Co sądzicie o małej różnicy wieku między dziećmi?

[aguniaf88]

Ja sądzę że jest to super pomysł! Między moimi córeczkami jest 1rok i 10 miesięcy różnicy. Maja ma teraz 2,5 roku a Julcia 8 miesięcy już widać więzi które je łączą i tą miłość która je rozpiera!!! Dla mamy to więcej pracy na raz ale opłaca się polecam każdemu!!! Pozdrawiam

[tijgertje]

To wcale nie tak malo Miedzy mna i siostra jest rok i 6 dni,
potem 3 lata przerwy i znowu brat z siostra w odstepie 15 mies. cale
dziecinstwo trzymalismy sie parami, sila rzeczy bedac na tym samym
etapie rozwoju mialysmy podobne doswiadczenia i zainteresowania.
Bylo super, choc pierwsze lata dla rodzicow latwoe nie byly. Ja
niestety musze sie zadowolic jedynakiem, ale gdybym miala miec
drugie dziecko, to chcialabym,z eby roznica nbie byla wieksza niz 2
lata. Moja przyjaciolka ma 2 synow w odstepie roku (jakos bez 2
tygodni), mlodszy ma 15 miesiecy, odkad zaczal raczkowac ( a szybki
lobuz jest), to maluchy swietnie sie razem bawia. Starszy od kilku
ygodni chodzi 2 razy w tygodniu na zajecia, cos jak przedszkole,
tylko 2,5 godziny do poludnia. Mlodszy w czasie jego nieobecnosci
chodzi jak struty, marudzi i jeczy, po powrcie brata radosc jest nie
do opisania Takie dzieciaki to prawie jak blizniaki sie chowaja
Mi sie to bardzo podoba.

[sabka22]

Ja mysle że jest super.Miedzy moimi dziecmi jest roznicy 1rok i
7mies.Mateuszek ma prwie 3latka a julka 15mies.Od jakis 3mies
zaczeli sie super razem bawic gonitwom nie ma końcaSynek bardzo
dba o julke np.zawsze jak idziemy na spacer to upewnia sie czy julka
idzie z nami,jak kupie mu mleczna kanapke to pyta czy dla juli tez
mam.To jest fajne...obserwuje łączącą ich więz.
Nie wspomne o trudach takich jak wyjscie na zakupy czasem mam
wrazenie ze siwieje ale warto to wytrzymac.

[lilka69]

nie pisalabym sie na taki wysilek fizyczny!

poza tym wole miec przyjemnosc z opiekowania sie dzidziusiem po wyjsciu juz z
poprzednich pieluszek i zupek przecieranych. optymalna to dla mnie 5-6 lat. mam
jedynaka 3 latka i na razie ani w przyszlosci nie zanosi sie na wiecej.
ale teoretycznie rozwazam.

[joannaiwa]

Ciężko przy tak małej różnicy wieku - dla rodziców. No i rywalizacja
większa między rodzeństwem, ale za to chetniej się ze sobą od
pewnego wieku bawią.

[babcia47]

a w czym problem? u mnie było róznicy 2 lata i 3 tygodnie, starszy
był juz samodzieny, odpieluchowany, sam jadł, sam się ubierał orzy
bardzo małej mojej pomocy,potrafił daleko chodzic na włąsnych
nóżkach a początkowo sadzałam go pupką w godnolce w wózku młodszego
przy dalszych trasach (mama a Plotuś mnie smera nózkami po
pleckach) komunikatywny (gadał jak najęty, wyraźnie, pełnymi
zdaniami) przy małym był wręcz pomocą, bo cos tam podał, zabawiał,
wołał mnie gdy mały sie budził a w południe i tak spali o tej samej
porze i tyle samo, wiec miałam czas na odsapniecie.. mały szybko się
wszystkiego uczył, bo nasladował "stalsego blata"..towarzystwem do
wszystkiego byli dla siebie doskonałym do nastolatkowego
wieku..potem jeden był jeszcze dzieciuchem z podstawówki, a
drugi "kawalerem" w pretensjach

[bomba001]

nie chcialabym, jak moj syn byl malutki nie bylam gotowa. chcialam tez w miare
szybko wrocic do pracy (pomysl blogoslawie, w tym czasie gdzies doszlam).
miedzy moim i dziecmi jest 4,5 roku roznicy i uwazam ze jest idealnie! baaardzo
blisko ze soba zwiazani, ja moglam wrocic do pracy znow zrobic sobie przerwe.
idealnie!
jezeli chodzi o zabawy z rodzenstwem to nie ma idealnego rozwiazania i roznie
bywa. u moich przyjaciol- ok 1,5 roku, dzieci sie bija od zawsze, nie wiedze
zadnej specjalnej wiezi. ja i moja siostra- roznica ok 5 lat, jestesmy i zawsze
bylysmy ze soba bardzo zwiazane. podobnie u moich dzieci.
brrr, jak pomysle o tym, ze z pieluch w pieluch. na szczescie mozna wybrac i
zaplanowac za co panu bogu dziekuje

tijgertje

[oli.nek]

tijgertje, może ty jesteś córką mojej koleżanki z pracy? bo z tego co
pamiętam, to ona rodziła swoje dzieci właśnie tak samo

ja mam 2 lata i 3 m-ce różnicy. mała różnica jest dobra dla dzieci duża już
tylko dla rodziców.

[lilka69]

ale dzieci rodzi sie chyba DLA SIEBIE a nie , zeby sprawic przyjemnosc dziecku?

oli.nek

[sabka22]

zgadzam sie z tym ostatnim zdaniem.Miedzy mna a siostra jest 11lat
roznicy i bylo fatalnie bo jak chcialam isc gdzies sama to natalka
plakala i wkoncu szla ze mna albo musialam ja popilnowac co nie
zawsze mi sie podobalo no i przeszkadzala poprostu mi o zabawach nie
bylo mowy bo nim ona zaczela sie bawic to ja przestalamWiec ja
wole te pieluchy miec za jednym zamachem i potem spokuj i wymarzona
praca,bo takie przerywanie pracy bezsens dla mnie.

[oli.nek]

i ja myślę tak samo.

dzieci rodzi się z różnych powodów - dla siebie, dla rodzeństwa, by nie było
kiedyś samo, by nie siedziało samo w domu, by miało kompana, by poznało smak
bycia siostrą/bratem, by miało na kogo liczyć, by miało rodzinę - jako jedyna
córka jedynaczki widzę jakie to ważne. moja rodzina dłuuuuuuuuuuuuugo składała
się ze mnie, mamy, babci. żadnych bliskich kuzynów/kuzynek etc. dalecy
pojedynczy daleko w innych miastach. a w szkołach koleżanki z rodzeństwem,
mnóstwem ciotek i kuzynostwa. a ja w domu sama.

po urodzeniu drugiego dziecka poczułam, że moja rodzina jest pełna.

ktos do pomocy

[mart.a.m]

są tu mamusie agitujące do rodzenia niemalże rok po roku. Ok ale nie
piszecie nic o osobach do tzw pomocy. Nie za bardzo chce mi sie
wierzyc,że licząc tylko na siebie (dosłownie) kiedy to mąż w pracy
też stałybyście na takim stanowisku. opieka nad maluchami w tym
samym niemal wieku , mówię o niemowlakach nie o 3latkach i wyzej,
jest fizyczną harówką. Psychicznie też człowiek czasem wysiada.

[lilka69]

otoz to.
ja mialam na poczatku ok 2 miesiace rodzicow do pomocy, potem rzecz jasna meza
ale generalnie chodzi o to, ze mimo urlopu wychowawczego mialam
nianie-opiekunke, ktora przychodzila 2-3 razy w tygodniu na kilka godzin.

a i tak przy jednym dziecku bylam zmeczona.

[mart.a.m]

między moimi chłopakami jest duuża róznica wieku a i tak mam roboty
po kokardę.

U mnie rok i 4 miesiące

[eli-mama]

Łatwo nie jest, ale to mój wybór i z każdym dniem utwierdzam się w przekonaniu, że dobry. Starszy już nie pamięta, że brata kiedyś nie było. Każdy dzień zaczyna od sprawdzania czy jest Młodszy na widok starszego śmieje się w niebogłosy i oprócz brata, tylko ja jeszcze potrafię w nim wzbudzić taką dziką radość...
Co do pomocy - mam możliwość - teściowa, mama - korzystam tylko w kryzysowej sytuacji. Z drugiej strony jeżeli babcie chcą na krótki czas porwać wnuczka nie robię problemów.
Daje sobie radę i nie widzę powodów do narzekań.
Kwestia ustalenia priorytetów. Czas, który spędzam z dziećmi jest dla mnie na pierwszym miejscu. Żeby nie było, że zarastam brudem() lubię sprzątać i uwielbiam porządek, a starszy synek bardzo chętnie mi we wszystkim pomaga. Starałam się go nauczyć jak największej samodzielności zanim pojawił się drugi i myślę, że mi się udało
No i żeby nie było tak idealnie, to i u mnie są takie chwile, że mam dość
Mała czy duża różnica wieku - kwestia naprawdę warta przemyślenia. Ja opierałam się na wielu wytycznych m.in na różnicy wieku między mną a siostrą (6 lat). Nawiązałyśmy naprawdę dobry kontakt (i mamy do dziś), kiedy była nastolatką. Wcześniej miały miejsce większe lub mniejsze wojny podjazdowe... Zawsze miałam wrażenie, że rodzice mieli dwie jedynaczki.
Pozdrawiam!

[kasnova]

Między moimi dziećmi jest dokładnie 2 lata różnicy (3,5 roku i 1,5).
Zajmowałam się nimi praktycznie sama, mąż w tygodniu i czasem w
weekendy pracował.Rzeczywiście, na początku było trochę ciężko,
własciwie najgorzej było zimą, gdy przez cały ten okres praktycznie
w ogóle nie wychodzilismy z domu, ale z perspektywy czasu nie
żałuję.Dzieciaki naprawdę super się bawią, swietnie dogadują, a gdy
jednego nie ma w domu, to drugie bardzo tęskni.Także ja osobiście -
polecam!

[aguniaf88]

marto mylisz się. Ja mieszkam na wsi moja rodzina mieszka 8 km dalej nie mam samochodu więc też mi nie pomaga. Mieszkam z teściami na jednym podwórku ale jak to z teściową nie mamy dobrych stosunków więc nie przychodzi. A mąż pracuje na trzy zmiany i też musi coś zrobić po pracy na gospodarce. Każdy ma swoją prace... Moją jest wychowywanie dzieci dopóki nie pójdą do przedszkola. Zależy jakie ma się podejście czy jest to harówka czy szczęśliwe spędzanie czasu z łobuziakami nie koniecznie grzecznymi
MAJA 03,08,2006
JULIA 01,06,2008

[babcia47]

kiedy byłam w ostatnim miesiącu ciązy z młodszym zaczęlismy budowę,
fakt, przez pierwszy miesiąc po porodzie małż był w domu ale potem
dzieci widywał tylko w weeckendy a i to nie zawsze. Dziadkowie byli
jeszcze w wieku "produkcyjnym", więc z ich strony nie bardzo mogłam
liczyc na osobista pomoc..co najwyzej chodziliśmy do nich czasem w
soboty i niedziele, więc nie musiałam gotowac w kazdą. Wcześniej,
gdy starszy miał 7 miesięcy małża mi zabrali do wojska..w domu bywał
baardzo rzadko i na krótko. Moją dwójke wychowałam praktycznie jak
samotna matka ale bez zadnych finansowych przywilejów z tym
związanych, jak sie czasem podśmiewałam. Dodam, ze był to czas
kryzysu, pieluch tetrowych, braku pralek (franie dostałam jak
młodszy był na świecie), bez samochodu, z kartkami na wszystko tylko
bez mozliwości często ich wykupienia..dało się i w tym wszystkim
akurat dwóch małych synków to był najmniejszy problem

[babcia47]

ps. ja byłam jedynaczką..ale stymulowana i wychowywana a raczej
pilnowaną przez ojca by mam nie przeszkadzała mi dorastać i bym była
jak najbardziej samodzielna na ile chciałam i byłam w stanie.
Podobnie wychowywałam swoich synków, młodszy, choć drugi nie był w
wieku 2 lat ani troche mniej samodzielny niż starszy, choc więcej
rodzeństwa juz nie mieli. Z róznych powodów przenieśliśmy go ze
żłobka do przedszkola gdy miał 2,5 roku i chodził z dziećmi o rok
starszymi od siebie (wtedy był bardzo przestrzegany podział wiekowy
w placówkach). Gdy zaniepokojona pytałam wychowawczynie jak sobie
radzi..wzdychała, ze chciałaby zeby te starsze dzieci były tak
samodzielne jak mój maluch..Obaj wcześnie nauczyli się wcześnie
czytać, starszy mając 3 lata młodszy 4..sami, choc mały pewnie
nasladował starszego..ja ich nie uczyłam..jedynie im nie
przeszkadzałam i odpowiadałam na zadawane pytania. Fakt, to starszy
był zawsze inicjatorem róznych "czemu" ale mały brał w nich tez
udział..co za różnica czy to samo robiłabym dwa razy z dziecmi z
duza róznica wieku, wtedy trudno by było jednocześnie poswięcac im
czs ze wzgledu na inny etap rozwoju..przy małej różnicy, gdy mały
szybko stał się kumaty i pełnoprawnym uczestnikiem naszych zajęć,
pogadyszek, poszukiwań, zabaw..właściwie dostali tego mojego czasu i
uwagi 2x wiecej

[kra123snal]

Nie chodzi o usamodzielnianie się a o prawo rodzica od nacieszenia
się dzieckiem (w ogóle nie rozumiem kobiet, które myślą o nast.
kiedy pierwsze jeszcze niemowlakiem jest) i o prawo dziecka do bycia
rozpieszczanym na zasadzie wyłączności.

[babcia47]

> Nie chodzi o usamodzielnianie się a o prawo rodzica od nacieszenia
> się dzieckiem
kiedy starszego przyniesiono mi wreszcie po cesarce w tłumoczku, to
jedna z pierwszych myśli było to, ze ten mój mały orzeł-sokół ma
zawiniete łapki w "naleśniku", ale juz macha skrzydełkami (uwodził
pielegniarki na oddziale noworodkowym, co było widac jak był
wychuchany)i kiedyś będzie dorosły, odleci..a moja rolą jest nauczyć
go latać..dziecko nie jest do "nacieszenia się", to nie zabawka dla
mamusi..dziecko jest do wychowania i nauczenia go wszystkiego co
umieją rodzice, by miało jak najlepszy start

[kra123snal]

Jezeli rodzic nie cieszy się rodzicielstwem i z rodzicielstwa, to
się jedynie rozmnaża. Dziecko nie jest zabawką, ale jest wielką
radością. Jeżeli Ty postrzegasz nacieszanie się dzieckiem z
postrzeganiem go jako zabawką, to gubisz gdzieś radość macierzyństwa.

[babcia47]

Jeżeli Ty postrzegasz nacieszanie się dzieckiem z
> postrzeganiem go jako zabawką, to gubisz gdzieś radość
macierzyństwa
życze Ci tyle radości i dumy z maciezyństwa jakie było moim
udziałem..szczególnie gdy moge spogladać teraz na tego owoce w
postaci dorosłych mężczyzn uczenie dzieci świata, przekazywanie
im własnej wiedzy, doswiadczen nie wyklucza radośco..szczegónie gdy
sie widzi, że to procentuje..nawiasem mówiąc ja się wspaniale
bawiłam mając te swoje szkraby, najbardziej czekałam kiedy starszy
dorośnie do piaskownicy, znów miałam pretekst by pobawic sie w
piasku) cała reszta..prowadzenie domu (w czasie kryzysu), budowa,
praca w czasie gdy wszedzie były redukcje było większym wyzwaniem i
bardziej stresowało..jak pisałam wyzej akurat to, ze miałam dwóch
synków w jednym mniej wiecej czasie to był najmniejszy problem

[babcia47]

ps. ale dla mnie dzieci były małymi ludzikami a nie przytulankami
które miały mnie zadowolić i zaspokoić MOJE potrzeby..to ja byłam
dla nich!

[kra123snal]

Czyli nie cieszyłaś się nimi tylko upajałaś swoim altruizmem.

Dla mnie moje dziecko jest małym ludzikiem, którym się cieszę. Nie
zaspakaja moich potrzeb, bo sikam sama, jem sama, ubieram się sama,
karmienie nie doprowadzało mnie do orgazmu, więc i seksualne
potrzeby były zaspokajane inaczej To że rodzic jest dla dzieci
jest totalnym banałem! A oprócz tej oczywistej oczywistości można
się z tego cieszyć i cieszyć tym dzieckiem, traktując zajmowanie się
nim, jako normalną kolej rzeczy.

Cieszę się z mojego dziecka i napawa mnie ono dumą!

[kra123snal]

czyli cieszyłaś się z macierzyństwa, "nacieszałaś dzieckiem" - po co
czepiasz się i porównujesz to do traktowania jak zabawki? Dla mnie
zbyt szybko się nacieszyłaś jednym dzieckiem. Dla mnie nieniemowlak
jest równie pocieszny co niemowlak i póki mnie potrzebuje bardziej
niż koleżanek i kolegów, to dla mnie znak, że jeszcze nie czas na
rodzeństwo.

[babcia47]

Dla mnie
> zbyt szybko się nacieszyłaś jednym dzieckiem. Dla mnie
nieniemowlak
> jest równie pocieszny co niemowlak i póki mnie potrzebuje bardziej
> niż koleżanek i kolegów, to dla mnie znak, że jeszcze nie czas na
> rodzeństwo.
ciągle to "dla mnie i dla mnie"..a ja pytam a co dla dziecka? Kiedy
będzie juz na tym etapie, ze najważniejsi będa koledzy to nie tylko
Ty ale i rodzeństwo nie będzie mu potrzebne..a nawet gdy w domu
będzie się czuł samotny a maluch juz sie urodzi to nie bedzie juz
dla niego żadnym "towarzystwem"..moze byc nawet przeszkodą i źródłem
zazdrości. Przy okazji cały czas piszesz o "nacieszeniu się
macieżyństwem" ..jeżeli nie jest to chęć zatrzymania dziecka w
rozwoju, posiadania przy sobie jak najdłuzej małej istotki
jako "przytulanki" to na czym to niby ma polegać? Człowiek jest
stworzeniem społecznym, potrzebuje towarzystwa i niańcząca mamusia
niekoniecznie musi byc tym towarzystwem najbardziej pożądanym a co
gorsza niekoniecznie najlepszym gdy dziecko nie ma kontaktu z
rówiesnikami, dziecmi w podobnym wieku i to na wielu płaszczyznach
zycia nie tylko przez 2 godziny w piaskownicy czy na placu zabaw

[kra123snal]

Zaimków używam, bo sytuacja jest MOJA a nie narodu polskiego, tak
samo jest moje dziecko a nie jakieś, moja radość a nie przyszłego
emeryta, że może system nie padnie, moje metody wychowawcze, moja
radość... Odpowiadam za siebie, opowiadam o sobie... Dzieckiem się
cieszę, bo był na nie czas a nie tylko odpowiedzialność za
zastępowalność pokoleniową. Jak moje dziecko będzie opowiadać o mnie
też będzie mówiło o mnie "moja mama" i nie będzie to znaczyło, ze
raktuje mnie przedmiotowo.

To już nie mój problem, że dzieci radości Ci nie przynosiły ale
litości! nie rzucaj tymi tekstami o posiadaniu dziecka dla zabawy.
To takie mentorskie gadanie o tym, ze macierzyństwo to tylko praca,
praca, praca, bo odpowiedzialność przytłacza. Mnie jak przytłacza,
to radość nawet z durnej miny dziecka daje nowy oddech.

Moim celem życiowym nie jest i nie było bycie Matką-Polką. Z Twoich
postów tutaj wynika, ze było to dla Ciebie najwyższa wartością.

Człowiek jest
> stworzeniem społecznym, potrzebuje towarzystwa i niańcząca mamusia
> niekoniecznie musi byc tym towarzystwem najbardziej pożądanym a co
> gorsza niekoniecznie najlepszym gdy dziecko nie ma kontaktu z
> rówiesnikami, dziecmi w podobnym wieku i to na wielu płaszczyznach
> zycia nie tylko przez 2 godziny w piaskownicy czy na placu zabaw

Może w tym się różnimy. Ja nie mam zamiaru rodzić całej grupy
przedszkolnej. Nie muszę jej mieć w domu. Jak widać Tobie się to nie
udało... Przykro mi. Są inne sposoby uspołeczniania dziecka. Poza
domem Naprawdę przez tyle lat nikt Ci tego nie uzmysłowił????

> jako "przytulanki" to na czym to niby ma polegać?

Ja tam nadal lubię się do mamusi przytulić. Może ona na to pozwala,
bo cieszyła się z macierzyństwa? A uspołeczniana byłam we wszystkich
możliwych sposobach

> zycia nie tylko przez 2 godziny w piaskownicy czy na placu zabaw

Ale to chyba nie o dwulatku? Bo my nie o wieku nastoletnim, wtedy
byłaby duża różnica wieku...

[babcia47]

> To już nie mój problem, że dzieci radości Ci nie przynosiły ale
> litości! nie rzucaj tymi tekstami o posiadaniu dziecka dla zabawy.
> To takie mentorskie gadanie o tym, ze macierzyństwo to tylko
praca,
> praca, praca, bo odpowiedzialność przytłacza.
wróc i przeczytaj jeszcze raz to co napisałam wyzej bo teraz nie
tylko przekręcasz moje teksty ale i do tego bzdury piszesz..wręcz
odwrotnie..dla mnie to była podwójna radośc, nie uważam, ze cos
starszemu synowi "zabrałam" rodząc młodszego..wrecz przeciwnie
uwazam, ze dałam mu wiecej możliwości..nawet kosztem tego, ze stałam
sie dla niego jedną z dwóch najwazniejszych w jego życiu osób a nie
jedyną
> Ale to chyba nie o dwulatku? Bo my nie o wieku nastoletnim, wtedy
> byłaby duża różnica wieku...
jak najbardziej o wdulatku..mój syn miał kolege Marcinka z którym
bawili się prawie codziennie po kilka godzin jeszcze przed
skonczeniem roku, ganiali w domu i w parku i na podwórku, o dziwo
nie bili sie, wspaniale dogadywali ze sobą, gdy sie nie widzieli 2-3
dni było "misiowanie" i całyski..ale synek chciał miec w domu
towarzystwo, gdy nie mogli się spotykac bo był chory albo marcinek
wyjechał synek był bardzo smutny..kiedys dzieci wychowywały sie
jednak troche inaczej, w większych grupach, zycie towarzyskie wsród
rówiesniczek i ich dzieci kwitło, bywało sie u siebie w domach
czesto, razem chodziło do parku, razem na plac zabaw..o dziwo nasze
maluchy juz od ok roku potrafiły się bawić nie tylko obok siebie ale
i razem.
A to że masz inny pogla to Twoja sprawa..nikt nie zamierza Cie
namawiać a juz na pewno nie zmusi..jednak trudno nie zareagować gdy
sie czyta ewidentne bzdurki a raczej wyobrazenia na temat tego jaka
to harówka przy dzieciach z róznica 1-2 lata lub jak to zubozy
biedne maleństwo fakt urodzenia drugiego dziecka..ja mam odmienne
nie tylko poglady ale i doświadczenia. Ani harówka, obowiązków wcale
nie więcej, przy drugim w tak krótkim odstepie czasu to praktycznie
rutyna, gotuje sie to samo dla dwóch, razem chodzi na spacery, razem
bawi..a do "nacieszenia się" ma się nie jednego a dwa maluchy

[kra123snal]

Ale to TY pisałaś, że cieszenie się z dziecka jest równoznaczne z
traktowaniem go jak zabawki, przytulanki. Wychodzi z tego, że
dojrzały rodzic, czy właściwe rodzicielstwo, odznacza się poczuciem
misji niepowiązanej z jakimkolwiek odczuwaniem radości.

[babcia47]

dla mnie cieszyć sie macieżyństwem trwa do teraz..nie ma dla mnie
opcji zamknietej "nacieszyc"..mi sie to kojarzy z zaspokojeniem
własnych potrzeb..sorki jeżeli niewłaściwie zrozumiałam lub
dokonałam nadinterpretacji..dla mnie drugie dziecko było dodatkowa
radościa a nie powodem jej zakonczenia

[kra123snal]

Przyjmuję przeprosiny

[babcia47]

> Jezeli rodzic nie cieszy się rodzicielstwem i z rodzicielstwa, to
> się jedynie rozmnaża.
jeżeli rodzic dba jedynie o swoja potrzebe "nacieszenia się" nie
licząc sie z potrzebami dzieckato funduje sobie zabawke a nie staje
sie wychowawcą..w takiej sytuacji lepiej zafundowac sobie
zwierzaczka..nigdy nie odejdzie a "pańcia" będzie zawsze dla niego
całym swiatem

[kra123snal]

> jeżeli rodzic dba jedynie o swoja potrzebe "nacieszenia się" nie
> licząc sie z potrzebami dzieckato funduje sobie zabawke a nie
staje
> sie wychowawcą..w takiej sytuacji lepiej zafundowac sobie
> zwierzaczka..nigdy nie odejdzie a "pańcia" będzie zawsze dla niego
> całym swiatem


Totalna bzdura!!!!!!!!!!!!!!! Nawet praca zawodowa powinna nieść
radosć i satysfakcję, bo inaczej jest przykrością i źródłem
frustracji.

Osoba gotowa do rodzicielstwa, to nie taka, która zdaje sobie sprawę
z misji wychowawczej, ale taka która oprócz tej wiedzy odczuwa
radość na samą myśl o wykonywaniu tej pracy, odczuwa radość z
możliwości posiadania dziecka.

[babcia47]

> Osoba gotowa do rodzicielstwa, to nie taka, która zdaje sobie
sprawę
> z misji wychowawczej, ale taka która oprócz tej wiedzy odczuwa
> radość na samą myśl o wykonywaniu tej pracy, odczuwa radość z
> możliwości posiadania dziecka.
..a z drugiej strony zaspokojenie własnej przyjemności nie powinno
przesłaniac faktu, że rodzc jest tez nauczycielem, wychowawcą i
powinien kierowac sie również dobrem dziecka i zaspokajaniem jego
wszystkich potrzeb, powinien dziecku pokazac swiat, nauczyć się w
nim poruszać, także wśród innych ludzi

[kra123snal]

> ..a z drugiej strony zaspokojenie własnej przyjemności nie powinno
> przesłaniac faktu, że rodzc jest tez nauczycielem, wychowawcą i
> powinien kierowac sie również dobrem dziecka i zaspokajaniem jego
> wszystkich potrzeb, powinien dziecku pokazac swiat, nauczyć się w
> nim poruszać, także wśród innych ludzi

To wszystko robię, dlatego duuuuża różnica wieku jest odpowiednia
dla zachowania harmonii, skuteczności i zaspokojenia misji
wychowawczej.

[donkaczka]

mart.a.m, mylisz sie mocno

mam trojke dzieci ponizej trzech lat, mieszkam za granica, wiec sila rzeczy nie
mam NIKOGO do pomocy, dziadkowie leniwi i nigdy do nas nie przyjechali, ja sie
wachluje z dziecmi do polski jedynie

i jakos daje rade, psychicznie i fizycznie, mimo ze oprocz dzieci mam kilka
zajmujacych zajec i hobby kwestia organizacji i usposobienia, ja akurat
jestem energiczna i nie sprawia mi problemu zajmowanie sie trojka maluchow i domem

[scarlet_s]

Popieram. Ja też chciałam drugie jak najwcześniej. Miedzy moimi jest
2,5 roku różnicy i dogadują się świetnie. Nie przypuszczałam, że
będzie aż tak super między nimi Bardzo jestem zadowolona.

[jagabaga92]

ogólnie mała różnica jest super. Jednak wszystko zalezy od charakterów - między
mną a siostrą (starszą) jest różnica 1 rok i 7 m-cy i... od zarania naszych
dziejów darłyśmy ze sobą koty , choć dziś już jest duuuużo lepiej -
dorosłyśmy, zmądrzałyśmy...

[mamaigiiemilki]

pomiędzy mną a siostra jest 11M- zawsze się świetnie dogadywałyśmy;
pomiędzy moimi córami różnica to 2 minuty ale gdybym nie urodziła bliźniaczek, drugie dziecko chciałabym mieć możliwie jak najszybciej

[kra123snal]

Dla mnie to trochę rozmnażanie a nie świadome rodzicielstwo. Mieć
dziecko, kiedy to pierwsze jeszcze tak potrzebuje uwagi?

[aguniaf88]

kra123snal napisała:

> Dla mnie to trochę rozmnażanie a nie świadome rodzicielstwo. Mieć
> dziecko, kiedy to pierwsze jeszcze tak potrzebuje uwagi?

Równie dobrze można powiedzieć że jeżeli wogóle ma się więcej dzieci niż jedno to już nie można mu poświęcić całej uwagi. Ja moje córeczki kocham tak samo więc tak samo dziele między nie mój czas. Jeżeli jedzą to karmie je dwie jeżeli młodszą karmie cycem starszej w tym czasie czytam książkę itd.
Starsza Maja wie że jeżeli przewijam Julcie to musi chwile poczekać jest mądrą dziewczynka a nad młodszą pracujemy. Wiem że to więcej pracy dla mnie ale ile więcej miłości dla mnie i również dla dziewczynek. Dopiero teraz czuje że rodzina jest w komplecie czuje się bardzo szczęśliwa i spełniona jest super

Maja 03,08,2006
Julia 01,06,2008

[kra123snal]

Do około 3 lat dziecko jest bardzo wymagające. Cieszę się, ze
uważasz, ze poświęcasz wystarczająco dużo czasu obojgu. Wg mnie jest
to niemożliwe. Chociaż w sumie jak się rodzi rok po roku, to brak
tego czasu jest sprawiedliwy, bo mniej więcej na oboje się rozkłada.
Ja nie chcę sprawiedliwie nie mieć czasu.

[alkara]

A czy Ty byłabyś szczęśliwa jak by mąż był z tobą 24g na dobę i nic
nie mogłabyś zrobić sama? a w domu nic nie robisz w ciągu dnia żeby
czasem nie było to kosztem czasu dziecka?
każdy człowiek potrzebuje odrobimy nudy, świętego spokoju, zabawy w
samotności a dziecko to też człowiek i nie uważam że mając dwójkę w
małej różnicy to nie poświęcam im wystarczającej ilości czasu,
awidzieć jak starsza siostra (2 latka) głaszcze po głowie swojego
miesięcznego brata i rozmawia z nim a gu gu gu - BEZCENNE

[kra123snal]

alkara napisała:

> A czy Ty byłabyś szczęśliwa jak by mąż był z tobą 24g na dobę i
nic
> nie mogłabyś zrobić sama?

Przebywanie ze sobą 24h nie przeszkadza, gdy ma się wolę przebywania
w samotności. Po to mamy więcej niż jedno pomieszczenie

a w domu nic nie robisz w ciągu dnia żeby
> czasem nie było to kosztem czasu dziecka?

Jak była niemowlakiem, to prawie nic nie robiłam z tzw. zajęć
domowych. Gdy ona bawiła się sama, to ja też zajmowałam się sobą.

> awidzieć jak starsza siostra (2 latka) głaszcze po głowie swojego
> miesięcznego brata i rozmawia z nim a gu gu gu - BEZCENNE

Piękny widok, ale mi w wychowywaniu i posiadaniu dziecka chodzi o
coś więcej niż słodkie obrazki.

[babcia47]

ale dlaczego uważasz, ze koniecznie trzeba mniej poświecać czasu
starszemu? Starszy dobrze sie bawił będąc stalsym blatem, czuł sie
taaki dorosły, kiedy karmiłam małego piersia (na leżąco) jedocześnie
gadałam ze strszym lub czytałam mu bajeczki..spali obok, razem byli
kładzeni spac, więc po połozeniu do łóżek były najpierw ze mna a
potem miedzy soba "nocne Polaków rozmowy", potem na pół do godzinki
przed powiedzeniem "dobranoc" ładowaliśmy sie razem pod jedna kołdre
i gadaliśmy, śpiewaliśmy, czytalismy bajeczki. W dzien gdy ja byłam
zajęta, więc żadnemu nie mogłam całkowicie poswiecić swojej uwagi,
mieli siebie do towarzystwa..Może rok po roku to jal dla mnie byłaby
za mała róznica wieku ale dwa lata to w sam raz..starszy zdążył
porosnąc i stac sie w duzym stopniu samodzielny, ja miałam rok
wytchnienia a potem, w porównaniu z pierwszym rokiem życia starszego
przy małym byłam spokojniejsza, bo juz wiedziałam co sie dzieje, nie
panikowałam tak, bo wiedziałam co się dzieje na kazdym etapie
rozwoju, byłam spokojniesza psychicznie..i moze dlatego młodszy
też..no i w starszym miałam pomoc, choćby w ten sposób, że to on
lezał koło malucha, zagadywał i go zabawiał, mały nie płakał za
kazdym razem gdy musiała się podnieść i wyjśc np. do kuchni czy
toalety

[mart.a.m]

kra123snal Do około 3 lat dziecko jest bardzo wymagające. Cieszę
się, ze uważasz, ze poświęcasz wystarczająco dużo czasu obojgu. Wg
mnie jest to niemożliwe. Chociaż w sumie jak się rodzi rok po roku,
to brak tego czasu jest sprawiedliwy, bo mniej więcej na oboje się
rozkłada. Ja nie chcę sprawiedliwie nie mieć czasu -pisze kra123snal

Jak najbardziej się zgodzę z Twoją wypowiedzią.Mało która z Was
dziewczyny wypowiada sie obiektywnie. A ja używajac określenia
<harówka>, bo już ktoś złapał mnie za słowo, nie użyłam go w jakimś
mega negatywnym znaczeniu. Tak nieraz jest zwyczajnie,ze nie wiesz w
co ręce włożyć. I nie zarzucajcie mi tylko złej organizacji, zero
zaradności czy braku radości z czasu spedzanego z dziećmi.

[babcia47]

nie wiem ile masz dzieci i na ile wypowiadasz sie z własnego
doswiadczenia, ale z mojego to pojawienie młodszego młodego raczej
mi ulzyło, bo młodzi mieli towarzystwo do zabawy w czasie gdy ja sęe
musiałam zająć zajęciami domowymi..w takim samym praktycznie
wymiarze jak przy jednym dziecku..czy poswieciłam starszemu mniej
czasu? raczej chyba nie bo np. w wieku 3 lat(rok po urodzeniu
młodszego) juz sam, choc z moja zyczliwą ale nie wymagająca pomocą,
nauczył się czytać, a niedługo potem pisać.. w przedszkolu i
podstawówce o co najmniej rok wyprzedzał rówieśników..nie mam na tym
tle żadnych wyrzutów sumienia..do parku czy na plac zabaw chodziłam
z dwoma w takim samym wymiarze jak z jednym..nawet do kina, choc
starszy umiał sobie juz sam przeczytać napisy (gdy takie były) a
młodemu siedzącemu na kolanach po cichutku czytałam do ucha, na
pytania "mama czemu?" co prawda musiałam odpowiadać
równoczesnie..ale gdy je zadawał mały czasem duzy mnie wyręczał ja
ewentualnie korygowałam lub uzupełniałam

[kra123snal]

Ja na przykład nie chcę, żeby moje dziecko czuło się dorosłe, bo ma
rodzeństwo, nie chcę, żeby czuło się dorosłe, bo nie może już być
małe, nie chcę, żeby mi pomagało w opiece nad innym dzieckiem, skoro
samo jeszcze tej opieki wymaga.


> ale dlaczego uważasz, ze koniecznie trzeba mniej poświecać czasu

Małe karmię a duże chce się przytulać. Jak?

[babcia47]

> Małe karmię a duże chce się przytulać. Jak?
ja obu synów karmiłam na leżąco..spokojnie mogłam czytać w tym
czasie a nawet zjeść..gdy pojawił się młodszy to nie było
przeszkody, by jednego karmic a z drugim się tulić, rozmawiać lub z
nim czytać..nawet na początku dostał tez druga pierś do possania by
nie czuł się w jakis sposób pokrzywdzony..ale sam stwierdził, że to
nie dla niego, wolał leżeć obok nas i gadać ze mną
> Ja na przykład nie chcę, żeby moje dziecko czuło się dorosłe, bo
ma
> rodzeństwo, nie chcę, żeby czuło się dorosłe, bo nie może już być
> małe, nie chcę, żeby mi pomagało w opiece nad innym dzieckiem,
skoro
> samo jeszcze tej opieki wymaga.
..a co ono chce? chce zostać dzidziusiem mamusi? kiedys dorośnie czy
to sie Tobie podoba czy nie..i mama chyba mu raczej powinna w tym
pomóc a nie przeszkadzać? Zdziwiłabyc sie jak "dorosłe" i zaradne
potrafia być dwulatki gdy im się nie przeszkadza, nie wyręcza we
wszystkim..pozwala robić to czego chca spróbowac, nawet gdy np.
obranie kilku ziemniaków zajmie im godzine i potem dyskretnie trzeba
będzie wszystko poprawić..albo ponownie umyc talerze, które dziecko
zapragneło umyć samodzielnie...to tez nauka i też sposób okazywania
im miłości..pozwalać na dorastanie

[kra123snal]

> ..a co ono chce? chce zostać dzidziusiem mamusi?

Nie chodzi mi o przeszkadzanie w dorastaniu a o opinię mojej mamy, z
którą się zresztą zgadzam, że dzieci nie są od wychowywania
rodzeństwa. Ja wolę, żeby jedno dziecko dostało maksymalną ilość
uwagi, żeby do wszystkiego dochodziło w swoim tempie. Nie chcę, aby
musiało dorastać w przyspieszonym tempie.

Poza tym dzieci mają różne temperamenty i jeżeli jedno jest spokojne
a rodzi się drugie ciągle wrzeszczące, to chcąc nie chcąc to
spokojne jest poszkodowane a juz inną sprawą jest to, że dwulatek
może i jest w stanie wiele rzeczy zrobić, ale po co? Uważam, że czas
na dorastanie jeszcze przyjdzie. Każdy dorosły marzy o powrocie do
dzieciństwa a jest ono zabierane już dwulatkowi. Jak obierze
ziemniaki za 4 lata, to się nic nie stanie

[babcia47]

napiszę Ci z własnego doświadczenia, że każde dziecko wymaga uwagi
opieki, zajęcia się jego problemami i to do wieku kiedy jest
praktycznie dorosłe..powiem wiecej problemy z którymi spotykaja sie
rodzice starszych fzieci często sa trudniejsze a nawet bardziej
absorbujące niz w przypadku niemowlaków i małych dzieci..prawdę mówi
powiedzenie, ze małe dzieci mały kłopot, duze dzieci duzy
kłopot..kierując się Twoimi zasadami praktycznie powinno sie
poprzestac na pierworodnym i poswiecic mu całkowicie sój czas i
uczucia..bo zawsze będzie jakaś potrzeba, którą rodzice muszą
zaspokoić..Nadajesz też zbytnie znaczenie moim pochwałom synka, ze
był taki uzyteczny przy młodszym..tak to była dla mnie wyręka, ale
dałabym sobie radę i bez tego..za to fakt bycia "stalsym blatem" był
dla niego źródłem niewysłowionej dumy, nie był juz tym najmniejszym
maluchem, wiedział i umiał więcej od kogoś, komu mógł powiedziec i
pokazać, że wie i umie..widział, ze jest ktoś kto od niego jest
bardziej nieporadny, zalezny od innych i nawet on dwulatek moze byc
dla niego opekunem jak duuzi dorośli..tylko ten lituje sie nad
takim "biednym" dzieckiem kto nie widział jego dumy z siebie, to
kapitał, który procentuje w przyszłości

[babcia47]

dopisałam PS..ale podpiał mi sie wyżej, do innej mojej wypowiedzi )

[kra123snal]

kierując się Twoimi zasadami praktycznie powinno sie
> poprzestac na pierworodnym i poswiecic mu całkowicie sój czas i
> uczucia..bo zawsze będzie jakaś potrzeba, którą rodzice muszą
> zaspokoić..

Idąc moim tokiem myślenia, to między rodzeństwem powinna być różnica
przynajmniej 3-4 lat, kiedy potrzeby starszego dziecka odchodzą od
pierwotnych ku cywilizacyjnym

> dałabym sobie radę i bez tego..za to fakt bycia "stalsym blatem"
był
> dla niego źródłem niewysłowionej dumy, nie był juz tym
najmniejszym
> maluchem

Widziałam dzieci, nawet starsze, bardzo kochające swe rodzeństwo.
Jednak w tej miłości nie czuły swej siły, nie zdawały sobie sprawy z
tego, że małe chodzi, ale jak na kulkach, że z dzidziusiem bawić się
nie da dłużej niż 5 min i nie klockami

Te kwestie spowodowały, że dla mnie te wyzej wspomniane 3-4 lata, to
jeszcze za mała różnica

> takim "biednym" dzieckiem kto nie widział jego dumy z siebie, to
> kapitał, który procentuje w przyszłości

Nie lituję się. Wolę, aby moje dziecko było dumne ze swoich
osobistych osiągnięć nie związanych z dziećmi. Sprawdzić może się
trochę później a na pewno jako rodzic.

Nie wiem jakie miałaś pobudki, ze u Ciebie była taka mała różnica,
ale Twoje argumenty nie uzasadniają tej różnicy, bo równie dobrze
można by to samo powiedzieć o każdym rodzeństwie, bez względu na
wiek.

[babcia47]

> Jednak w tej miłości nie czuły swej siły, nie zdawały sobie sprawy
z
> tego, że małe chodzi, ale jak na kulkach, że z dzidziusiem bawić
się
> nie da dłużej niż 5 min i nie klockami
moze mój był jakims dziwnym wyjatkiem ale zdawał sobie sprawę..fakt,
ze na młodego był przygotowywany przez całą ciążę i jego reakcja po
rozpakowaniu tobołka z młodym po przyjeździe ze szpitala (był
oczywiście też ale małego nie było widać) nas zaskoczyła i
rozczuliła..mały nigdy nie był dla niego zawada ale atrakcja,
wymyslał zabawy, przy których ja w pierwszym odruchu leciałam
ratowac młodego, po czym widziałam, ze młody zaśmiewa się z radości
do rozpuku, razem przechodzili wszystkie etapy rozwoju ruchowego
małego, kulaki sie, pełzali, raczkowali ..a potem mały ganiał za
bratem jak teraz wnuk za kotami
> Nie lituję się. Wolę, aby moje dziecko było dumne ze swoich
> osobistych osiągnięć nie związanych z dziećmi.
alez on był dumny ze swoich osiągnięć..i do tego miał skalę
porównawczą..ja juz to imiem, jestem wiekszy i mądrzejszy, mama
bardziej mi ufa i na więcej pozwala, bo ja jestem duuzy i mądry
> Nie wiem jakie miałaś pobudki, ze u Ciebie była taka mała różnica,
obserwując dzieci z blizszej i dalszej rodziny oraz wśród znajomych
stwierdziłam, ze taka różnica bedzie najlepsza ze wzgledu na syna i
moja wygode..gdybym sie kierowała tylko jego dobrem urodziła bym rok
po jego urodzeniu ale chciałam sama troche odsapnąć. Podobała mi się
tez pora roku w której urodził się starszy syn, zarówno jeżeli
chodzi o ciążę jak i późniejsza pielegnacje noworodka (połowa
maja)..tak, ze młodszy był "robiony" na termin..przesuniecie cyklu
sprawiło, ze mały urodził sie w pierwszych dniach czerwca
Twoje argumenty nie uzasadniają tej różnicy, bo równie dobrze
> można by to samo powiedzieć o każdym rodzeństwie, bez względu na
> wiek.
tu miałam inne obserwacje..zauwazyłam, ze różnica 3-4 a nawet pieciu
lat jest zbyt duza, dzieci sa na zupełnie inny etapie rozwoju,
następuja konflikty interesów..małe przeszkadza gdy starsze chce sie
pobawić w coś co dla małego jest nieosiagalne lib robi to
inaczej..np. rysowanie, malowanie..a nawet zabawa klockami gdy duze
jest dumne i przejete uroda swijej konstrukcji a małe ja zburzy,
prawdziwe problemy zaczynaja sie gdy strasze idzie do szkoły..u nas
tych problemów nie było. Chłopcy bardzo chetnie sie razem bawili,
podobnie, wzajemnie sie onspirujac i uzupełniając..mały nawet mając
2 latka stanał w obronie straszego gdy go biła na podwórku
wyrośnieta szesciolatka..starszy sie powstrzymał, bo wiedział, ze
dziewczynek nie powinno sie bić..mały jeszcze tego nie wiedział
wziął kij i odgonił dziewuchę ) dziewczynce się należało, bo
zaczepiała, była agresywna i biła młodszego i duuzo mniejszego od
siebie 4-latka bez powodu..co zreszta ode mnie usłyszała

[kra123snal]

To dlaczego taka różnica jak u Ciebie była/jest idealna? (ponad 2
lata, tak?)

[babcia47]

> To dlaczego taka różnica jak u Ciebie była/jest idealna? (ponad 2
> lata, tak?)
no chyba napisałam wyraźnie..jak dla mnie była idealna..gdybym
kierowała się jedynie dobrem starszego urodziłabym drugie rok
wcześniej..nie było to dla mnie dogodne, bo małz był w wojsku i
musiałabym sama byc po porodzie, pozatym starszego urodziłam przez
CC i miałam wątpliwości co do zajścia w ciążę tak szybko choc lekarz
mi powiedzia, że nie widzi przeciwskazań, chciałam tez odsapnąć
trochę i w ciąży byc juz z dzieckim trochę odchowanym..starszy był
na dzien odpieluchowany gdy miał rok, przed ukonczeniem 1,5 roku
pożegnaliśmy pieluchy wogóle..miałam czas na przygotowanie starszego
na brata, gdy miał 1.6 roku został wysadzony ze spacerówki, by potem
nie uwazał, ze brat mu zabrał wózek..chodziliśmy na nózkach lub
nosiłam go na biodrze gdy był zmęczony..duzo zdążyłam go nauczyć
przed urodzeniem brata..nie był małym nic nie rozumiejacym
stworzonkiem..był małym ludzikiem, który bardzo czekał na braciszka
(choc nie wiedziśmy co to bedzie i siostra tez mogła być)..liedy
rozpakowaliśmy małego po przyjsciu dodomu starszy rzucił sie do
małego..ja w pierwszym odruchu chciałam rzucic sie na ratunek..a
starszy złapał małego za piete, zaczał go całowac i wołac: dzidzia!!
i rączki ma!! i nóżki ma!!..i tak im to zostało na kolejne
kilkanascie lat

[kra123snal]

Ale dlaczego? W czym mała różnica przewyższa dużą (pisałaś, że przy
dużej dzieci są na różnych etapach, ale przecież tak samo jest z
roczniakiem i trzylatkiem)? Nie dla Ciebie w tamtej sytuacji, tylko
w ogóle?

[babcia47]

> Ale dlaczego? W czym mała różnica przewyższa dużą (pisałaś, że
przy
> dużej dzieci są na różnych etapach, ale przecież tak samo jest z
> roczniakiem i trzylatkiem)?
udzieci różnica wieku narasta w sposób geometryczny..o ile dla
trzylatka zbudowanie wiezy a potem jej rozwalenie moze byc równie
zabawne jak dla roczniaka to przy wiekszej róznicy wieku dzieciece
zabawy do tego stopnia zaczynaja sie różnić, ze poza wyjatkowymi
sytuacjami ich wspólna zabawa staje się niemożliwa, powstaja
konflikty, pretensje: duze narysowało pracowicie rysunek, z którego
jesy dumne, małe mu porwało lub pomazało niszcząc coś co dla duzego
miało duzą wartość, roczniak i trzylatek mogą godzinami się ganiać
turlac i jest to zabawa, która obu przyniesie radośc i sprawi
przyjemność, dla starszego dziecka będzie to atrakcja przez jakiś
tylko czas..potem będzie chciało innej rozrywki, która może byc
niedostepna dla malucha a nawet moze w niej przeszkadzać..dziecko 2-
3 letnie moze pomazac zeszyty pierwszoklasisty nie zdajac sobie
sprawy, ze zniszczyło jego pracę i że zeszytów lub książek
brata/siostry nie wolno ruszać..pięciolatek to juz zrozumie..dwu i
czterolatek będą wspaniale bawili sie przy wspólnym malowaniu
farbkami..gdy róznica wieku jest większa pomazanie pedzelkiem
po "wspaniałym dziele" starszego może wywołać wojnę..po prostu przy
mniejszej róznicy wieku wspólna zabawa jest bardziej mozliwa i
wywołuje mniej awantur..dzieci współpracują i bawią się w sposób
który nie prowadzi do konfliktów i późniejszej niechęci..przy tym
zadne nie jest zmuszane, jak przy wiekszej różnicy wieku do
ustepowania drugiemu..bo mały jest mały i nie rozumie..a duzemu
wiecej wolno i to o duuzo więcej. W póxniejszym wieku różnice i
sprzeczności interesów narastaja..gdy starsze juz chodzi do szkoły a
małe jest jeszcze przedszkolakiem

[kra123snal]

tylko że mała różnica wieku nie gwarantuje ciszy i spokoju oraz
układnych zabaw. Dzieci mogą ze sobą rywalizować, bić się o każdą
zabawkę, mieć utrudniony kontakt z innymi dziećmi, bo wystarcza
towarzystwo brata/siostry. Nie wspominając o niezaspokojonej w pełni
potrzebie bliskości, bo uwaga zawsze jest dzielona.

Fajnie, że u Ciebie to się sprawdziło, ale to tylko znaczy, że taka
sytuacja była ok tylko u Ciebie. Nie musi się sprawdzić u innych.
Twoje kontrargumenty trochę trącą o stereotyp o jedynakach -
rozpieszczone, wieczne dzieci, niezaradne - a to tylko stereotyp.

[babcia47]

pisaław wyzej, ze ja byłam jedynaczką!! Na pewno nie rozpieszczona i
nie niezaradna, bo rodzice a szczególnie ojciec poświecał i
wiekszośc swojego czasu..mam az za bardzo sie nade mna "wytrząsała"
i zaspokajała za moim posrednictwem swoje instynkta
maciezyńskie..ale mimo to a moze właśnie dlatego, ze nie miałam
rodzeństwa i czyłam jego brak w chwilach gdy nie mogłam wyjść na
dwór postanowiłam, ze swojemu dziecku tego nie zrobię..z moich
obserwacji przy sporej róznicy wieku ma sie praktycznie
kolejnych "jedynaków"..z drugiej strony w tym samym czasie gdy ja
urodziłam swoich synów miałam kilka znajomych mam, które miały
dzieci z podobna róznicą wieku lub mniejszą..u nich o dziwo to
również się sprawdziło..rodzeństwa z mała róznica wieku drące ze
soba koty należały raczej do rzadkosci lub bywały w rodzinach, gdzie
rodzice zostawiali je całkowicie samym sobie i reagowali tylko gdy
któreś skarzyło, co gorsza faworyzując jedno z nich

[kra123snal]

pisaław wyzej, ze ja byłam jedynaczką!! Na pewno nie rozpieszczona
i
> nie niezaradna, bo rodzice a szczególnie ojciec poświecał i
> wiekszośc swojego czasu..mam az za bardzo sie nade
mna "wytrząsała"
> i zaspokajała za moim posrednictwem swoje instynkta
> maciezyńskie..

Matki zawsze są winne Gdyby była ostra to by było źle, bo nie
okazała uczucia, jak była opiekuńcza to źle, bo za dużo tego było.
Ojciec, czy rozpieszcza, czy jest ostry, to zawsze w słusznej
sprawie. No i matka "wytrząsała", chociaż ojciec większość czasu
poświęcał. Może czas wybaczyć mamie i nie obwiniać jej o
dzieciństwo. Pewnie miała swoje powody, o które nie spytałaś, bo
zaślepiają Cię pretensje.

[babcia47]

No i matka "wytrząsała", chociaż ojciec większość czasu
> poświęcał. Może czas wybaczyć mamie i nie obwiniać jej o
> dzieciństwo.
mamusia moja zamiennie nie pozwalała mi na to co robiły inne dzieci
i ja tez chciałam..bo ONA sie bała..np. wyjazdu na biwak..zamiennie
mamusia wyrazała swoja miłośc dość dotkliwymi razami gdy nie
spełniałam jej oczekiwań, gdy nie rozumiała przemian jakie zachodzą
we mnie wraz z kolejnymi katami..predzej mnie małe dziecko
nazwała "zboczonym" dzieckiem niz poszukała powodu lub wiedzy skad
to wynika..więc mam powód do pretensji. Ojciec zawsze podążał za
mna, inspirował, stymulował do nauki, samodzielnosci, zdobywania
wiedzy, chodził do muzeów i poszwendac sie i pozwiedzać..gotów był
przerwac remont, umyc nas i na dwie godziny wyskoczyc ze mna do kina
na drugi koniec Poznania, bo tam grali film, który chcieliśmy
obejrzeć, nauczył mnie majsterkowac..i dał poczucie, ze zawsze sobie
w zyciu poradze, co póżniej sie bardzo przydało..nigdy mnie nie
uderzył. Moja mama była bardzo rozczarowana, ze jej śliczna mała
przytulanka dojrzewa..i tak paskudnie sie zmienia..ze odkleiła się
od mamusi i jakieś tam kolezanki jej w głowie

[kra123snal]

Niekoniecznie. Może taki wzorzec zachowań wyniosła z domu i myślała,
że robi dobrze.
I może nie tyle szkoda jej było, ze dorastasz a przykro jej było, że
relacje z ojcem są lepsze niż z nią.
Zresztą z jakiegoś powodu jesteś jedynaczką. To nie było kiedyś
normą, raczej bardzo dużą rzadkością. Czy dowiedziałaś się dlaczego
tak się stało?

[babcia47]

> Niekoniecznie. Może taki wzorzec zachowań wyniosła z domu i
myślała,
> że robi dobrze
..nie nie wyniosła z domu, babcia nigdy w ten sposób nie zachowywała
się wobec swoich dzieci..
> I może nie tyle szkoda jej było, ze dorastasz a przykro jej było,
że
> relacje z ojcem są lepsze niż z nią.
poczatkowo z nia miałam lepsze relacje..dopuki się nie "popsułam"
> Zresztą z jakiegoś powodu jesteś jedynaczką. To nie było kiedyś
> normą, raczej bardzo dużą rzadkością.
z wyboru..i nie było to rzadkoscia..to była pierwsza fala rodziców,
którzy uważali, ze im i dziecku bedzie lepiej gdy
zostanie "jedynakiem", miałam sporo kolegów i koleżanek "jedynaków"
Z mojego doświadczenia..dziecko owszem dostaje wiecej ale w tym
zarówno tego dobrego jak i złego. Na nim posrednio odbijają się np.
kłopoty w rodzinie, nie ma w jaki sposób sie od tego oderwać, bawiąc
np. z rodzeństwem, siła rzeczy jest uczestnikiem i to świadomym, bo
jego świat ogranicza się do świata ludzi dorosłych. Problemy w
pracy, gorsze samopoczucie, zły humor również..mozna sobie zakładać,
ze dziecko tego nie odczuje..ale na nim zawsze sie to w jakis sposób
skupia..rozdrażnienie rodzica, niezrozumiałe dla dziecka zachowanie,
poczucie odrzucenia a czasem nawet podswiadome lub swiadome "wyzycie
się"..Moja mam, moim zdaniem, nie powinna miec wogóle dzieci lub
mieć ich kilkoro w krótkim czasie by nie skupiała swoich przezyc na
jednym, bo nawet nie próbowała złagodzić skutków w/w, nawet ich nie
zauważała i nie rozumiała jak wpływa to na mnie, a wpłyneło i to
bardzo, długo trwało zanim zrozumiałam, ze nie jestem taka jak mnie
okreslała latami..a ja nie miałam gdzie uciec psychicznie i
fizycznie..co gorsza ojciec na długie lata musiał wyjechac do pracy
w innym mieście i przyjeżdżał tylko w soboty, czasem go nie było
tygodniami..a ja zostawałam na jej łasce..wszystko było Ok kiedy
mogła sie chwalić otoczeniu swija "laleczką"..gdy coś ja przerastało
lub nie miesciło sie w jej wyobraźni (czesto z braku wiedzy) ja
dostawałam ciegi fizyczne i psychiczne

[loola_kr]

Moje dzieci tez miłość rozpiera przy większej różnicy...
Nie zdecydowałbym się na tak małą różnice między dziećmi bo nie wyrobiłabym
fizycznie i psychicznie.

[alizee6]

U mnie 2,5 roku różnicy i masakra. Córka jest starsza, ale synek
praktycznie od urodzenia był wyjec i wyje do dziś (ma 2,4 l.) niby
się bawią razem, biegają, śmieją, ale jak córcia chce porysować czy
pobawić się spokojniej wszystko jej rozwala i niszczy. Potem pisk,
szarpanie, wyrywanie zabawek, kredek, książek. Skarżenie.
W moim przypadku praktycznie z pieluch do pieluch, choć cieszę się,
że mam parkę. Jak podrosną będzie fajnie, choć zaczną się inne
problemy.

[mim288]

Ja najchętniej miałabym kilkoro rok po roku. Niestety zawodowo u
mnie odpoada takie rozwiązanie, więc między moimi dziecmi jest
prawie 3 lata różnicy.

[woman-in-the-city]

Z punktu widzenia medycznego(miałam cesarkę)nie powinnam zachodzic w ciazę
wcześniej niz po 2 latach od pierwszej ciazy, synek ma obecnie 18 mies. i juz mi
to nie grozi Jestem z tych co preferują przynajmniej 3,4 lata różnicy między
dziecmi.Sama mam brata 5 lat młodszego i to było wygodne zarówno dla moich
rodziców(byłam juz samdzielnym dzieckiem) i dla mojego brata, któremu mogli
rodzice tyle samo poswięcic czasu ile przeznaczyli go mnie, gdy byłam niemowlęciem.
Jak ktoś juz wcześniej wspomniał psychicznie i fizycznie nie dałabym rady
zajmowac się dwójką malutkich dzieci,. Inna rzecz co wtedy z "cycem"? - jedno
dziecko jedną pierś , drugie drugą pierś, czy może butelkę? A co do wygody
dzieci, mhm z tych znajomych ,którzy mieli rok starsze lub młodsze rodzeństwo
szczęsliwi jako nastolatkowie nie byli,wieczna konkurencja, podział
kieszonkowego etc.etc. więc daje to też do myslenia.Czasem samo zycie pisze inne
scenariusze i tym sposobem moja znajoma zaliczyła z drugim dzieckiem klasyczną
małżeńską wpadkę i ma dzieci rok po roku, a planowała wrócic do pracy i odczekac
przynajmniej 4 lata

jest weselej!

[madresa]

Różnica u nas to 15 mcy.Opcja dla zuchwałych optymistów z niespożytą
energią.Tacy jesteśmy i dla nas dopiero przy dwójce coś zaczęło się dziaćTeraz
w pełni poczulismy się rodziną.Przy tak małej różnicy wieku opieka nad drugim
niemowlakiem jest dużo łatwiejsza.Mała cały dzień obserwuje braciszka co
wyczynia i kompletnie nie muszę jej zabawiać.Przy jednym dziecku bycie samej w
domu z niemowlakiem jest czasem dołujące a tak mam wesołego kompana u boku czas
szybciej płynie.Wychowawczo same plusy,lekcja pt"nie wszystko może byc moje i
nie jestem pępkiem świata"jest najlepszą jaka może być.No i przede wszystkim to
nie dzieci są dla nas ale my dla nich...

[aniak37]

Powiem tak jestem jedynaczką, mama była tylko dal mnie, tylko ze mną
się bawiła, ale zawsze chciałam mieć rodzeństwo, zawsze. Mam dwie
córki jedna ma 3,5 roku a druga 21 miesięcy , kochają się bardzo
,czasami nawet zamykają się w pokoju żebym nie wchodziła (ja
oczywiście to kontroluję).Jak się bawimy to razem, jak przytulamy to
razem chyba że któraś nie chce się akurat przytulać, jemy razem, do
tej pory karmię czami obydwie na naraz a jak chcą to jedzą same.
Robię wszystko w domu sama , na spacery ja idziemy to na min dwie
godziny. Starsza nie czuje się dorosła, tylko cały czas mówi że jest
małym dzieckiem i ja nigdy nie wymagałam od niej żeby czuła się
dorosła czy nawet starsza od siostry. Zazdrości już nie ma , czasami
się pobiją o coś ale zaraz potem przytulają.
Uważam że dla dziecka nie ma nic cenniejszego niż rodzeństwo. rodzice
im tego nie zrekompensują.
Mam tylko nadzieję, że zawsze będą się kochały i to jest dla mnie
najważniejsze żeby im przekazać a nie to czy którejś dłużej czytałam
czy krócej, to nie ma znaczenia tak naprawdę.Każde dziecko jest inne
i potrzebuje czegoś innego.Jedno potrzebuje żeby mama z nim cały
dzień siedziała drugie chce być samo.
Wiadomo że jest ciężko , ale myślę że warto

[alabama8]

No cóż, jeżeli chodzi o różnicę wieku między rodzeństwem to ja z
siostrą bijemy chyba wszelkie rekordy - różnica wynosi teoretycznie
około 0:00 (a praktycznie pewnie kilka setnych sekundy). Z opowiadań
mamy wynika że urodziłyśmy się z ciąży bliźniaczej, poprzez cesarkę -
wyciągane na świat przez dwa zespoły położników na trzy/cztery.

Ale tu zabawna historia się kończy. Bo tak naprawdę nie liczy się
różnica wieku, liczy się to jakie jest każde z dzieci. Tak więc
wszelkie rady pod tytułem: polecam dzieci rok po roku, albo nie
polecam są zupełnie bez sensu.
Bardzo fajnie że tobie się akurat udało mieć dwa aniołki (kto wie
jak długo jeszcze), ale praktyka mówi co innego - róznica wieku nie
ma znaczenia. Jedne bliźnięta mogą się kochać, inne nienawidzić,
jedne dzieci "rok po roku" zachowują wieź do końca życia, inne
rozchodzą się na starcie w dorosłe życie i ninawidzą walcząc o
mieszkanie po babce.
Napisz tu moża za lat 12 kiedy córy będa sobie podbierać bluzki i
odbijać chłopaków - wtedy będziesz mogła polecić albo nie ...

[aguniaf88]

Ja jednak stoję przy swoim... Jestem szczęśliwa i moje dzieci tak samo! Wspomnę że jestem po 2 cc ale tu niestety nie ja mogłam decydować o tym myślałam że będzie inaczej
Ale dajemy rade same córeczką jest lepiej i mnie też rozpiera szczęście a nie przytłacza natłok obowiązków. Czytając wypowiedzi kra123snal współczuję zgorzkniałości i pesymizmu
Maja 03,08,2006
Julia 01,06,2008

[kra123snal]

> rzytłacza natłok obowiązków. Czytając wypowiedzi kra123snal
współczuję zgorzkni
> ałości i pesymizmu

To się nazywa realizm i świadome planowanie.

[joxanna]

Ja mam dwójkę z różnicą 2 lata i 1 miesiąc (dziś: trzylatka i rocznia). Chciałam nawet mniej, ale nie wyszło.

I mam wrażenie, że po urodzeniu drugiego dziecka jakoś bardziej dojrzałam i jeszcze bardziej cieszyłam się pierwszym dzieckiem, miałam więcej cierpliwości, byłam bardziej uważna. Być może byłoby tak także i bez drugiego dziecka - ale może przeleciałby mi ten czas w pracy, a tak siłą rzeczy macierzyński parę miesięcy wychowawczego dało mi czas dla starszej.

Myślę, że starsza córeczka też lubi mnie bardziej taką, jaką jestem teraz, niż taką mnie z po-jednym-dziecku.

A dla młodszaka starsza siostra to moim zdaniem bonus - nawet kosztem czasu mamy.

[mart.a.m]

agunia ja tez jestem po 2cc i dlatego podeszłam bardziej rozsądnie i
świadomie do myśli o drugim dziecku. Bo od zawsze wiedziałam,że
bedzie dwoje I nadal uważam,ze dziecko =praca na kilku
frontach,nie tylko fizyczna. A może masz jeszcze zbyt male dzieci i
daltego brak tej świadomości.Nic nie dzieje się na "pstryk"

[aguniaf88]

Dwójka dzieci była poczęta jak najbardziej świadomo . Moja mama też powtarzała
mi jak fajna jest mała różnica wieku. teraz już niestety wiem że cesarka by mnie
nie ominęła więc z żalem świadomie nie będę mieć trzeciego dziecka chociaż
właśnie trójka mi się marzyła...

[babcia47]

ja co prawda pierwsze CC, drugie po dwóch latach SN..jednak moje są
juz dorosłe, ich koledzy i koleżanki z podobną róznicą wieku miedzy
rodzeństwem również..więc chyba potrafie już się wypowiedzieć w
ujęciu "historycznym"? ..rodziłam co prawda po dwóch latach ale
matury i studniówki, ze względu na inne szkoły, miałam rok po
roku..a obrony prac magisterskich w jednym..ewentualne synowe (w tym
obecną) poznała w tym samym czasie )

[kra123snal]

> ja co prawda pierwsze CC, drugie po dwóch latach SN..

myślałam, że kiedyś cc warunkowało kolejne. Sn po cc, to wymysł
ostatnich czasów i cięć na wzgórku (lepsze zabezpieczenie macicy i
mięśni).

[moonnika1]

Każda mama patrzy ze swojego punktu widzenia!!!A wcale nie każda
chce mieć w krótkim okresie dziecko po dziecku, a niektóre mamy tak
wolą, więc myślę, że taka dyskusja jest zbędna, ponieważ nie można
narzucać co jest lepsze dla dziecka (a i owszem, lepiej
dziecko "podobno"sie chowa z rodzeństwem), ani rodzicom, ponieważ
takie rozumowanie "dziecko po dziecku i z głowy, potem praca, i żeby
nie wracac znowu do pieluch", dla mnie jest sorry, ale troszkę
głupie. Kobieta musi być gotowa i chcieć kolejnego dziecka, i bez
sensu jest takie narzucanie, że jednak lepiej byłoby...DOBRZE JEST
WTEDY, KIEDY MAMA I TATA SA GOTOWI NA KOLEJNE DZIECKO, A JESLI NIE
SĄ GOTOWI WOGÓLE, TO TEŻ JEST DOBRZE.

[babcia47]

odziwo nie tylko byłam cięta w poprzek nie wzdłuz, ale gdy radziłam
się gina co do zabezpieczenia i przy okazji zapytałam jaką powinnam
zachować róznicę miedzy dziećmi stwierdził, ze nie widzi
przeciwskazań bym urodziła po roku..urodziłam po dwóch z powodów o
których wspomniałam wyzej bez problemów SN, syn wazył 3600 donoszony
co do dnia (no, skurcze zaczeły się przed północą, urodził sie na
drugi dzień w południe, więc spóźnił się tylko o 12 godzin, ciążę
zniosłam swietnie mimo, ze nosiłam często małego na biodrze..nawet
chodziliśmy w tym czasie w góry..mały (1,5 roku sam się wdrapał na
Stóg Izerski, na włąsnych nózkach, z powrotem zjechał na moim biodrze

[a_gurk]

E tam. Dla jednych to wspaniała sprawa, dla innych koszmar. Dla mnie
czasem jedno, kiedy indziej drugie. A czasem sama nie wiem. I tak
najpiękniej jest, gdy śpią, chociaż kocham szkrabki nad życie. Bo
wtedy mam czas na swoje, tylko moje, życie.

[magda1237]

Między mną a siostrą jest 10 lat różnicy. Pamiętam jak miałam 5-6
lat cały czas prosiłam mamę o rodzeństwo. Było to moje marzenie. Nie
pamiętam dlaczego tak bardzo chciałam rodzeństwo bo miałam bardzo
dużo koleżanek i kolegów. Mama wychodząc z założenia że urodzi gdy
ja będę jej w stanie przy dziecku pomóc urodziła siostrę jak miałam
10 lat. Musiałam wychodzić na spacery, prasowałam pieluchy i jeszcze
kilka innych obowiązków na które nie miałam ochoty. W zasadzie wtedy
to już rodzeństwa nie chciałam, wolałam spotkać się z koleżankami na
trzepaku. Z siostrą z wiadomych względów kontaktu praktycznie nie
mamy żadnego.
Ktoś wcześniej napisał, że chce poświęcić pierwszemu dziecku jak
najwięcej czasu i to jest argument przeciw posiadaniu dzieci z mała
różnicą wieku. Wydaje mie się, że w ten sposób można dziecku krzywdę
zrobić rozczulając się za bardzo. Widzę po mojej córce, poświęcam
jej bardzo dużo czasu. Jak idziemy do znajomych z dziećmi cały czas
się biją o zabawki. Córka nie rozumie że trzeba się dzielić,
tlumaczenie nic nie daje lepiej zrozumiałaby pewnie gdyby w domu
miała rodzeństwo. Tak samo jest z uwagą jej poświęcaną. Wymaga aby
cały czas jej poświęcić. Jak jest dwójka dzieci z małą róznicą
starsze w zasadzie nie pamięta jak to jest gdy rodzice poświęcają mu
wyłacznie swój czas. Wie że trzeba się dzielić. To jest dla niego
naturalne. Dziecko przeżyje szok dopiero jak pódzie do przedszkola,
zobaczy jak to jest żyć w społeczności a wtedy jest to o wiele
większy stres niż rodzeństwo w domu. Im później tym gorzej. Mam
przypadek w rodzienie gdy dziecko - jedynaczka poszła dopiero
zerówki i to na kilka godzin. Wcześniej kontakty z rówieśnikami
prawie żadne. W zasdzie dzieckiem zajmowała się tylko matka. Dziecko
w szkole przeżyło ogromny stres, do dzisiaj nie potrafi sobie
poradzić w kontaktach z równieśnikami.
Wydaje mi się że gdy dzieci wychowują się w większej grupie
najlepiej gdy mają rodzeństwo są bardziej przebojowe w życiu, lepiej
sobie radzą a jedynaki są cześciej trzymane "pod kloszem" i przez to
narażone są na większe stresy w zyciu.
Mam córkę która skończy na początku czerwca 2 lata. We wrześniu
urodzę drugie dziecko. Wiem, że będzie mi cięzko przynajmniej na
początku ale poniekąd robię to dla córki. Po swoich doświadczeniach
zawsze chciałam dwójkę dzieci z mała róznicą wieku

pięknie napisane!!!

[eps]

krótko i na temat.
popieram w 100%!!
mam dwóch chłopców 3 lata i 1,5 roku.

[phantomka]

A ja nie popieram. Dzieci rodzi sie glownie dla siebie a nie dla
pierwszego dziecka, bo ono nie pomoze w karmieniu, przewijaniu,
wstawaniu w nocy, utrzymaniu tegoz dziecka, etc. Jezeli wiec rodzic
nie jest gotowy na to, aby miec znowu w domu noworodka, to zadne
argumenty o fajnym wychowaniu dzieci w podobnym wieku, do niego
trafiac nie powinny. Pozniej widzimy znerwicowane mamuski ciagajace
starszaka, drace sie, bo na tym starszym z reguly skupia sie wtedy
frustracja rodzicow.
Sa przyklady na plus i przyklady na minus. W swoim srodowisku mialam
duzo rodzenstw z roczna roznica wieku, nigdy sie nie znosili, nie
chodzili razem na podworko (a jak juz musieli, to nie bawili sie
razem) Inna matka napisze, ze zna przyklady, gdzie takie rodzenstwo
swietnie sie komunikowalo. Ot i tyle. Dlatego dziecko ma sie wtedy,
kiedy my jestesmy do tego gotowi.

[magda1237]

Nic na siłę. Ja wiedziałam, że chcę dwójkę dziecki i po
przeanalizowaniu argumentów kiedy drugie urodzić stwierdziłam, że
lepiej teraz. I właśnie o to mi chodzi żeby starszego nie angażować
za bardzo w pomoc nad młodzszym. Ja miałam 10 lat kiedy się siostra
urodziła i miałam swoje obowiązki przy jej wychowaniu i bardzo źle
to wspominam.
Nie znam osobiście rodzeństw z mała różnicą które by się wogóle nie
dogadywały. Może być lepiej lub gorzej ale one miały jednak jakiś
kontakt ze sobą. My nie miałysmy bo jak wkraczałam w wiek dorastania
moja siostra robiła w pieluchy. Jak wyjechałam na studia ona poszła
do podstawówki. Do domu po studiach już nie wróciłam na stałe, więc
widywałysmy sie rzadko. Jak ona zaczęła latać na dyskoteki ja już
pracowałam i urzadzałam mieszkanie. jak ona poszła na studia ja
rodziłam dziecko. Nigdy nie znalazłysmy wspólnego języka bo niby o
czym miałysmy rozmawiać, zwłaszcza że w domu bywałam rzadko. Dla
mojej mamy ta sytuacja (dzieci z dużą różnicą) była komfortowa, ale
my żyłysmy w dwóch różnych światach. I wiesz ja marzyłam w
dzieciństwie żeby mieć rodzeństwo z którym będę mogła bić się i
kłócić. Naprawdę