Wstyd mi

[agak73]

Czytam zamieszczane tutaj teksty i wstyd mi. Ja nie cieszę się z
macierzyństwa, minął ponad rok - a ja jestem zła na siebie, że świadomie
odstawiłam tabletki. Kocham swoje dziecko, ale jestem tak bardzo zmęczona,
synek jest znany wśród moich znajomych jako "diabeł wcielony" z powodu
niezwykłej ruchliwości. Kiedyś - jeśli wróciłam z pracy zmęczona, to mogłam
poleżeć, odpocząc. Teraz jestem w ruchu nieustannie. Brak mi pieniędzy,
robiłam przed poczęciem wyliczenia ewentualnych kosztów, ale moja pensja nie
wzrosła, a wszystkie inne produkty i owszem. Jestem rozdrażniona, zła -
głównie na siebie, bardzo często mam ochotę wyjść z domu i nie wrócić. Nie
jestem samotną matką, mąż przepada za synkiem, stara się przy nim pomóc.
Ogólnie nie jest tragicznie, a mimo to jestem nieszczęśliwa. Nie spełniam się
w macierzyństwie. A zdaję sobie sprawę, że to źle i chyba jestem jakąś
wybrakowaną kobietą. Boję się, że to poważna sprawa, czasem nie poznaję sama
siebie, pokłóciłam się z teściami, oni dążą do zgody, a ja wzięłam dyżur na
sobotę, tylko po to, aby nie być w domu, bo zapowiedzieli przyjazd w
odwiedziny do wnuczka, owszem upiekę ciasto i przygotuję obiad, mąż go
odgrzeje, ale ja jestem wkurzona, bo przyjeżdżają, aby "się pogościć", a
kiedy mały był chory, to nawet nie zadzwonili (chociaż wiedzieli o chorobie).
Nie pomagają nam w żaden sposób (wiem, nie mają obowiązku), ale to nie powód,
aby być taką wredną. Niby rozumiem, a nic nie potrafię zmienić. Mieszkam w
małym mieście, nie ma tu psychologa - terapeuty, jest psychiatra. Czy warto
tam zajrzeć? Czytałam też o tabletkach z dziurawca. Chcę być szczęśliwą,
radosną matką! Pomocy!

[alinaw1]

Mój synek jutro kończy 2 lata i niestety dalej świat wali się na głowę. Ja ze
względu na niego- musiałam zrezygnować z pracy. Czuję się przede wszystkim
totalnie zmęczona, bo mały od zawsze miał problemy ze snem. Jest już taki duży,
a nadal ciągle budzi się w nocy, od roku już nie śpi w ogóle w dzień, wstaje
między 5, a 5.30, czyli gdy na dworze jest jeszcze noc! Jak mam być zadowoloną,
wypoczętą i tryskającą energią mamusią? Na dodatek zaczęło się psuć w naszym
małżeństwie (to już zupełnie inna bajka)- też z powodu tej całej sytuacji, z
teściami podobnie. Jestem chyba przewrażliwiona, nie umiem doceniać rzeczy
dobrych (inni mają gorzej, są nieuleczalnie chore dzieci, inne umierają, więc
ja powinnam być zadowolona- to powtarza mi mąż!). Wskazane byłoby iść do
jakiejś poradni. My tak uczynikiśmy rok temu. Pomogło- ale jak widać na krótką
metę. Wiele tu mojej winy, bo inaczej wyobrażałam sobie macierzyństwo (patrząc
choćby na moją siostrę), inaczej własną rodzinę. A jeszcze niedawno wydawało mi
się, że zaakceptowałam moją sytuację (niegdyś podróżniczka, aktywna zawodowo,
towarzyska, teraz 24 godz. na dobę z trudnym synkiem), ale żeby tak naprawdę,
na 100% zaakceptować i nie cierpieć z tego powodu - trzeba chyba zmienić swój
umysł, no i mieć wsparcie najbliższych. Bez tego nawet najlepszy terapeuta nie
przyda się. Życzę siły i cierpliwości.

[kicia_edziecko]

Ja na Twoim miejscu poszłabym do tego psychiatry, może masz deprechę?
Bezustanne zmęczenie jest jednym z objawów. Niedługo wiosna, ale jak nie
pojawi się w Twojej głowie to nie będziesz mogła się nią cieszyć...
Pozdrawiam cieplutko

[miola]

Nie powinnaś tak pisać. Powinnaś korzystać z każdej okazji żeby napisać jak
bardzo jesteś spełniona jako matka, jak świetnie radzisz sobie ze wszystkim.
Pisać tak długo aż w to uwierzysz i przeniesiesz na życie. Nie powinnaś wierzyc
w to że wszystko co czytasz jest szczere i prawdziwe - kreujemy tu swoje
wizerunki, odrywamy się od rzeczywistości itp. Każda z nas miała doła - czasem
ciągnął sie bardzo długo, naprawdę.

[mruwa9]

A Ty też nie powinnaś tak pisać, bo wpędzasz autorkę wątku w jeszcze głębszy
dołek... Nie wszystkie dzieci są słodkie i do rany przyłóż. Niektóre od
urodzenia przejawiają cechy ADHD i wówczas opieka nad takim dzieckiem jest
naprawdę ponad siły jednego rodzica (zwłaszcza, gdy się przebywa z dzieciakiem
24 godziny na dobę). Wiem, co mówię ( A może po prostu potrzebna jest
dodatkowa pomoc z zewnątrz? Właśnie babcia albo niania? Choć przy braku kasy to
trudne.. A teraz właśnie macie najtrudniejszy (chyba) etap: zima, więc trudno
o wybieg dla dziecka, maluch zaczyna chodzić, niby się usamodzielnia, ale na
sekundę nie można spuścić go z oka, a obawie o bezpieczeństwo dziecka i
domu...Ale to kiedyś minie, choć może pomoc fachowa byłaby wskazana? Albo
przynajmniej jakaś przyjaciółka lub mama, której możesz wypłakać się w mankiet,
a która Cię nie potępi, bo masz prawo się tak czuć? Dla nas wyjściem z takiej
sytuacji było..... drugie dziecko. Żeby naszego potwora oduczyć manier
rozwydrzonego jedynaka. I chociaż po urodzeniu drugiego dziecka było jeszcze
trudniej, to teraz, z perspektywy czasu (dzieci mają 3 i 5 lat) widzę, że ta
decyzja była słuszna. Po pierwsze, gdy czasowo ubywa mi jednego dziecka (jedzie
do dziadków), ja czuję się jak na wczasach i sama się sobie dziwię: jak kiedyś
mogłam być zmęczona opieką nad jednym synkiem? Ale tu nieoceniona była pomoc
rodziców (chociażby, żebym mogła się wyspać w sobotę, albo wyjść z mężem do
kina). Ale dopiero od kilku miesięcy tak naprawdę w pełni cieszę się
macierzyństwem, czyli uczucie przyjemności z zabaw z dziećmi i bycia mamą
bierze górę nad zniecierpliwieniem, zmęczeniem i chęcią "sprzedania" dzieci na
kilka dni.
Nie uważam, że moja recepta jest godna polecenia, ale wierzę, że kiedyś, gdy
Twoje dziecko będzie bardziej samodzielne i komunikatywne, Ty znajdziesz
przyjemność i szczęście w byciu mamą.

[farpakon]

przykro mi to czytac. nie wiem, jak wam dziewczyny pomoc. nie ma jednego modelu
maciezynstwa i musicie to zaakceptowac, ze kazdy jest inny. agak73, nie jestes
wybrakowana! na pewno przydalby sie wam odpoczynek i spojrzenie na zycie z
dystansu. wiem, wiem, trudne do zrealizowania. ale sprobujcie lykac spora dawke
wit B complex, ktops ze znajomych lykal to przy depresji. natomiast na
malych "diablow wcielonych" jest ponoc skuteczna rada - lykanie tranu,
regularnie minimum przez 3 miesiace, zeby widac bylo efekty. ogladalam niedawno
w brytyjskiej tv program o trudnych dzieciach, z ktorymi nikt nie mogl sobie
poradzic, wiec zaczeto podawac im wlasnie tran. po jakims dzieci zmienily sie
niedopoznania. sprobujcie i wy. trzymam kciuki, oby do wiosny!

[mamongabrysi]

Jejciu, musisz naprawde poszukać pomocy. jeżeli jest tyko psychiatra to leć tam
a jeśli nie pomoże może w jakims większym mieście. Powiedz mężowi, że jest
naprawdę źle i to nie są zwykłe fanaberie, że wiesz że powinnaś być szczęśliwa
ale z jakiegos powodu nie jesteś. Może tez pomyśl, że szkoda zycia na smutki -
ono ucieka a jest takie jakie jest. I sama widziśz ze nie jest takie zle tylko
ciebie cos dopadlo. Mnie też czasami dopada - to glównie ze zmęczenia, ale po
lekkiej histerii przechodzi. Sprobuj doraźnych małych przyjemności i zauważaj
je. Za kilkanaście lat nasze dzieci nastolatki nie będą chciały z nami gadac -
bo oczym tu gadać z wapnem)?
Pozdrawiam
Ania

[olaj10]

Mój syn skończył 3 latka.
Także jestem zmęczona, zła, nie mam kasy, itd. pracuję. Nigdy nie pomyślałam,
że żałuję! Postarałam dać coś od siebie, zmieniłam nastawienie, przestałam
narzekać (jeszcze mam momenty, kiedy nie mogę się opanować, ale juz mniej .
Słuchaj, idz do lekarza czy coś, przestań sie użalać! Wiesz ilu ludzi ma takie
kłopoty, a Bogu dziekują za dzieci! Ty masz jedno, a inni mają wiecej i żyją.
Ja nie mówię, że dziecko to szczyt marzeń, ale skoro się zdecydowałaś, pomyśl
ono odczuwa Twoją niechęć .

Pozdrawiam
Ola (która jeszcze jakiś czas temu miała pretensje o wszystko i do
wszystkich

[agak73]

Bardzo dziękuję eMamom, które zechciały odpowiedzieć na mój post. Macie rację -
trzeba trochę siebie kreować - w końcu uwierzę w to, co chcę. Ale bez
farmakologii chyba też się nie obejdzie. Wielkie dzięki! Cieszę się , że jest
miejsce, gdzie można naprawdę pogadać. Pozdrawiam. A.

[ppjw]

wiesz, jak dla mnie, idź do tego psychiatry, to też człowiek i czasem potrafi
pomóc A tak poważnie - miałam tak samo i skończyło się na lekach i całe
szczęście - paskudny okres już dawno za mną . Więc uszy do góry - taki stan
w końcu przechodzi i zupełnie inaczej się patrzy na rzeczywistość...
pozdrawiam, Paulina

[goska271]

ja mysle tak, nie psycholog, nie psychiatra a własny wewnętrzny rozrachunek,
takie plusy i minusy maciezyństwa. Bo nikt nigdy nie powiedział, że posiadanie
dziecka to sam miód i nawet jak masz dość, to jak zajrzysz głębiej to
zobaczysz, że to nie dziecko jest problemem, ale zupełnie coś innego. Moze to
praca, może ciągłe zabieganie, może stres, może brak czasu dla siebie, może
brak samorealizacji, ale wierz mi na 100% to nie dziecko. A powiem tak na
marginesie, że roczne dzieci tak mają, że są ruchliwe, wszystko je interesuje
i dla tych co nie maja dzieci to może byc wkurzajace, bo burzy ich wyobrażenie
o dziecku jako słodkim maleństwie. sama miałąm doła bo mam troje dzieci, nie
pracuje od dawna i tylko głupieje w domu, ale doszłam po długich
rozmyślaniach, ze to nie dzieci są problemem.

[olina2]

Dlaczego Ci wstyd? Że masz dość ,że chciałabyś się wyspać ,że chciałabyś gdzieś
wyjść, że chciałabys się wyspać, że chciałabyś przespać całą noc, że chciałabyś
żeby znikło na parę dni? To normalne. Nienormalne, ,ze masz być taka a
taka..... Mam dwoje dzieci, 9 lat-Karen i 16 lat -Kaj. Często słyszałam, że
jestem nienormalną mamą, ale kiedyś usłyszałam radę- gdy twoje maleńkie
dziecko śpi w ciągu w ciągu dnia, nie nadrabiaj sprzątania, obiadów ,prasowania
itp. po prostu śpij razem z maleństwem. Nie słuchaj co Ci mówią inni, wczuj
się w siebie. To trudne, wiem.Myślę, że ciężko być mamą słysząc, że inne nie
narzekają, są zachwycone swoimi dziećmi / nie wierz one też dały się wciągnąć
program -ja cudowna mama/. To jakiś szalony pęd- ja, matka Polka. Nie daj się.
To twoje życie, twoje dzieci, ty jesteś mamą.Życzę wytrwałości. Pozdrawiam
wszystkie młode mamy.

[burza4]

Olinko - dobrze to ujęłaś. Kreowanie imagu to dla mnie coś sztucznego - i jak
kazda sztucznośc kiedyś wychodzi bokiem. Nie da się oszukiwać samej siebie! Ja
zawsze miałam podobne odczucia jak autorka watku - i to niezależnie od stopnia
zmęczenia. Zresztą, muszę uczciwie przyznać, że moje dziecko nie było
absorbujące czy męczące - spała od "nowości" minimum 6 godzin w nocy ciągiem,
budziła się na 15 minutowe karmienie i zasypiała z powrotem, w dzień godzinami
oglądała rączki, potem w starszym wieku godzinami w zachwycie budowała sobie z
klocków i wymagała minimalnego nakładu czasu... A mimo to wcale nie byłam
uszćzęśliwiona. Moze dlatego, że byłam zbyt młoda i nie miałam takiej chwili
dla siebie, kiedy ma się już własne pieniądze i można za nie realizować własne
potrzeby? Od razu wskoczyłam w małżeństwo i macierzyństwo. I od tamtej pory ja
spadłam na ostatnie miejsce w hierarchii, potrzeby wszystkich innych były
wazniejsze. Nie jest łatwo pogodzić się z poczuciem, że ma się tylko dawać,
dawać i dawać z siebie bez końca- a nie można niczego oczekiwać dla siebie. Bo
dziecko - wiadomo małe, mąż pracuje na utrzymanie rodziny i cóż od niego
jeszcze wymagać...

Mam wrażenie, że wiele z matek takich uczuć doświadcza, ale chyba większość po
prostu nie uzewnętrznia ich, bo "nie wypada" po prostu! Nie wypada mówić
głośno, że ma się dość, że chciałoby się mieć choć 2 godziny w tygodniu tylko
dla siebie itd. Tak nam wpojono, że istniejemy dla dzieci. My się nie liczymy.
Do tej pory pamiętam, że miałam coś w rodzaju wyrzutów sumienia za każdym
razem, jak np. wybrałam się do solarium (a nie było to często). To było coś jak
glosik w głowie "co z ciebie za matka, dziecko tęskni w domu a ty egoistycznie
dbasz tylko o siebie..." Tak jakbym nie miała do tego prawa.

Mam koleżankę - taką matkę-polkę właśnie. Musiała niestety wrócić do pracy, na
szczęście babcia mieszka obok. Ona ustawiła sobie pracę tak, że zaczynała o 7
rano, żeby wyjść o 15 i jak najszybciej byc w domu. Wstawała o 5 żeby
CODZIENNIE nastawić świeżą zupkę dla małej, karmiła piersią prawie 3 lata, męza
odstawiła od łóżka, bo mała inaczej nie prześpi nocy, nie wychodziła z domu bo
małej nikt nie nakarmi odpowiednio, nie wykąpie jak trzeba, a o usypianiu przez
inną osobę w ogóle nie może być mowy. Patrzyłam na nią z
niedowierzaniem. "Pękła" po tych 3 latach kieratu, który sama sobie zafundowała
i zadzwoniła do mnie w stanie mocnej histerii, że dłużej już nie wytrzyma...
Trochę jej nagadałam i trochę ja otrzeźwiło. Wydawało mi się, że ona wierzy, że
postać matki wygląda tak jak na reklamie - wiecznie uśmiechnięta, zadowolona,
bez śladu zmęczenia - i nie mogła się pogodzić, że nie dorownuje do tego
wizerunku.

Tylko szczęśliwa matka może wychować szczęśliwe dziecko - i dodam, że chodzi o
taką która CZUJE się szczęśliwa, a nie taka, która na szczęśliwą WYGLĄDA...

[mamongabrysi]

Zgadzam się ,ze tzw "poświęcanie się" dla dobra dziecka nie ma sensu. Kończy
się źle dla wszystkich zainteresowanych: matki, dzieci, męża. Wszyscy po pewnym
czasie mają męczennicy dość i uciekają bo męczennica funduje im poczucie winy i
jednocześnie nie pozwala sobie pomóc. Macierzyństwo jest nniełatwe i nie da się
od niego wymigac (jeśli już mamy dzieci) ale to nie znaczy że mamy zanegować
siebie. Dzieci też są szczęśliwsze z wypoczętą mamą. Istnieje wiele udogodnień
z których w miarę możliwości trzeba korzystać i nie wymagać od siebie za dużo
np. codziennego gotowania innego obiadu dwudaniowego o piątej rano brrrrr..
Chyba że ktos lubi gotować i nielubi spać (szczerze nie wierzę). Prasowanie
zamknąć w szafie i prasować to co akurat potrzebne, obiadki ze słoiczka, itp
Pozdrawiam
Ania

[katlak]

Mysle że to nie chodzi o takie "kreowanie siebie" , a raczej w próbe
podniesienia samej siebie na duchu podobno swiadomosc ludzka i siła
autosugestii jest ogromna i jezeli bedziemy sobie powtarzali ileś razy
dziennie "że nic nam się nie chce i jesteśmy nieszczęśliwe " to będziemy się za
kazdym razem w tym utwierdzały.

Wiem,że wyjcie z doła nie jest proste, macierzyństwo tez nie jest. Ja wpadałam
w potworne kompleksy bo nie miałam tyle cierpliwosci , nie umiałam się tak
bawić z moim dzieckiem itd itp jak pokazują wszystkie gazety telewizja
pokazując jedyny "słuszny" i mądry model wychowywania.

W koncu odpuściłam sobie postanowiłam być od czasu do czasu egoistką, nie mieć
wyrzutów sumienia o każdego McDonaldsa, którego zje mój syn(fakt faktem że
nawet teraz ograniczam do minimum ) o kazdą bajkę którą mu puszcze żeby choć na
chwile w piatkowy wieczór móc przglądnąć jakąś gazete czy książkę.

I o dziwo mam do niego więcej cierpliwości , chętniej sie z nim bawie nie
wariuje na punkcie edukacyjnych zabaw.

Doszłam do wniosku że nie nadaje się na idealna matkę polkę ale jestem
przynajmniej szczęśliwą matką, a moj syn wyrasta na inteligentnego rozrabiake i
nie widze jakiś rażących konsekwencji moich "niedociagnięć".

[lanetka222]

Jeśli chodzi o to,że brakuje Ci pomocy ze strony teściów to myślę, że im
wcześniej powiesz sobi,że sama musisz dać sobie radę i nie będziesz od nich
wymagać pomocy tym lepiej dla Ciebie. Inaczej sama wciąż będziesz się użalać
nad sobą i uskarżać nad teściami, że samo myślenie o tym może wpędzić w obłęd.
Ja sama mam teściową którą gdy poprosiłam o coś to mi odmawiała bo coś
ważniejszego było i też się łapię na tym ze na nią nażekam i chciałabym aby
miała inny stosunek do mnie ale potem jestem w strasznym dołku. Dlatego staram
się nie oczekiwać nic dobrego od niej i w tedy jest O.K. Powodzenia taki okres
powinien minąć.

[judytak]

nie wstydź sie, to nic nie pomoże

psychiatrę można odwiedzić, jeśli generalnie ma dobrą opinię jako człowiek (bo
inaczej jeszcze cię zdołuje), można też porozmawiać z dobrym lekarzem rodzinnym
(może to brak witamin, mikroelementów itp.? moze takie ziołowe specyfiki
na "poprawienie humoru" wystarczą?)

trzeba niektóre rzeczy sobie odpuścić
przede wszystkim trzeba sobie odpuścić perfekcjonizmu - nie chcij być doskonałą
matką, nie chcij byc szczęśliwą, spełnioną w macierzyństwie matką! (bo chcenie
w tym nie pomaga, tylko właśnie pomaga odpuszczanie!)

z tym dyżurem, to dobry pomysł - wszyscy się cieszą, a ty się nie męczysz

po pracy, jak masz ochotę się położyć, to kładź się na podłodze - dziecko
będzie zachwycone, użyje ciebie jako drabinkę do wspinania, a ty możesz nawet
przysypiać, czasem tylko mruknąć coś do dziecka...

ja czasami biorę urlop, jeden dzień, dzieciom, ani opiekunce nawet o tym nie
mówię, i umawiam się z mężem na randkę, jak też robię inne przyjemne rzeczy,
przychodzę do domu w tym samym czasie, jakbym była po pracy

no, a później można będzie też dziecko podrzucić dziadkom na parę dni, ty
wiesz, jaka to przyjemność? im dziadki dalej mieszkają, tym dłuższe mogą
być "wakacje"...

będzie dobrze
Judyta

[olina2]

To jeszcze raz ja. Nie daj się wciągnąć w -ja wspaniała matka. Moje dzieci mają
16 i 9 lat. Myślę, że są szczęśliwe a przede wszystkim wolne. Byłam młodą matką
tak jak wy teraz i poprostu przyznałam się sama sobie że, nie bawi mnie presja
wszystkich jaką mam być matką. Oczywiście były słowa potępienia. Olałam. Zawsze
byłam zbuntowana. Myślę, że dobrze na tym wyszłam. Zważcie, że było to parę lat
temu, jestem teraz dumna z siebie, że umiałam się oprzeć otoczeniu /mama,
teściowa, koleżanki, itd./, że się zbuntowałam. Słuchaj siebie.Pozdrawiam
wszystkie młode mamy.