nie było to zbyt
odpowiedzialne, ale jednak - ryzyko narkozy w Sylwestrową noc (jeśli wiecie,
czego sie można bać - nie ma wcale na myśli picia, tylko ogólny bałagan i
rozprężenie). Ranka zrosła się przez rychłozrost, nawet blizny już po niej nie
ma (ale myśmy jednak mieli serca gdzieś pod żołądkiem... zanim się nie zrosło i
nie okazało, że kciuczek jest idealnie sprawny).

Czy ta pani w szpitalu nie mogła zbadać ranki na tyle, aby dojść to tego, że
nie trzeba jechać na drugi koniec miasta w Sylwestrową zawieję i nie trzeba
usypiać alergicznego dziecka z wadą serca?! I czy naprawdę metodą na
złagodzenie stresu u dzieci musi być znieczulenie ogólne?

[mamapoli]

Yenno,
popłakałam się a serce ścisnęło mi się maksymalnie.
I wróciły nasze szpitalne wspomnienia. Ostrzegam długie.
Pola miała 4 miesiące gdy złapała jakiegoś paskudnego wirusa. Ostre zapalenie
oskrzeli, wymioty, biegunka i w końcu odwodnienie. Trafiliśmy na oddział nocą
po 6 godzinnym czekaniu na przebadanie w izbie przyjęć. W izbie pani doktor
zaleciła by nie karmić, bo uprzedziłam, że dziecko wymiotuje pod wpływem
kaszlu. W nosie miałam jej zalecenia - zwiększyłabym tylko szanse na jeszcze
większe odwodnienie. A Pola nie zwymiotowała tego co zjadła. Wcześniejsze
zbadanie nie nastąpiło nawet wtedy, gdy Mała zaczęła się dusić. Czekać w
kolejce - dowiedzieliśmy się. Kobieta obok widząc co się dzieje wpuściła nas na
swoje miejsce do gabinetu.
Na odziale moje przerażenie gdy zobaczyłam krzesełko obok łóżka. Gdzie będę
spać? Jedna z pielęgniarek poinformowała mnie bardzo nieoficjalnie, że inni
rodzice mają karimaty i śpiwory. Mąż stanął na wysokości zadania.
Zaprowadzono nas do gabinetu zabiegowego aby pobrać krew. Przez odwodnienie
krew była bardzo gęsta i krzepła zaraz po wypłynięciu z igły. Wyciskano więc tę
krew przez wenflon (założony 2 dni wcześniej - już wtedy dojeżdżaliśmy do
szpitala na dożylne leki). Pobrano mocz do badania. Po tych wszystkich
badaniach, podaniu leków i podłączeniu kroplówki nakarmiłam Polę (nawet sporo
zjadła jak na swój słaby chorobowy apetyt) i zasnęła. Po tylu godzinach od
pojawieniu się w szpitalu. I wtedy pojawiła się pani laborantka, żeby Pobrać
krew (!!!) z paluszków. A więc nakłucia, wycie dziecka. Wszystkie dzieci w sali
(było ich troje) w płacz. Dlaczego nie można było pobrać tej krwi za jednym
razem w pokoju zabiegowym???
Ranek i kolejny dzień. Dowiaduję się, że jako matka karmiąca nie mam żadnych
przywilejów. Nie mam się gdzie umyć. Jeść mogę pokątnie na korytarzu przy
schodach. To nic, że Mała jest tylko i wyłącznie na piersi...
Oddziałowa twierdzi, że w zasadzie nie powinnam nawet korzystać z toalety dla
rodziców, bo dziecko ma biegunkę i nie wiadomo czy ja też nie noszę w sobie
jakiegoś "bakcyla". Łzy ciekną mi po policzkach... I mówię, że w takim razie
powinni zaabronić wszystkim rodzicom korzystania z toalety bo nie wiadomo czy
są do końca zdrowi.
Na czas obchodów jesteśmy (rodzice) wyrzucani z sal na 2-2,5 godz. Dla mnie
koszmar. Nigdy nie zostawiałam mojego dziecka samego na taki czas. Siedząc na
korytarzu słyszę jej płacz. Płacz przy badaniu. Zawsze gdy byłam przy niej
podczas badania, była pogodna i uśmiechnięta. Zawiadiacko zaczepiała badającego
lekarza. Uśmiechając się zaglądała mu w oczy. Skończyło się to...
Musiano zmienić Poli wenflon. Kazano wyjść z zabiegowego. Nie wyszłam. Kolejna
prośba o opuszczenie pomieszczenia. Nie wychodzę. I znowu. Bezsilna i zła
pielęgniarka (siostra zakonna notabene) zaczyna zmieniać wenfoln przy mojej
wydatnej pomocy w trzymaniu dziecka. Płacz i jeszcze raz płacz. 5 prób wkłucia
się bądź założenia wenflonu. Żyłki są słabe i pękają bądź ich po prostu nie
widać. Spłakane i spocone dziecko w moich ramionach.
Z powodu biegunki lekarz nakazał pokazywać pieluszkę za każdym razem. I
pokazywałam pielęgniarkom. Jedna z nich po raz kolejny nie chciała tego oglądać.
Był upał. Pootwierane okna. Pielęgniarki niustannie zostawiają otwarte drzwi.
Po kolejnej prośbie, żeby je zamykały po chore dzieci, bo przeciąg zaczynają
nimi złośliwie trzaskać.
W łóżeczku obok leży malutki Hubercik, który ma problem z przyswajaniem
pokarmów + zapalenie oskrzeli. Ma 7 miesięcy a wyglądy na 3. Rodzice dojeżdżają
z daleka 1-2 razy w tygodniu. Przywożą pielęgniarkom kawę, herbatę, ciasteczka.
A on w ten upał leży w kupie 3 godziny bo żadna nie raczy go przwinąć. Jak śpi,
stawiają koło niego mleko jak gdyby sam potarfił się najeść. Ulewa mu się i
leży w tym 2-3 godziny. Koszmar.
Sama kąpałam Polę, przewijałam ją i karmiłam. Ubierałam w nasze prywatne rzeczy
bo te szpitalne w smutnych nijakich kolorach z naszywkami nr szpitala. Pieluchy
nasze. I dobrze. Rodzice, którzy używali szpitalnych dostali limit dzienny bo
za dużo ich szło. Pielęgniarki czują się jak wszechwiedzący bogowie. Irytują
się, gdy nie chcę dopajać dziecka herbatą. Kiedy rano czekam aż dziecko się
samo obudzi, żeby zmierzyć temperaturę a noc była ciężka i inne dziecko płakało
przez 3 godziny. Złośliwości z ich strony. Dlaczego? Przecież tylko muszą
podawać lekarstwa. resztę ja za nie robię.
W porze obiadowej wpadał mąż i wyganiał mnie do pobliskiego baru, gdzie
połykałam obiad. Boże, żeby tylko nie stracić pokarmu przez ten koszmar.
Wieczorem mąż wpadał na godzinkę. Nakarmione dziecko spało a ja pędziłam do
domu na złamanie karku. Wykąpać się, szybko coś zjeść. Zrobić herbatę w termos
na rano i jakieś kanapki.
1,5 tygodnia w szpitalu. Od spania na podłodze boli mnie kręgosłup. Dziecko
powoli dochodzi do siebie. Wracamy do domu. Nareszcie. Pola przestała
przesypiać całe noce jak to było przed chorobą. Budzi się po kilka razy z
krzykiem.
Nienawidzę szpitala. Owszem, wyleczyli dziecko. Ale otoczka tego wszystkiego
makabryczna. Na początku płakałam z bezsilności. Potem wzięłam się w garść.
Wiecie, zahartowało mnie w jakiś sposób... Już nie można było mnie szybko
wyprowadzić z równowagi...

Pozdrawiam wszystkich rodziców z dziećmi, którzy przeżyli szpitalny koszmar.
Anka

PS. Była tylko 1 (słownie: jedna) pielęgniarka, która wg mnie była człowiekiem.
Była to młoda dziewczyna na praktyce, która przechodziła przez wszystkie
oddziały. Stare wyjadaczki miały swoje stare zawyki i przywyczajenia

[marchewa3]

Kochani
Może po tym poście wiele kobiet pielęgniarek lub rodzin pielęgniarek mnie
znienawidzi - trudno. Tak się składa, że w 1989 roku rozpoczęłam naukę w liceum
medycznym w Warszawie do którego chodziłam 2,5 roku. Potem uciekłam do
ogolniaka. Z pełną świadomością oświadczam, iż 90% dziewczyn- uczennic z tego
liceum miało do wyboru iść do "medyka" lub zawodówki. Były to w większości
dziewczyny proste, prymitywne i źle się uczące. W mojej klasie tylko 4
dziewczyny naprawdę cos sobą reprezentowały. One z tego co wiem tez nie
ukończyły medyka tylko poszły do ogólniaka w połowie nauki. Wiem tylko o jednej
dziewczynie, która została naprawdę dobra i uczciwa pielęgniarka z powołania
(na cala klasę). To nie wszystko. Dziś żeby zostać pielęgniarką trzeba isc na
studia bo licea medyczne zlikwidowano. W tamtych latach by być pielęgniarką
dyplomowana wystarczyło "zrobić" dyplom w czwartej klasie. Matura była dla
ochotniczek w piątej klasie. Nie była ona obowiązkowa. Z mojej klasy (nie wiem
jak w innych) tylko parę dziewczyn zdawało maturę - reszta nie miała takiej
ambicji. Większość dziewczyn z mojej szkoły pochodziła z poza Warszawy. Nie
jestem klasistka na zasadzie, ze jak nie z miasta to „byle co” jednak te
dziewczyny naprawdę były prymitywne. Malowały paznokcie, tleniły włosy a nie
myły się. Podczas zajęć z bandażowania był w pokoju taki smród, iż nie dało się
wytrzymać. Do czego ja zmierzam. Gdyby moja firma nie płaciła mi pensji przez
kilka miesięcy to po prostu szukałabym pracy gdzie indziej. Mimo, iż jest
bezrobocie to z moim wykształceniem i wiedza zawsze bym cos znalazła. teraz
popatrzcie na takie pielęgniarki. Większość bez matury, bez języka - bez
niczego. Jaka prace mogą znaleźć? Wiec tkwią w tych szpitalach i nienawidzą
pacjentów którymi (niby) musza się zajmować. Dlatego ten sadyzm i złośliwość ze
z ich strony. Pamiętacie jak Norwegia złożyła ofertę pracy dla polskich
pielęgniarek? Dlaczego tłumy tam nie wyjechały - bo ich wiedza i poziom jest
porównywalna z wiedza norweskich salowych. Jeśli ktoś uważa, iż kłamię i
obrażam to jestem do wszelkiej dyspozycji. Przepraszam, ze tak długo.

do marchewy

[umasumak]

Zgadzam się z Tobą całkowicie. Moja siostra poszła do takiego liceum ( były to
lata osiemdziesiąte ) i bardzo szybko przeniosła się do ogólniaka. Poziom był
dramatyczny, a na dodatek ciemnogród i zabobony ( wynikający głównie ze składu
ciała pedagogicznego - prawie same emerytowane pielęgniarki ). Jedna z
dziewczyn tam uczących się została wywalona ze szkoły ( tak dla przykładu ) bo
zaszła w ciąże. Ale nie o tym chciałam pisać. Moja siostra w końcu została
pielęgniarką ( to było jej marzenie ), ale poszła na akademię medyczną na
wydział pielęgniarski gdzie był nieporównywalnie lepszy poziom, skończyła z
bardzo dobrymi wynikami, ale co się okazało? Przy staraniu się o pracę
dowiedziała się od siostry oddziałowej, że ma dokładnie takie same szanse na
pracę w szpitalu, jak dziewczyny po liceum pielęgniarskim ( dodam że
oddziałowa oczywiście bez studiów ). Potem przez wiele lat pracowała na
oddziale chemioterapii w Instytucie Onkologii i to co opowiadała czasem o
zachowaniu się personelu szpitalnego po prostu przyprawiało o zawroty głowy.
Nieżyczliwe, niefachowe, niedelikatne pielęgniarki, które często nawet w
obliczu śmierci nie potrafiły uszanować pacjęta, lekarze którzy za operacje
ratujące życie mieli czelność brać pieniądze od rodzin chorych... to wszystko
stanowiło aure wokół cierpiących ludzi. Oczywiście nie powiem że wszyscy
lekarze i pielęgniarki mają takie podejście. Ale jakże często mamy do czynienia
poprostu z rutyną, która prowadzi do zaniedbań, błędów w sztuce i zimnego
traktowania chorych.

[aga_rn]

Marchewa, jak tylko tak pare slow od siebie, bo troche mnie Twoj
post "dotyczyl" . Tak na przekor ...

marchewa3 napisała:
> W tamtych latach by być pielęgniarką
> dyplomowana wystarczyło "zrobić" dyplom w czwartej klasie. Matura była dla
> ochotniczek w piątej klasie. Nie była ona obowiązkowa. Z mojej klasy (nie
wiem
> jak w innych) tylko parę dziewczyn zdawało maturę - reszta nie miała takiej
> ambicji
Ja tez chodzilam do "medyka" w latach 80-tych. Matura byla w 4 klasie (w 5
egzaminy dyplomowe ). Chociaz faktycznie nie byla obowiazkowa, to w mojej
klasie nie zdawala jej tylko jedna osoba. Reszta do matury podeszla. Moze
bylysmy wyjatkowe

teraz
> popatrzcie na takie pielęgniarki. Większość bez matury, bez języka - bez
> niczego.
No to ja jestem taka "one in the million" LOL. Bo nie dosyc ze z matura, to
jeszcze i z jezykiem. I to na tyle, ze jestem w stanie pracowac od 5 lat w
Kanadzie, rowniez jako pielegniarka.

Pamiętacie jak Norwegia złożyła ofertę pracy dla polskich
> pielęgniarek? Dlaczego tłumy tam nie wyjechały - bo ich wiedza i poziom jest
> porównywalna z wiedza norweskich salowych.

OK, a w jakim jezyku mialy sie tam porozumiewac w pracy ? Pytam bo naprawde
nie wiem - czy w Norwegii w szpitalach itp. uzywaja angielskiego, niemieckiego
czy moze norweskiego ?

Jeśli ktoś uważa, iż kłamię i
> obrażam to jestem do wszelkiej dyspozycji. Przepraszam, ze tak długo.

Nie moge napisac ze klamiesz, bo piszesz o swoich doswiadczeniach. Ja mam
troche inne. Odezwalam sie bo uwazam ze nie pasuje do mnie obraz ktory
przedstawilas w swoim poscie, poza tym nie pasuje on tez do wiekszosci
dziewczyn ktore chodzily ze mna do szkoly.
Natomiast na temat opieki na matka i dzieckiem w polskich szpitalach
wypowiadalam sie pare razy na forum starego edziecka. Niestety, w wielu
miejscach panuje wciaz poglad ze rodzice "przeszkadzaja" i nie pomagaja
dzieciom swa obecnoscia przy badaniach, bolesnych zabiegach, itp.
Ja uwazam ze rodzice powinni byc twardzi i po prostu sprobowac sie "nie dac".
Nie dac sie wyprosic z sali, zabiegowki, czy oddzialu. Nie poddac sie i nie
zostawiac dziecka samego na noc. Niekompetentne, nieuprzejme pielegniarki
podawac do Izb Pielegniarskich i Rzecznika Praw Pacjenta. Tyle ze ile razy
mamy na forum narzekaly, czy to na lekarzy, czy na pielegniarki, a na sugestie
zeby zlozyc skareg, odpowiadaly ze kto ma na to czas, ze to nic nie da, itp. A
od czegos trzeba zaczac.
AgaRN

[marchewa3]

Droga ago.
Odpowiem krotko (z powodu braku czasu). Ciesze sie, ze znasz jezyki i pracujesz
za granica. Ja tez mam taka znajoma (Dania). To jednak nie zmienia faktu, iz te
kilka procent z mojego "medyka", ktore cos soba reprezentowalo nie konczylo tej
szkoly tylko szlo do ogolniaka. Powtarzam jeszcze raz. Z mojej klasy (wiem to
od moich kolezanek) jest tylko 1 (jedna) osoba, ktora zostala super
pielegniarka kochajaca swoj zawod. Masz racje - pomylilo mi sie z ta matura.
Dyplom byl w piatej klasie a matura w czwartej. W mojej szkole maturzystki
stanowily margines. Przykro mi ale naprawde tak bylo. Wcale mnie to nie cieszy
bo wolalabym by nasze pielegniarki byly inne. Pisze to jako byla i przyszla
(niestety) pacjentka.

[aga_rn]

Marchewa, ale Ty przykleilas pielegniarkom etykietke "teraz popatrzcie na
pielegniarki, wiekszosc bez matury, bez jezykow, bez niczego" tylko na
podstawie swojego doswiadczenia, z jedna klasa w jednym medyku (bo jak
napisalas, nawet nie wiesz ile uczniow z innych klas przystapilo do tej matury).
To chyba troche nie fair, co ? Np. dla mnie i ponad 20 dziewczyn z mojej klasy,
ktore matury pozdawaly, i jeszcze pare z nich na studia poszlo i je
pokonczylo ...
I jak to mozliwe ze Norwegia zlozyla oferte pracy dla polskich pielegniarek
skoro ich wiedza i poziom jest porownywalna z wiedza norweskich salowych ?
Norwegia chciala u siebie takie niedouczone pielegniarki ??? No bo chyba przed
zlozeniem tej oferty ktos sie zapoznal z poziomem szkolnictwa pielegniarskiego
w Polsce
Ja nie moge zrozumiec jednego - dlaczego po tylu latach istnienia Izb
Pielegniarskich nie ma jakichs jednolitych standardow tego zawodu. Tak zeby
kazda pielegniarka byla odpowiedzialna (przed Izbami) za swoja prace (czyny,
slowa, zachowanie, itp. ) I zeby Izby zapewnily spoleczenstwu fachowa,
profesjonalna opieke pielegniarska, niezaleznie czy to w placowkach prywatnych,
czy panstwowych.
Jak to jest ze w niektorych placowkach personel moze byc doskonaly, fachowy (i
wychwalany tutaj na forum przez mamy ) a w innych jest na odwrot ???
I nie ma na to bata ?
Pozdrowienia z Kanady
AgaRN

[marchewa3]

Droga Ago wytlumacz w takim razie dlaczego tyle pielegniarek w szpitalach ( i
nietylko) jest tak prymitywnych i prostych. Chcialabym wiedziec tak-
lopatologicznie. Moja mama jest nauczycielka, zarabiajaca "psie pieniadze" a
mimo wszystko to nie wplywa na jej POZIOM, kulture i wrazliwosc. O wiedzy
pielegniarek az szkoda pisac. Ostatnio bedac w prywatnej (chyba dobrze platnej)
klinice uslyszalam od pielegniarki, iz pewna odmiana badania progesteronu jest
przeznaczona tylko dla kobiet cyt. "po zaplodnieniu pozakomorkowym - czy jakos
tak". To powiedziala wyksztalcona pielegniarka, ktora podobno przechodzila
takie przedmioty jak anatomia, poloznictwo itp. Jesli chodzi o izby
pielegiarskie jestem ich przeciwniczka, tak samo jak jestem przeciwniczka izb
lekarskich. Efekt jest taki, ze lekarze czasami dokonuja ewidentnych morderstw
na pacjentach i sa dalej bezkarni. Jesli ktos zrobil komus "kuku" to powinien
ladowac w wiezieniu i koniec.
Pozdrawiam i zazdroszcze tej Kanady

[sasha3]

Witajcie!
Mój wówczas 3,5 letni synek trafił do szpitala przy Niekłańskiej na oddział
alergologiczny z powodu rumienia guzowatego połączonego z paciorkowcem w gardle
i salmonellozą. I mamy raczej pozytywne wrażenia, pewnie dlatego, że oddział
alergologiczny jest najmiej "drastycznym" oddziałem w szpitalu, a nasza choroba
wymagała jedynie dożylnego podawania antybiotyków, z badań było tylko
pobieranie krwi oraz rtg klatki piersiowej.
Ale ja także miałam pewne zastrzeżenia, głównie wobec peronelu
pielęgniarskiego. De facto to pielęgniarki "rządzą" na oddziale i do nich
należą sprawy organizacyjne. Trafilismy na pielęgniarkę, starszą kobietę, która
szarpnęła synkiem, gdy nie chciał podać rączki z wenflonem. Nie musiałam się
nawet wtrącać, bo mały powiedział do niej dokładnie to, co ja chciałam
rzec "głupia jesteś". Oburzona powiedziała mi, abym coś zrobiła z dzieckiem, bo
potem nie dam sobie rady z jego zachowaniem. Faktycznie była głupia, skoro nie
potrafiła zrozumieć strachu dziecka przed bolesnym zabiegiem, powinna się
cieszyć, że jej nie kopnął lub ugryzł. Oczywiście mały przeprosił potem ową
panią, bo tak nakazują normy dobrego wychowania i tak był uczony. Ale już do
końca pobytu w szpitalu spoglądali na siebie wilkiem. Ja rozumiem, że
pielęgniarki zarabiają psie pieniądze za swoją ciężką pracę, że też mają prawo
do złych dni i gorszego samopoczucia, ale, na litość Boską, niech to się nie
odbija na małych, bezbronnych, zagubionych i przerażonych pacjentach!
Następna sprawa to zabieranie dziecka do gabinetu na zabiegi. Oczywiście
usłyszeliśmy, że rodzice nie mogą tam wejść z dzieckiem, bo dzieci wtedy
bardziej histeryzują. Nie mogą? To nie będzie zakładania wenflonu i pobierania
krwi! Wielce obrażone skierowały nas do lekarza, który oczywiście wyraził
zgodę, lekarze w ogóle są bardziej układni (szkoda tylko, że w nawale pracy nie
znajdują zbyt dużo czasu na rozmowę z rodzicami). Już w gabinecie złośliwie
powiedziały "jest mama, to niech sobie sama trzyma dziecko". Może w ten sposób
nie oszczędziłam dziecku bólu, ale przynajmiej sprawiłam, że czuł się
bezpieczniej.
Z moich obserwacji wynika, że młode pielęgniarki są naprawdę zaangażowane, mają
fantastyczne podejście do dzieci i dużo cierpliwości. Można wejść po cichutku o
północy podać antybiotyk, bez zapalania światła i zrobić to tak, aby dziecko
się nie obudziło? Można o świcie zmierzyć temperaturę elektronicznym
termometrem w uchu nie budząc dziecka? Można ciepliwie wytłumaczyć, dlaczego
podanie leku przez wenflon jest konieczne? To wszystko jest możliwe, jak się
chce, wymaga tylko niewielkiego wysiłku i odrobiny dobrej woli, sama się o tym
przekonałam.
I jeszcze coś wesołego na koniec: w weekend do synka przyszli goście i
przynieśli na naszą prośbę pizzę. Siedzieliśmy sobie całą czwórką na karimacie
na podłodze, synek w łóżeczku, i zajadaliśmy (na malutkiej, przeszklonej salce
leżeliśmy sami). Wszedł lekarz na wieczorny obchód, popatrzył i rzekł " A
mówią, że prawdziwych cyganów już nie ma!". Zapytał, jak się czujemy, czy
czegoś nam nie potrzeba, życzył smacznego i poszedł sobie.
Dzięki tym wspaniałym lekarzom i pielęgniarkom (z wyjątkami) moje dziecko
opowiadało potem wszystkim, że było w szpitalu...na wczasach (to działo się w
wyjątkowo upalnym tygodniu lipca) i nie miałoby nic przeciwko temu, aby jeszcze
raz na takie wczasy pojechać (oby nie!).
Wszystkim mamom, które będą miały nieszczęście trafić z dzieckiem do szpitala,
życzę takich wspomnień, jakie ja i mój 7-letni synek mamy.
Pozdrawiam!

[reszka2]

Niestety, szpitale są w większości bez serca, zwłaszcza dla dzieci. Widziałam
to na stażach - im większy szpital - moloch, tym bardziej nieprzyjazny dzieciom
i trudniejszy do zmiany. Wiele z was pisało o dziecięcym Szpitalu Klinicznym w
Prokocimiu, wiecie o co chodzi.
Ja też miałam pozazawodowy kontakt ze służbą zdrowia, w tym też mój Michał byl
operowany, znieczulany, i wiem ze mozna robic to tak, żeby dziecko nie balo się
i nie cierpialo. Opiszę pokrótce dwa zabiegi Misiego, oba takie same, ale
podejście inne.
Pierwszy jak Misiek miał 16 miesiecy, w szpitalu, w ramach chirurgii jednego
dnia. Misiek rano na głodnego przyjechał do szpitala. Na szczęście szpital
zachecał matki do zostawania z dziećmi na oddziale, więc tu nie było problemu.
Znieczulenie - na bloku operacyjnym dopiero. Misiek został zabrany przez
pielęgniarkę i do dzis pamiętam jego oczy kiedy winda odjeżdżała na górę.
Wybudzenie też na bloku, więc obudził sie wśród ludzi których nie znał,
oszołomiony i przestraszony. Po przewiezieniu na salę mogłam go wziąć na ręce i
przytulic. Był rozbity i płakał, na szczęście szybko zasnął ponownie. Potem
dostał lek przeciwbolowy. Poszliśmy tego samego dnia do domu.
Drugi zabieg jak Misiek miał troche ponad dwa lata. W przychodni dysponującej
małą salą operacyjną i świetnymi lekarzami. Ja z mężem ubrani w fartuchy
operacyjne i czepki chiurgiczne wnieśliśmy go na salę operacyjną. Dostał
znieczulenie wziewne (maseczka na twarz) u taty na kolanach, szybko i w miarę
bez płaczu zasnął. Wszystkie pozostałe manipulacje - rozbieranie, zakładanie
wenflomu odbywały się na śpiąco, co oszczędziło mu strachu i bólu. Na bloku
dostał tez od razu czopek przeciwbólowy, bo po wybudzeniu mieliśmy od razu iść
do domu. Po operacji nie wybudzali go na siłę, tylko czekali az sie sam obudzi.
Misiek obudził się, ziewnął, po czym zażądał jedzenia. Nie wyglądało na to żeby
zostaly mu jakieś nieprzyjemne wrażenia, bo pana doktora który go operował i do
którego chodził potem na kontrole lubił i chętnie z nim rozmawiał.
Dodam że oba zabiegi odbywaly się na kasę chorych. W szpitalu nie było źle, ale
pozostawał niedosyt, małym kosztem, lub wogóle bez żadnych kosztów można było
zrobić lepiej. Ale tak jak mówiłam, takie struktury są trudne do ruszenia.

Szpitale z sercem dla dzieci. Nie wiem czy to jest możliwe, dopóki nie wymrze
ostatnia osoba która dziecku placzącemu przy pobieraniu krwi mówi "nie rycz, to
przecież nie boli" albo "czemu to dziecko płacze?".

[ma.pi]

Yenna, przykro mi, ze musieliscie przez to wszystko przechodzic.
Doczytalam sie, ze te badania przeprowadzacie ze wzgledu na bole glowy u malego.
Moj syn tez cierpi od lat na bole glowy, w tej chwili ma juz 8 lat. U niego
badania nic nie wykazaly. On ma migreny. Niestety nawet malym dzieciom to sie
zdaza. A przyczyna tego moze byc wiele czynnikow. A czy Twoj syn procz bolow
glowy ma jeszcze jakies inne objawy?

Pozdrowienia

[zuzia_i_werka]

Qrczę dziewczyny czytam wasze posty i tak mi przykro Przykro bo niestety
macie rację Sama jestem pielęgniarką i tym bardziej biorę do siebie wasze
uwagi.Pracowałam w szpitalu dziecięcym 8lat na kardiochirurgii i bardzo lubiłam
swoją pracę-pewnie gdyby nie splot różnych wydarzeń pracowałabym tam dalej
Powiem tak-do pracy z dziećmi trzeba mieć serce i cierpliwość ale tak naprawdę
to łatwiej się z nimi dogadać niż z dorosłymi,argument o małych pieniądzach nie
usprawiedliwia pracy na "odwal"-jeśli jest mądra oddziałowa to sama pozbędzie
się takich dziewczyn,które są słabe i niesympatyczne-niestety nie ma zbyt wielu
takich Przez te lata zaprzyjaźniłyśmy się z wieloma pacjentami,którzy sami
do nas przychodzili po kontrolach.Spotkałam się z wieloma oznakami sympatii od
rodziców i myślę,że były one naprawdę szczere-taką mam nadzieję Dziewczyny
uwierzcie,że są naprawdę ludzie,którzy chcą pracować w medycynie)i życzę
Wam,żebyście tylko z takimi miały do czynienia!!

[macinak]

Przeczytałam i wszysko do mnie wrociło. Mysia miała drobny zabieg, który jednak
trzeba było przeprowadzić w narkozie. Dziecko nie usnęło w moich ramionach, ale
wśród obcych ludzi na Sali operacyjnej. Później nie pozwolono mi przy niej być
w Sali pooperacyjnej ale powiedzieli, że jak tylko się obudzi to mnie
powiadomią. Siedziałam pod salą i czekałam. Nie powiadomili  Usłyszałam
natomiast rozdzierający płacz mojej córci, która obudziła się w obcym pokoju
bez mamy. Chciałam wejść – Nie wolno. Przez szybę w drzwiach widziałam jak
pielęgniarka usiłuje założyć jej króplówkę. Mysia zanosi się od płaczu. Chcę
wejść – nie wolno, Dlaczego? - Takie przepisy. Ale dlaczego przeciez tam nie
ma wymogu sterylności, to po prostu zwykła sala, pielęgniarki wchodzą sobie z
korytarza? Nie wolno i już proszę sobie przeczytać regulamin.
Dodam, że w sąsiedniej Sali rodzice są ze swoim dzieckiem. Więc ja do
ordynatora. Tłumaczę mu co się dzieje, zresztą nie ma co tłumaczyć
rozdzierające krzyki Marianny słychać nawet w oddalonym pokoju lekarskim, a pan
ordynator mówi baaardzo spokojnym glosem: proszę iśc na spacer jest pani
zdenerwowana. Jedyne co zyskałam to to, że ta ordynarna raszpla, która
traktowała mnie jak dopust boży, przyszła poźniej mnie przeprosić i wytłumaczyć
się. Szkoda gadać… Bezsilność i wściekłość.
Moja mama powiedziała, że jestem glupia bo trzeba bylo im
zaproponować "cegiełkę" albo przynajmniej pielęgniarkom bombonierkę kupić"?!?
Yenna życzę całej twojej rodzinie abyście jak najszybciej zapomnieli o takim
paskudnym doświadczeniu.
Pozdawiam Gośka

[libra.alicja]

Ja mam bardzo traumatyczne przezycia ze swoich 2 pobytów w szpitalach, jak
byłam dzieckiem, wtedy było duzo gorzej niz teraz, rodzice mogli tylko
popatrzeć na mnie przez szybę, miałam do nich straszny żal, ze mnie tam
zostawili. Od tamtej pory nawet gdy mam wejść do budynku szpitala tylko, żeby
kogoś odwiedzić, to boli mnie brzuch i ogarnia mnie paniczny strach.

Moja córka zachorowała mając dwa tygodnie. Ja miałam jeszcze problemy z szytym
kroczem, dopiero zaczynałam siadać na kółku, ale zaparłam się że nie zostawię
Basi samej (karmionej piersią).
Mimo, że kazano nam zostawić dziecko w szpitalu, zaryzykowaliśmy i wrócilismy
do domu, a następnego dnia obdzwoniłam wszystkie wrocławskie oddziały i
znalazło się miejsce dla nas obu na patologii noworodka (oczywiscie musiałam
płacić za "pobyt hotelowy").

Przyznaję, ze większość pielęgniarek była w porządku, bardzo troskliwie
zajmowały się dziećmi, które były bez rodziców, przy kolce masowały brzuszki,
nosiły na rękach, uspokajały.

Były jednak i takie, które napawały przerażeniem wszystkie mamy.
Na przykład Pani Szponiasta (tak ją nazwałysmy) - miała długie, brudne
paznokcie, nigdy nie myła rąk przed zabiegiem kolejnego dziecka, była
opryskliwa i wściekła, że się "kręcimy i patrzymy na ręce". Zastanawiałyśmy
się, czy nie naskarżyć na nią przełożonej, ale bałyśmy się zemsty na naszych
dzidziusiach (naprawdę, choć może to głupie). Jak przychodziła zabrać dzieci do
kąpieli, to udawałam, że właśnie karmię, żeby tylko trafić do drugiej
pielegniarki, która pozwalała asystować, bo Szponiasta zamykała się z dzieckiem
w zabiegowym.

Myślę, że Basia nie pamięta tego pobytu, ale stała się wtedy niespokojna i
rozregulowana, bo wybudzano dzieci z najgłębszego snu, żeby podać leki.
Dzieki temu, że z nią byłam utrzymałam karmienie piersią (warto było, bo
karmiłam 14 miesięcy).

Uważam, ze tak małego dziecka nie wolno zostawić bez opieki (może się np.
zaksztusić), a przecież pielęgniarka nie siedzi non stop w każdej sali. Dzieci
leżą same, dopóki się nie rozpłaczą odpowiednio głosno. Nie zniosłabym
poczucia, że nie wiem, co dzieje się z moim dzieckiem.

Oby nigdy więcej takich przeżyć!

[barbamama]

Yen strasznie mmi przykro że musieliście przez to przejść! My na jesieni
hucznie będziemy swiętować 3 rocznicę opuszczenia szpitala po 10 - dniowym
pobycie, nie będę opisywać co się działo- powiem tylko ze Ala zaczęła się
zachowywać jak dziecko autystyczne, a na dzień przed wypisaniem - w koncu na
moje prośbe miała "bransoletki" na obu nadgarstkach, w stawach łokciowych,
powiedzianop mi ze jeszcze są nogi do kłucia , szyja i głowa Ala miała
wtedy 2,7 l. więc krzyk "mamusiu ratuj" słysze nieraz do dziś.
Pielegniarki były miłe, jak zwylke trafiła się taka jedna z która nie
chciałabym miec więcej do czynienia. Jednak chyba największym problemem był
kiepskie umiejetności wiekszośći tych miłych. Właściwie nie było szans aby sie
wkłuły dziecku za pierwszym podejsciem, przy gorszych wypadkach wołały
pielęgniarki z noworodków które robiły to od razu. Trudno mi powiedzieć
dlaczego tak było, bo wydaje mi się ze wkłuwanie wenflonu to była rzecz którą
wykonywały najcześciej. Pozdrawiam i nikomu nie życze pobytu w szpitalu z
dzieciatkiem! Barba

[ksia78]

Po lekturze tego watku NIGDY nie zostawie mojego dziecka samego w zadnym
szpitalu, nawet na chwile, nawet na sekunde. Co maja do ukrycia lekarze w
czasie obchodu, ze wypraszaja rodzicow z sali?! I dlaczego nie mozna zaczekac
ostatecznie pod sala, zeby sie nie tloczyc w sali razem z grupa lekarzy? Nie
przesadzajmy, przeciez obchod w jednej sali to tylko piec minut; wyganianie
rodzicow na dwie godziny to barbarzynstwo!!!
W jakim kraju my zyjemy?! Ehhh, szkoda slow...
Pozdrawiaj i trzymaj sie Yen!
kasia

[mader1]

A ja napisze o starszym dziecku - moje dziecko w trakcie kolonii dostalo
jakiegos rotawirusa ( czy jak tam - grypy zoladkowej 0, okropny upal, wiec
przyszlo odwodnienie. niestety nie moglismy byc natychmiast i zabrac jej.
Zostala po poludniu przewieziona do szpitala w Piszu, a my moglismy wziac ja
dopiero nastepnego dnia 9 tez po poludniu . Jezeli ktoras z was mieszka w
Piszu to wie, co moglam myslec na temat tamtejszego szpitala. Jest okropny -
ruina, corka miala przy lozku wode w niedomytej ( bo wieloletniej )szklanej
butelce. Jak wygladalo jedzenie, nie wspomne. Posciel taka bardziej brudnawa...
Ale pielegniarki i lekarz bez zarzutu. Corka byla pierwszy raz w szpitalu,
daleko od domu, troche przerazona ( takze warunkami )... W nocy przychodzila
do niej pielegniarka, zeby z nia porozmawiac i dodac jej otuchy. Rozmawialy o
jej coreczce. Lekarka tez zagladala pare razy. Moje dziecko wyszlo ze szpitala
z wrazeniem, ze ludzie na swiecie sa dobrzy To nie do uwierzenia, ze taki
paskudny szpital ( jak przytulek ), a mozna okazac serce.Wszedzie mozna, jezeli
tylko sie chce.

[agnisiaz]

ja też dopiszę parę słów od siebie
byłyśmy w maju br z moja czteroletnią córeczką wikunią w instytucie matki i
dziecka przez tydzieńi mam mieszane uczucia z jednej strony niektóre siostry
były bardzo miłe a drugie niestety nawet do opieki nad krowami by sie nie
nadawały
my byłyśmy tam tydzień i wika miała robione nakłucie nadłonowe - okropność
tylko dzięki temu iż nasza pani doktor prawie rozkazując pielęgniarce w
zabiegowym pozwoliła mnie uczestniczyć w tym okropnym zabiegu, wika przeżyła go
trochę mniej niż wtedy kiedy została by sama z pielęgniarkami, ale już podczas
zakładania wenflonu nie mogłam być przy córce (a szkoda) chociaż zniosła to
zielnie i nie płakała
ponieważ byłam tam 24 godziny na dobe napatrzyłam się na dzieci w różnym wieku
którymi nie bardzo interesowały sie pilęgniarki, ale jedno mogę napisać iż
kiedy trzeba było zrobić im pomiar temperatury lub zamontować kroplówkę robiły
to tak aby ich nie budzić
pozdrawiam agnieszka

[ewurek]

Mnie rowniez naszly przerazajace wspomnienia z ubieglego roku, kiedy to moja 4
mies. dzidzia lezala w jednym z wroclawskich szpitali. Zakladanie wenflonu
oczywiscie w zabiegowym przy drzwiach zamknietych. Na moja prosbe, czy moge
wejsc, uslyszalam opryskliwa odp.pielegniarki- a co mi pani bedzie na rece
patrzyla.Na oddziale lezala tez ze swoja dzidzia mama pielegniarka z innego
szpitala. I od chwili, kiedy opowiedziala mi jak zabiegowa 5 razy raz za razem -
bez chwili oddechu-wbijala sie w malenka raczke jej 4 tygodniowego malca,
postanowilam, ze bede sie zawsze pchala.
Pewnego dnia przywieziono na oddzial chlopca z domu dziecka. Byl w izolatce,
poniewaz mial zapalenie oskrzeli i swierzb.Wierzcie mi, ze nigdy nie widzialam,
tak placzacego dziecka (nasze sale dzielily szyby). Gdy poszlam prosic
pielegniarke, aby przyszla do malca (mial cos ponad 2 latka)to uslyszalam, ze
one tu kawy nie pija i sa b. zajete (kazde dziecko bylo z mama, oprocz
wspomnianego chlopca).Smutne to wspomnienia...

Ewa

[gabrysia_s]

Dziewczyny, bardzo mi przykro ze Wasze dzieci I Wy przez to wszystko
przechodzilyscie. Jest mi tym bardziej przykro, bo myslalam, ze to tylko moja
coreczka i ja trafilysmy tak fatalnie. Szpilat, ktory jest na 17 miejscu w
rankingu "Rzeczpospolitej" na najlepsze polskie szpitale panstwowe, to chyba 3
moze 4 szpital dzieciecy w tym rankingu. Jak wygladaja te poniezej setki?
Strach pomyslec.
Wieczorem Kinga dostala wysokiej goraczki, w nocy dostala drgawek i stracila
przytomnosc, wezwalam pogotowie. Pan doktor najpierw okrzyczal mnie, ze domofon
nie dziala, a potem byl zdziwiony moim wezwaniem, bo przeciez u malych dzieci
to normalne, ze traca przytomnosc pzry takiej goraczce. Nic jej nie podal, a
jak sie potem okazalo, mala jest odporna na wszelkie leki zbijajace temperature
z wyjatkiem pyralginy dla doroslych. Rano, tuz po wizycie naszego prywatnego
lekarza sytuacja sie powtorzyla - goraczka, utrata przytomnosci. Trafilysmy do
szpitala na oddzial niemowlecy. Pierwsze podejrzenie to zapalenie opon
mozgowych, punkcja... Nie musze pisac co czulam, bo do dzis chce mi sie plakac,
kiedy mam przed oczami obraz mojego dziecka. Na ZADNE zabiegi nie mozna isc z
dzieckim do pokoju zabiegowego. Nie pomagaja interwencje rodzicow, prosby,
tlumaczenia. Z zabiegowki dzieci sa przynoszone rozzalone,
uplakane,wystraszone, skrzywdzone podwojnie, bo nie maja w nikim oparcia. Nie
chce opisywac wszystkiego co widzialam, czulam przez ten miesiac w szpitalu.
Moje dziecko mialo niezliczona ilosc wenflonow, badan, nakluc. Zostalam
ironicznie wysmiana, kiedy zabronilam wbijac wenflonu w glowke , wiec zostal
wbity w nozke, chociaz pielegniarki doskonale wiedzialy, ze mala bardzo dobrze
chodzi, bo codziennie widzialy ja biegajaca po korytarzu. Zlosliwoscia nie bylo
konca, nie wiem, czy dlatego, ze nie nosilam kawy, ciastek i nie
dawalam "napiwkow". A przepraszam , za co??? Za to, ze prawie cala prace
wykonuje za pielegniarki? Nie przewijaja dziecka, nie kapia, nie karmia.
Zreszta moje dziecko nawet nie dostawalo jesc. Mala miala 11 miesiecy, byla
karmiona piersia, ale oprocz tego jadla wiele innych rzeczy. Nie dostawala nic
do jedzenia - na oddziale bylo mleko, a inne jedzenie np. obiad, kanapka na
sniadanie nie przyslugiwalo na niemowlecym. W ciagu miesiaca moje dziecko nie
zostalo nawet na chwile samo, bo chyba umarlabym na sama mysl, co sie z nia
dzieje. Po serii badan do dzis nie wiem na co bylo chore moje dziecko. W
wypisie jest tylko "syndrom sepsis", ale nie wiadomo co bylo przyczyna.
Dodam tylko, ze szpital ten jest "przyjazny dziecku". Chyba tylko z nazwy i
pieknych kolorowych rysunkow na scianach. Jest malowany przez artystow
plastykow z fundacji Jolanty Kwasniewskiej. Szkoda, ze nikt nie pomyslal, zeby
personelowi domalowac usmiechy na twarzach, moze dzieci bylyby mniej
wystraszone. Mam nadzieje, ze nigdy z zadnym z moich dzieci nie trafie juz do
szpitala.
Pozdrawiam wszystkie mamy i przepraszam, ze tak dlugo, ale to tylko malenka
czesc tego co moglabym napisac.
Gabi

[pesteczka5]

Yenna, napisałam już do Ciebie w Twoim blogu pod opowieścią o tomografii
Michałka.

Dodam tylko, że choć jestem lekarzem, gdy trafiłam do szpitala zakaźnego z
moim niespełna dwuletnim synkiem z podejrzeniem sepsy salmonellozowej, dano nam
pokoik 1,5x2m z jednym wysokim łóżeczkiem. Na tym łóżeczku położyłam synka z 41
stC gorączki, kimając na skraju materaca na wysokości powyżej pasa, żeby go,
majaczącego, tulić, ze swoim 6-miesięcznym brzuchem,bo byłam w ciąży. Mąż obok
nas na stołku. Za ścianą dziecko z wirusowym zapaleniem mózgu.
To był koszmar. Nie zawsze winni są ludzie, to nasza biedna służba zdrowia... A
ludzie jak wszędzie, są i wspaniali, i wredni.

Prawo matki do przebywania ze swoim chorym dzieckiem jest dogmatem i znikąd nie
dałabym się wyprosić!!! Walczmy o to. I jeszcze, uważam, że powinny się znaleźć
pieniadze na pobyt matki z dzieckiem w szpitalu bez dodatkowych opłat.

[libra.alicja]

pesteczka5 napisała:

> Prawo matki do przebywania ze swoim chorym dzieckiem jest dogmatem i znikąd ni
> dałabym się wyprosić!!! Walczmy o to. I jeszcze, uważam, że powinny się
znaleźć
>
> pieniadze na pobyt matki z dzieckiem w szpitalu bez dodatkowych opłat.

Zgadzam się, też nie byłam zadowolona, ze za każdy dzień pobytu z dzieckiem
płaciłam 15 zł (tylko za łóżko), ale w sytuacji gdy szpitale nie mają pieniędzy
na leki dla ciężko chorych ludzi (i na pensje dla ciężko pracujących ludzi)
trudno wymagać, by znalazły się pieniądze na pobyt dla osób towarzyszących.

[monsza76]

Mój synek w wieku 2,5 miesiąca miał zapalenie płuc. Wiecie jak wykonuje się
rentgen u 2,5 miesięcznego dziecka? Na siłę prostuje mu się rączki i nóżki, a
potem wkłada się go do takiej plastikowej tuby. Do teraz pamiętam, że te jego
biedne, wyciągnięte rączki sięgały mu w okolice oczek. I do teraz pamiętam
jego płacz.
Właśnie ten rentgen oraz zakładanie wenflonu (w główkę) wspominam jako
największy koszmar. Poza tym po Waszych opowieściach mogę się tylko cieszyć, że
trafiłam do Centrum Pediatrii w Sosnowcu. Wtedy jeszcze karmiłam synka i nie
było absolutnie żadnego problemu z moim pobytem tam. Cały czas byłam z synkiem,
wszelkie zabiegi były wykonywane przy mnie (nawet ten nieszczęsny rentgen, w
trakcie wizyt lekarzy matki były z dziećmi. Lekarze codziennie udzielali, w
trakcie obchodu informacji na temat zdrowia dziecka i odpowiadali cierpliwie na
każde pytanie. Pielęgniarki były miłe i fachowe, choć przyznać muszę, żeby nie
było tak różowo, że lepiej traktowały dzieci przy których były matki. Te które
były same, często były ignorowane - były na oddziale dzieci z domu dziecka i
gdy mój mały juz wyzdrowiał i przestałam się o niego martwić, to troche się
upłakałam przez te niemowlaki.

[libra.alicja]

monsza76 napisała:

> Mój synek w wieku 2,5 miesiąca miał zapalenie płuc. Wiecie jak wykonuje się
> rentgen u 2,5 miesięcznego dziecka? Na siłę prostuje mu się rączki i nóżki, a
> potem wkłada się go do takiej plastikowej tuby. Do teraz pamiętam, że te jego
> biedne, wyciągnięte rączki sięgały mu w okolice oczek. I do teraz pamiętam
> jego płacz.

Mojej 2-tygodniowej córce też robiono RTG płuc i poszłam z nią na to badanie,
dostałam specjalny fartuch nie przepuszczający promieni i trzymałam ją
najbliżej siebie jak sie dało.

[monsza76]

Bardzo się cieszę, że tak to dobrze wspominasz, tzn. nie jak koszmar. Dla mnie
niestety było to bardzo duże przeżycie. Mojemu synkowi dwa razy robiono rtg i
obydwa razy, tak jak opisałam. Byłam z nim w gabinecie i trzymałm go dopóki nie
włożono go w tę "tubę", ale przy robieniu rtg musiałam wyjść do sąsiedniego
pomieszczenia.
monsza

[gabrysia_s]

monsza76 napisała:
Poza tym po Waszych opowieściach mogę się tylko cieszyć, że
>
> trafiłam do Centrum Pediatrii w Sosnowcu. Wtedy jeszcze karmiłam synka i nie
> było absolutnie żadnego problemu z moim pobytem tam. Cały czas byłam z
synkiem,
>
> wszelkie zabiegi były wykonywane przy mnie (nawet ten nieszczęsny rentgen, w
> trakcie wizyt lekarzy matki były z dziećmi.

Ja tez bylam z corka w Centrum Pediatrii w Sosnowcu i wcale tego pobytu nie
oceniam tak kolorowo. Moja corka miala 11 miesiecy, chodzila, wiec ominal mnie
koszmar rentgena, bo stala na wlasnych nozkach. Ale pielegniarki wcale nie sa
takie fachowe, raczej nieprzyjemne i niezbyt pomocne. Nie podwazam ich wiedzy,
czy kompetencji, ale niezbyt nadaja sie na oddzial niemowlecy, czy wogole
szpital dzieciecy. Pomijajac jedynie stazystki, ale one niestety tylko waza
dzieci, opiekuja sie tymi bez matek. Co do zaiegow, to owszem mozna bylo
towazyszyc dziecku np w rtg,usg czy inhalacjach ale do zakladania wenflona (co
bylo dla nas najbardziej stresujace) zabierano dziecko do zabiegowki i nie
wolno bylo absolutnie do niej wejsc. Nie wiem kiedy bylas ze swoim dzieckim w
szpitalu, ja tam spedzilam miesiac od 16 stycznia do 17 lutego. Moze od tej
pory sie cos zmienilo. Ja jednak nie nazwalabym tego szpitala "z sercem".