rzeczpospolita dziecibijaca... :-(

[mama2chlopakow]

przeczytałam artykuł..nie mogłam sie powstrzymać ...łzy same płynely
po policzkach.Mam 30 lat a nie potrafię zrozumiec dlaczego???
jedno zdanie:-Mają kilka lat albo miesięcy. Są bite, gdy płaczą,
proszą o jedzenie albo po prostu przeszkadzają opiekunom-.Co jest
takiego w katowaniu bezbronnych dzieci??Przecież to są nasze
skarby..krew z krwi??
Bijecie swoje dzieci??

[kasia8437]

jeszcze nigdy nie uderzylam swojego dziecka i pewnie tego nie zrobie
bo nie toleruje takich metod a zwyrodnialcow ktorzy tak robia tez
ktos powinien tak potraktowac, ciekawe co wtedy by zrobili

[betty842]

Pewnie zaraz pożałuję że się przyznałam ale lekkiego klapsa owszem
daję.Ale zdarza się to baaaardzo rzadko-zazwyczaj jak tłumaczenie i
rozmowy nic nie dają.Mały ma 1,5 roku.
Była już kiedyś dyskusja na ten temat i całe mnóstwo przeciwniczek
klapsów.Tak więc zaraz możecie prawić mi morały,jaki to uraz
psychiczny będzie miało moje dziecko po tych klapsach.

[beatar9]

nie biłam,nie biję i nie będę tego robiła-tego jestem pewna jak
niczego innego na świecie...nie toleruję nawet klapsów,które "nie
bolą,bo przez pieluchę",głupie tłumaczenie bezradnych
rodziców...dzieci bite lub klepane przez pieluchę najczęściej biją
inne dzieci....a gdy dorosną jest szansa,że klepną
dorosłego...np.rodziców...może i dobra taka zapłata za klapsy w
dziecińswie,tylko potem biedni rodzice zastanawiają się "dlaczego,za
co,jak tak można postąpić?"
poza tym są inne bardziej dotkliwe,bezbolesne kary dla niesfornych
maluchów-u nas od jakiś 2lat(syn ma prawie 3,5roku) sprawdza się
siedzenie w kącie,odebranie jednej z przyjemności-skutek
natychmiastowy...poza tym rozmowa,prośba,tłumaczenie to wg mnie
najlepsze metody wychowawcze od samego początku..na razie się nie
przejechałam na takim postępowaniu...
każdy klaps to nic innego jak oznaka słabości rodzica...a jeszcze
fajniej wygląda to wtedy,gdy klepnięte dziecko się śmieje w głos-
wtedy rodzica szlag trafia,bo przecież chciał ukarać dziecko a nie
rozśmieszyć))

[betty842]

nie toleruję nawet klapsów,które "nie
> bolą,bo przez pieluchę",głupie tłumaczenie bezradnych
> rodziców...dzieci bite lub klepane przez pieluchę najczęściej biją
> inne dzieci....a gdy dorosną jest szansa,że klepną
> dorosłego...np.rodziców...

Klepinęte przez rodzica dziecko bije inne dzieci.Hmm...Znam kilkoro
dziecki które w życiu klapsa nie dostały a leją inne dzieci.
Mogę wymienić tuzin przykładów gdzie dzieci bez klapsów są
wstrętnymi rozwydrzonymi dzieciakami i tuzin gdzie klapsowe dzieci
są dobrze ułożonymi dziećmi które wyrosły na porzadnych ludzi.A Ty z
pewnością możesz wymienić tuzin przeciwnych przykładów.To jest temat
rzeka...
Zeby wychowywać dziecko bez klapsa trzeba naprawdę mądrze to
robić.Trzeba znać metody,które poskutkują a nie przyniosą odwrotne
rezultaty.Bardzo wielu rodziców chce wychować dziecko bez klapsa ale
czasem posługują się niewłaściwymi metodami a to przynosi odwrotne
skutki.

betty842

[beatar9]

owszem są takie dzieci i nie przeczę....napisałam,że "najczęściej"a
nie zawsze..to chyba lekka różnica...
jestem tą szczęśliwą matką,która ani razu nie podniosła ręki na
swoje dziecko,udaje mi się to od 3,5roku,owszem był bunt
dwulatka,trzylatka,bunty dnia codziennego,ale nigdy nie
rozwiązywałam tych problemów klapsem,czy biciem...nie bije się kogoś
kogo się kocha nad życie...więcej-nie bije się kogokolwiek..
co do metod-jest ich sporo...po to są wymyślane przez fachowców,żeby
rodzice wypróbowali tą,która skutkuje i ją stosowali do momentu
kiedy przynosi efekty-metoda dla dwulatka najprawdopodobniej będzie
musiała być zmodyfikowana dla czterolatka..
pewnie łatwiej jest przywalić w tyłek niż pofatygować się i gdy
zachodzi potrzeba posadzić malca za karę 10razy z rzędu zanim
zrozumie swój błąd

[koza_w_rajtuzach]

> Pewnie zaraz pożałuję że się przyznałam ale lekkiego klapsa owszem
> daję.Ale zdarza się to baaaardzo rzadko-zazwyczaj jak tłumaczenie i
> rozmowy nic nie dają.Mały ma 1,5 roku.

Nie jestem święta, popełniam czasem błędy wychowawcze, czasem niepotrzebnie
ponoszą mnie nerwy (na szczęście rzadko). Choć nie biję córki to rozumiem
sytuację, którą opisywała figrut i w najmniejszym stopniu nie potępiam tego co
zrobiła. Rozumiem też, że czasem mogą ponieść nerwy do tego stopnia, żeby
uderzyć dziecko, choć tego nie popieram, ale naprawdę nie mam najmniejszego
pojęcia za co można bić półtoraroczne dziecko! Nie mieści mi się to w głowie.
Moim zdaniem najgorsze co można zrobić to dać sobie przyzwolenie na klapsowanie
dziecka, dojść do wniosku, że tak jest w porządku. Pierw się tłumaczy to tym, że
przez pieluchę nie boli, że to tak tylko ostrzegawczo, a potem te klapsy są
coraz mocniejsze, tak, żeby zabolało.
Gdybym uderzyła córkę, to pierwsze co bym zrobiła po ochłonięciu to przeprosiła ją.

[jagabaga92]

Nie czytałam artykułu, ale domyślam się, że w głównej mierze chodziło o rodziny
z grupy patologicznych, bo "normalni" rodzice nie biją dzieci za to, że one są
głodne. A pisząc o "normalnych" rodzicach to znam kilku takich tatusiów, którzy
widują dziecko od świeta, biją je za byle co, bez żadnego ostrzeżenia, chyba
tylko dlatego że są ojcami i żeby w ten sposób pokazać, że ojciec "góruje".
Kiedyś delikatnie zwróciłam takiemu tatusiowi uwagę, to usłyszałam w odpowiedzi,
że dziecko musi poczuć, kto tutaj rządzi..., tylko za kilkanaście lat to rządzić
zacznie kto inny i ojczulek bedzie później w jakimś reportażu żalił się ze łzami
w oczach, że jego WŁASNE dziecko nie ma dla niego szacunku...

Jeśli przebywa się z dzieckiem, to się je zna i szybko wiadomo jakie kary
skutkują i przynoszą szybszy i lepszy efekt, niż klaps.

[figrut]

Mój średniak dostał 3 lata temu kilka solidnych klapsów za notoryczne wybieganie
na ulicę i nigdy ich nie pożałowałam i nie pożałuję. Chciałabym widzieć Was
"nigdy w życiu", jak reagujecie, które cudem i chyba z bożą pomocą
uratowałybyście od śmierci pod kołami rozpędzonej ciężarówki z wapnem własne
dziecko. Ciężarówka była granatowa z zielonym orłem na drzwiach. Jechała bardzo
szybko, ale utkwiła mi tak głęboko w pamięci, że do dziś jestem w stanie opisać
ją w najdrobniejszych szczegółach. Nie dostał za to, że jego młodszego brata
wpakowałam w głębokie błoto aby z wózka nie wypadł, ani też za to, że pogubiłam
budy w pogoni za nim, ani też za zgubiony podczas biegu za nim telefon który
wpadł gdzieś w błoto. To wszystko drobiazgi. Młodszego dało się wykąpać i wyprać
mu ciuchy, ja z nerwów nie czułam zimna stóp grzęznących w październikowym
błocie, telefon to tylko rzecz materialna którą można nabyć, ale życia średniaka
gdyby ponownie wyciął mi taki numer, nic by już nie było w stanie wrócić. Od
tamtej pory nie wybiega. Pamięta, jak boleśnie takie wybieganie może się
skończyć. Jeśli jeszcze raz znalazłabym się w takiej sytuacji, zrobiłabym to bez
mrugnięcia ponownie.

[betty842]

Zaraz ci ktoraś napisze że to i tak twoja wina,że miałaś nie
dopuścić do tego że dziecko uciekło,że miałaś go mocno trzymać za
rękę,itd. Ale ja Cię popieram. I rozumiem Twoje zachowanie w takiej
sytuacji.

[phantomka]

Betty nie utozsamiaj sie tak szybko z innymi rodzicami, ktorzy bija,
chyba nie szukasz w ten sposob rozgrzeszenia, co?
Nie wiem, czy nie widzisz roznicy miedzy skrajnie niebezpieczna syt.
pt. wybieganie na ulice (a jest to jedna z rzeczy za ktora ja sama
wiem, ze moglabym podniesc reke na dziecko z tego strachu) a biciem
1,5 roczniaka, bo nie slucha. Proponuje poczytac troche o rozwoju
dziecka, moze wtedy zrozumiesz, ze 1,5 r. dziecko nie ma wielkich
zdolnosci do rozumienia konsekwencji swojego postepowania. Dlatego
takich wlasnie bijacych rodzicow potepiam, bo swoja glupote
wyladowuja na dzieciach.

phantomka

[betty842]

A skąd wiesz w jakich sytuacjach moje dziecko dostaje klapsa? Czy ja
napisałam że daję klapsa za nieposłuszeństwo czy inną bzdurę?

[phantomka]

1,5 roczne dziecko bez wzgledu na to, co zrobi, to wina lezy po
stronie rodzica. Jezeli wybiega na ulice w tym wieku, to chyba nie
jest to wina braku jego wyobrazni, tylko twojej...zreszta nie
podejmuje sie dysput na ten temat, bo tu nie ma co dyskutowac nad
biciem kogokolwiek - po prostu sie tego nie robi.
I rozumialabym to wszystko, gdybym sama byla osoba nad wyraz
spokojna, miala spokojne dziecko...natomiast jestem nerwusem, moje
dziecko jest nad wyraz pobudzone, a jednak sie da...

[mamulenka]

Ja Cię popieram - klaps klapsowi nierówny (artykuł był o biciu za byle co).
Przypomniałaś mi przy okazji mojego solidnego klapsiora od mamy za podobną
sytuację - miałam wtedy 4 lata i też mogę (po 30 latach) opisać w szczegółach
hamujący samochód i kierowcę. I dziękuję mamie za tamtego klapsa.

[mama-ola]

Wybieganie dzieci na ulicę to problem każdej matki niesfornego
kilkulatka. Każdej - tej bijącej, i tej niebijącej. Różnica polega
_tylko_ na reakcji matki po zdarzeniu, nie na zachowaniu dziecka.

Mojemu dziecku też się zdarzyło wybiec na ulicę, a teraz już się nie
zdarza, nigdy. Mało tego, jak dochodzimy do ulicy, ja już nawet nie
zwracam na niego uwagi, bo wiem, że się trzyma blisko mnie, a jak
mam zakupy, to chwyci za torebkę. Często mnie poucza: "mama, nie
wiesz, że przez ulicę masz mnie trzymać za rękę?".

Nigdy nie dostał klapsa. Ani za wybiegnięcie na ulicę, ani za
położenie się na pasach (raz mi się położył na ruchliwej ulicy i
wtedy zmieniło się z zielonego na czerwone), ani za inną zbrodnię.

Po prostu są matki, które w trudnych wychowawczo sytuacjach sięgają
po bicie i takie, które tego nie robią. Różnica tkwi w nich, nie w
dzieciach, ich codziennym postępowaniu czy jednostkowym wybryku,
którym przegięły.

do Figrut

[daisy]

Sama powinnaś się zbić za to, że nie trzymałaś dziecka na ulicy. Śmieszny jest
patos, z którym piszesz o zabłoconym telefonie i swoich strasznych cierpieniach.
Zamiast uważać, zbiłaś dziecko i strasznie jesteś zadowolona. Bez sensu. Małych
dzieci na ulicy trzeba pilnować i koniec.
Tylko gdyby ktoś ciebie zbił (np. mąż po całej tej historii), to uważałabyś, że
to straszne, no nie?

[figrut]

daisy napisała:

> Sama powinnaś się zbić za to, że nie trzymałaś dziecka na ulicy.
Czytałaś może fragment o gonitwie przez błoto ? Powinien Ci dać do myślenia, że
błoto jest raczej na polnych dróżkach i w nie wybetonowanych parkach, a nie NA
ULICY. Nie zmienia to jednak faktu, że takie polne dróżki często łączą się z
ruchliwymi ulicami.
Śmieszny jest
> patos, z którym piszesz o zabłoconym telefonie i swoich strasznych cierpieniach
> .
Dla Ciebie śmieszny, bo to nie Twoje emocje i wizja Twojego dziecka +
ciężarówki, tylko moje.
> Zamiast uważać, zbiłaś dziecko i strasznie jesteś zadowolona.
Zadowolona to Twój dodatek. Mój był taki, że nie żałowałam i nie żałuję tego, co
zrobiłam. Twój to już nadinterpretacja (celowa).
> Tylko gdyby ktoś ciebie zbił (np. mąż po całej tej historii), to uważałabyś, że
> to straszne, no nie?
Tak. Uważam, że gdyby ktokolwiek trzasnął mi w twarz, wykręcił rękę tudzież
sprawił mi inny ból po którym bym się opamiętała, zrobiłby całkiem słusznie
ratując mnie przed śmiercią.

Tutaj gryziesz, bo ktoś nie zgadza się z Twoimi poglądami. Jak bardzo muszą Cię
ponosić nerwy, gdy dziecko z nimi się nie zgadza. Mam uwierzyć, żeś pod tym
względem niemal święta ?

[daisy]

O czym tu gadać. Jeżeli dróżka wpada na ulicę to co, dziecka nie trzeba trzymać?
Daj spokój.
Twój patos dotyczący telefonu i zagubionego trzewiczka był śmieszny, nie
dotyczący dziecka. Za to twoje zadowolenie z wymierzonych klapsów było brzydkie.
Nie zauważyłam, żebym coś gryzła. Nie piszę na komputerze zębami. Jedyną osobą,
która pokazała, że ponoszą ją nerwy jesteś jak na razie ty - przecież cała ta
historia jest właśnie o tym. Histeryczne bicie po kostki w błocie zamiast
pilnowania dziecka - według mnie jest czego żałować.

[magiczna_marta]

Tego że miała jeszcze młodszego w wózku to już trudno zauważyć,
prawda?

[figrut]

Widzisz Daisy, Twój problem polega na tym, że widzisz tylko to, co chcesz
widzieć. Teraz wyobraź sobie, że spacerujesz w parku. Park jest blisko szosy
którą jeżdżą między innymi ciężarówki z wapnem - taki rejon. Masz ze sobą na
spacerze w parku trzylatka + niespełna 4 miesiące i dziecko które ma roczek z
kawałkiem. Trzylatek biega między krzakami, zbiera liście, kasztany itp.,
roczniak siedzi zmęczony w spacerówce. Wyobraź sobie też, że trzylatek nagle z
niewiadomych przyczyn zaczyna biec w stronę ulicy . Ty zaczynasz go wołać, a on
ucieka jeszcze szybciej. W pewnym momencie zaczynasz myśleć na wysokich
obrotach. Zostawisz dziecko w wózku na chodniku, wypadnie na chodnik, wyjdzie z
wózka bez upadku, wejdzie w krzaki, ale Ty akurat nie będziesz widziała w które,
bo całą uwagę skupisz na tym, którego będziesz gonić. Nie wiesz co robić. Z
wózkiem w tą błotnistą dróżkę nie wjedziesz, młodszego na rękę w pogoń nie
weźmiesz, nie zostawisz też go w wózku, bo zanim złapiesz starszego, młodszy
może zniknąć Ci z pola widzenia i między krzakami też skierować się w stronę
ulicy. Zanim go znajdziesz, może być już zbyt blisko tej ulicy... W
ostateczności decydujesz się wsadzić młodszego w lepkie błoto z którego szybko
nie ucieknie i złapać starszego. Jak już tego starszego doganiasz, łapiesz go
może 3-5 metrów od ulicy i przed oczami śmiga Ci ciężarówka która mogłaby
zmasakrować Twoje dziecko.
Teraz z myśleniem u Ciebie lepiej, czy dalej uparcie będziesz tkwić przy swoim ?
Po za tym nie potrafisz czytać między wierszami. Fakt, że napisałam, iż średniak
dostał kilka klapsów (dodam, że solidnych) trzy lata temu oznacza, że mam tych
dzieci co najmniej troje i na tą trójkę temu średniemu właśnie się klapsy
trafiły. Dwójce dzieci wystarczyło wytłumaczyć co i dla czego kilkanaście,
czasem kilkadziesiąt razy upominać, ale w końcu się dało.
Mogłabym tego nie pisać, ale czasem mam taki dzień dobroci, kiedy ludziom z
klapkami na oczach tłumaczę jak dzieciom, by zrozumiały/.

[mama-ola]

Figrut, a ja rozumiem wszystko, co napisałaś. Głównie to, co w
pierwszym akapicie - dramatyzm sytuacji, Twoje zdenerwowanie, ciężki
wychowawczo moment, trudność zapanowania nad dwójką mobilnych dzieci
itd. I przypuszczam, że inni też rozumieją tudzież współczuję.
Naprawdę musiało być Ci trudno, to widać. I ta ciężarówka, pdo którą
pędził Twój syn - traumatyczne.

Ale dyskusja dotyczy tego, co się stało później - po tym, jak już
uratowałaś dziecko. Trzymasz dziecko 3-5 metrów od ulicy i
- możesz zbić
- możesz nie zbić
I tyle.

Tak to wygląda. Wiele matek by zbiło. Wiele matek by nie zbiło. Ty
zbiłaś. Ja bym z całą pewnością nie zbiła.

Naprawdę nie chodzi o dziecko, bo każda z nas (pi razy oko) ma
równie nieznośnego/ych kilkulatka/ów na wychowaniu. Chodzi o reakcję
i metody wychowawcze matek. Mogą być takie jak Twoje, ale _nie
muszą_. Twoja sytuacja nie była z gatunku tych _muszę_. Żadna nie
jest z gatunku _muszę_, jeśli matka tak zdecyduje. Tylko matka. Nie
ciężarówka ani nieznośny brzdąc.

Nie potępiam Cię, nie czuję się nawet specjalnie oburzona
Ot, po prostu nie zgadzam się z Twoją tezą, że nie mogłaś inaczej.

mama-ola

[betty842]

> Naprawdę nie chodzi o dziecko, bo każda z nas (pi razy oko) ma
> równie nieznośnego/ych kilkulatka/ów na wychowaniu

Tak,ale na jedne dzieci tłumaczenie i kary działają,a inne mają to
głęboko w d...


> uratowałaś dziecko. Trzymasz dziecko 3-5 metrów od ulicy i
> - możesz zbić
> - możesz nie zbić
> I tyle.


Człowiek nie jest robotem!!! Jeden potrafi utrzymać emocje na wodzy
inny nie!

[beatar9]

...na tłumaczenie podstawowych zasad bezpiecznego spaceru to był
czas jak dziecko uczyło się chodzić...trzylatek ma różne
pomysły...mój synek tylko raz powiedział-nie wyrywał się-że chce iść
sam chodnikiem przy ruchliwej ulicy....ultimatum było jedno jedyne-
albo dajesz mi rękę albo do wózka-wybrał spacer za rękę...za każdym
razem gdy wychodziliśmy stawiałam sprawę jasno-spacer-o ile to nie
jest park-odbywa się za rękę...nigdy węcej nie było dyskusji na ten
temat-syn ma 3,5roku....
często się widzi jak mamusia ciągnie dziecko za sobą,ono nie
nadąża,maluch się wywraca a mamusia trzepie tyłek jak
podleci,zamiast pomyśleć że dziecka nóżki są o połowę krótsze od
jej)no i oczywiście te pobrudzone ubranka są tragedią...)

betty842

[mama-ola]

> Tak,ale na jedne dzieci tłumaczenie i kary działają,a inne mają to
> głęboko w d...

Jakoś do dziecka dotrzeć trzeba. Nawet takiego co ma w d..., jak to
określiłaś. Może uważasz, że na takie dzieci tylko bicie wpłynie -
to Twoja opinia. Ja mam inną.

> Człowiek nie jest robotem!!! Jeden potrafi utrzymać emocje na
> wodzy inny nie!

Ten, co nigdy nie bije, jest robotem? Bez przesady Emocje ma jak
każdy inny człowiek, tyle tylko uderzenie drugiego człowieka nie
mieści mu się w głowie. Pozdrawiam

[phantomka]

> Człowiek nie jest robotem!!! Jeden potrafi utrzymać emocje na
> wodzy inny nie!

A meza tez tluczesz jak cie wkurzy? Moze pania na poczcie, bo takie
irytujace sa z reguly? Czy tylko do slabszych i malo rozumnych
startujesz?
Powala mnie ta logika, bo ona oznaczalaby, ze naprawde mozna sie
bic, kiedy ma sie problem z utrzymaniem emocji. No i powiedz, jak za
kilka lat wytlumaczysz swojemu dziecku, ze nie wolno np. bic
kolegow/kolezanek w przedszkolu?

[betty842]

> A meza tez tluczesz jak cie wkurzy? Moze pania na poczcie, bo
takie
> irytujace sa z reguly?

Tu wystarczy ROZMOWA,nie trzeba powtarzać czegoś kilkadziesiąt razy
żeby ten ktoś zrozumiał o co mi chodzi.
A wybiegającemu na ulicę dziecku czasem tłumaczenie i rozmowy nic
nie dają.

No i powiedz, jak za
> kilka lat wytlumaczysz swojemu dziecku, ze nie wolno np. bic
> kolegow/kolezanek w przedszkolu?

O to będę się martwiła za kilka lat (o ile wogóle będzie taka
potrzeba),jak na razie inne dzieci go leją (które nigdy po tyłku nie
dostały) a mały pozostaje bez reakcji.
Natomiast jak ktoś mu w przedszkolu przyleje to wtedy powiem mojemu
dziecku "Oddaj!".Przysłuchiwałam się raz rozmowie dwóch koleżanek
które toczyły na ten temat dyskusję.Jedna twierdziła że dziecko
powinno oddać a druga była oburzona.Długo nad tym myślałam i
przyznałam rację tej pierwszej,która powiedziała że nie chce żeby
jej córka wiecznie była ofiarą innych,że co jej po przeprosinach.A
jak odda raz czy drugi to inne dzieci nauczą się że nie jest
popychadłem,które można bezprawnie lać.

[mama-ola]

> > Moze pania na poczcie, bo takie irytujace sa z reguly?

> Tu wystarczy ROZMOWA,nie trzeba powtarzać czegoś kilkadziesiąt
> razy żeby ten ktoś zrozumiał o co mi chodzi.

A ja mam skrajnie inne doświadczenia. Mojemu synowi wystarczy
rozmowa, a gatunek "pań na poczcie" wydaje mi się niereformowalny.

I nie piszę tego tylko dlatego, żeby się upierać przy swoim. Mam
takie doświadczenia za sobą. Mój syn - jak już pisałam wcześniej -
urządził mi kiedyś cyrki na ulicy, nie chciał się dać wziąć za rękę.
Powinnam była wtedy kucnąć i z nim porozmawiać, ale akurat zrobiło
się zielone na pasach, szkoda mi było przepuścić, więc wzięłam go
mocno za rękę i ruszyłam na te pasy. Był już w takim amoku, że
wyrywał rękę, ciągnął w dół i w końcu mi się na ulicy położył. I
wtedy zmieniło się na czerwone. Zaciągnęłam go przemocą na chodnik,
kucnęłam i zaczęłam tłumaczyć. Reakcją mojego dziecka było, wiernie
cytuję: "więcej tak nie będę robił, mamusiu". Przed nami była
jeszcze droga na przystanek autobusowy i jazda autobusem na osiedle.
Był jak anioł, a ja się rozglądałam dumna po autobusie, czy wszyscy
słyszą, jakie mam rezolutne i ładnie wysławiające się dziecko.

Chwilę wcześniej wolałabym, żeby ulice były wyludnione, niestety,
zebrał się tłumek ciekawych, jak sobie poradzę z tą sytuacją, ja
byłam czerwona na twarzy, jakiś dziadek rzucił "zaraz mama da ci w
dupę", a figę, przeliczył się.

To było w grudniu przed świętami, plucha na ulicach, pamiętam
dokładnie. A jak w grudniu 2007, to Antoni miał 2 lata i 7 m-cy.

O przygodach z paniami urzędniczkami też mogłabym opowiedzieć, ale -
w przeciwieństwie do tych o moim synku - są irytujące i nie mają
dobrych zakończeń.

[beatar9]

baaaaaardzo mi się podoba stwierdzenie-INNE DZIECI BIJĄ BEZPRAWNIE
MOJE DZIECKO.....a jak rodzice piorą lub klepią dziecko to jest
zgodne z prawem....żenada!!!!!gro rodziców traktuje swoje dzieci jak
własność,rzecz,z którą mogą robić co im się w danej chwili
podoba....a bicie,klepanie po tyłku jest jak najbardziej zgodne z
prawem)))))coś tu nie gra...

[phantomka]

Nie, nie - ja sie pytam, co zrobisz jak twoje dziecko bedzie bilo, a
nie jak bedzie bite....i nie wyciagaj prosze takich wnioskow, ze jak
ktos po dupsku nie dostanie, to wtedy rozwydrzony i inne dzieciaki
tlucze.

[betty842]

O to będę się martwiła za kilka lat (o ile będzie taka potrzeba).

Nie biję swego dziecka!

[agusiak.1]

[joannaiwa]

Zaczęłam czytać ten artykuł, ale dalej nie mogłam. Tam jest opisana
tak straszna krzywda dzieci i tak straszne zło tkwiące w niektórych
rodzicach psychopatach, że po prostu nie mogłam dalej czytać.
Swojego dziecka nie biję, chociaż czasami wkurza mnie niepomiernie.
A dyskusji na temat klapsów było już wiele, także na tym forum,
zdania jak zwykle są podzielone. Często dzieci wymagają rzeczywiście
anielskiej cierpliwości, a jak widać nie każdy takową ma, co jednak
nie usprawiedliwia rodziców. Myślę jednak że idziemy w kierunku
modelu szwedzkiego, gdzie za bicie dzieci (nawet klapsy) po prostu
zabierają dziecko (w wyborczej był opisany taki przypadek dzieci
polskich lekarzy), więc rodzice tego nie robią, a jakoś nikt się nie
skarży że Szwedzi tacy źle wychowani. Wręcz przeciwnie, znam paru
Szwedów - przemili ludzie.

TAK

[deela]

w kategoriach oszalalych foremek z klapkami na oczach i sloganami na ustach
to tak
bije swoje dziecko

[e_luska2]

Nigdy nie zbiłam swojego dziecka, bo z doświadczenia wiem (moja mama
takie kary stosowała - w sensie klapsów), ze to nic nie daje. Biciem
dziecka sie nie wychowa, tak postepują rodzice, którzy nie mają
pomysłów na wychowanie własnych dzieci i swoją bezradność
rozładowują na nieszczęsnych dzieciach. Ja osobiscie wolę
porozmawiać z dzieckiem i mu wytłumaczyć co powinien a czego nie.
Nie toleruję ani bicia - w sensie znęcania się ani zwykłych klapsów -
dla mnie jest to niezrozumiałe.

[tuberosa77]

Mogę się podłączyć pod Deelę.
Daję dziecku klapsa, co przez niektóre nawiedzone jest traktowane
jako bicie, maltretowanie i tortury a może nawet molestowanie.

[marychna31]

klaps to eufemizm dla bicia. A bicie to bicie. Oczywiście jesli sie
bije tak, że się zabija to jest to gorsze niż kiedy bite dziecko
pozostaje przy życiu. To tak jak z kradzieżą: jesli ukradniesz komus
50 zł to wyrządzisz mu mniejszą krzywdę niż wtedy kiedy ukradniesz
mu 5 tyś. Ale złodziejstwo pozostaje złodziejstwem.

Słowo "klaps" to taki wytrych dla czystego sumienia. Miejcie odwagę
cywilną nazywać rzeczy po imieniu.

> Daję dziecku klapsa

Bądz odważna i napisz: "biję swoje dziecko", "krzywdzę swoje
dziecko".

[deela]

ja napisalam ze TAK
bije krzywdze maltretuje demoluje mu psychike oraz jestem nieporadna wychowawczo
zadowolona?

[koza_w_rajtuzach]

deela, ale naprawdę nie masz czym się chwalić .

[deela]

ja sie nie chwale
ani nie wstydze
ja mam dosc pierdzielenia o tym ze klap to bicie
kto w zyciu wp...ol nie dostal to nie odroznia wodocznie jednego od drugiego
i nie chce i nie bede sie z tego tlumaczyc ani wdawac w dyskusje :o

[betty842]

deela, ale naprawdę nie masz czym się chwalić .

Ja nie uważam że to jest chwalenie się.To jest wyczerpująca
odpowiedź na zadane pytanie.Ja również mogę się podpisać pod jej
wypowiedzią.Każda wychowuje swoje dziecko tak jak uważa za stosowne
a konsekwencje tego odczujemy za kilka,
kilkanaście lat.
Jeszcze raz się powtórzę:zeby wychowywać "trudne" dziecko bez klapsa
trzeba robić to naprawdę baaardzo mądrze.Nie każda matka to
potrafi,nie kazda wie jak się zachować w danej sytuacji,jaką karę
zastosować. Takie nieumiejętne wychowywanie może doprowadzić do tego
ze dziecko będzie rozwydrzonym bachorem,który ma wszystko i
wszystkich w nosie. Naprawdę trzeba to robić mądrze.Niektórym
dzieciom wystarczy wytłumaczyć,porozmawiac inne mają to głęboko
gdzieś i nie każda matka wie co w takiej sytuacji zrobic-więc nie
robi nic i w taki oto sposób wyrastają małe potworki.

[koza_w_rajtuzach]

Betty, wiesz, ale Ty w sumie masz jeszcze bardzo małe dziecko, które nie wie co to empatia, które nie umie przewidzieć skutków swoich zachowań, bo jest małe i ma jeszcze nieduże doświadczenie jeśli chodzi o zasady panujące na tym świecie. Do tego dochodzi jeszcze nieradzenie sobie z emocjami w różnych trudnych dla takiego bąbla sytuacjach. Dziecko w tym wieku nie jest w stanie zrozumieć dlaczego mu się czegoś zabrania, nie rozumie swoich emocji, nie potrafi sobie jeszcze z nimi uporać do czego ma zresztą prawo. Nie wiem naprawdę co chcesz wskórać poprzez dawanie klapsów swojemu dziecku. Ono ma prawo być w tym wieku trudne, bo coraz więcej rozumie, a nie potrafi zbyt wiele wyrazić słowami.
Gdy moja córka była w tym wieku to po prostu znalazłam w sobie wielkie pokłady cierpliwości. Jeśli nie chciała np. iść to starałam się ją czymś zainteresować ("zobacz jaki tam jest duży kamień"), odwracałam jej uwagę kiedy była taka potrzeba, gdy płakała w supermarkecie, bo czegoś jej nie kupiłam, to dostawała ignora i przeczekiwałam aż jej przejdzie. Byłam konsekwentna, stanowcza, cierpliwa, spokojna, bo tego wymagał ode mnie ten trudny wiek. Dziecko dość szybko wyrosło mi z tego wieku, stało się empatyczne, mądre, sympatyczne, pozbawione jakiejkolwiek agresji.
A Twoje dziecko, cóż, jak ma sobie radzić z emocjami, skoro Ty sobie z nimi nie radzisz.. Bijesz je po to, aby nie było rozwydrzonym bachorem, a prawdopodobnie niewiele wiesz o psychice tak małego dziecka i raczej nie zdajesz sobie z tego sprawy, że ono niewiele z tych klapsów rozumie.

[betty842]

raczej nie zdajesz sobie z teg
> o sprawy, że ono niewiele z tych klapsów rozumie.

Oj rozumie,rozumie. Jedyny kłopot jaki miałam ze swoim dzieckiem był
taki że nie pozwalał się ubrać.Zabawianie go nic nie
pomagało.Skakałam nad nim,stroiłam głupie miny,wygłupiałam się-nic
to nie dawało!Jak mąż był w domu to mi pomagał-zazwyczaj na siłę go
trzymał.Raz spieszyłam się do lekarza.Mały jak zwykle nie dawał się
ubrać.Odstawiałam cyrk żeby tylko czymś go zainteresować i szybko go
ubrac a i tak wyginał się i kopał.W końcu klepnęłam go (naprawdę
leciutko) w udko.Reakcja była natychmiastowa-uspokił się,popatrzył
na mnie i powiedział "aua",ale nie rozpłakał się.Od tego czasu jak
podczas ubierania się kopie czy wygina się wystarczy że przypomnę mu
o "aua" i zaraz się uspakaja.
Czekam na propozycję rozwiązania opisanej sytuacji (ale takiej bez
klapsa).Powtórzę;zabawianie,odwracanie uwagi,wygupianie się -NIE
DZIAŁA!

[royalmail]

betty842 napisała:

> Czekam na propozycję rozwiązania opisanej sytuacji (ale takiej bez
> klapsa).Powtórzę;zabawianie,odwracanie uwagi,wygupianie się -NIE
> DZIAŁA!

Ja przeczekuję ataki żywotności wkładając w odpowiednich
("cichszych")momentach kolejną część odzieży. Włączam też rano bajkę
na kwadrans, więc czasami się "zagapi" i się ubierze lub da się
ubrać. A uwierz mi, przerabiam to codziennie szykując się do pracy,
a jego do przedszkola. Zaczynam też ubieranie z pewnym zapasem czasu
(nie na ostatnią chwilę).

[deela]

qrcze a ja myslalam ze tv jest zly, diabel wcielony i wiekszosc dzieci
przenajswietszych emamusiek nie pozwala ogladac tv do 5 roku zycia :o

[royalmail]

deela napisała:

> qrcze a ja myslalam ze tv jest zly, diabel wcielony i wiekszosc
dzieci
> przenajswietszych emamusiek nie pozwala ogladac tv do 5 roku
zycia :o

hehe deela. a dziękuję, dziękuję za przenajświętszą. jakby tak
jeszcze dziewica...

[deela]

ZAWSZE dziewica :]

[royalmail]

Baa. I oto cud się ziścił

:-))

[beatar9]

nie miałam jeszcze scysji z ubieraniem się,ale zdarzyło się kilka
razy,że nie miał ochoty myć zębów-poskutkowało stwierdzenie-skoro
nie umyjesz zębów to pójdziesz spać z brudnymi,a gdy zęby są brudne
to się psują,robią się czarne i wtedy nici z jedzenie czekoladek-
poskutkowało ekspresowo..tak samo zrobiłam,gdy robił fochy przed
myciem-zaproponowałam pójście spać na brudasa-bunt stłumiony w
zarodku)
gdyby mój synek nie chciał się rano ubrać to zaproponowałabym
wyjście na klatkę w piżamce..podejrzewam,że ubrałby się błyskawicznie

[royalmail]

zaproponowałabym
> wyjście na klatkę w piżamce..podejrzewam,że ubrałby się
błyskawicznie

ehehe....mojemu tylko tak powiedz - w te pędy poleci na dwór w
piżamie. Mogą być nawet same skarpety. Nie robó różnicy, a nawet
fajniej jest, bo inaczej

[beatar9]

fajnie dopóki nie poczuje zimna....albo gdy ktoś obcy nie zwróci mu
uwagi,że w piżamce nie wychodzi się na dwór...na 99%jestem pewna,że
na mojego syna to byłby najlepszy sposób...ale każde dziecko jest
inne

[betty842]

> gdyby mój synek nie chciał się rano ubrać to zaproponowałabym
> wyjście na klatkę w piżamce..podejrzewam,że ubrałby się
błyskawicznie

Sposób dobry,ale mój mały ma dopiero 1,5 roku...

[beatar9]

betty,to oczywiście moje zdanie...ale czy na samodzielne ubieranie
to trochę nie za wcześnie,zwłaszcza gdy jest ciśnienie aby zdążyć do
pracy?

[koza_w_rajtuzach]

Myślę, że Twój synek rozumie coś z tym klapsów, ale nie to co Ty myślisz, że
rozumie.
Miałam kilkakrotnie jazdę z ubieraniem się gdy córka była młodsza. Przeważnie
pomagało wyjęcie jakiegoś ubrania z ciekawą aplikacją i powiedzenie
podekscytowanym głosem "ojej [z zachwytem], spójrz jaki ładny miś. Miś chciałby,
abyś nałożyła z nim bluzeczkę", a następnie chwycenie za spodni, udawanie łkania
i powiedzenie z przejęciem do córki "dlaczego te spodnie płaczą? Oj, one płaczą,
bo Klara nie chce ich ubrać". Inny sposób, który nieraz wykorzystywałam, to
danie dziecku wybór "wolisz tą czy tą bluzeczkę?", albo z ekscytacją "ubierz tą
kurteczkę, pokażę ci w lustrze jak słodko w niej wyglądasz!". Od dawna już nie
mamy problemów z ubieraniem, ale jeden ze sposobów nadal używamy traktując jako
bardzo fajną zabawę. Mianowicie córka siada na łóżku, łapię za jedną z jej nóżek
i mówię zmienionym głosem "proszę, ubierz mnie", gdy naciągnę jedną nogawkę na
nogę, to druga noga krzyczy: "jeszcze ja, jeszcze ja". Potem jest to samo z
rączkami. Z tym, że teraz córka sama mówi za swoje rączki i nóżki.
Miałam tylko raz sytuację gdy przez pół godziny córka płakała, bo nie chciała
się ubrać, a żadna z moich metod nie działała. Przeczekałam to, potem mała się
poddała. Trudno, ze mną nie wygra w takich sytuacjach.
Ogólnie wszyscy mówią mi, że trafiło mi się niesamowicie grzeczne i dobrze
ułożone dziecko, ale myślę, że dużo w tym mojej zasługi. Teraz w sumie niewiele
muszę się wysilać, bo córkę mam posłuszną i wyraźnie widać, że ona bardzo chce
być dobrym dzieckiem, także nie umiem się gniewać.

[czarnataka]

deela, ja tak samo...
ale poproszę męża, żeby zrobił tak samo mnie jak ja Dziecku-za karę;P

[deela]

mrrrrrrrr
to zabrzmialo... pikantnie

[tuberosa77]

Jestem odważna, nie biję swojej córki nigdy.
Zdarzyło mi się dać jej klapsa gdy zachowała się skandalicznie,
złośliwie, niegrzecznie.
Nie krzywdzę swojego dziecka, tylko jestem człowiekiem i moja
cierpliwość ma swoje granice. Poza tym nie chcę mieć w domu
zwierzaka, któremu wszystko wolno, które gryzie, bije,przezywa a ja
ze stickim spokojem mu tłumaczę "niunia, tak nie wolno" po 50 razy.
Jeżeli postawienie w koncie i inne kary nie skutkują a córka po raz
setny zachowuje się źle daję klapa na pupę.
Niektórym starszym dzieciom, które czasem obserwuję to przydał by
się zdecydowanie mocniejszy klaps na otrzeźwienie.

[beatar9]

najserdeczniejsze życzenie dla deel...obyś kiedyś również oberwała
tylko "klapsa"od swojego dziecka...
ciekawe czy ojciec dziecka to widzi,czy może patrzeć na takie
niewinne wręcz dobro czyniące "klapsy"...a może też stosuje tą
metodę...gdybym zobaczyła,że ojciec bije mojego,naszego syna...nie
zaręczyłabym za siebie..

[deela]

no widzisz jakie masz proste myslenie
wspolczuje ci go
* cytujac dode :o - nie myslalam ze kiedys to napisze

[beatar9]

wyrazy współczucia nie dla ciebie...tylko dla dziecka....
gratuluję wzorców w kwestii cytatów-to dopiero prostota w czystej
postaci...))))))))

[deela]

tak tak wiem wszyscy wspolczuja moim dziecia
nawet se to jakis czas temu w sygnaturke wpuscilam
daruj sobie
a co do kwestii cytatow zadam ci dwie zagadki i moze przypadkiem wyciagniesz z
nich dobry wniosek
1. jesli 1000 malp przez 1000 lat bedzie bezmyslnie walic w klawisze maszyny do
pisania z cala pewnoscia napisza przez ten czas wystkie dziela szekspira
2. nawet zesputy zegar dwa razy dziennie dziala

[gosika78]

Córka 2,5roku klapsa zaliczyła jednego. Niesłusznie. Byłam w złym stanie psychicznym (sytuacja osobista, zawodowa), ona wpadła w dwulatkową histerię bez powodu, nie wyrobiłam. Zdarza się. Żałuję, ale nie uważam żeby jakąś straszną traumę z tego powodu przeżyła. I jestem przeciwna porównywaniu pojedynczego klapsa do katowania dziecka.

[maultier1]

Mi tez sie zdarzylo dac kilka razy klapsa. Sa to sytuacje kiedy
tlumaczenie i inne kary nie skutkuja.

[mamaigiiemilki]

jestem przeciwna klapsom/biciu;
cora dostala raz wlasnie za wybieganie na ulice; fakt, ze od tamtego razu juz
nie wybiegala, wcale nie spowodowal tego, iz nie zalowalam- bo wiem, ze nie
powinnam dac sie poniesc emocjom; zle zrobilam i juz;

nikogo nie powinno sie bic;

[nataliam2]

Przyznaję się, że przeczytałam dyskusję do połowy. Temat klapsowania i bicia
często powraca.
Ja już pisałam milion razy i nie uważam tego za coś złego DAJĘ KLAPSA. Syn ma 22
miesiące i żadne kary nie skutkują, tylko klaps.
Nie czuję się z tym gorszą matką ani nie czuję że poniosłam jakąś klęskę.

[e_luska2]

To poczekaj, kiedy Twój syn zacznie bić inne dzieci - bo takie
właśnie dajesz mu przykłady - że słabszego kiedy nie słucha trzeba
bić. Oj, brak niektórym rodzicom wyobraźni i pomysłów na chowanie
własnych dzieci...

Nigdy nie udeżyłam własnego dziecka - jest świetnym chłopakiem,
który nie zawsze słucha ale zawsze podchodze go jakimś pomysłem, np.
nie chce się ubierać lub opóźnia wyjście - mówie - ok, idę bez
Ciebie. Od razu przynosi skutek. I do skutku cierpliwie wszystko mu
tłumaczę, nawet kiedy tej cierpliwości i pomysłów zaczyna już
brakować.

Klapsem i krzykiem dziecka nie wychowasz!!!

[kasik2222]

jestem przeciwna biciu i klapsom, ale przyznaję sie że 3 razy małej
dałam klapsa. Ale wiem że to było rozładowanie moich emocji, bo nie
umiałam sobie poradzić. moja wina i już. Córeczka mnie tego sama
oduczyła, kazała całować pupę bo "boli"

[nataliam2]

Mój syn nie będzie bić innych dzieci.... inaczej dostanie klapsa i to tak żeby
poczuł. Ja dostawałam klapsy i innych dzieci nie biłam. Zaraz któraś wyskoczy że
skoro ja dostawałam i biję swoje dziecko to ono tez będzie klapsować swoje
dziecko. Ale dla mnie to nie argument bo wg. mnie czasem dziecko zasłuży na klapsa.

Dajesz przykład z ubraniem, ale dla mnie bicie dziecka bo nie chce się ubrać
jest śmieszne, albo za to że nie chce wyjść z domu.
Moj syn dostaje klapsa gdy:
-wkłada palce albo cokolwiek innego do kontaktu,
-wychodzi na parapet i otwiera okno
-rzuca czymś w telewizor albo w lustro
- łapie się za noże
i wszystko inne co jest dla niego groźne

[anja0123]

Natalia, Ty chyba zartujesz, prawda? Bijesz dziecko, bo lapie za
noz???????????? A niby jakim cudem Twoje dziecko ma dostep do noza?
I nie wiesz, ze za psie pieniadze mozna kupic zabezpieczenia
kontaktow, czy okien? Wstydz sie. Bijesz dziecko za swoje wlasne
bledy.

[nataliam2]

Bo moje dziecko rozbroi każdą blokadę.
A noże staram się trzymać bardzo bardzo wysoko, zazwyczaj w suszarce nad zlewem.
I mój inteligentny syn przystawi sobie krzesło, wejdzie na szafę a z niej już
blisko do suszarki.
Ostatnio otwierał mi piekarnik gdy piekłam kurczaka. Przecież mógłby się
poparzyć a odwróciłam się tylko na chwilę.
Musiałam więc pokazać mu że jest bardzo ciepły i przyłożyłam swoją i jego rękę
żeby to poczuł ale żeby go nie bolało.
I co mam z tymi nożami zrobić, bardziej dosadnie mu pokazać?

[figrut]

Przytoczę tu słowa mojej Teściowej. Kobiety doświadczonej, bardzo tolerancyjnej
i dobrego obserwatora.
"Teraz dzieci się nie bije, za to biją same dzieci. Nauczyciel boi się zwrócić
uwagę uczniowi, bo nauczycielowi nie wolno nic, uczniowi wolno wszystko. Matka
nie może dać klapsa, za to dziecko może kopać matkę."
Rozmowa mojej kumpeli nauczycielki z 12 letnim uczniem - "wezwę twoich rodziców"
- "wzywaj sobie k... mojego starego. G... mi zrobi, bo jak łapę na mnie
podniesie, to go na gliny zgłoszę" .
Opowiadanie znajomego gimnazjalisty "chłopaki wsadzili księdzu kosz na głowę i
mieli z tego mega radochę" - moje pytanie "a ty co, święty byłeś i nie broiłeś
?" - odpowiedź gimnazjalisty "jak bym ja coś takiego zrobił i ojciec się o tym
dowiedział, to bym przez tydzień siedzieć nie mógł."

Słowa Teściowej skierowane były do mnie po ty, jak powiedziałam, że dawne metody
wychowania przy pomocy pasa bardzo mi się nie podobają.
Jest ogromna różnica między żywieniem samymi chipsami, colą, frytkami i
kebabami, a zjadaniem wyżej wymienionych w skrajnych przypadkach (w trasie,
kiedy nie ma się ochoty ugotować obiadu itp.).
Dokładnie taka sama różnica jest MOIM ZDANIEM w przypadku wklepnięcia na tyłek.
Bicie do krwi, do sińców, do utraty przytomności, oraz klapsy kiedy dziecko
stłukło kubek, wylało napój itp. bzdury, a klaps kiedy po tysięcznym tłumaczeniu
pcha antenkę samochodzika do gniazdka z prądem, odkręca kurek od kuchenki "bo
fajnie szumi" itp. .
Przesada w żadną stronę nie jest niczym dobrym.

mądrze napisałaś figrut n/t

[betty842]

e_luska2

[betty842]

To poczekaj, kiedy Twój syn zacznie bić inne dzieci - bo takie
> właśnie dajesz mu przykłady - że słabszego kiedy nie słucha trzeba
> bić.

Ja dostawałam ale nie klapsy tylko pasem (i moi bracia również),ani
ja ani moi braci nigdy nikogo nie biliśmy(w przedszkolu czy w
szkole).Za to znam całe mnóstwo dzieci które w dupę nie dostały a
lały inne dzieci.


> Klapsem i krzykiem dziecka nie wychowasz!!!

Ja i moje rodzeństwo wyrośliśmy na porządnych ludzi.Mój starszy brat
dostawał największe lanie a teraz z naszej trójki jest najlepiej
ułożony,cierpliwy i spokojny.

[koza_w_rajtuzach]

Współczuję przykrych doświadczeń, które skrzywiły Ci psychikę.

[betty842]

Nie mam skrzywdzonej psychiki więc nie ma czemu współczuć. Ubiegając
stwierdzenie:"Nie wiesz jakim byłabyś człowiekiem gdyby nie te
klapsy" odpowiadam że pewnie takim jak jestem lub gorszym.Ale
patrząc na mojego starszego brata,który dość często dostawał lanie
mogę stwierdzić że to lanie nie skrzywdziło jego psychiki-na 100%!
Wyrósł na tak dobrego człowieka (ma 26 lat) że nie można sobie
wyobrazić że mógłyby być lepszy.
Skrzywdzoną psychikę mają dzieci maltretowane a ja do takich nie
należę.

[e_luska2]

Chyba mówisz tu o swojej psychice??? Bo Tobie rodzice klapsów nie
dawali??? To, że ja dostawałam klapsa nauczyło mnie tylko tego, że
własnego dziecka bić nie będę. Mój syn rozumie kiedy mu się
tłumaczy, nie potrzebuję w stosunku do niego stosować zadnej
przepomocy. Klapsy mojej mamy nauczyły mnie jak nie popełniać błędów
naszych rodziców. zastanów się nad własną psychiką, jeżeli uważasz,
ze dziecko można bić tylko dlatego, że nie słucha i wbiega na ulice.
Daj mu dobry przykład, wytłumacz bo klapsem nic nie załatwisz.
Czyżby brak było Ci pomysłów na wychowanie własnego dziecka???
Żal mi niektórych rodziców, bo bezwolnie powielają błędy swoich
rodziców...

[koza_w_rajtuzach]

e_luska, a do kogo Ty piszesz? Do mnie? Mnie rodzice nie bili i ja córki bić też
nie zamierzam. Nigdy nie dostała ode mnie klapsa, a mimo tego radzę sobie z nią
całkiem nieźle. Moim wyrzutem sumienia jest tylko to, że czasem krzyczę na córkę
(nie codziennie, ale jednak). Te krzyki są w ogóle nie potrzebne.
Aby dziecko dobrze wychować to trzeba się wysilić, a nie bezmyślnie dawać im
klapsy. Zresztą podawałam gdzieś wyżej wykorzystywane przeze mnie sposoby na to,
aby dziecko się ubrało. Mam nadzieję, że betty jednak spróbuje skorzystać z
moich rad zamiast klepać dziecko po tyłku.

[koza_w_rajtuzach]

aha, mój post o skrzywieniu psychiki był do betty, a nie do Ciebie. Chyba
nieporozumienie wynikło. No cóż, ja mam podobne zdanie do Ciebie na temat bicia
dzieci.

[e_luska2]

Współczuję Ci, szczerze....

[betty842]

Ależ naprawdę nie ma czego współczuć

[angsong]

tak czytam i sie smieje.Synkowi czesto staram sie tlumaczyc ze nie
wolno.teraz mamy najgorszy okres synek ma 2 latka i 3 miesiace i ma
jakies napady gdy mu sie staram wytlumaczyc spokojnie rzuca sie na
podloge wali glowa w podloge wrzeszczy i placze nie mozemy go
uspokoic i dostaje klapsa.tylko to pomaga bo odrazu przestaje.wiec
jak widac nie zawsze poaga spokojne tlumaczenie.

[nataliam2]

Mój robi tak samo a ma 22 miesiące.
I tak jak u Was pomagają tylko klapsy (na otrzeźwienie). Tłumaczenie nic nie
pomaga, nie zwracanie uwagi również (ostatnio tak walił w ścianę że o mało
zrobiłby w niej dziurę a wcześniej w szale rozbił głowę).

[joannaiwa]

Ale co się stało, że on tak walił głową - jaka była przyczyna? Bo prawdę mówiąc to nie jest u dziecka normalne zachowanie. rozumiem płacze, wrzeszczy, nawet kładzie się na podłogę, ale okaleczanie się? To może być jakiś większy problem.

[nataliam2]

Nie wiem czy zrobił to specjalnie, jestem pewna że nie. Po prostu taki wiek. Ja
też podobno tak robiłam. Mam nawet bliznę na skroni od stolu.

[joannaiwa]

Ojej - to bardzo niebezpieczne - musisz na niego uważać, bo naprawdę
zrobi sobie krzywdę.

[nataliam2]

Byliśmy nawet u psychologa, bo jak pierwszy raz zobaczyłam taki atak złości to
się zaniepokoiłam.
Teraz rzadziej się to zdarza. Myślę że syn z tego wyrasta.

[magdalena.sz]

Mam małe dziecko - roczne - więc "najgorsze" jeszcze przed nami
ale nie zamierzam stosować wybielonych przez niektóre z forumek
klapsów. Tej wersji będę się trzymać. Mały raz mnie tak wkurzył, że
chciałam mu klapsnąć czyli przylać, ale dotarło do mnie, że mam na
to ochotę, bo nie mam na jego wrzaski innego pomysłu i na szczęście
się powstrzymałam.
Uważam, że klaps jest formą MOJEJ bezsilności.

Jakiś czas temu byłam z psem u wetarynarza. Małego miałam w chuście.
Dwie osoby w kolejce, mały trochę jęczał. Mój pies - znajda po
przejściach - jest nieco nerwowy i zaczął się czepiać innego
psa"oczekującego" . Szturchnęłam - nie dałam mu klapsa - go psią
książeczką zdrowia na co jedna z pań (starsza już osoba) żachnęła
się, że nie wolno pieska bić, oj! oj! oj! Grzecznie jej
odpowiedziałam, że nie biję i ucięłam dyskusję. Po chwili synek w
chuście zaczął marudzić bardziej i wywiązała się dyskusja, że co to
panie za czasy, że dziecka już nawet uderzyć nie wolno, straszne!!!!
I pan z panią zaczęli rzewnie wspominać, jak to łojce im pasem
sprawiedliowść wymierzali a teraz to panie, nic nie wolno.
Konkluzja taka - psa uderzyć nie wolno (z czym się zgadzam), ale
dziecko to nawet trzeba. Według oczywiście tych ludzi z
weterenaryjnej poczekalni.