Sonda - kto byl bity w dziecinstwie?

[kaixa]

I jaki, Waszym zdaniem, byl tego efekt?

Czy dzieki temu "wyrosliscie na ludzi"?

A moze konsekwencja byl raczej zal i utrata zaufania do rodzicow? Moze wciaz
pamietacie jak bolalo, i to niekoniecznie samo uderzenie, ale to, ze rodzic
podniosl na Was reke i to w momencie, gdy szczegolnie potrzebowaliscie jego
zrozumienia? A moze w glebi ducha obawiacie sie, ze moglibyscie powielic te
zachowania w stosunku do wlasnych dzieci i za wszelka cene chcielibyscie tego
uniknac?

Zainspirowala mnie wypowiedz Tijgertje, ktora wyznala, ze byla bita w
dziecinstwie.

Otoz ja tez bylam.

Nie z premedytacja, o nie, rodzicow mam porzadnych i kulturalnych. Niestety,
moja mama, bo to od niej dostawalam, ma problemy z panowaniem nad emocjami,
dlatego w chwili uniesienia zdarzylo jej sie kilka razy wyrzadzic mi fizyczny
bol - uderzyc pasem, skakanka, reka Nie, zebym byla jakas szczegolnie
nieposluszna - po prostu na przyklad mamie sie spieszylo, a ja grymasilam i
zwlekalam przy zakladaniu wybranego przez nia ubrania...

Pamietam te kilka razy, jakby mialo to miejsce wczoraj, choc minelo juz
dwadziescia kilka lat.

Nie sadze, aby czegokolwiek mnie te doswiadczenia nauczyly, na pewno nie
stalam sie dzieki nim grzeczniejszym dzieckiem ani lepszym czlowiekiem. Wrecz
przeciwnie, mysle, ze zasialy one we mnie rozgoryczenie i zwatpienie,
sprawily, ze stalam sie troche bardziej nieufna, smutniejsza, mniej otwarta na
swiat.

Teraz sama wychowuje dziecko. I goraco pragne, aby takie sytuacje miedzy mna a
moim dzieckiem nigdy nie mialy miejsca. Dlatego duzo zastanawiam sie nad
metodami wychowawczymi, probuje jak najlepiej poznac swoje dziecko, a
jednoczesnie poznaje sama siebie, ucze sie - lepiej pozno niz wcale -
rozpoznawac i kontrolowac swoje emocje. Mam nadzieje, ze przyniesie to owoce w
postaci szczesliwej rodziny, skladajacej sie ze szczesliwych ludzi. Jak na
razie jest dobrze - oby zawsze tak pozostalo.

A Wy? Jakie sa Wasze doswiadczenia i zapatrywania w tej materii?

[figrut]

Bicie a bicie. Dostawałam w twarz od Mamy i parę razy laczkiem na tyłek.
Uderzenia w twarz pamiętam i pamiętam moją bezsilność wtedy. Uderzenia laczkiem
pamiętam, że były (jak przez mgłę) i nie wywarły na mnie żadnego wrażenia, może
jedynie przestałam uczestniczyć w zawodach "kto najdalej skopnie z nogi
drewniaka na podest sklepu z ogromną szybą wystawową", bo wtedy wygrałam, ale
mój drewniak znalazł się w sklepie i nie przez drzwi
Najdotkliwiej pamiętam jednak ciche dni i przekazywanie mi wiadomości od Mamy
przez "kuriera" - tego nie zrobię moim dzieciom nigdy i jak do tej pory
postanowienia potrafiłam dotrzymać.
Pamiętam też pasy wymierzone przez moją babcię. Bardzo bolały i choć babcia już
nie żyje, to nie potrafię jej tego zapomnieć.
Naukę wyniosłam z tego taką - bicie pasem NIE, bicie w twarz NIE, ciche dni NIE,
klaps w skrajnych przypadkach TAK. Żeby uściślić co oznacza dla mnie skrajny
przypadek, podam dwie sytuacje, kiedy uderzyłam moje dzieci - starszego (chyba
cztery lata temu) za wybieganie na ulicę, dwójkę w tym miesiącu za wpakowanie
kota do piekarnika i uruchomienie termoobiegu z temperaturą. Kot żyje, dzieci
też, choć tyłki ich zapiekły.

[kinga435]

Ja nie byłam bita i jestem za to wdzięczna swoim rodzicom.
--
Jak zostać matką i nie zwariować

[slonko1335]

Dostawałam klapsy, nie raz czy dwa szmatą oberwałam czy pasem.
Nie mam żalu do mamy (ojciec mnie nigdy nie uderzył ale też niespecjalnie brał
udział w moim wychowaniu), nie pamiętam jak bolało, nie pamiętam za co ale wtedy
byłam przekonana że słusznie. Nie mam traumy z tego powodu. Dostawanie w tyłek
wtedy było dość powszechne, nawet w szkole nauczyciele po łapach czy po łbie
linijką walili co teraz jest nie do pomyślenia. Nie mam żalu do mamy, wiem, że
dużo przeszła i wychowała mnie najlepiej jak potrafiła, jest jedną z
najważniejszych osób mojego życia.
Wyrosłam na ludzi, nie sadzę żeby stało się to dzięki klapsom.
Nie biję swoich dzieci.

[edit38]

slonko1335 napisała:

> Dostawałam klapsy, nie raz czy dwa szmatą oberwałam czy pasem.
> Nie mam żalu do mamy (ojciec mnie nigdy nie uderzył ale też
niespecjalnie brał
> udział w moim wychowaniu), nie pamiętam jak bolało, nie pamiętam
za co ale wted
> y
> byłam przekonana że słusznie. Nie mam traumy z tego powodu.

U mnie było to samo łącznie z tym że dostawałam od mamy, od taty
dostawał brat bo ja byłam córeczką tatusia a brat syneczkiem mamusi.
Nie mam do mamy żalu o to że kilak razy dostałam.

[kocio-kocio]

Ja byłam bita przez babcię, bo babcia zajmowała się mną kiedy rodzice
byli w pracy.
Za to, że nie jadłam, że nie posprzątałam, sama nie wiem za co
jeszcze.
Praktycznie codziennie. Rodzice nie mieli na babcię żadnego wpływu.
Jaki efekt? Zerowe poczucie własnej wartości i pewność siebie.
A dla babci? Umarła jak miałam 20 lat, czyli 14 lat temu.
Na pogrzebie obie z mamą patrzyłyśmy na daleki ciotki, jak na
kosmitów, bo one PŁAKAŁY.
Brzydko to mówić, ale nie potrafię jej ciepło wspominać.

[mama_amelii]

Wszystko zalezy tez od sytuacji i warunków w jakim żyliśmy.
U nas była spora gromadka 5 dzieci rok po roku(no 2 z przerwą dwuletnią).Rodzice pracowali na 3 zmiany.Mieszkaliśmy własciwie w jednym pokoju z kuchnią(własnym podwórkiem na szczęście).Podziwiam swoich rodziców,bo z perspektywy czasu nie mam pojecia jak sobie z nami poradzili.Do tego jeszzcze kilka spraw się nawarstwiało i nie radzili sobie w inny sposób.Pamiętam,że dostawaliśmy w tyłek,czasami porządnie pasem.Zazwyczaj za jakies poważniejsze przewinienia.Nie mam żalu do rodziców,nie pamietam bólu,nie mam traumatycznych wspomnień z tym związanych.Za to pamietam jedno zdanie wypowiedziane przez mamę w moim kierunku(a miałam może 12 lat).Tego nie potrafię wymazać.
Mam nadzieję,że swoich dzieci nigdy nie uderze,ale nie dlatego,że ja byłam bita(myślę,że mogę te razy policzyć) i miało to jakis wpływ na moją psychikę.Dlatego,że sa inne kary,które dzialają na dłuższą metę(jak na razie kąt na 3 min wystarcza
Dodam,że wyszliśmy na ludzi(pomimo tego,że rodzice nie zyja już 20lat)

[efidorek]

dostawałam klapsy od mamy, ale sporadycznie. Nie pamiętam fizycznego
bólu, więc chyba nie były zbyt mocne, natomiast pamiętam, że nie
były to klapsy za nic, tzn. dostawałam, kiedy coś przewiniłam,
zachowałam się naprawdę źle albo wyjatkowo nieposłusznie, może
dlatego nie odbierałam ich wtedy jako jakiegoś upokorzenia, ale
zasłużoną karę, było mi przykro, bo wiedziałam, ze zachowałam się
źle. Ale pomimo tego uważam, ze były niepotrzebne: byłam dzieckiem
bardzo wrażliwym i wyczulonym na emocje innych, dla mnie surową karą
był już słowny "ochrzan", nawet bez podnoszenia głosu, po prostu
przejmowałam się, gdy mama się na mnie za coś zezłościła,
szczególnie wtedy, gdy miała rację, nie miałam problemów ze
zrozumieniem, ze zachowałam się źle i zawsze było mi bardzo przykro
i miałam wyrzuty sumienia. Dlatego klapsy były niepotrzebne. Nie
stałam się dzięki nim grzeczniejsza, nie wyrosłam na lepszego
człowieka. Nie mam o nie żalu i nie rozpamiętuję tego faktu jakoś
szczególnie, wiem, ze mama robiła to pod wpływem emocji, rozumiem
jej emocje (często był to strach o mnie), ale uważam, że byłam na
tyle grzecznym i spokojnym dzieckiem, że moje wychowanie mogło się
obyć bez takich zachowań z jej strony.
Sama nie biję mojego dziecka, nie wierzę w skuteczność bicia,
wątpię, żeby to "uczyło rozumu i dyscypliny". Poza tym moja córka
jest bardzo podobna do mnie, nadwrażliwiec, który płacze, gdy
podniesiesz głos, gdybym ją uderzyła pewnie sikała by w majtki z
wrażenia (ja sikałam po klapsach, chociaż nie bolały).

[kaixa]

No wlasnie, u mnie bylo podobnie, co u efidorek.
Tez bylam grzecznym dzieckiem, zawsze same piatki, wzorowe zachowanie, raczej
cicha i niesmiala. A te kilka przypadkow bicia, ktore wspominam z zalem, nie
byly spowodowane jakimis ciezkimi wykroczeniami, ale na przyklad tym, ze
zgubilam ladna, nowa opaske do wlosow, kupiona mi przez mame i strasznie
rozpaczalam nie mogac jej znalezc - nawet nie tyle z zalu za sama opaska, co
dlatego, ze byl to prezent od mamy, ze mama wydala na to pieniadze, ze chciala
sprawic mi radosc, a ja, niewdzieczna... Mama nawet nie pofatygowala sie, aby
dowiedziec sie, dlaczego placze, zamiast tego, wkurzona, jeszcze dorzucila mi do
poczucia winy i zalu bol fizyczny. Tylko dlatego, ze sie jej spieszylo i nie
chciala dluzej czekac na rozhisteryzowane dziecko. Wierzcie mi, lub nie, ale do
tej pory jest mi przykro z tego powodu, choc obiektywnie rzecz biorac jest to
pewnie blahostka no i minelo przeciez tyle lat...

[aniesiak]

Dostałam 2 czy 3 razy, moim zdaniem słusznie np. leżąc na plecach trzymałam w stopach ciężkie krawieckie nożyce- co by było gdyby mi wypadły, lepiej nie myśleć...
Wszystkie klapsy nie zrobiły na mnie większego wrażenia, choć je pamiętam. O wiele gorsze dla mnie były słowa, które słyszałam od rodziców i które jeszcze czasem dzisiaj rozbrzmiewają w uszach... i wciąż bolą.

[black-mama]

Pamiętam taką sytuację z dzieciństwa, nie wiem ile miałam lat, ale
jakoś źle się zchowywałam- rozrabiałam, rodzice mieli wtedy gości i
tata dał mi porządnego klapsa przy ludziach, nie wiem dlaczego ale
bardzo mocno uderzyłam go wtedy w twarz (to był odruch), poza tym
poczułam sie bardzo upokorzona tym, że dostałam tego klapsa - wszystkie
oczy skierowane na mnie. Ojciec był bardzo zaskoczony tym co zrobiłam,
wszyssy zdebieli, ale to był pierwszy i ostatni raz kiedy podniósł na
mnie ręke...

[lenka1403]

Ja dotałam kilka razy, tylko w tyłek albo kapciem, albo ręką ale
najbardziej utkwiło mi w pamięci jak dostałam szczotką do wc za
zapalanie zapałek przy grzejniku elektrycznym. Byłam strasznym
rozbujnikiem i należało mi się. Nie jestem za biciem i nigdy nie
będę ale czasmi zdarzają się sytuacje, że człowiek choćby nie wiem
jak był opanowany, spokojny to dziecko wywinie taki numer że brak
sił.

[gdzie-idziesz]

Pamiętam wszystkie razy, te w twarz, i na tyłek. I poczucie niesprawiedliwości,
bo mama była trochę niestabilna emocjonalnie i karała za niesłuszne przewiny.
Zamiast porozmawiać, wytłumaczyć. Najgorsze jest wydaje mi się takie właśnie
bicie, i wyśmiewanie, poniżanie dziecka na każdym kroku. Zamiast podbudowywać
poczucie własnej wartości, najlepiej całkowicie je zniszczyć, bo wtedy nie ma
żadnych kłopotów wychowawczych z dzieckiem (bo dziecko boi się nosa z pokoju
wyściubić, odezwać się słowem, czy zrobić coś z własnej inicjatywy)Obecnie mam
stałe problemy z poczuciem własnej wartości i lęk przed wieloma sytuacjami i
ludźmi. Żal pozostał do dziś, bo mogłam byc innym człowiekiem i mogło mi być
znacznie łatwiej w życiu.

[mniemanologia]

Ja pamiętam, ze parę klapsów oberwałam. Co ciekawe - moja mama
twierdzi, że tak nie było.
Natomiast moja mama pamięta, że raz mnie uderzyła w twarz. Co
jeszcze ciekawsze - ja tego nie pamiętam

[anneczka78]

Nigdy nie zostałam uderzona.

[tijgertje]

No tak, jak juz sie mnie wywoluje do odpowiedzi, to pewnie trzeba
sie przyznac Oj, dostalam w tylek nie raz i nie dwa. Za co nawet
nie wiem, bo czasem bylo tak, ze mama lala i pytala, czy wiem za
co, a ja pojecia nie mialam. Na pewno zrobilam cos wbrew jej
oczekiwaniom, ale wiele lat zylam w strachu, ze znowu dostane,
wracajac ze szkoly w panice robilam po drodze rachunek sumienia, czy
cos mama mogla uznac za przewinienie. Bylam w sumie spokojnym
dzieckiem, uczylam sie swietnie, ale ciezko mi bylo sprostac
wymaganiom mamy. Czesto sie wylaczalam, nie slyszalam polecen,
zapominalam o roznosciach, teraz wiem, ze mam zespol Aspergera, ale
wtedy mimo usilnych staran nie potrafilam jakos zebrac sie w sobie.
Bylam najstarsza z rodzenstwa i chyba przez to moje rozmarzenie
najwiecej mi sie dostawalo. Pamietam mamy pantofle, pamietam miotle,
pamietam kupiony przez tate zielony kabel, z ktorego robil nam
skakanki, a my z siostrami wiecznie te skakanki "gubilysmy"
zakladajac, ze wtedy dostaniemy miotla albo pantoflem i bedzie mniej
bolalo. Najgorsze bylo to, ze nie bylismy patologiczna rodzina, z
tych pochodzily dzieciaki, ktore do szkoly przychodzily z siniakami.
Naszych nigdy widac nie bylo, a jak mama bila, to jeszcze krzyczala,
ze mam nie wrzeszczec, bo tylko mocniej dostane, zeby sasiedzi nie
slyszeli Bicie w sumie nie bylo takie zle, gorzej wspominam inne
pomycly mamy. Zawsze bardzo wolno jadlam, a ze z 4 dzieci nie ma
czasu na cackanie sie z kazdym z osobna, mama sadzala nas na szafce
od najwiekszego do najmniejszego i karmila z jednego talerza, trzeba
bylo jesc i nie bylo wypros. Czulam sie strasznie ponizona, bo
kiedys byla u mnie kolezanka, chodzilam juz wtedy do szkoly i w
zyciu nie zapomne jej miny. W pierwszej klasie w ogole byl horror,
bo wracajac ze szkoly, jak mi jakies dziecko kazalo na siebie
czekac, to czekalam, wiedzac, ze natychmiast mialam wracac do domu.
Po drodze nieraz w zabawie zapominalam o czasie, wlasciwie to chyba
nigdy nie mialam porzadnego poczucia uplywu czasu,wiec nieraz
wracalam do domu godzine czy 2 za pozno, nie zdajac sobie nawert z
tego sprawy. Poprawilo sie jak, idac do II klasy dostalam zegarek
Najpierw byl obiad, potem lanie, a na koniec mama w
kacie kuchni rozsypywala fasole, do jedej reki dostawalam walek, do
drugiej mlodek do miesa i mialam pol godziny czy godzine (w
zaleznosci od dlugosci spoznienia) na tym grochu kleczec z
podniesionymi rekami. Dla mamy to byla zasluzona kara, ja nadal
uwazam to za znecanie. Ostatni raz od mamy dostalam jak mialam 14
lat, byla nauczycielka w mojej szkole i lekcje zaczynala od
inspekcji moich ocen. Nie moglam dostac gorzej od 5 (bo zdolna bylam
i mnie stac bylo), ale lapalam czasem paly za zapomnienie np farb.
Kiedys wlasnie jak mama pale zobaczyla, to ze stoickim spokojem
wyslala dyzurnego po metrowy drewniany wskaznik i dostalam nim w
dupsko przy calej klasie. Wtedy faktycznie zamierzalam zwiac z domu.
Ktos podkablowal wychowawczyni, zostalam wezwana do dyrekcji na
spowiedz, przypuszczam, ze mama wysluchala potem, bo wiecej mnie nie
uderzyla, choc jej slowa potrafily jeszcze mocniej niz ten zielony
kabel bolec. Traktowanie mnie czasem tygodniami jak powietrze mialo
efekt. Mamy zawsze panicznie sie balam, nigdy nie udalo mi sie z nia
jakies normalnej wiezi zbudowac, zylam w przeswiadczeniu, ze mnie
nienawidzi, ze nie powinnam sie byla urodzic albo mnie w szpitalu
podmienili. Zrteszta tego poczucia nigdy sie nie wyzbylam. Z czasem
nauczylam sie reagowac agresja, bylam pyskata i
uparta, ale pod tym ukrywal sie paniczny wrecz strach. Po studiach
wyjechalam do Wiatrakowa i na szczescie juz zostalam. Przy mezu
dopiero nabralam pewnosci siebie,wrecz z nawiazka za minione lata,
bo nawet nie mialam odwagi
uwierzyc, ze cos moge robic dobrze. Dopiero wtedy do mnie dotarlo,
ze cala sytuacja nie byla normalna. Nadal wyjazd do rodziny czy
chocby telefon wiaze sie z ogromnym stresem. Coraz lepiej zaczynam
rozumiec mame, przypuszczam, ze rowniez ma zaburzenia autystyczne i
co mnie najbardziej martwi, mamy podobne charaktery. Wyszlam na
ludzi ale czy warto bylo? Jedyny plus to moja swiadomosc
podobienstwa do mamy, moj mlody tez ma ZA i jest baaardzo podobny do
mnie, to co przeszlam pozwala mi na dystans, staram sie wnikac w
przyczyny, zrozumiec dziecko i nie tracic cierpliwosci. Na razie mi
sie udaje, z mlodym mam fantastyczny kontakt, choc nie zawsze jest
latwo, ale za kazdego klapsa kiedys dostaje teraz miliony usciskow i
calusow od mlodego. Wiem, ze mu latwo w zyciu nie bedzie, ale zalezy
mi na tym, zeby mi ufal, zeby mnie szanowal tak jak ja jego szanuje,
bo ma tylko nas i nie chce mu odbierac mozliwosci wygadania sie,
jesli bedzie tego potrzebowal. Nieraz musze wyjsc z pokoju, ochlonac
i z przerazeniem dochodze do wnisku, ze MOGLAM uderzyc wlasne
dziecko. Nieraz otoczenie odbiera mnie jako wyjatkowo spokojna
osobe, mimo, ze wewnatrz sie we mnie gotuje, ale staram sie ten
spokoj zachowac mimo wszystko, przeraza mnie sama mysl o tym, ze
wlasne dziecko moze sie mnie bac.

No to sie spisalam. Mam watpliwosci, czy powinnam pisac tak otwarcie
o tym, co przeszlam, z innego punktu widzenia pewnie tak zle to nie
wygladalo, ale wlasnie dlatego niech to bedzie przestroga dla tych,
ktorzy klapsy uwazaja za normalny srode wychowawczy. Bicie zaczyna
sie od tego pierwszego klapsa. Od taty oberwalam kilka razy, ale on
nie musial nas bic, wystarczylo, jak popatrzyl i ten wzrok byl
znacznie skuteczniejszy od kabla czy grochu Nawet jak uderzyl, to
jakos nie bardzo bolalo Tata potrafil zrozumiec, przytulic,
pogadac, ale wiedzielismy, ze jak faktycznie cos sie zbroilo, to
lepiej mu bylo nie wchodzic w droge. Nie balam sie taty, ale
potrafilam sie poryczec nie dlatego, ze cos przeskrobalam, tylko
dlatego, ze widzialam, jak jemu bylo przykro. Moje rodzenstwo
twierdzi, ze az tak zle nie bylo, jak ja to widze, ale chyba ja
wlasnie bylam najbardziej wrazliwa i to, co jedno dziecko uzna za
nie godny zapamietania incydent, dla innego zawazy o dalszym zyciu.

[szarsz]

tijgertje napisała:
> o tym, co przeszlam, z innego punktu widzenia pewnie tak zle to
> nie wygladalo

Dla mnie to jest patologia i wygląda bardzo źle. To cud, że
zbudowałaś normalne życie, gratuluję Może dzięki tacie, chociaż
jakoś nie mogę się oprzeć wątpliwości, że widział i pozwalał...


> Moje rodzenstwo twierdzi, ze az tak zle nie bylo, jak ja to widze,
> ale chyba ja wlasnie bylam najbardziej wrazliwa

Albo wypierają Taki mechanizm jest niestety częsty i bardzo
silny. Może, wbrew pozorom, są słabsi od Ciebie i nie chcą/nie
potrafią spojrzeć w przeszłość.

[kaixa]

Tijgertje, bardzo mi przykro z powodu tego, co przeszlas! Jednoczesnie ciesze
sie, ze sie tym z nami podzielilas, bo Twoj opis jest naprawde poruszjacy i
sadze, ze skloni niejednego rodzica do zastanowienia sie nad soba.
A wiesz, swoja droga to ciekawe, ze czesciej sie tu przywoluje wspomnienia
bijacych matek niz ojcow, co troche stoi w sprzecznsci z wizerunkiem klasyczniej
rodziny z surowym, karzacym ojcem i broniaca dzieci przed razami matka. Moj tata
tez byl bardziej ludzki w swoich reakcjch od mamy i to jemu wlasnie z siostra
wolalysmy przyznac sie do roznych przewin, a nie mamie, ktora potrafila wpasc w
nieopanowany gniew. Chetniej tez, wrecz z przyjemnoscia, wypelnialysmy prosby
taty, niz polecenia/rozkazy mamy...
Poza tym ja tez pamietam skakanki, ktore z siostra chowalysmy na wszelki wypadek
w roznych niecodziennych miejscach, a ktore zostawialy najpierw czerwone, potem
sine pregi...
Pozdrawiam Cie bardzo serdecznie!

[bri]

Mnie biła mama (sznurem, linijką, pasem). Efekty wychowawczego albo
antywychowawczego nie spostrzegam. Szybko zrozumiałam, że mam bije
nie dlatego, że coś szczególnie złego zrobiliśmy, ale dlatego, że
jest zmęczona i zła z powodów od nas niezależnych i chce, żebyśmy
dali jej spokój i siedzieli cicho przez jakiś czas.

Nie mam do niej pretensji, nie sądzę, żeby była to trauma, wiem i
czuję, że mnie kocha.

Samej mi się zdarzyło parę razy (na palcach jednej ręki policzyć
można) klapsa dać córce.

[izabela1976]

Ja dostałam od mamy słownie 2 razy. I pewnie dlatego tak to pamietam.

Raz ciupagą. Ciupagą, o którą kłóciliśmy się z bratem i w efekcie
potłukliśmy kryształowe kieliszki.

Drugi raz pasem, ale też nie do końca, gdyż mamy partner stanął w
mojej obronie i przyjął ciosy na siebie. A kara była dlatego, że ja
(wtedy 5-6 lat), mój brat i jego kolega (10-11 lat) zniknęliśmy na
cały dzień. Bawiliśmy się w jakiś rurach ciepłowniczych itp. Szukali
nas nie tylko nasi ale i kolegi rodzice plus jacyś inni ludzie też.

Obie kary były słuszne a pamiętam je pewnie tylko dlatego, że były
to tylko dwa przypadki.

[martatm5]

Moja mama wypowiadała magiczne słowa "liczę do trzech" przy "dwa" byłam już
grzeczna jak aniołek, nigdy mnie nie uderzyła. Tata nie zajmował się
wychowywaniem, praktycznie cały czas był w pracach.

linki

[kasiak37]

lubin.miasta.pl/index2.php?option=com_content&do_pdf...
www.wspoluzaleznieni.eu/?o-skutkach-bicia-dzieci,49

[bweiher]

Mój tata nigdy mnie nie uderzył.wytarczyło że spojrzał i już była
cisza.Za to od mamy nie raz oberwaliśmy.A to laczką a to szmatą
albo zwyczajnie ręką.Nie mam żadnej traumy.Kocham moją mamę nad
życie.Jest moją przyjaciółka.Za śmiechem wspominamy z rodzeństwem
nasze lata dzieciństwa.nikt nie wypomina mamie ze dostał na dupę
klapsa.Miała jedną zasadę-nigdy w głowę lub w twarz.Nie pamiętam
też żebym dostała "za nic".Jak był powód,a tłumaczenie słowne nie
działało to pach na dupsko.
Mój mąż też oberwał od swoich rodziców.Nie uważam żebyśmy wyrośli
na jakąś patologię.Jestesmy ludzmi wykształconymi i bardzo
dziękujemy naszym rodzicom za dobre wychowanie.

[tomelanka]

w twarz nigdy nie dostalam, od ok 10 r.ż. w ogole już zaprzestali rodzice kar
cielesnych
nie wiem, czy to mozna nazwac biciem, tzn. mozna... ale to byly jakies
pojedyncze klapsy, glownie wtedy, kiedy nie chcialam sie do czegos przyznac,
czegos powiedziec, zrobilam cos specjalnie, nie wplynelo to w ogole na moja
psychike, ani pozytywnie, ani negatywnie

[fiola1]

Nigdy rodzice mnie nie zbili.

[karolina_marta]

Mnie ojciec kazał przynieść pas, powąchać, wystawić tyłek - obowiązkowo bez
spodni. Lał.
Matka nie biła, razy tylko dostałam szczotką do zamiatania.

[lukrecja34]

od mamy dostawałam ścierką lub ręką,czasami tylko i z reguły w
tyłek..najczęściej straszyła mnie,że jak ojciec wróci to się ze mną policzy-i ja
truchlałam ze strachu..a ojciec wracał i kiedy uznawał,że zasłużyłam- a tak było
najczęściej-to wyciągał z szafki pas i lał,zazwyczaj w tyłek ale bywało,że gdzie
popadnie.potwornie się bałam jak sięgał do tej cholernej szafki.raz bił tak,że
złamał mi palca u ręki-za taką pierdołę,że wstyd..
najgorsze w tym wszystkim było to,że moja mama nigdy nie stanęła w mojej obronie
i zawsze musiałam ojca przepraszać za to,że go zdenerwowałam.
najgorzej dostałam jak miałam 17 lat-pod nieobecność rodziców zorganizowałam
imprezę,koledzy wypili alkohol z barku..ojciec mnie zbił tak strasznie,że
popękała na mnie koszula a blizny mam do dziś.pewnie zasłużyłam na opieprz ale
nie na takie bicie..nienawidziłam go wtedy tak bardzo,że mogłam go
zabić..nazywał mnie bachorem,debilem i pasożytem.nasze stosunki do dziś są
spaprane,pewnych rzeczy mu nie wybaczę-choć czasem-ale tylko czasem-mam
wrażenie,że stara się nadrobić tamten czas."dzięki" niemu mam zerowe poczucie
własnej wartości,masę kompleksów i świadomość,że do niczego w życiu nie doszłam
i nie dojdę (zapewne nie mam racji ale to poczucie siedzi we mnie bardzo głęboko).
i jeszcze jedno-pamiętam,że mimo bicia za wszelką cenę próbowałam mu się
przypodobać,na każdym kroku,żeby usłyszeć choć jedno mile i ciepłe słowo,że coś
dobrze zrobiłam..dziś na samo wspomnienie czuję do siebie obrzydzenie.
swoich dzieci nie biję-syn dostał kilka razy klapsa,poniosło mnie-za każdym
razem przeprosiłam go a syn ma pewność,że kocham go ponad życie zawsze i bez
względu na to jak się zachowa i co zrobi.

[berdebul]

Bweiher - uważasz że nie byli byście wraz z mężem ludźmi wykształconymi bez bicia?
Ani mnie ani mojego mężczyzny rodzice nie bili, on już ma wyższe wykształcenie a ja nad tym pracuję (jestem od niego młodsza).
Za źle wychowanych też się nie uważamy.
Nie trzeba bić żeby wychować.

berdebul

[bweiher]

Nic takiego nie napisałam.Moim zdaniem mimo tego że dostaliśmy po
dupach parę razy nie zrobiło z nas ludzi o niższym poczuciu własnej
wartości.Nie mam do mamy żalu za to i nawet do głowy by mi nie
przyszło winić ją za moje jakisc niepowodzenia w zyciu.Ha! Mało
tego,oświadczam wszem i wobec że mnie matka NIE BIŁA. Dostałam
tylko klapsa.

A swoją drogą nie powinno się oceniać ludzi po wykształceniu prawda?

[mgoralska2]

ja też stosuję matodę "liczę do trzech" wobec swojego 3-letniego
synka, zawsze skutkuje. Przyznaję, że uderzyłam go kilka razy w pupę
( gdy nas bije i żadne tłumaczenia nie pomagają lub gdy terroryzuje
świnkę morską, np. przygniata ją do ziemi lub psuje klatkę), za
każdym razem żałowałam, wiedziałam, że to tylko przejaw mojej
bezsilności i tu pojawiały się wyrzuty sumienia, że nie jestem dość
dobrą matką, bo nie mam sposobu na własne dziecko
W dzieciństwie nie byłam bita (przynajmniej nie pamiętam), ale moja
mama jest znerwicowana i czasami jej wyraz twarzy, słowa przerażały
mnie okropnie. Niestety jestem do niej podobna pod tym względem,
pracuję nad sobą, zawsze tłumaczę sobie, że dziecko jest wiernym
odbiciem nas samych, a moje dziecko jest bardzo wrażliwe, wszystko
odbiera emocjami, szybko się denerwuje, jest uparty, ale i niezwykle
czuły, empatyczny, przemiły gdy w domu jest spokój.
Sama jestem osobą zamkniętą, wrażliwą, często odczuwam lęk przed
ludźmi i pewnymi sytuacjami, czasami błahymi, często nie potrafię
wyrazić swojego zdania z obawy przed odrzuceniem, jestem niepewna
siebie.
Nie byłam bita, wiem, że mama i tata kochają mnie nad życie, czasami
miłością nadopiekuńczą, więc mój charakter wynika z czego innego niż
z bicia. Nigdy nie odczułam tzw. psychicznego znęcania się, wydaje
mi się, że emocjonalność mamy, nerwy były przyczyną mojej
nieśmiałości początkowo, a teraz zamknięcia się w sobie.
Pracuje nad tym, by moje dziecko było otwarte i beztroskie choć to
oznacza też przełamanie własnych słabości.

[nataliam2]

Ja dostawałam często od mamy, za trójkę z kartkówki, za nieposłuszeństwo czy
kłamstwo. Często ręką, laczkiem, paskiem, skakanką (raz się zdarzyło, kiedy
groziła mi 2 z angielskiego). Nie wiem czy odniosło to jakiś skutek, o to trzeba
by było mamy zapytać. Nie czułam się skrzywdzona, nie było mi źle, zasłużyłam i
tyle. Policzka nigdy mi nie wymierzyła. Od taty dostałam może ze 3 razy ale dla
mnie to było coś dostać od taty. Musiałam go bardzo rozwścieczyć żeby dostać.
Nie mam do nich żalu, sama do niedawna myślałam, że klaps to dobra metoda
wychowawcza ale teraz myślę inaczej i nie chcę bić własnego dziecka choć ja
jakoś z tego powodu, że dostałam nie czuję żalu i nie jest mi z tego powodu źle.
Największą karą dla mojego syna, która odnosi skutek jest pójście do pokoju.
Bardzo to na niego działa.

[osesek76]

moi rodzice nigdy mnie nie zbili, ani mego brata.
umieli sie skutecznie "pogniewac:, co bolalo mocniej i nie trzeba bylo
stosowac przemocy. i my wtedy bardzo chcielismy ich przepraszac, w
koncu ladowalismy razem w objeciach.
Ja stosuje te sama metode i dziala, to madrosc od moich rodzicow!

[kasia191273]

bylam bita przez mame, z ktora stosunki sa bardzo zle

zle tzn. nie lubimy sie, nie lubimy razem przebywac, a jak spedzamy
wspolnie czas, zupelnie nie mamy o czym mowic

klotni nie ma, bo mieszkam 1000 km od niej, ale kiedy spotykalysmy
sie na co dzien, konflikt gonil konflikt

czy to wynik bicia, czy wydzierania sie na mnie, czy obojetnosci,
jaka czulam z jej strony wobec moich problemow, tego, ze nigdy mnie
nie sluchala? Tak czy siak gdzies zostal popelniony blad i bardzo
ubolewam, ze nie lubie swojej mamy.

[martucha90]

Dostawałam lekkie klapsy mniej więcej na co dzień i ciężkie lanie
pasem za większe przewiny.

Uważam, że to było świństwo i nienawidzę ZA TO moich rodziców.
Generalnie mam z nimi dobre kontakty, odwiedzamy się, mam dużo
dobrych wspomnień, czułam się w dzieciństwie kochana itd. itp., ale
za BICIE ich nienawidzę - jak mi się przypomni albo na wspominki mi
się weźmie, to aż się cała złoszczę i trzęsę.

Próbowałam o tym rozmawiać niedawno z mamą, ale to nic MI nie daje,
taka rozmowa. Dowiaduję się, że wtedy wszyscy bijali swoje dzieci,
tak było i już, ona i mój tata byli bici w dzieciństwie, więc w
głowie im nie postało, że można inaczej. A dziś refleksji tego
poddać nie umieją.

Na ludzi wyrosłam, owszem, ale nie dzięki temu, ale MIMO.
Terapeutyzowałam się. Nie jakoś szczególnie akurat z powodu bicia,
ale ogólnie z dzieciństwa, bo było tam więcej rzeczy do przerobienia.

Dziecka swojego nie zamierzałam bić NIGDY. Do 3,5 roku udało się,
potem zaczął dostawać sporadyczne klapsy, bo już nie mogłam sobie z
nim dać rady. Ale klaps to ostateczność, staram się nie dawać.

[roneczka]

Ja nie przypominam sobie, żebym dostawała jakieś tęgie lani, kilka
klapsów odruchowych.
Najgorszy był zakaz oglądania TV (2 kanały, obraz czarnobiały)no i
wychodzenia na dwór.
Ale za najgorsze co mnie spotkało ze strony ojca to był zakaz
przebywania na podwórku po godz. 21,00 w wakacje - miałam 16-17 lat.
Porażka i obciach, koleżanki wychodziły na dwór a ja musiałm iśc do
domu. Po latach się okazało, że ojcies wstawał o 5 rano do pracy i
szedł spać ok. 22, a sypialnia była na przeciwko łazienki i drażniło
go palące sie swiatło jak ktoś korzystał Później jak już spał.
Kurczę, a można było to jakoś poukładać.
Także mówcie co chcecie - klapsy to pikuś, najgorsze są kary
niecielesne i gorzkie słowa, które bolą, brak dialogu i spojrzenia
na sprawę okiem dziecka.
Wszystko co robi mój syn analizuję wczuwając się w jego rolę,
dlatego aż tak dużo rzeczy mnie nie irytuje i pewne zachowania nie
uważam za niegrzeczne, ale za właściwe dla tego stadium rozwoju.
Czasami na niego krzyknę, jak chcę żeby natychmiast zaprzestał
określonej czynności.

[slonko1335]

roneczka napisała:
> Także mówcie co chcecie - klapsy to pikuś, najgorsze są kary
> niecielesne i gorzkie słowa, które bolą, brak dialogu i spojrzenia
> na sprawę okiem dziecka.

Roneczka ale zauważ, że Ty dostawałaś tylko klapsy, to co piszą tutaj niektóre
dziewczyny to normalnie znęcanie się. Nigdy nie oberwałam od mamy tak żeby był
jhakiś ślad a tutaj dziewczyny piszą o bliznach nawet.My dlatego nie pamiętamy
takiego pojedynczego klapa tylko inne rzeczy ale osoba która do dzisiaj ma na
ciele ślady dzieciństwa pewnie myśli inaczej.
Kiedyś ktoś napisał, że jest tylko jeden rodzaj bicia i ja się z tym nie
zgadzam, moim zdaniem klaps to zupełnie co innego niż walenie głową o ścianę,
bicie do krwi czym popadnie a teraz wrzuca się to do jednego wora.

[roneczka]

slonko1335 napisała:
>
> Roneczka ale zauważ, że Ty dostawałaś tylko klapsy, to co piszą
tutaj niektóre
> dziewczyny to normalnie znęcanie się. Nigdy nie oberwałam od mamy
tak żeby był
> jhakiś ślad a tutaj dziewczyny piszą o bliznach nawet.


Tak, uważam, że jest różnica między klapsem a biciem i chyba w jakimś
sensie nawiązałam do równoległego wątku czy klaps to przemoc, w
którym dziewczyny piszą, że klaps jest równoznaczny z biciem i tak
czy siak rodzi złe odruchy u dziecka w przyszłości.
Ten wątek dowodzi, że pojedyncze klapsy jednak nie wpłynęły źle na
ich psychikę i że w jakimś sensie były słuszne i sprawiedliwe i
dawały do myślenia na przyszłość,nie spaczyły ich psychiki i nie
nauczyły przemocy i agresjii, nie ale to tak na marginesie.
Pozdrawiam wszystkie bite i nie bite mamy. Cokolwiek sie działo w
przyszłości niech nie umniejsza to naszej miłości do dziecka.
Kochajmy nasze dzieci i szanujmy, bo na to zasługują!!

[rea1]

Ja byłam. Przez matkę. Kablem, butem, co tam było pod ręką.
Waliła moją głową o ścianę, kopała, okładała rękoma, kiedyś wylała
mi na nogi zawartość wrzącego czajnika. Mam blizny. Ale ona to chyba
miała jakiś niezdiagnozowany problem psychiczny. Tata mnie bił
uczciwie- określona ilość pasów na d. Do tej pory nie mogę się
pozbierać. Dominująca osobowość matki. Ciągle uciekam, jak najdalej.

[xkropka]

To ja jestem kolejną z tych bitych przez matkę - za kłamstwo, za złe
stopnie w szkole, za przewiny młodszego brata (opowiedzialność
solidarna), za zgubione pieniądze...
Bita skakanką, kablem od prodiża (chowaliśmy je, a i tak pojawiały
się następne), pasem, ręką, targana za uszy.
Potem doszła jeszcze przemoc psychiczna - bezpodstawne oskarżenia,
totalny brak zaufania.
Do tego wszystkiego ojciec, który nigdy nie stanął w naszej obronie.
Jak mama wyjechała na saksy to wszystkie słowa o tęsknocie w listach
do niej były pisane, żeby nie zrobić ojcu przykrości. My
odetchnęliśmy.
Skutek jest taki, że z matką dobrego kontaktu nie mam, ciągle
jeszcze się jej boję, nie potrafię przeforsować własnego zdania, w
jakichkolwiek konfliktowych sytuacjach zamykam się i popadam w
odrętwienie.
Jestem teraz od kilku miesięcy w trakcie psychoterapii, staram się
to wszystko przepracować i zmienić, odnaleźć gdzieś własną wartość...
Jedno wiem - nie chcę nigdy bić własnych dzieci. I jeśli zobaczę, że
babcia podnosi rękę na moja córkę nie zostawię ich nigdy sam na sam.

[ewcia1980]

ja bita nie byłam ale zdarzylo sie, ze dostałam klapsa w tyłek.
nigdy nie miałam o to żalu / pretensji do rodziców - ani wtedy ani
teraz.
uważam, ze było to w pełni zasłuzone.
nie odbierałam tez tego jako przemoc fizyczna wobec mnie.
i klaps skutkował chociaz wcale bolesne to nie było.

z rodzicami zawsze miałam dobre relacje.
i ten sporadyczny klaps nie był w stanie tego zepsuc.

dla mnie duzo gorsze niz klaps w tyłek jest przemoc psychiczna wobec
dziecka i tego napewno nie bede robic w stosunku do moich dzieci.
a klaps - zdarzył sie.

[lukrecja34]

wiecie co-to wszystko co zostało tu napisane to przerażający obraz naszego
dzieciństwa..jak to możliwe,że rodzice-kochający przecież swoje dzieci-mogli
walić głową o ścianę,zostawiać blizny na ciele,tłuc gdzie popadnie??
wielu z nas rodzice zafundowali koszmarne dzieciństwo,z balastem na całe
życie.najczęściej do dziś nie przyznają się,że robili coś złego,wypierają się a
nawet-jak u mnie-próbują odpowiedzialność przerzucić na dorosłe już dziecko..
wstrząsający jest dla mnie ten wątek ale dobrze,że powstał-to może być
przestroga dla być może niektórych z nas.dla mnie była to pierwsza w życiu
możliwość publicznego powiedzenia o moim dzieciństwie.

Lukrecja34

[kaixa]

Lukrecja34, z przerazeniem czytalam Twoj opis! I naprawde ogromnie mi przykro z
powodu tego, co przezylas! Mam nadzieje, ze podzielenie sie z nami tymi
bolesnymi wspomnieniami bylo dla Ciebie mimo wszystko pozytywnym doswiadczeniem.
Musze tez powiedziec, ze podziwiam Cie za to, ze pomimo ciezaru dziecinstwa
potrafisz byc dobra i swiadoma matka dla swoich wlasnych dzieci!

Zalozylam ten watek wlasnie z mysla o tym, zeby za kilka lat dorastajace czy
dorosle dzieci obecnych tu rodzicow nie mialy takich jak te wspomnien. Wydaje mi
sie, ze wiele problemow wychowawczych powstaje dlatego, ze czesto nie potrafimy
postawic sie na miejsu naszych dzieci, wczuc sie w to co one czuja i mysla.
Traktujemy je nie jak rownorzedne nam istoty ludzkie, ale jak przybyszy z innej
planety, ktorych obsluguje sie wedlug instrukcji, a jesli cos nie wychodzi -
dziecko sie guzdrze, ma na jakis temat wlasne, odmienne od naszego zdanie,
placze w niewygodnym dla nas momencie, jest za bardzo zywe i rozbrykane czy
wrecz odwrotnie - to zamiast proby zrozumienia i akceptacji wywoluje to gniew i
zastosowanie przemocy. I dlatego pomyslalam sobie, ze zwierzenia naszych
rowiesnikow z dziecinstwa pozwola nam lepiej zidentyfikowac sie z naszymi
dziecmi, z tym, jak odbieraja one przemoc. Ze beda one dla nas bardziej wymowne
i lepiej do nas dotra, stajac sie przestroga przed destruktywnymi zachowaniami w
stosunku do tych, ktorych przeciez tak bardzo kochamy.

Pozdrawiam bardzo serdecznie!

[rea1]

Świetna psychoterapia. Ja do tej pory panicznie Jej się boję.
Kiedy na wyświetlaczu komórki czytam napis "ONA" ( tak ją zapisałam)
kamienieję. Rozwaliła mi małżeństwo. Miała rację w ocenie mojego
męża ex. Ale myślę, że do niego uciekłam instynktownie wiedząc, że
go nie zaakceptuje i będzie mnie rzadziej nękać. Środkami, których
użyła nie powstydziłoby się CBA. Włazi w moja prywatność. Czyta
listy, wyciągi bankowe etc. Boję się ją zostawić samą w moim domu.
Ciągle zapewnia, że mnie kocha, że jestem jej opoką. Histerycznie.
Moja siostra jej się postawiła, więc jest ZŁA. Zawsze wie jak mnie
psychicznie zeszmacić,
wsadzić szpilę w czuły punkt. Łapię się na tym, że czasami
chciałabym, żeby jej nie było. I nienawidzę się za to.

[rea1]

I jeszcze jedno. Nie mam dzieci i nie chcę ich mieć. Boję się, że
będę taka sama jak ONA. Nie chcę fundować tego koszmaru komukolwiek.
A ona tęskni za wnukami i mnie nęka- "kiedy będę babcią?!". Ma w
związku z tym niby depresję. Nie oddam mojego dziecka w jej łapy.
Moja siostra też się nie "rozmnaża".

[delfina77]

Ja nie bylam (chyba bylam grzeczna), brat pare razy dostal pasem za wagary,
owszem, wyszedl na ludzi, rodzicow nie znienawidzil. Maz tez nieraz oberwal w
dziecinstwie i uwaza, ze dzieki temu wyszedl na ludzi a rodzicow darzy wielkim
szacunkiem do dzis

[martulinka85]

Dostałam nie raz. Paskiem najczęściej. Teraz nie pamiętam już za co, ale jednego
klapsa nie zapomnę do końca życia. Siedziałam na kanapie i oglądałam tv, kiedy
do pokoju przyszedł mój tato i otworzył balkon, bo coś z niego wyciągał. Byłam
wtedy ubrana w krótkie getry i powiedziałam tacie żeby zamknął ten balkon, bo mi
zimno. Dostałam wtedy takie lanie....Ojciec był zły po przyjściu z pracy i się
na mnie wyładował za byle co. Dlatego, że w domu byłam ubrana w krótkie gacie, a
na podwórku była wtedy zima!!!Tylko te jedne lanie pamiętam tak dobrze. Dlatego,
że to było takie niesprawiedliwe. Nie mam mimo to do niego żalu. Czasem też i
dla mnie zdarza się dać klapsa mojemu maluchowi, ale i tak zawsze tego żałuję.
Na szczęście mały już wyrósł z niegrzeczności i teraz rozumie jak mu się
tłumaczy. Więc nie potrzebny jest żaden klaps...

Też czasem dostawałam, ale nie to było najgorsze

[zebra12]

Wtedy klapsy i bicie były powszechne. Czasem oberwałam ręką, smyczą, kablem. Ale
to nie takie straszne. Najgorsze było oczekiwanie kary. Mama pracowała w szkole.
Zawsze pierwsza słyszała o moich przewinieniach. Brała mnie do siebie do
gabinetu i mówiła sykliwym głosem: "Jak wrócę do domu, to się policzymy..."
Strasznie się tego bałam, bo nie wiedziałam, co mnie czeka. I wolałam być zlana
od razu niż tak czekać. Z wymyślniejszych kar, to było klęczenie na szorstkim
dywanie z podniesionymi rękami - bez ruchu. Ręce mdlały, a kolana strasznie bolały.
Co ciekawe u mnie też karała głównie mama. Nie pamiętam, żeby tata podniósł na
nas rękę czy nawet głos.
Byłam grzecznym dzieckiem. Wracałam do domu zaraz po zajęciach, nigdzie nie
wychodziłam wieczorami. Kary wywoływały we mnie bunt, ale tylko wewnętrzny, bo
mamy się bałam jak ognia. Do dziś i ja i brat czujemy do niej respekt. Ostra
kobieta z niej. W pracy, jej współpracownicy, też się jej bali. Moje dzieci też
się jej boją. Wrzeszczy na nie, szantażuje, daje lanie. Ot taka babcia

Kary naszych nauczycieli

[zebra12]

W przedszkolu zamykano nas za złe zachowanie w ciemnym pomieszczeniu na leżaki
bez okien i światła. Klęczało się też w kącie.
W szkole bito po łapach, szarpano za uszy, ale jeden nauczyciel z podstawówki
przeszedł sam siebie: uderzał głowami uczniów o siebie lub walił głową
delikwenta o parapet. Skarg ze strony rodziców nie było...

[naomi19]

Wtedy rodzice myśleli mniej więcej tak- to dzieci sa dla
nauczycielek, to my powinniśmy się cieszyć, że dziecko chodzi do
przedszkola, a co tam się dzieje to juz nieistotne. Teraz wszystko
wygląda inaczej, rodzice wymagają (czasem aż do przesady),
kontrolują- i bardzo dobrze. Przedszkole, do którego chodziłam ja, a
przedszkole do którego pójdzie moja córka- to zupełnie inne miejsce.
Pomimo, że to samo przedszkole, z tymi samymi paniami.

[bj32]

U nas jeden [już nie żyje] tłukł ludzi albumami po łbach, albo kazał
robić przysiady. Jeden z uczniów nie zdzierżył, sprał gościa, jego
kumple poprawili i faszysta zmienił szkołę. Nauczyciel czyli.
Skargi od rodziców były. Nieefektywne.

[olifra]

nie byłam bita i moje dzieci tez nie sa i nie beda bite.

[mala242]

ja byłam bita i niestey potwornie upokarzana psychicznie przez
matke.za wszelka cene chciałam sie jej przypodobac,kazda zła ocena
to była dla mnie katusza jak o tym wogóle powiedziec.wyzwistka w
stylu:ty cholerna dziwko(do dziecka 10-14 letniego),ty debilu,ty
flejo.nie policze ile razy oberwałam w twarz.pamietam taka
sytuacje,gdy powiedziałam,ze jakies zadanie z matmy mozna zrobic
jeszcze w inny spsob i sie zaczelo,ojciec pytal co robisz,moje
odpowiedzi dodaje,odejmuje,robie drugim sposobem były w jego oczach
nieprawidłowe,wiec kazal mi przyniesc z kuchni stolek polozyc sie na
nim,a on mi wleje zebym zaczela myslec....
moje dziecko nigdy nie bedzie bite,nie pozwole zeby miała takie
dziecinstwo jak ja.
moze zabrzmi to strasznie-moja mam nie zyje i wiecie co ,jqa
pamietam tylko złe rzeczy,nie mam dobrych wspomnien,a sama w
dorosłym życiu jestem w pewien spsob kaleka emocjonalna.Boje sie
czasem odezwac,boje sie głośno wyrazic swoje zdanie .i tyle