Prezes!!

[zuzka_lobuzka06]

witam,
mam w domu małą dyrektorkę, która ustala wszystko.Np.mama ma nie
ładną bluzkę, tata jedź, nie tutaj kubek, mama nie gadaj, tutaj
siadaj itd...Ma 2 lata.Oczywiście jak jej zwrócimy uwagę lub nie
zgodzimy się z nią jest wielki płacz.Wiem, że to manipulantka i mała
cwaniara, która dobrze wie czego chce no ale bez przesady.Jak
narazie duzo płaczu a ja tego nie chcę!!!
Poradzcie cosik.Może któraś z Was też miała takiego despotę.
Ogólnie warzniak nr.1 wszędzie gdzie z nia idziemy ale jak ktos ja
zaczepi to chowa się pod spódnicę i mówi - płacze żeby na nia nie
patrzeć- czyli dzikus.
ale to skomplikowane!!!!

[kanna]

Wcale nie skomplikowane, bardzo spójne

Dziewczynka rządzi wszystkimi w domu, jest więc najwazniejsza,
wazniejsza niż mama i tata. To daje poczucie władzy, ale kompletnie
zaburza poczucie bezpieczeństwa - skoro ja jestem najwazniejsza, to
kto mnie obroni, jak cos sie stanie? No przeciez nie mama i tata,
którzy są słabsi ode mnie...
A zaburzone poczucie bezpieczeństwa to "dzikusowstwo" z jednej
strony, a ryki z drugiej...

Co pomoze? Przywrócenie właściwych relacji, czyli tata i mama na
górze, malutka na dole. Mówiąc po ludzku: córeczka musi zobaczyc, że
to wy jestescie ważniejsi, wy ustalacie zasady. I pilnujecie ich
przestrzegania.

Zaczeła bym od rozpisania/rozrysowania na dużej kartce planu
dnia/tygodnia i ścisłego trzymania sie go. Uporządkowanie dobrze
robi na poczucie bezpieczeństwa.
Drugi krok: ignoroawnie jej uwag i żądań. Sprawdzają się
teksty "Mamusia jest dorosła i sama decyduje, gdzie ma usiąść".
Oczywiście , będzie wyć, ale trzeba to przetrzymać.

Jezeli bedziecie konsekwentni, to już po tygodniu - dwóch
powinniście zobaczyc zmianę.

pozd Ania

do kanna

[zuzka_lobuzka06]

To co napisałs jest bardzo logiczne- dziekuję za odp.Chciałbym sie
jeszcze dowiedzieć skad takie cos narodziło się w moim dziecku???
Zawsze za każdy miły uczynek bądz za jakis dziecięcy wyczyn jest
nagradzana oklaskami, za siusiu do nocniczka ogromne brawa
itd..Często jej powtarzamy, że jest ładną, sliczną, grzeczną
dziewczynką itp..i dlatego tak nie może postepować.Może własnie za
duzo tego cukrowania?????Jednak wszedzie piszą i kazdy o tym mówi,
żeby doceniać, dowartościowywać swoją pociechę.
Ostatnio sobie upodobała tatusia.To on ma wsztystko dla niej robic
tj. pomóc ją ubrać, cos tam podać bądz nakarmic.Mama ma nie
opowiadać tacie o Zuzi i ma nawet na nią nie patrzeć.Jak jej ubieram
buty to ona mówi, nie mama - tata.Co wtedy? ustapić czy postawić na
swoim???????
Dodam, że u nas nie panuja takie warunki w domu i nikt nikomu nic
nie nakazuje, wręcz przeciwnie.

[demonii.larua]

A tak, u nas też występuje pan prezes Dwu i pół letni. Odkąd zaczął gadać
(jakiś miesiąc niecały) dyryguje a w zasadzie usiłuje dyrygować wszystkimi )
Jego ulubiony zwrot "cicho bądź" A jak się irytuje skubany, gdy jego
prezesura wali się w gruzach ) Płaczu i wrzasków sporo, bo oczywiście nie
pozwalamy sobą dyrygować, męczące to jest ale co innego robić? Nie nauczy się
inaczej... przyznam że czasem brakuje cierpliwości i młody chyba to wyczuwa już,
bo wtedy się przytula i rozwala przesłodkim "aplam"(przepraszam) oraz "kotam
Cię" .