Być babcią

[liberata]

Dlaczego większość emam broni się rękami i nogami przed opieką nad
przyszłymi wnukami? Najczęściej czytam: "niech sobie córka nie
myśli, że się zajmę jej dziećmi", "na pewno nie dam sobie wcisnąć
wnuków", "nie dam się wrobić" itd.

Ja mam małe dzieci i jestem nimi zmęczona, jednak obserwując
koleżanki z pracy myślę, że za jakieś 20 lat może mi się to odmienić.

Z tego co widzę, mamy, których dzieci są w fazie zawierania
małżeństw cieszą się na wnuki i zastanawiają się, czy zdążą przejść
na emeryturę zanim urodzą się wnuki, a te młodsze boleją nad tym, że
nie będą miały okazji opiekować się wnukami, bo pracują. Kobiety,
które mają wnuki przynoszą całe sterty zdjęć, które od razu są
rozdrapywane przez żądne widoku niemowlaka panie.

Czy więc z czasem to się zmienia?

[mamamira]

Cytat"niech sobie córka nie
myśli, że się zajmę jej dziećmi"Ja tez tak kiedyś mówiłam a teraz jestem
babcia.Dla mnie to wielka radość, zajmować się małą istota,czuje się o parę lat
młodsza i to ze jestem jeszcze komuś potrzebna tez jest ważne.W maja,córka wraca
do pracy,ja będę zajmowała się wnuczka,mam nadzieje ze dam rade.

[nangaparbat3]

ja się nawet czasem zajmuje malymi dzieci eksa, bo lubie dzieci po prostu. Ale
chce jak najdłuzej pracowac zawodowo i o opiekowaniu sie ewentualnymi wnukami na
zasadzie robienia za nianke mowy nie ma.

[liberata]

Przyszła do mnie kiedyś krewna koło siedemdziesiątki. Wzięła moje
dziecko - noworodka, przytuliła i powiedziała: "Już mnie ta
przyjemność nie spotka". Chodziło jej o opiekę nad małym dzieckiem.
Odchowała pięcioro swoich wnucząt i widać, że żadnej traumy po tym
nie miała.

[bi_scotti]

Moj maz "przebiera nogami" w nadzieji zostania dziadkiem pronto
Odchowal trojke dzieci od niemowlectwa po Junior Kindergarten i
wciaz Mu malo, ja Mu te trojke zostawilam w objeciach i teraz tez
raczej nie pale sie do idei zostania babcia... ALE nie zarzekam sie.
Malych dzieci nie lubie, ale bardzo lubie MOJE DOROSLE dzieci wiec
jesli beda potrzebowaly mojej/naszej pomocy to na pewno nie odmowie.
Zreszta stary i tak by mi nie pozwolil odmowic

[edit38]

Ja podziwiam moją mamę, która zajmuje się moją córeczką już 2 lata (2-3 razy w
tygodniu) a do tego od pół roku zajmuje się jeszcze moim bratankiem (również 2-3
razy w tygodniu) Czasami zdarza się że pod opieką moją 2,5-latkę i 10
miesięcznego bratanka.
Jeśli tylko będzie taka potrzeba i ja będę mogła to na 100% pomogę swojej córce
w opiece nad dziećmi chociaż nie chce mi się wierzyć w to że mając 50+ lat będę
miała siłę zajmować się małymi dziećmi na co dzień. Nie wiem skąd ta kobieta
(moja mama) bierze siły i cierpliwość do dwójki malutkich dzieci, ja mając 27
lat mniej niż ona czasami nie mam siły i cierpliwości do jednego (własnego)
dziecka. Często mam ochotę wystawić małą za drzwi i udawać że to nie moje
dziecko. Podobno do wnuków ma się więcej cierpliwości niż do własnych dzieci i
może właśnie dlatego moja kochana mamusia ma siłę zajmować się tymi skrzatami.

[iwoniaw]

Cytat> Ja mam małe dzieci i jestem nimi zmęczona, jednak obserwując
> koleżanki z pracy myślę, że za jakieś 20 lat może mi się to odmienić

Sądzę, że te, co się tak zarzekają, nie zastanawiają się nad tym, co będzie za
20 lat, względnie nie przypuszczają, że do tego czasu zdążą odetchnąć.

Z drugiej strony znam przypadki babć, które naprawdę szczerze "bolały, że
nie mają okazji opiekować się wnukami, bo pracują", a jak przyszło co do czego
(czyt: incydentalna opieka przez parę godzin w weekend), to były bardziej
wypompowane, niż się o to mogły podejrzewać. I już nie deklarowały się tak
ochoczo później
Może więc te "broniące się rękami i nogami" widziały taką udręczoną babcię, same
wiedzą, jak absorbujące potrafi być małe dziecko, więc tak mówią.

Ja się nie odżegnuję, jeśli będę się czuła na siłach, to czemu nie. Choć nie
wiem, czy mi synowe pozwolą

[nie_wiem_nie]

a ja uważam, że babcia, to świetna instytucja, ale babcia nie może
zajmować się wnukami na codzień, babcia jest od zajmowania się
wnukami wtedy, kiedy jest to niezbędne, kiedy rodzice chą wyjść,
odpocząć, ale nie na codzień

[cathy1976]

Nie mam pojęcia jakiego typu babcia będę. Ale obecnie jestem tak
umęczona moimi Potworami, że sama myśl o tym, że za 30 lat ktos mi
wreczy do pilnowania następne Potwory, jest dla mnie przearażąjąca

Moja mama nie pali się do regularnego niańczenia swoich wnuków
(aczkolwiek jeśli trzeba zawsze moge liczyc na jej pomoc) i mam
pewne podejrzenie, że będę prezentowac podobny model 'babciostwa'.

[echtom]

> Ale obecnie jestem tak umęczona moimi Potworami, że sama myśl o
tym, że za 30 lat ktos mi wreczy do pilnowania następne Potwory,
jest dla mnie przearażąjąca

Kiedy miałam małe dzieci, patrzyłam jak na idiotów na rodziców
dzieci dorosłych, którzy wzdychali za wnukami, zamiast cieszyć się
wolnością Teraz, gdy dziewczyny mi dorastają, coraz częściej
myślę, że fajnie byłoby za parę lat zostać babcią. Stałej opieki nad
wnukami nie przewiduję ze względu na pracę zawodową, ale sądzę, że w
wolnych chwilach chętnie dam się wkręcić w ich pilnowanie.

[uczula]

nie bede miala tej szansy, bo gdy starsza ewentualnie obrodzi
latoroslami to ja jeszcze bede pracowac ;/
wlasnie mi to uswiadomilyscie ;/

[whiteczeremcha]

Tak ,masz rację z czasem to się zmienia,chociaż zdarzają się
wyjątki.Obserwuję w swoim otoczeniu dumne i szczęśliwe babcie, które
opiekują się wnukami,chociaż jak same przyznają na dłuższą metę bywa
to męczące.

[cegielka612]

Myślę, że co innego jest opiekować się raz na czas - w sensie może jakiś wieczór
w tygodniu czy w wypadku choroby, a co innego stała praca po 10 godzin dziennie,
wstawanie rano i przychodzenie do domu o zmroku.
Jedna kobieta uwielbia zajmować się małymi dziećmi, jedna lubi piec ciastka,
inna sprzątać a jeszcze inne wolą pracować w biurze. Ja np. wiem, że gdybym
miała przez np. 3 lata siedzieć w domu z dzieckiem osobistym to bym dostała
na głowę. Uwielbiam mojego synka, ale dla mojego ogólnego samopoczucia
potrzebuję też kontaktu z dorosłymi.
Mam koleżanki, które spędziły na wychowawczym po 4 lata i uważają to za super
czas i z niechęcią poszły do pracy. Być może taka właśnie mama będzie kiedyś z
radością zajmowała się latami wnukami.

[18_lipcowa1]

no ja tez sie czasem dziwie
jak olewajaca i zimna matka trzeba byc zeby nie cieszyc sie z wnuka,
pomoc corce czy synowi czasem...

obie babcie mojej corki rozpaczaja ze jest tak od nich daleko,
ciagle pytaja, tesknia, obkupuja dziecko
wiem ze jak bede w PL to bede miala pomoc z obu stron ogromna

[mamapodziomka]

Ja sie na to raczej nie nastawiam z bardzo prozaicznych wzgledow. Po pierwsze,
pracowac bede musiala do 67 roku zycia, to ustawowy wiek emerytalny tu gdzie
jestem. Po drugie sama mieszkam 550 km od mojej mamy, brat tez byl daleko, teraz
mieszka blisko, ale pewnie znow wyfrunie za pare lat. Mysle, ze
prawdopodobienstwo tego, ze moja corka bedzie miala dzieci gdzies w poblizu mnie
nie jest zbyt duze, tym bardziej, ze sama nawet nie wiem jeszcze gdzie osiade w
ciagu najblizszych 35 lat

Natomiast moja mama chetnie bierze moja core na wakacje, co cora zreszta
uwielbia i taki rodzaj pomocy moge sobie swietnie wyobrazic.

[deodyma]

jak dozyje do narodzin swojego wnuka/wnuczki, to zobaczymy.
na razie sie nie wypowiadam.
kto wie, czy nasz syn nie wyfrunie stad do wiekszego miasta?

[mimka23]

Gdy byłam w ciąży setki razy słyszałam od mamy taki tekst: "to Twoje dziecko, to Ty będziesz matką, więc musisz sobie radzić, ja Ci nie pomogę, bo mnie też nikt nie pomagał gdy byłam z Tobą sama, a Ty masz męża przynajmniej..." Wzięłam sobie ostro do serca te słowa. Dziś mama sama prosi abym podrzucała jej wnuka, lub abym wyszła gdzieś, a ona przyjedzie i się nim zajmie. Emerytura i brak zajęcia potrafią zmienić człowieka

[franczii]

ja sie nie bronie, zamierzam zaoferowac swoja pomoc przy wnukach, czywiscie nie
po 12 godzin dziennie, 7 dni w tygodniu bo nikt by tak nie wytrzymal. Poza tym
moj maz tez na pewno chetnie wnuki pobawi wiec na pewno sobie zyl nie wypruje.
Ja widuje pary dziadkow na spacerkach z wnukami to widze siebie i mojego meza za
jakies 30 pare lat

Odpowiedzialność dzieci za ich życiowe decyzje

[ankh_morkpork]

> ... Najczęściej czytam: "niech sobie córka nie
> myśli, że się zajmę jej dziećmi", "na pewno nie dam sobie wcisnąć
> wnuków", "nie dam się wrobić" itd.

Moim zdaniem w takich tekstach chodzi o to, żeby wspomniane córki (i synkowie) nie robili sobie dzieci w stylu "urodzę i po macieżyńskim oddam babci na wychowanie, bo ja przecież muszę wrócić do pracy / zrobić studia podyplomowe / ...". I tyle. Żeby młodzi ludzie nie wywierali presji na swoich rodziców w sensie "musisz pójść na wcześniejszą emeryturę i niańczyć mi dzieci". Żeby realizowali swoje plany życiowe własnym, a nie emerytowanych rodziców, kosztem. Bo nie każda babcia chce i ma siły niańczyć małe wnuki.