"kieszonkowe" dla niepracujacej zarobkowo żony

[szyszunia11]

zainspirował mnie kolejny watek finansowy na forum.
miesięczne kieszonkowe bez prawa do komentowania przez stronę zarabiającą - zakładam - męża, który te pieniądze daje zonie pracującej w domu.
co myślicie o takim pomyśle? w moim związku jest to pomysł czysto teoretyczny, który pojawił się podczas rozmowy, być może, gdybym nie miała żadnych planów zarobkowych, rozwazylibysmy to.
a co o tym sądzicie, tak z ciekawości pytam?
czy lepiej się czujecie czerpiąc bez ograniczeń ze wspólnej sakiweki na własne fiu bździu (bo o tego typu wydatkach mowa - fryzjer, kosmetyki, ciuchy, buty, książki, fitness, knajpa itd. ogólnie przyjemności) czy też wolałybyście mieć na to wydzieloną konkretną kwotę na 500 zł miesięcznie, z którą możecie zorbić co Wam się żywnie podoba bez żadnej konsultacji z mężem i narażania się na jego komentarze, np. oddać jednorazowo do skrzynki dla biednych w kościele lub zapisać się na kurs manicure. Mi się wydaj całkiem rozsądny pomysł z tym kieszonkowym. ta wspólna kasa najlepiej się sprawdza, jak ludzie maja duzo pieniędzy. A jak już są bardziej "na styk", muszą/chca oszczędzać i licza pieniądze, to sprawa staje się problematyczna. Bo przecież i w takiej sytuacji ma ta niepracująca kobieta prawo do swoich wydatków, ale naturalnym wydaje mi sie ich konsultowanie z mężęm. No bo wspólne, więc jego też, nie tylko jej i on np. może uznać pomysł wizyty u psychologa kosztujacej 100 zł za zbędne dziwactwo, no nie? A kobiecie może to byc bardzo potrzebne i niekoniecznie chce sie z tego tłumaczyć, lub tez może ona chcieć iść do lekarza prywatnie zamiast na NFZ, przykłady można mnozyć... i w praktyce dogmat o absolutnej wspólnosci bez "moje - twoje" staje się krępującym ograniczeniem.

[jak_matrioszka]

Noz mi sie w kieszeni otwiera i zastawa sama leci na podloge jak slysze o "kieszonkowym dla zony", albo jakiejkolwiek innej formie wydzielania funduszy przez jasniezarabiajacego!
Jestem zona, nie dzieckiem bedacym na utrzymaniu, nie zatrudniona do sprzatania i gotowania gosposia, nie ozdoba albumu ani elementem pokazowym w wyscigu samcow i do pieniedzy zarabianych przez mojego meza mam dokaldnie takie samo prawo jak on sam, bez wzgledu na to, na co je chce wydac, bez ograniczen. W czasie ceremonii nikt nad nim nie stal z nozem na gardle, moglismy zostac singlami i rzadzic sie osobno, a skoro zdecydowalismy sie na zalozenie wspolnego biznesu zwanego malzenstwem, to nie po to zeby teraz jedna strona wydzielala drugiej racje jak kartki w stanie wojennym.

Oczywiscie kazdy moze sobie uzadzic wlasne pieklo wedle wlasnych upodoban. Nic mi do tego, ale podobac mi sie to nie musi.

[szyszunia11]

jak_matrioszka napisała:

W czasie ce
> remonii nikt nad nim nie stal z nozem na gardle, moglismy zostac singlami i rza
> dzic sie osobno, a skoro zdecydowalismy sie na zalozenie wspolnego biznesu zwan
> ego malzenstwem, to nie po to zeby teraz jedna strona wydzielala drugiej racje
> jak kartki w stanie wojennym.

ale dlaczego uwazasz, że to musi się tak odbywac? czy nie może to być wspólne rozplanowanie miesięcznego budzetu tak, żeby np. odłozyc założona kwotę, zeby starczyło na tzw. zycie dla obojga i przyjemności (wolne od konsultacji) dla obojga?

>
> Oczywiscie kazdy moze sobie uzadzic wlasne pieklo wedle wlasnych upodoban.

pieniadze na "rozkusz" nie kojarzą mi się z piekłem.

smieszne...

[beniusia79]

gdyby policzyc ile zona przepracowala w domu (opoeka nad dzieckiem,
pranie, sprzatanie, wysylanie listow itp.) to pan zarabiajacy
musialby wyplate tej pani dawac, nie kieszonkowe...

[mamaclub]

beniusia79 napisała:

> gdyby policzyc ile zona przepracowala w domu (opoeka nad dzieckiem,
> pranie, sprzatanie, wysylanie listow itp.) to pan zarabiajacy
> musialby wyplate tej pani dawac, nie kieszonkowe...

po pierwsze - jak go chciał, tak go zwał, chodzi o istote układu. Po drugie - zona zakładam ma podstawowe utrzymanie zapewnione - to już cos, prawda? mówimy o dodatkowych pieniądzach.

[minerallna]

O kurka, kieszonkowe dla żony! Hmm, dziwne to.

Albo para potrafi razem trzymać finanse, mówić o tym (również wspomniane wizyty żony u lekarza), planować albo nie nadaje się na parę.

No sorrki, ale ja nie kumam.
I poziom dochodów raczej nie ma nic do rzeczy, raczej rozsądek przy wydawaniu pieniędzy.

[szyszunia11]

specjalnie, troche prowokacyjnie uzyłam kontrowersyjnego słow "kieszonkowe"
mozna to oczywiście nazwac inaczej, a mianowicie ustalona z góry miesięczną kwota, którą kazde z partnerów (tak tak, jasniezarabiający tez powinien miec kieszonkowe) ma prawo wydac na cokolwiek chce bez konieczności omawiania tego z druga stroną.
Mysle, że jednak poziom dochodów ma sporo do rzeczy. Piszecie o prawie do wydawania bez ograniczeń, bez zadnej konsultacji. Sczerze mówiąc nie wyobrażam sobie tego w praktyce w sytuacji, kiedy rodzina oszczędza. A rozsadkiem dla każdego może byc co innego - np. moim zdaniem rozsądnie jest móc czasem spełnic własna fanaberie dla mojego zdrowia psychicznego, a mąż może się na to zapatrywac inaczej.

[shellerka]

ja Ciebie doskonale rozumiem, ale ja nie mam problemu z poczuciem własnej
wartości w związku w przeciwienstwie do pań oburzających się nieustannie na
fakt, ze wypadałoby docenić to, że małżonek jest głównym zarabiającym w rodzinie
i że gdyby to na tych pań główki spadł obowiązek utrzymania całej rodzinki,
pewnie nie byłoby tak kolorowo i pomysł kupna przez ich mężów co miesiąc
kolejnej fanaberii ubraniowej mógłby nie zostać tak entuzjastycznie przyjęty..

[wieczna-gosia]

bylam i kura domowa i bylam przez jakis czas jedynym zywicielem
rodziny. Z obu zadan wywiazalam sie wlasciwie. I kiedy maz byl na
moim utrzymaniu ani mi do glowy nie przyszlo wnikac ile wydal na
swoije przyjemnosci i czy ja to uwazam za zasadne.

Oczywiscie jestesmy doroslymi ludzmi i komunikat " w tym miesiecu
mamy na gole rachunki" nie jest mi obcy. Ale jesli mamy cos ponad te
rachunki, wiemy ile co miesiac chcemy oszczedzic oraz jeszcze
zostaje- ta kwota dysponujemy na zasadzie "potrzebne mi dwie stowy, a
mi potrzebne cztery". Gdyz jestesmy partnerami i jesli ja potrzebuje
wiecej- to widac potrzebuje.

[kosmitos]

jasne, ale przyznasz, że bywa to upierdliwe (zwłaszcza w przypadku
posiadania wspólnego konta); wymaga znacznie większej dyscypliny niż
posiadanie jakiejś "własnej" kwoty; nie chciałoby mi się na zakupach
zasanawiać czy jescze mogę wydać czy nie, bo ustaliliśmy, że mąż
potrzebuje kwotę X i nie pamiętam czy na koncie zostało czy nie

[wieczna-gosia]

w ogole wspolne prowadzenie budzetu wymaga dyscypliny szczegolnie
jesli kwota wolna to 100- 200 zlotych. 100 to bym sobie wyplacila od
razu i schowala karte do konca miesiaca w szufladzie

Ale juz przy 5-6 stowkach telefen do banku znam na pamiec, teraz mam
internet w ajfonie wiem ile mam na koncie. Ba, zdarza mi sie nie
rozmawiac z mezem na tematy ile on potrzebuje tylko dzwonie na goraco
i mowie ze ide do sklepu i czy on potrzebuje zeby mu na koncie cos
zostawic. A on mowi ze on juz sobie przelal na karte.

[kosmitos]

jasne, że to kwestia dogadania się i preferencji; ja nie chciałabym
uwzględniac zbyt wielu danych podczas zakupów (to ma być
przyjemność ); jestem zwolenniczką osobnych kont i dlatego dla
mnie wszelkie rozwiązania "wspólne" to kosmos, ale rozumiem, że w
przypadku kobiet, które nie pracują może to nie być najbardziej
komfortowa opcja; dla mnie opcja kwot do własnej dyspozycji jest
rozwiązaniem idealnym

Shellerko

[undomestic_goddess]

Ty kpisz, czy o droge pytasz?

[skarolina]

szyszunia11 napisała:

> specjalnie, troche prowokacyjnie uzyłam kontrowersyjnego słow "kieszonkowe"
> mozna to oczywiście nazwac inaczej, a mianowicie ustalona z góry miesięczną kwo
> ta, którą kazde z partnerów (tak tak, jasniezarabiający tez powinien miec kiesz
> onkowe) ma prawo wydac na cokolwiek chce bez konieczności omawiania tego z drug
> a stroną.

My w ten sposób funkcjonujemy od 12 lat. Zarabiamy oboje, ja mniej, mąż więcej, ja mam więcej czasu na zajmowanie się dziećmi i domem niż on. Konto jest wspólne, cała zarobiona kasa idzie do jednego wora, z którego opłacamy i kupujemy wszystko. Z wyjątkiem ustalonej kwoty miesięcznej na wydatki każdego z nas - właśnie po to, żebyśmy nie musieli się opowiadać drugiej stronie, jaką fanaberię mamy akurat, żeby było z czego kupić prezent na urodziny czy Gwiazdkę. Kiedyś, kiedy jeszcze spłacaliśmy kredyt i w ogóle kasy było mało, kwota była niewielka, teraz jest lepiej, to jest większa.
Dla mnie to układ idealny, mąż też nie narzeka - nikt do nikogo nie ma pretensji, nawet jak druga strona kupuje, zdaniem pierwszej, kompletnie nieprzydatne głupoty. Póki robi to ze swoich pieniędzy, jest ok.

[mamaclub]

Z wyjątkiem ustalonej kwoty miesięcznej na wydatki każdego z nas - właś
> nie po to, żebyśmy nie musieli się opowiadać drugiej stronie, jaką fanaberię ma
> my akurat, żeby było z czego kupić prezent na urodziny czy Gwiazdkę.

własnie, prezenty to też jeden z moich argumentów.

[laminja]

ustalenie sobie budżetu na pewne wydatki to już coś zupełnie innego. Dopóki jest
obustronne OK, jeśli dotyczy tylko jednej strony, zwłaszcza tej która nie
pracuje zarobkowo to zaczyna być źle.

[shellerka]

ja wolę tą wersję z kieszonkowym i nie tłumaczeniem się z kolejnej spódniczki
bombki

[wieczna-gosia]

Jedynym akceptowanym pomyslem jest dla mnie traktowaie zony
niepracujacej w domu jako partnera w zwiazku i osobe zajmujaca sie
domem i dzieckiem, ktora jesli wydaje to widac musiala. I tyle.

Cala reszta jest z lekka upokarzajaca z kieszonkowym wlacznie.

[kosmitos]

autorka już wyjaśniła, że ma na myśli kwoty, którymi oboje dysponują
bez konieczności porozumiewania się z drugą stroną (wydatki na
własne potrzeby); nazwa kieszonkowe nie brzmi najlepiej, ale co do
zasady to jest w tym pewna racja; po co konsultować zakup nowych
spodni czy wizytę u kosmetyczki?; obie strony (bez względu na
strukturę i wielkość dochodow) powinny mieć taką kasę tylko dla
siebie i tyle

[przeciwcialo]

No ale co tu konsultowac? Ze potrzebuje nowych spodni albo iść do
fryzjera? Albo mąż miałby mi się tłumaczyc ze prenumerate branzowego
pisma potrzebuje. Zenada.
Konsultowac to mozna 3 dniowy wyjazd do spa bo jak sa dzieci to
trzeba opieke im zapewnic.

[azile.oli]

A ja się tam cieszę, że dostaję 2 tys miesięcznie i mogę z tym
zrobić , co chcę. Mimo, że już pracuję, zwyczaj ''kieszonkowego'' z
czasów wcześniejszych pozostał. Oczywiście, że robiąc zakupy
korzystam ze wspólnego konta, zakupy ciuchowe też z niego robię. Ale
jak chcę zaszaleć, to korzystam z rezerw. I wtedy nie muszę męża
informować, że właśnie kupiłam już trzecie buty w tym miesiącu. A
kupiłam, bo np bardzo mi się spodobały, choć doskonale bez nich bym
się obeszła.
Albo inny przykład - kupiliśmy nastolatce nową zimową kurtkę, po
czym po tygodniu będąc na zakupach z córką trafiłyśmy na taką, o
jakiej marzyła. Wtedy bez problemu kupuję jej drugą i nie muszę z
mężem dyskutować, czy to fanaberia nastolatki. Nie wiem, czy by
uznał, że w tym przypadku wydałam pieniadze z konta na niezbędną
rzecz.
Generalnie jest tak - nie narzekamy na brak pieniędzy i z konta
bierzemy oboje, nie tłumacząc się specjalnie. Mąż nigdy nie sprawdza
paragonów, ja też nie. Ale to nie znaczy, że nie zauważy kolejnego
ciucha czy butów. A już wogóle takie ''własne'' pieniądzee są super,
gdy kupuję coś, o czym wiem, że uzna za niepraktyczne, albo mu się
nie spodoba. Zwłaszcza, jeśli dotyczy to ciuchów dla dzieci.

azile.oli

[leneczkaz]

tak tak.. pochwaliłaś się jaka jesteś zamożna. pewnie we wiosce najbogatsza
hahaahha

[azile.oli]

Ja się tam za zamożną nie uważam. Po prostu nie mamy problemów
finansowych. Czego zresztą nigdy nie ukrywałam. Jak mąż ma z czego
dać kieszonkowe, to daje. Co jest takiego śmiesznego w tym, że ktoś
zarabia więcej, zwłaszcza, jak na to uczciwie zachrzania we własnej
firmie i właściwie cały czas musi być dyspozycyjny? I odpowiada za
wszystko, za błędy czy lenistwo pracowników też. Skarbówki czy innej
instytucji nie obchodzi, że to pracownik się pomylił. Konsekwencje
zawsze ponosi właściciel. Nie rozumiem, co śmiesznego w tym, że mam
2 tys na własne wydatki? Ja wiem, że niektórzy mają tyle na całą
rodzinę, ale czy to wstyd mieć więcdej. Nie ukradłam.

[leneczkaz]

Ja wiem, że niektórzy mają tyle na całą
> rodzinę, ale czy to wstyd mieć więcdej. Nie ukradłam.

Ani też nie zapracowałaś

[azile.oli]

Zapracowałam. Uważam tak i ja i mój mąż. Zresztą od kilku lat też
pracuję zawodowo, dla przyjemności i rozwoju.

[bacha1979]

leneczkaz napisała:

> tak tak.. pochwaliłaś się jaka jesteś zamożna. pewnie we wiosce najbogatsza
> hahaahha

Napisała to ta, która nie lubi się pochwalić

[leneczkaz]

Lubi lubi.. Ale nie stricte w wątku o hajsie

wieczna-gosiu...

[szyszunia11]

dlaczego tak uważasz? czy nie sądzisz, że ta kobieta ma prawo do wydatków, których popełnić NIE musiała?? a mi o takie własnei chodzi. I własnie o to, żeby nie musiec się zastanawiac przy dokonywaniu tych wydatków: a może wcale nei muszę? nie byc postawionym w takiej sytuacji??

[penelopa40]

ja akurat zgadzam sie z wieczną-gosią...
jakie kto czyni wydatki i czy one są potrzebne czy nie (to zresztą
rzecz względna, jednemu potrzebne 10 par spodni, inny zadowoli się
jedną parą) nijak sie nie ma do tego skąd pochodzą pieniądze, twoj
tok myślenia zakładałby ze jak kobieta zarabia i pracuje to
zastanawiać sie nie musi tylko wydaje na co chce... a tak nie jest,
ja akurat pracuję, zawsze pracowałam, nigdy nie byłam na utrzymaniu
męża/partnera/kochanka... , zarabiam, utrzymuję dom, mam pełną
kontroklę nad wpływami i wydatkami i teoretycznie moglabym wydawać
na co mam ochotę bo to moje pieniądze, ale w praktyce często stawiam
pytanie: czy aby napewno musze x czy y kupić? i częsciej to pytanie
dotyczy mnie niż innych członkow rodziny...
p.s. kieszonkowe dla niepracującego współmałżonka uważam za
nieporozumienie, kieszonkowe to dobre dla dziecka... najlepiej jak
oboje rodzice pracują i wedlug własnych wypracowanych wspólnie
rozwiązań dzielą się wydatkami... tu nie ma jednego słusznego modelu.

A kto decyduje co jest potrzebne?

[ihanelma]

Skoro kupujesz coś ponad potrzeby, to albo masz na to środki i nie
przejmujesz się wydatkami, albo jesli ich nie masz i jesteś
człowiekiem rozsądnie myślącym - nie kupujesz po prostu.
Kto w takim razie decyduje o tym, czy twoje potrzeby są zasadne?
Jeśli ty sama - jest OK.
Jeśli inni ludzie - jesteś osobą od nich zależną, conajmniej
mentalnie.

Mam wrażenie, ze Waszych rodznnych pieniędzy nie traktujesz jako
swoich. Jesteś trochę gościem we własnym portfelu, małą dziewczynka
proszącą o pieniądze na lody.

[szyszunia11]

ihanelma napisała:

> Skoro kupujesz coś ponad potrzeby, to albo masz na to środki i nie
> przejmujesz się wydatkami, albo jesli ich nie masz i jesteś
> człowiekiem rozsądnie myślącym - nie kupujesz po prostu.

mni eisę wydaje, że to jest pojęcie bardzo, bardzo względne. Nie da się tak rozgraniczyc na czarne i białe jak Ty piszesz. Z góry ustalona kwota pomaga wyzbyc się obowiązkowego niemal pytania: czy musze? bo uważam, ze kazdy ma prawo kupic sobie coś, czego kupowac nie musi. Albo odłozyc na nastepny miesiąc. Oprócz takiego dialogu na temat "muszenia" z samym sobą odpada jeszcze konieczność przedstawiania sprawy partnerowi, który nie zawsze zrozumie nasze kobiecepotrzeby. I nie mówię tu tylko o przysłowiowej kosmatyczce i manicure, ale mam na mysli całe spektrum innych rzeczy, o których np. partner nigdy by nie pomyślał.

[ihanelma]

Ale dla mnie jest niepokojące, że ty czujesz się w obowiązku
przedstawiać te "kobiece potrzeby" partnerowi do akceptacji, nie
podejmujesz decyzji sama.
Co innego poinformować, skonsultować coś jeśli czujesz taką potrzebę.
Ale - jeśli wiesz że możecie sobie na to pozwolić, czujesz potrzebę
nabycia czegoś i koniecznie musisz uzyskać aprobatę od partnera i
się z zakupu wytłumaczyć - to już nie jest dobrze.

To "kieszonkowe" to tylko proteza wolności finansowej.

[szyszunia11]

ihanelma napisała:

> Ale dla mnie jest niepokojące, że ty czujesz się w obowiązku
> przedstawiać te "kobiece potrzeby" partnerowi do akceptacji, nie
> podejmujesz decyzji sama.
moze dlatego ze zalozenie jest takie, ze to pieniadze wspólne a ludziom się nei przelewa?

[ihanelma]

No własnie. Skoro się nie przelewa, to kobieta w tym związku chyba
zdaje sobie sprawę, do którego iść fryzjera.
Dla mnie upokarzające byłoby oczekiwanie na aprobatę wydatku.
My się o niektórych informujemy, ale nikt nikogo nie pyta "czy
może", bo właśnie mamy do siebie zaufanie. Rozliczanie z wydatków
(nieuzasadnione i upierdliwe) byłoby dla mnie pokazem braku zaufania
do partnera i podkreślaniem dominacji ekonomicznej.

[szyszunia11]

ihanelma napisała:

> No własnie. Skoro się nie przelewa, to kobieta w tym związku chyba
> zdaje sobie sprawę, do którego iść fryzjera.

to nawet nei jest kwestia do którego fryzjera. Określony efekt jaki tę kobiete interesuje kosztuje okresloną kwotę, jak ma byc bubel to lepiej w ogóle nie iść. Zas partner chwali naturalne włosy

[franczii]

Mnie sie srednio podoba ten pomysl, wydaje mi sie ze sprowadza zone do poziomu
dziecka, ktoremu trzeba wydzielac bo samodzielnie nie jest w stanie ogarnac i
zarzadzac caloscia wydatkow na dom. Uwazam, ze to nie od dochodow zalezy a od
dojrzalowsci i swiadomosci partnerow. Znam granice, ktorej nie powinnam
przekraczac, sama ja sobie wyznaczam w oparciu o znajomosc dochodow i wydatkow.
Znam doskonale dochod meza, planujemy razem wydatki i doskonale wiem, co moge i
ile moge wydac na siebie, czasami jest to suma mniejsza kiedy mamy wiecej
wydatkow innego typu, czasami jest to suma wieksza. Wobec innych wydatkow np.
zakup mebli do domu potrafie odmowic sobie kupna torebki czy butow w danym
miesiacu i zadowolic tym co niezbedne. Poza tym potrzeby tez sie zmieniaja,
czasem jest ich wiecej a czasem mniej, sa miesiace kiedy wydaje sie mniej a sa
takie kiedy trzeba wydac wiecej, np. wyskocza 2 wizyty u lekarza prywatnie to
musze zrezygnowac z planowanego zakupu butow, ktorych pilnie potrzebuje bo
wyczerpalam limit?
A takie wydatki jak fryzjer, kosmetyki pielegnacyjne, fitnes, wizyty u lekarzy
to uwazam ze powinny zostac ujete w budzecie domowym na stale a nie z
kieszonkowego bo to nie sa fanaberie.

[kosmitos]

jasne, tylko każdemu może wyskoczyć dodatkowy wydatek na
przyjemności i nie uważam, że należy to jakoś szczególnie
konsultować; uważam też, że każdy dojrzały człowiek wydaje tyle ile
może i nie zadłuża się bez sensu na waciki, więc argument o
traktowaniu żony jak dzieciaka trochę nie pasuje; w tym podziale
chodzi o pewne drobne kwoty na przysłowiowe piwko z koleżanką czy
najpiękiejsze na świecie buty, których zakup nie został zaplanowany,
albo nowy krem; wiadomo, że ubrania czy kosmetyki podstawowe można
zaplanować, ale tu raczej chodzi o dodatki

[franczii]

no otoz wlasnie, nie potrzebuje wydzielonej kwoty na wydatek ekstra dlatego ze
ja doskonale wiem, czy w danej chwili moge kaprys zaspokoic czy nie. I tak samo
byloby gdyby u nas panowala zasada wydzielania kieszonkowego. Nie wyobrazam
sobie, zeby mozna bylo zgarnac do kieszeni swoje przyznane kieszonkowe wiedzac,
ze w danym miesiacu z powodu innych wydatkow typu remont w mieszkaniu, czy zakup
nowych sprzetow wystarczy tylko i wylacznie na zycie i rachunki, i to dotyczy
obydwojga malzonkow. Moj maz duzo wychodzi i od czasu do czasu sprawi sobie
kosztowny drobiazg elektroniczny, jesli sa powazne wydatki w danym okresie to po
prostu ogranicza wyjscia i odklada zakup cacek. Natomiast to co pozostanie po
odjeciu wszystkich planowanych wydatkow mozna wydac wedle uznania, raz wystarczy
to na nowy krem (choc krem to dla mnie kosmetyk pielegnacyjny, ktory jak
najbardziej da sie zaplanowac, ja dokladnie wiem, ile miesiecznie wydaje na
kosmetyki, na ile mi starcza krem 50ml, jak dlugo balsam do ciala), nowe buty i
kolejna sukienke, a kiedy indziej trzeba bedzie z czegos zrezygnowac i wybrac
tylko buty lub tylko sukienke. Dla mnie to proste jak drut.
W dodatku jestem tez w stanie przewidziec wydatki na wyjscia, bo wyjscia sa
regularne, wiec niejako juz wiemy, ile nas co miesiac kosztuja.

[undomestic_goddess]

smieszny pomysl
i uwlaczajacy godnosci

kasa w zwiazku jest wspolna, jesli nie ma odrebnosci
mam prawo korzystac z calosci

[ola]

A mój mąż traktuje mnie nie jak niepoełnosperawne umysłowo dziecko,
któremu daje się kieszonkowe, tylko jak pracownika, któremu się
płaci za wykonana pracę.
Mamy 3 konta: jego, moje i współne na którym trzymamy forsę "na coś".
Co miesiąc ze wspólnego konta mąż robi 2 przelewy na konto swoje i
moje - w kwocie ustalonej w negocjacjach. Traktujemy to jako moja
pensję, z którą moge robić co chce. To samo on ze swoją kasą.
Z konta wspólnego robimy opłaty domowe, kupujemy rzeczy wspólne -
meble, wyjazdy itd.
System powstał, kiedy jeszcze pracowałam (wtedy na moje konto płacił
pracodawca) i będzie istniał, kiedy wróce do pracy po wychowawczym...

[ally]

łał, patriarchat w pełnej krasie!

[ahhna]

> Mamy 3 konta: jego, moje i współne na którym trzymamy forsę "na
coś".
> Co miesiąc ze wspólnego konta mąż robi 2 przelewy na konto swoje i
> moje - w kwocie ustalonej w negocjacjach.

Moim zdaniem to jest bardzo dobry pomysł, nieuwłaczający nikomu,
sprawiedliwy i jednoczesnie gwarantujący jakieś stałe nienaruszalne
pieniądze na wspólne domowe wydatki. Pod warunkiem oczywiscie, ze
kwota ustalona w negocjacjach jest taka sama dla was obydwojga.

[lusitania2]

undomestic_goddess napisała:

>
> kasa w zwiazku jest wspolna, jesli nie ma odrebnosci
> mam prawo korzystac z calosci


a ktoś pisze, że nie masz prawa decydować i korzystać z reszty?
To, że otrzymujesz część do wyłącznego decydowania nie musi wcale
oznaczać, że o reszcie decyduje wyłącznie mąż. Znam pary, w których
i ona i on mają to swoje "kieszonkowe" ustalone jak najbardziej
zgodnie i w porozumieniu ze sobą, a reszta jest wydawana we
wzajemnym uzgodnieniu. I nikt jeszcze się nie skarżył, że taki układ
uwłacza jego godności. Swoją drogą sam taki pomysł sporo mówi o
stosunku do partnera w związku i pieniędzy w nim.

[broceliande]

Sama to sprowadzasz do niewłaściwego poziomu. Kieszonkowe, fiu
bździu, fanaberie...
Jak dziecko albo ktoś nieodpowiedzialny za siebie.
Jakby nic od ciebie nie zależało i chcesz, żeby "
miesięczne kieszonkowe bez prawa do komentowania przez stronę
zarabiającą"

Faktycznie idź do pracy, jeśli nie chcesz komentarzy na temat
wydatków.

[azile.oli]

Jak obu stronom to odpowiada i mąż woli, aby dziecko wychowywała
żona, a nie żłobek, a przy tym chce jej to siedzenie w
domu ''wynagrodzić'', to w czym problem?

[mruwa9]

bo zona ma byc partnerem w zwiazku, a nie malutkim, bezradnym i
nieodpowiedzialnym dzieckiem, ktoremu trzeba wyliczac pieniadze i
ktore nie potrafi rozsadnie gospodarowac budzetem. I co to za tekst
o "wynagradzaniu" kobiecie pracy w domu i opieki nad wspolnym
dzieckiem? Ja rozumiem, ze siedzenie kobiety w domu mozna traktowac
jako uklad miedzy malzonkami/partnerami, rozdzial obowiazkow, w
ktorym kobieta angazuje sie w wychowanie wspolnego potomstwa, a
mezczyzna zapewnia srodki niezbedne do przezycia rodziny, ale
wowczas oboje rodzice maja takie samo prawo do owych srodkow,
roznica polega jedynie na podziale obowiazkow. Ja bym sie czula
upokorzona, gdyby mi maz zechcial "wynagradzac" prace na
wychowawczym. To bylo i jest oczywiste, ze mamy jedno wspolne konto
i kazdy wlasna karte do konta, z ktorego korzystamy oboje, w
pierwszym rzedzie pamietajac o obowiazkowych platnosciach,
rachunkach, kredycie itd. Reszta to kwestia wzajemnego zaufania i
zdrowego rozsadku, ze zadne z nas nie popada w przesade ze swoimi
fanaberiami i wydatkami.

[izak31]

Chyba bym padła z upokorzenia i wstydu do samej siebie gdybym miała
poprosic meza o pieniadze na ubrania czy kosmetyki. Po to pracuje
aby byc niezalezna. I teraz stram sie odziecko bo MNIE na to stac. A
nie mojego meza i mnie.

[azile.oli]

Ale ja też mam swobodny dostęp do konta. A wydawanie na fanaberie
jest bardzo przyjemne. Zwłaszcza, że nie muszę się wtedy ogladać na
żadne obowiążzkowe płatności. To nie brak zaufania , ale
comiesięczny ''prezent'' od męża. I tyle.
Nie czuję się upokorzona, że dostaję kasę, z którąś mogę zrobić ,
co chcę. Nawet komuś oddać.
Codzienne zakupy płacę ze wspólnego konta, podobnie ciuchy,
kosmetyki, lekarza.
'' Kieszonkowe'' jest na fanaberie. Stać nas na to. Ale czy mąż
musi wiedzieć, że wydałam tysiaka na buty?
Poza tym u nas jest szvczególna sytuacja - nie omawiamy ze sobą
szczegółowo wszystkich wydatków, bo nie ma takiej potrzeby. Po
prostu nie mamy stałego budżetu miesięcznego , tylko kasę na koncie,
bo mamy firmę i wpłacamy tam dochody, a nie wypłaty. Więc co miesiąc
wpływają tam różne kwoty. Wszelkie opłaty robi mąż, co jest dla mnie
bardzo wygodne.
A czemu miało mnie upokarzać wynagrodzenie na wychowawczym? Mężowi
bardzo zależało, aby dzieci nie chodziły do żłobka i przedszkola.
Te opłaty nam ''odpadały'', a poza tym ja byłam matką ( jak i te
praccujące), ale i pełnoetatową przedszkolanką. Realizowałam z
dziećmi program, jeździłam na wycieczki edukacyjne, zaliczyłam
muzea, warsztaty pracy twórczej, kina , teatry. Nie zaniedbywałam
sfery emocjonalnej. Dzieci były odważne, przebojowe, asertywne.
A przy okazji nie było pośpiechu, mogły spać, do której chciały,
pomagać mi w kuchni itd.
Gdybym pracowała, tylko część rzeczy mogłabym z nimi robić, z braku
czasu po prostu. A że jestem z wykształcenia również pedagogiem to
dzieci miały mamę - przedszkolankę do własnej dyspozycji.
Uważam, że czas, jaki zainwestowałam w ich rozwój i edukację
zaprocentował w takim stopniu, że opłacało się to całej rodzinie.
A że przy okazji dostawałam kasę?

[leneczkaz]

JAk Ty nic nie rozumiesz. Nic chcę zniżać się do Twojego poziomu i pisać Ci na
co mnie stać, ale ja mam mózg i nie muszę mieć wydzielone do portfelika na buty
za 1 000zł., bo jak chcę to sobię kupuję ze wspólnego konta i nie muszę mieć
debilnie wyliczonego po groszu.

[franczii]

Azile, ale ze wspolnego konta tez mozna buty za tysiaka kupic, jezeli ten tysiak
wolny na tym koncie po odjeciu ogolnych wydatkow. Jedyna roznica, ze ty
dostajesz co miesiac wdzielona kwote i nie interesujesz sie wydatkami, a ja np.
wiem, czy w danym momencie nasza rodzina moze sobie pozwolic na zakup dla mnie
butow za tysiac.

[leneczkaz]

mruwa szacun. dla mnie tak właśnie wygląda małżeństwo. 100 % Twojego opisu
działa u mnie. Wspólne konto, 2 karty, najpierw opłaty a potem już wiemy ile
mamy, ile chcemy odłożyć i nikt nikomu nic nie wydziela.

[azile.oli]

A ja mam kaprys mieć pieniądze, które nie są wliczane do wspólnej
kasy. Na przyjemności i duperele. Moja sprawa i mojego męża.

[leneczkaz]

Ale jakie WLICZONE. Masz problemy z matematyką, że nie umiesz ODLICZYĆ 2 tyś ??
Albo i 12tyś!! Bosh.. co za różnica. Trzeba wydzielić, włożyć do portfelika
żonie bo jak sie nie wydzieli to cholera wie jaki żona może mieć ;kaprys'.. Jak
z nastolatką..

[azile.oli]

Wiesz, o co chodzi z tymi pieniędzmi? Nie o to, że nie umiem
odliczyć, bo umiem, ale o to, że mąż po prostu nie wie , co ja z
tymi pieniędzmi robię, czy, gdzie i ile wydałam. I ja nie chcę, żeby
wiedział. No, oczywiście, równie dobrze mogę sobie tę kasę wyciagnąć
z konta i czasem tak robię. Ale to pieniadze tylko na moje wydatki,
więc nie płacę kartą, w związku z tym mąż wie, że wzięłam, a nie
wie, na co wydałam, ile mi zostało, to moja sprawa.

[leneczkaz]

Nie o to, że nie umiem
odliczyć, bo umiem, ale o to, że mąż po prostu nie wie , co ja z
tymi pieniędzmi robię, czy, gdzie i ile wydałam.

Fakt, że masz taką potrzebę ochrony prywatności swoich wydatków wskazuje na
problem natury psychologicznej i na fakt, że coś mimo wszytko w waszym
małżeństwie jest nie tak...
Przykro mi.

[azile.oli]

Każdy człowiek ma potrzebę ochrony prywatności. To jest normalne i
zdrowe. U nas jest po prostu tak, że my codziennych wydatków nie
planujemy, większych zakupów ciuchowych też nie. Nie wnikam, ile mąż
wydał na ciuchy dla siebie czy dzieci. Mąż też nie wnika w moje
wydatki, choć nie sa małe (głównie dzieciaki kosztują).
Ale lubię mieć po prostu możliwość zrobienia najgłupszego zakupu
pod słońcem i nie chcę tego z nikim omawiać. Oczywiście nic by się
nie stało, gdyby mąż się dowiedział, ale po cholerę mam go we
wszystko wtajemniczać? Zawsze byłam osobą dość zamkniętą i lubię
mieć taką strefę, do której nie wpuszczam nikogo, jeśli nie chcę.
Akurat pieniędzy i zakupów dotyczy to w najmniejszym stopniu.
A nasze małżeństwo nieźle się trzyma i oby tak dalej.

[przeciwcialo]

W normalnym związku nawet z najgłupszych zakupów nie trzeba sie
tłumaczyc o ile nie odbywa sie to kosztem rachunków.

[jamesonwhiskey]

> W normalnym związku nawet z najgłupszych zakupów nie trzeba sie
> tłumaczyc o ile nie odbywa sie to kosztem rachunków.

czyli co, zarabiajacy facet ma sie cieszyc ze nie zarabiajaca zona
przepierdziela co miesiac cala kase na jakis beznadziejny nikomu nie potrzebny
kicz ?

[broceliande]

azile.oli napisała:



Mąż też nie wnika w moje
> wydatki, choć nie sa małe (głównie dzieciaki kosztują).

To znaczy, że dzieci, to TWOJE wydatki? To do wydatków na dzieci nie
wpuszczasz jako do swojej "sfery".
Mowa była o "fanaberiach" niepracującej żony.

Ja rozumiem, mąż pracuje, Ty wydajesz. Tylko smutne, że masz
potrzebę takiej "sfery". Mąż wie dokładnie gdzie jesteś, co robisz,
więc niech chociaż nie wie, co tam sobie kupujesz.

[azile.oli]

Oczywiście za wydatki dzieci płacę ze wspólnego konta, podobnie jak
mąż. Wyjatkiem są jakieś fanaberyjne zachcianki dzieci, którym
ulegam czasem ja, a czasem mąż. Ja kupię rzecz niepraktyczną, ale
odjazdową, bardziej, że dzieci z tych , które nie naciagaja na
zakupy.
Teraz akurat pracuję, więc mąż wcale nie wie dokładnie, ani co
robię, ani gdzie jestem. Kiedy nie pracowałam to wiedział mniej
więcej do czasu, gdy młodsze dziecko skończyło rok. Bo mogłam być w
domu, albo na spacerze. Ale później wsadzałam dzieciaki w samochód i
mąż się dowiadywał , gdzie jestem, jeśli do mnie zadzwonił.
Podobnie, jak ja do niego.
No i jeszcze jedno - akurat na ogół dzielimy się swoimi planami na
dany dzień , przynajmniej w ogólnych zarysach, bo nam to bardzo
ułatwia życie.

[ewcia1980]

leneczkaz napisała:
> Fakt, że masz taką potrzebę ochrony prywatności swoich wydatków
wskazuje na problem natury psychologicznej


powiedziała co wiedziało.
na jakiej podstawie takie wnioski???????????????/


>i na fakt, że coś mimo wszytko w waszym
> małżeństwie jest nie tak...


a kim Ty jesteś zeby to oceniac???????

ja z męzem mamy dwa konta.
oboje pracujemy przy czym mąż zarabia z 10 razy tyle co ja (szczerze
mówiac dokładnie to nawet nie wiem ile zarabia)

nigdy nie rozliczalismy sie przed soba z tego na co wydajemy kase.
nigdy tez nie czułam potrzeby robic przegladu salda rachunku mojego
męza ani nie mam checi udostepniac mu mojego.

problemów natury psychologicznej nie mam!!
z moim małżenstwem wszystko jest ok.

a poza tym:
- mam potrzebe "duzej swobody"
- nie lubie kontroli (mój mąż nawet nie ma prawa zagladac do mojej
torebki czy komorki)
- lubie miec swój "rewir" - mój i tylko mój
i tyle!!

[leneczkaz]

mąż woli, aby dziecko wychowywała
> żona, a nie żłobek, a przy tym chce jej to siedzenie w
> domu ''wynagrodzić'', to w czym problem?


To niech se woli. JA mam wspaniałą pracę którą kocham i nie muszę się spełniać
kupując kolejne buty czy kurtkę. Spełniam się robiąc nowe projekty, windując
zyski.. A Ty lecisz po nową parę butów z kieszonkowego jakie dał Ci mąż.
I choc zapewnie jestem od Ciebie z 10 lat młodsza mogę nazwać się kobietą prócz
matką i żoną. Ty jesteś matką ala żoną i... utrzymanką

[azile.oli]

Ja się nie spełniam, kupując sobie ciuchy. To tylko drobne
przyjemności. Obecnie też pracuję, spełniam się jako matka i żona.
Ustaliliśmy kiedyś coś z mężem i to był najlepszy wybór w życiu.
Zainwestowałam w dzieci, teraz inwestuję też w siebie, jeśli chodzi
o rozwój zawodowy.
Nie jestem utrzymanką, daruj sobie takie stwierdzenia, albo zajrzyj
do słownika, nim kogoś obrazisz.
Poczekaj, aż będziesz miała trochę większy staż małżeński, matczyny
i zawodowy.
Bo na razie jeszcze chyba kariery zrobić nie zdążyłaś i dziecka nie
wychowałaś, ale nadal tkwisz w piaskownicowych tematach.

[leneczkaz]

Karierę robię, dzieckiem także się zajmuję, ale nikt mi nie musi WYDZIELAĆ na
zakupy bo mam tyle inteligencji, żeby sama wiedzieć na co mogę sobie pozwolić, i
czy na pewno tego potrzebuję. Mam pieniądze na prezenty dla dzieci i męża, choć
wolimy ustalać wydatki razem.
MAłżeństwo to partnerstwo.
Może za szybko Cię oceniłam za co przepraszam, ale nie do pomyślenia jest dla
mnie wydzielanie kasy dla żony. Czyli mąż ma podejrzenia, że gdyby nie WYDZIELIŁ
Ci 2 tyś to byś wydała na buty i torebki 10???????????? JAk masz to musisz
wydać. Ja jakoś nie odczuwam takiego parcia na buty....

[azile.oli]

Ale mąż mi nie wydziela pieniędzy. To taki gratis, który dostaję,
mogę z nim zrobić, co chcę, odkładać, podarować, zgubić.
Do konta mam normalny dostęp i z tego opłacam zakupy, również własne
ciuchy, kosmetyki, fryzjera. Te buty podałam jako przykład. Mogę
mieć parcie na inną rzecz, mogę sfinansować coś dzieciom, o czym
marzyły, a nie jest im to niezbędne i w sumie za to przepłacam.
Ale jak im to sprawia przyjemność, to od czasu do czasu się
szarpnę. Mogłabym zapłacić ze wspólnego konta, ale po prostu nie
chcę się ujawniać, że zgłupiałam i zdrowo przepłaciłam wymarzoną
bluzę syna.
A - zazwyczaj nie szaleję, ale jak mam ochotę, to mogę, bez
oglądania się, ile pieniędzy jest na koncie.
Takie moje małe tajemnice.

[leneczkaz]

Ok, rozumiem. Tylko nie czję po co ludziom dobrze sytuowanym finansowo takie
podziały. Bo gdybyście mieli mało, to byłoby trzeba odkładać na to czy owo. Ale
jak się ma 'pełne' konto to to jest tylko formalność, przelewanie 'z kupki na
kupkę' a nie 'kieszonkowe' na wydatki. Bo jak Ci się skończy to 'kieszonkowe' to
i tak sobie wydasz ile chcesz z konta rodzinnego. Więc chyba nie o to chodziło w
rozmowie. Chodzi o wydzielanie "tyle i tyle możesz wydać na kosmetyki" .. A
muszę wydać? A co jak nie wydam? A co jak mi nie starczy? Mam czekać do
następnego m-ca bez butów i kremu do twarzy?
O takie dylematy mi chodziło.
A Ty źle opisałaś swoją sytuację życiową. Już się nie czepiam

[przeciwcialo]

Taki gratis jakos dwuznacznie mi sie kojarzy.

[broceliande]

azile.oli napisała:
Takie moje małe tajemnice

O to, to!
Nie masz innego życia oprócz rodzinnego, więc musisz coś tam
ukrywać...
Zawsze lepiej pracować jednak.

[azile.oli]

Ależ ja pracuję. Nie pracowałam, kiedy dzieci były małe.
A mimo to życie rodzinne jest dla mnie bardzo ważne, co nie znaczy,
że o pierdołach typu zakupy muszę mówić mężowi. Mamy ciekawsze
tematy, niż moja wizyta w centrum handlowym.
Dzieci też wchoodzą w etap, że nie o wszystkim mi mówią i ja to
szanuję. Przy czym oddzielamy rzeczy ważne od nieważnych. Mam w
nosie, że syn wydał część swoich oszczędności na jakąś tam grę. Nie
pytam, ile kosztowała. A pieniędzmi oboje potrafia gospodarować
super.
Natomiast dzieci doskonale wiedza, że z poważnymi problemami mogą
do nas przyjść i dostaną wsparcie.
Ale nie sprawdzamy się nawzajem i szanujemy swoją intymność.

[przeciwcialo]

Ja odnosze wrażanie z twoich wpisów że ty sie wstydzisz tej
zakupomanii przed mezem. Wielkie mi tajemnice że buty, majtki czy
kurtkę dla dziecka kupie. Taka na siłę tworzona samodzielność.

[azile.oli]

To nie jest zakupomania. To jest po prostu od czasu do czasu
realizowanie zachcianek moich , czy dzieci bez szczegółowego
wtajemniczania męża, że wydałam znaczna sumę tylko dla spełnienia
mojego czy dziecka kaprysu.
Oczywiście czasem z mężem szalejemy w ten sposób wspólnie.
Jak już powiedziałam - te pieniadze nie muszą zostać wydane na
zakupy. Mogę je wpłacić na cel dobroczynny, wspomóc koleżankę.
I nie chcę w takich momentach czekać na aprobatę męża. Bo może tej
koleżanki nie lubi? Albo uważa, że jakaś fundacja to naciagacze?
Kasa moja, dam komuś, zostanie mniej dla mnie, ale to moja sprawa.

[szyszunia11]

azile.oli napisała:

>
> Jak już powiedziałam - te pieniadze nie muszą zostać wydane na
> zakupy. Mogę je wpłacić na cel dobroczynny, wspomóc koleżankę.
> I nie chcę w takich momentach czekać na aprobatę męża. Bo może tej
> koleżanki nie lubi? Albo uważa, że jakaś fundacja to naciagacze?
> Kasa moja, dam komuś, zostanie mniej dla mnie, ale to moja sprawa.

o, własnie, własnie. Dodam, że jak dla mnie własnie wyrazem dojrzałości i partnerstwa może być ustalenie tego podziału kwot, jesli obu stronom taki układ odpowiada. To może oszczędzić np. wielu zbednych dyskusji a i nerwów czasem jak mniemam.

broceliande

[szyszunia11]

ja uważam, że nei tylko dzieci maja prawo do zachcianek, poza tym zachcianka to pojecie bardzo względne. Moją zachcianka może być chęc pomocy komuś w rodzinie na przykład, ale z jakichś powodó moge chcieć zrobic to dyskretnie.
ja mam potrzebe wolności i niezalezności, także w moich drobnych wydatkach - potrzeba ustalania wszystkiego wspólnie w imię partnerstwa, nawet jak chce mężowi kupić prezent - osobiście mi nie pasuje.

[leneczkaz]

Moją zachcianka może być chęc pomocy komuś w rodzinie
> na przykład, ale z jakichś powodó moge chcieć zrobic to dyskretnie.

Pomagaliśmy z mężem rodzinie z obydwu stron. Dyskretnie, RAZEM.

po
> trzeba ustalania wszystkiego wspólnie w imię partnerstwa, nawet jak chce mężowi
> kupić prezent - osobiście mi nie pasuje.

ja nie lubię drogich prezentów. wkurza mnie jak mi mąż kupuje biżuterię za
1000zł a ja uważam, że jest OHYDNA! Więc prezenty dla mnie do ok 200- 300 zł nie
muszą być konsultowane. Mąż lubi droższe prezenty więc mu kupuję (ostatnio
dostał x-boxa elite z kilkoma grami) i nie ma problemu. i tak wie ile on
kosztuje bo debilem nie jest, więc płacę kartą.

[szyszunia11]

leneczkaz napisała:


> Pomagaliśmy z mężem rodzinie z obydwu stron. Dyskretnie, RAZEM.

gratuluję. Wyobraź sobie jednak, że nie w kazdym związku panuje tak absolutna i niezmienna jednomyslnosc, co wcale nei znaczy, że jest to związek nieudany.


>
> po
> > trzeba ustalania wszystkiego wspólnie w imię partnerstwa, nawet jak chce
> mężowi
> > kupić prezent - osobiście mi nie pasuje.
>
> ja nie lubię drogich prezentów. wkurza mnie jak mi mąż kupuje biżuterię za
> 1000zł a ja uważam, że jest OHYDNA! Więc prezenty dla mnie do ok 200- 300 zł ni
> e
> muszą być konsultowane.


no jeszcze czego - żeby mąż miał ze mną konsultowac zakup prezenty dla mnie... bez sensu.
ja tez jak kupuje prezent, wole zrobić to z pieniędzy TYLKO MOICH a nei wspólnych, za omówioną kwotę. Jakoś tak mi to nie pasuje.

dobroczynność

[szyszunia11]

dla mnie to sparaw wybitnie indywidualna i dziwnie bym się czuła przenzcając dużą kwotę na taki cel i tym samym niejako obligując partnera do tejże dobroczynnosci. Wszak po wydaniu tej kwoty on też będzi emusił sobie czegoś odmówić, a może wcale nei jest skory do dawania na potrzebujących? alebo nie w tym momencie? dlatego uważam, że dawać, podejmowac pewne zobowiązania z tym związane miesięczne itd. mozna ze swojego, nie ze wspólnego, chyba, że to była współna inicjatywa.

[broceliande]

szyszunia11 napisała:

> ja uważam, że nei tylko dzieci maja prawo do zachcianek, poza tym
zachcianka to
> pojecie bardzo względne. Moją zachcianka może być chęc pomocy
komuś w rodzinie
> na przykład, ale z jakichś powodó moge chcieć zrobic to
dyskretnie.
> ja mam potrzebe wolności i niezalezności, także w moich drobnych
wydatkach - po
> trzeba ustalania wszystkiego wspólnie w imię partnerstwa, nawet
jak chce mężowi
> kupić prezent - osobiście mi nie pasuje.


Szyszunia, czy naprawdę potrzeba wolności i samodzielności może być
zaspokojona u osoby, która nie ma własnych pieniędzy?
Rozumiem, że w małżeństwie wszystko jest wspólne, równo połowa kasy
zarabianej przez męża należy do niej, ale de facto pieniądze
pochodzą TYLKO od męża.

Z czasów, kiedy byłam niepracującą żoną (udzielałam korepetycji,
więc zawsze coś tam zarabiałam) nie przypominam sobie żadnej
podobnej rozmowy o finansach, że jak nazywa się kasa żony od męża,
kieszonkowe, gratis, zadośćuczynienie...
To by było upokarzające, takie "masz, kup sobie majtki". Brrr.
Nie dzieliliśmy pieniędzy na dom, kieszonkowe

[szyszunia11]

broceliande napisała:


>
> Szyszunia, czy naprawdę potrzeba wolności i samodzielności może być
> zaspokojona u osoby, która nie ma własnych pieniędzy?

czyli uważasz, że w małżenstwie nie mozna się umówic tak, ze jakas tam część pieniędzy jest tylko męża a jakas tylko zony i bez żadnej konsultacji moga to wydawac na co chcą, bo to nie jest partnerstwo?

[broceliande]

Mogą wydawać bez żadnej konsultacji.
Jak dla mnie małżeństwo jest partnerskie, jeśli żona nie ukrywa
wydatków, nie spowiada się z każdego grosza, nie przyjmuje ustalonej
kwoty na swoje fanaberie, żeby miała złudzenie niezależności.

[szyszunia11]

broceliande napisała:

> Mogą wydawać bez żadnej konsultacji.

a czy wierzysz, że to się może sprawdzić w małżeństwie, w którym np. wydatek rzędu 100 a nawet 50 zł to spory wydatek i może powstać kontrowersja odnośnie jego zagospodarowania?

[broceliande]

Może i tak, ale każde ma prawo jednak samo zdecydować.
Przecież nie można uzgodnić wszystkiego.
Dla mnie 50 czy 100 to może być to, co się wydaje w supermarkecie.
Czy żona lub mąż mają kupować z telefonem przy uchu, na co
konkretnie wydać 50 złotych?
Bez przesady.

[bea.bea]

ja okropna jestem, więc gdyby mi mąż jakieś takie propozycje wywalił,to
zaprzestałabym prac na jego rzecz, ograniczając sie do minimum własnej
egzystencji i dzieci, a jeśli chciałby coś wiecej to bym mu taki cennik
przedstawiła włącznie z fakturą,
włączając w to sex po cenach agencyjnych..

O_o

[leneczkaz]

Nie uznaję ;kieszonkowego' ani podziału kasy czy 15 kont w małżeństwie.
Mamy z mężem 1 konto na które przychodzi moja i męża wypłata. Nigdy nie
licytujemy się z mężem o to kto na co wydeaje. To dla mnie nie do pomyślenia.
Dwoje dorosłych ludzi wie na co może sobie pozwolić a na co nie.. Nie trzeba tu
na grosze wyliczać. A kochający mąż nigdy nie wspomina żonie, że to JEGO kasa.
Dla mnei to prostackie i zaściankowe.
Mimo, że pracuję, mój mąż zarabia 5x tyle co ja i co.. on ma sobie chodzić po
najlepszych sklepach, salonach, jeśc w restauracjach a ja z 500zł wyliczonymi
czekam na dole z dzieckiem? ahaha śmieszne to dla mnie.
Nie uprawiamy dyskusji na ten temat. Dla ans to oczywiste, że jesteśmy RODZINĄ ,
więc budżet jest RODZINNY. Większe wydatki ustalamy razem.

[przeciwcialo]

Amen.
Dla mnie wydzielanie zonie to jakies prostackie.
Albo sie jest rodzina albo nie.

[karolina10000]

Sam pomysł jest niezły a i podana przykładowa kwota bardzo
atrakcyjna jak na fiu bździunie miałabym nic przeciwko, ale to
zalezy od konkretnego związku.
U nas kasa jest jest wspólna i nie ma mowy o żadnym wydzielaniu.

Moi rodzice natomiast oboje pracują, kasa tez jest wspólna jak u
nas ,ale moja mama dostaje własnie takie "kieszonkowe", tylko na
siebie i bardzo jej to odpowiada, więc zagadnienie nie dotyczy tylko
par gdzie jeden małzonek pracuje zawodowo.

[kicia031]

Moja mezata z Anglikiem kolezanka otrzymala od meza karte kredytowa
z duzym limitem, na swoje wydatkit typu ciuchy, kurs jezykowy -
mieszkaja w kraju niemieckojezycznym, a ona tylko spika i parluje.
Sadze, ze gdyby potrzebbowala wiecej, to tez by dostala bez problem,
ale poki co ma problem z wydaniem tego, co dostaje.
Oczywiscie kupil jej zaraz jak zamieszkali razxem tez samochod na
wlasny uzytek, objal swoim ubezpieczeniem w krankenkasse czy jak to
sie tam nazywa, itp.

Laska ma fajnie, ale ja jednak wole sama pracowac na siebie, jakos
sie czuje bezpieczniej.

[jerzy_nka]

Ale wtedy mąż też powinien mieć możliwość wydania takiej samej kwoty na swoje
fiubździu bez prawa komentarza żony np. na wieczór z kolegami czy paitbol.

[przeciwcialo]

Dokładnie- czyli dwa kieszonkowe powinny zostac ustanowione plus
fundusz domowy na rachunki itp.

[azile.oli]

A oczywiście, że mąż ma prawo wydać ile chce na swoje przyjemności.
Mój akurat na wieczory z kolegami nie wydaje, ale na różnego rodzaju
sporty, gadżety - jak najbardziej. Czasem mi pokazuje, co kupił,
czasem nie, nigdy nie pytam, ile zapłacił.
Sytuacja byłaby inna, gdybyśmy musieli żyć z ołówkiem w ręku.

[laminja]

wydatków na kosmetyki, ubrania, wyjścia do restauracji, fryzjera, itp nie
konsultuję z mężem. On swoich ze mną też. Nie konsultuję z nim też większości
zakupów. Konsultowanie tego typu wydatków tylko dlatego, że żyjemy za pieniądze
zarobione przez męża wydaje mi się nie naturalne. Chyba, że oboje małżonkowie
konsultują ze sobą wszystkie wydatki powyżej np 50zł. Żeby mąż mógł pracować i
się rozwijać zawodowo ja wzięłam na siebie wiele obowiązków, które wcześniej
dzieliliśmy. Więc nie ma u nas problemu, bo oboje uważamy, że jego pensja to są
nasze wspólne pieniądze.

[jaaninka]

A ja rozumiem potrzebę "prywatnych" pieniędzy. My pracujemy oboje i
mamy osobne konta. Mamy też trochę odmienne poglądy na wydatki (tak,
wyobraźcie sobie, że dobrane pary nie muszą mieć takiego samego
zdania na każdy temat). Za wspólne wydatki (dom, dziecko, wakacje
itp) to wspólnie płacimy.

Mój partner nie wie ile kosztuje wizyta u kosmetyczki, bo nie mam
ochoty słuchać tekstów: "O Boże, to czego oni tam używają, przecież
wyprodukowanie takiego kremu jest tańsze..." itp

Nie potrzebuję tego. W domu chcę spokoju , a kłócić się to mogę o
rzeczy istotne a nie o wydatki.

[azile.oli]

No właśnie. Akurat przykład nie z mojego podwórka, ale mąż
koleżanki na wieść, ile dała za sweterek zakrzyknął: ''A co, tam są
nici z 24-karatowego złota?''. Niby nic takiego, a wkurzające.

[przeciwcialo]

To co czynsz po połowie, za zakupy jedno zwraca drugiemu jego cześc.
Z mężem mam wspólnote majatkowa i nie widze powodu rozdzielności
kont ani tłumaczenia sie ile poszło na fryzjera.
Moze w przypadku niemezów taki standard ze trzeba sie kochac jak
bracia a liczyc jak Zydzi.

[jaaninka]

"Moze w przypadku niemezów taki standard ze trzeba sie kochac jak
> bracia a liczyc jak Zydzi."

To było bardzo niegrzeczne, ale mniejsza z tym.

Nie , nie dzielimy się kosztami do drugiego miejsca po przecinku.
Wystarczy nam, że nikt z nas nie czuje się wykorzystywany, a były
okresy, że tylko jedno z nas pracowało. Na tym polega związek
dojrzałych ludzi, że nikt nikogo nie wykorzystuje i jest się za
siebie odpowiedzialnym.

A obrażanie ludzi tylko dlatego, że w ramach takiego związku mają
inny system kont bankowych jest ..nie fair. I tyle.

[przeciwcialo]

W związku czy małżeństwie kasa powinna byc wspólna a nie moja i
twoja. Nie ma wtedy wykorzystywania.
Nie miałam zamiaru obrażac ale to właśnie w związkach rzekomo
partnerskich sa rozdzielności finasowe i dzielenie wydatków.

[jaaninka]

Dla mnie istnieje wspólna odpowiedzialność finansowa co nie
oznacza , że to musi być koniecznie wspólne konto!

Po prawie 20 latach związku żadne z nas nigdy nie zawiodło się na
odpowiedzialności finansowej partnera, co nie zmienia faktu, że nie
zamierzam dyskutować o cenie wacików, a mój partner z tych co by
sobie chętnie pogadali na ten temat. I rozumiem potrzebę
prywatności.

[jamesonwhiskey]

> W związku czy małżeństwie kasa powinna byc wspólna a nie moja i
> twoja. Nie ma wtedy wykorzystywania.

byl kiedys taki system gdzie wszytko bylo wspolne ,
nie skonczyl sie zbyt dobrze

to jest tak, jak kupuje sobie tansze buty na sale to jakby nie po to zeby
partnerka kupila sobie za ta niby zaoszczedzona kase sweterek za 500, bo wyglada
jak modelka i akurat zostala jakas kasa na koncie ,
tylko po to mniej wydalem bo mam na ta kase jakis plan

[szyszunia11]

czytam te Wasze wypowiedzi i nei bardzo rozumiem, dlaczego ustalenie kwoty na dowolne wydatki uznajecie za upokarzające. Ja to rozumiem nie jako brak zaufania, traktowanie zony jak dziecko itd. ale jako ułatwienie, właśnie jako wyraz zaufania - danie jej wolnej ręki. Kwota jest przeciez ustalona wspólnie i to wszystko nei znaczy, że jak będzie potrzeba, to nie będzie mozna wydać już nic więcej ponad limit. A jeszcze pytanie: jak zapatrywałybyście się na to w sytuacji, kiedy maz na siebie i swoje przyjemności nei wydaje NIC? a są takie przypadki, wierzcie mi. Nic, żadnych potrzeb materialnych poza jedzeniem. Wydaje mi się, że jego niepracująca zawodowo zona mogłaby się czuc skrępowana idąc do kosmetyczki czy kupując kolejne buty, drogą książkę tak zupełnie bez konsultacji ze wspólnych pieniędzy? Sama nie wiem - jak myślicie?

[leneczkaz]

A jeszcze pytanie: jak zapatrywałybyście się na to w sytuacji, k
> iedy maz na siebie i swoje przyjemności nei wydaje NIC?

nie znam takich

Wydaje mi się, że
> jego niepracująca zawodowo zona mogłaby się czuc skrępowana idąc do kosmetyczk
> i czy kupując kolejne buty, drogą książkę tak zupełnie bez konsultacji ze wspól
> nych pieniędzy

A w życiu. Kobieta to kobieta. On drwal, niech siedzi iżre jak to tylko jego
hobby, a kobitka musi wyjść do fryzjera, kosmetyczki, na ploteczki z
przyjaciółką.. Ubrać się należycie.
To norma. A on jak debil, to niech żre przed TV choćby całe dnie.
Tylko pytanie- jak długo zadbana żona wytrzyma z takim drwalem?

[szyszunia11]

leneczkaz napisała:

> A w życiu. Kobieta to kobieta. On drwal, niech siedzi iżre jak to tylko jego
> hobby, a kobitka musi wyjść do fryzjera, kosmetyczki, na ploteczki z
> przyjaciółką.. Ubrać się należycie.
> To norma. A on jak debil, to niech żre przed TV choćby całe dnie.
> Tylko pytanie- jak długo zadbana żona wytrzyma z takim drwalem?
>
to nei musi być drwal, a człowiek wykształcony, tylko pochodzący z rodziny, w której nieraz bywało bardzo biednie, gdzie funkcjonuje inna mentalność, gdzie kupuje się tylko to, co bezwzglednie potrzebne np. buty dopiero, kiedy stare się rozwaliły). Nie każdy asceta to drwal, czasem człowiek po prostu nei ma tego typu potrzeb materialnych i koniec. Trudno chyba od niego wymagac zrozumienia i pełnej aprobaty dla kosztującego 300 zł fryzjera, skoro on sam u fryzjera nigdy nie był, bo sąsiad/brat/ojciec zawsze obcina mu włosy maszynką. I naprawdę nie kupowanie sobie nieczego poza jedzeniem i srodkami higieny osobistej nie musi swiadczyc o byciu prymitywem i jak napisałaś - debilem. To po prostu takie wychowanie, a może i zapobiegliwosć, by starczyło na rodzinę.

[ihanelma]

Moment, ale nie musisz w całości przyjmowac jego standardów za
własne. Bo się udusisz.

[misiowa83]

ja siedzę już w domu trzy lata (cała ciąża-zwolniono mnie z pracy-
plus wychowanie małego)Wkurza mnie proszenie o pieniądze,czy choćby
kupno majtek.Mąż nie robi problemów,kupuje o co poproszę,ale sam
fakt proszenia nie jest miły.Nie jestem wymagającą żoną,nie chodzę
do knajp ani przyjaciółek,w ogóle wychodzę z domu średnio raz na dwa
miesiące (nie licząc oczywiście spacerów z małym,wycieczek do
pobliskiego lasu-ale też tylko w towarzystwie dziecka,itp.)nie
chodzę do kosmetyczki ani na fitness,do fryzjera dwa razy do
roku.Ciuchy kupuję tylko sezonowo,jedna para wyjściowych spodni do
tego bluzka wystarcza na cały sezon,po domu chodzę w spodniach
dresowych,których mam kilka par i tshirtach.Zadnej biżuterii.Z
kosmetyków tylko krem nawilżający,dezodorant i tusz do rzęs.Ta sama
torebka od kilku lat.To samo kurtka.Buty kupuję używane na
Allegro.Nie piję nawet piwa,nie palę,jedyną moją słabością jest
kawa,ale też się odzwyczajam,bo za drogo.Muszę pić dużo wody,mąż
zakupił mi w Biedronce baniak 5 litrowy,po jego opróżnieniu gotuję
wodę,zwykłą kranówę i przelewam.Baniak wymieniam na nowy co dwa
tygodnie.Nie kupuję żadnej prasy,nie mamy telewizora,za to mamy
Internet.Myję się w dużej misce (nie mamy łazienki,mąż kąpie się u
swojej mamusi)dlatego nie wydaję na żele,płyny i balsamy.Do sklepu
nie chodzę,zresztą u nas na wsi jest tylko jeden,czynny do
14.Zazwyczaj nie mam przy sobie ani złotówki.Mąż,gdy wyjeżdża do
pracy (co drugi dzień nocuje poza domem) czasem zostawia mi
awaryjnie 20 zł,"żebym miała w razie czego"-te 20zł najczęściej leży
niewydane przez miesiąc.Zakupy robi mąż,wg mojej listy.Trzy pary
majtek wystarczają mi na pół roku...
to dopiero asceza,no nie??

[ihanelma]

Dla mnie by to było do zaakceptowania jako jakiś "katastroficzny"
stan przejściowy. Do wygodnego życia z którego jestem zadowolona
potrzeba mi dużo więcej.
Stanęłabym na głowie, na rzęsach i za kierownicą traktora żeby nie
musieć w ten sposób zyć.
Mam nadzieję, że nie uraziłam.

[przeciwcialo]

Jakie danie wolnej reki? Raczej ograniczenie skoro pada konkretna
kwota.
Dorośli, rozsądni ludzie wiedza ile moga wydac aby nie miec kaca
moralnego ani wobez siebie ani wobez partnera czy meza.

[azile.oli]

Ależ mogę wydać więcej. Mogę wogóle wszystkie swoje rachunki
pokrywać ze wspólnego konta, nawet te duże. Ale po prostu czasem się
chce wydać pieniądze na coś, co partner może uznać za zbędne (i nie
piszcie, proszę, że wszystkie macie takich wyrozumiałych mężów),
albo za drogie na tego rodzaju zakup , albo wreszcie ma to być
prezent dla małżonka.
A, i ja z tych, że przyjmę w prezencie drogą biżuterię - mąż ma
dobry gust.

[ihanelma]

Ale ja np nie rozumiem kwestii "wyrozumiałego męża". Jeśli on nie
pozwoli - to co? Nie kupisz tego co masz kupić?
Można sobie owszem podyskutować, ale nie widzę powodu, żeby któraś
ze stron miała decydować o wydatkach drugiej i je zatwierdzać do
realizacji.
Co innego - dyskutować, przekonywać, wyrazić dezaprobatę. Ale
ograniczać dorosłego człowieka bo MY uznajemy coś co on chce kupić
dla swojej radości za zbędną fanaberię? To dla mni brzmi idiotycznie.
Oczywiście cały czas zakładamy, ze mamy do czynienia z
odpowiedzialnymi ludźmi, nie z zakupoholikiem na odwyku i środki
są do swobodnej dyspozycji.

[szyszunia11]

ihanelma napisała:

i środki
> są do swobodnej dyspozycji.

no własnie nie do konca tak zakładamy. Zakładamy, że rodzina ma miesięcznie ok. 3000 i dziecko oraz chęć zaoszczędzenia czegoś np. na remont, wakacje itd. Tu chyba nie byłoby mowy o swobodzie?

[ihanelma]

Ale była mowa o jakimś budżecie dla żony na jej potrzeby nie
podlegającym gderaniu - czyli coś im zostaje jednak?

[ihanelma]

Raczej wydzielenie na zasadzie "masz i się baw"

Ja osobiście znam osoby, którym kupowanie czegoś "dla siebie"
sprawia trudność - tak były wychowane, tak "cierpietniczo" się
zachowywali rodzice. Mozna z tego wyjść .

[szyszunia11]

ihanelma napisała:

> Raczej wydzielenie na zasadzie "masz i się baw"
>
> Ja osobiście znam osoby, którym kupowanie czegoś "dla siebie"
> sprawia trudność - tak były wychowane, tak "cierpietniczo" się
> zachowywali rodzice. Mozna z tego wyjść .

myśle, że problem może się pogłębiać w opisanym przeze mnie przypadku, kiedy zarabiający nie kupuje absolutnie nic dla siebie.

[ihanelma]

I przy okazji wpędza w poczucie winy niezarabiającego, który czuje
się podwójnie zobligowany do "nicniekosztowania".

Najszybciej działające lekarstwo - to po prostu własny wkład do
kociołka, więcej środków do wydania, wiekszy luz. Można wtedy
finansowego terrorystę zacząć resocjalizować

[szyszunia11]

ihanelma napisała:

>
> Najszybciej działające lekarstwo - to po prostu własny wkład do
> kociołka, więcej środków do wydania, wiekszy luz. Można wtedy
> finansowego terrorystę zacząć resocjalizować

i tu się zgodze

[lorenza_pellegrini]

Od razu przynaję - nie czytałam wszystkich wpisów.
Pomysł kieszonkowego wydaje mi się śmieszny i upokarzający, poza tym
czemu to mąż wydziela kieszonkowe a nie żona? Nie rozumiem tego. W
końcu żona ma takie samo prawo decydować o finansach jak mąż (chyba,
że jest rozdzielność).
Dla mnie kluczem do tej sytuacji, jest zdanie autorki wątku (a potem
innych pań), że nie chcą, żeby mąż wiedział na co wydają pieniądze.
Bo nie chcą ujawniać, że przepłaciły jakąś bluze dla syna, słuchać
komatarzy o swetrze z 24-karatowego złota czy "co oni dodają do tych
kremów, że takie drogie".
Czyli tak naprawdę panie obawiają się, że mąż im jakiś wydatek (na
siebie, dzieci) wypomni. I tu jest pies pogrzebany - wypominanie,
kontrolowanie, wydzielanie.
Trzeba się tłumaczyć, że kosmetyczka bierze 200 zł (ale cuda
wyprawia i naprawdę warto), że sweter kosztuje 380 zł (ale wyglądam
w nim jak modelka, więc warto). Wiem, że to może być przykre, więc
lepiej mieć kieszonkowe, do którego nikt nosa nie wtyka.
I to jest dla mnie okropne. To nie jest normalny uład, kiedy się
trzeba z czymś kryć w obawie przed komantarzami czy wypominkami.
Free your mind - kieszonkowe, wydzielanie, ukrywanie wydatków to
patriarchat

[jaaninka]

"Trzeba się tłumaczyć, że kosmetyczka bierze 200 zł (ale cuda
> wyprawia i naprawdę warto), że sweter kosztuje 380 zł (ale
wyglądam
> w nim jak modelka, więc warto). Wiem, że to może być przykre, więc
> lepiej mieć kieszonkowe, do którego nikt nosa nie wtyka.
> I to jest dla mnie okropne"

Ale czy Ty nie rozumiesz, że NIE TRZEBA SIę tłumaczyć tylko słuchać
komentarzy? Ja zarabiam bardzo dobrze i uważam , że 400 zł za
kosmetyczkę , z której jestem zadowolona jest ok. A partner się
dziwi .... A JA NIE MAM OCHOTY SŁUCHAć o jego zdziwieniu.

Mam prawo?

Mam.


Tak jak partner ma prawo nie zgadzać się ze mną.



I nie spłycajcie tego do tłumaczenia się chyba, że macie takie
doświadczenia

[franczii]

A partner się
> dziwi .... A JA NIE MAM OCHOTY SŁUCHAć o jego zdziwieniu.
>

Ja uwazam, ze na poczatku prowadzenia wspolnego gospodarstwa pewne wydatki
partnera moga budzic zdziwienie bo sie nie ma doswiadczenia. Ja tez sie
dziwilam, ile facet moze wydawac na niektore drobiazgi Nie okazywalam, nie
mowilam "no co ty, nie szkoda ci kasy?" ale sie dziwowalam i to bardzo. A facet
sie dziwil, ze fryzjer damski drozszy niz meski i ze ja moge potrzebowac tyle
par butow, na tyle roznych okazji Ale to na samym poczatku bylo, teraz juz
nikogo potrzeby drugiego nie dziwia. No ilez mozna sie dziwic?

[jaaninka]

Oj, mój może baaaaardzo długo się dziwić

On nawet nie krytykuje..tylko się dziwi

Znudziło mi się.

Nie wiem jak Was ale mnie takie rzeczy irytują. I po co?

Ale to w sumie nieistotne. Oboje jesteśmy odpowiedzialni życiowo za
finanse i za siebie nawzajem.

I prawdziwa wspólnota nie polega na wspólnym koncie (niech każdy
dzieli pieniądze jak chce) ale na odpowiedzialności za siebie (i
dzieci)

[ihanelma]

Nie uznaję wydzielania pieniędzy dorosłym ludziom czy kontrolowania
jednego przez drugiego. Jeśli bym nie miała zaufania do partnera,
nie zakładałabym z nim rodziny. I vice versa.
To samo - co dla jednego jest ptrzebne i przyjemne, dla drugiego
to "fanaberia", na która szkoda kasy. Ale z drugiej strony - jeśli
lubimy naszego partnera, to chyba lubimy i jego słabosci i pasje, a
przynajmniej tolerujemy.
Każde z partnerów chyba wie (albo powinno wiedzieć) ile środków jest
do dyspozycji, jakie będą wydatki, ile chcą odłożyc i ile można
przeznaczyć na przyjemności. Nie wyobrażam sobie wydawania środków
na hobby jeśli przez to zabraknie ich na coś innego, ważniejszego.
Ale nie do przyjęcia byłaby dla mnie sytuacja spowiadania się z tego
co mam kupić, jesli te środki są dostępne.
Pomysł "kieszonkowe dla żony" czy męża uważam za coś na poziomie
poniżej gruntu, akurat dla mnie kompletnie nie do przyjęcia.

[wakacyjna_iguana]

DZiwne to kieszonkowe. Ja nie pracuję jestem z 2 dzieci w domu, ale budżet
miesiączny planujemy wspólnie z mężem i bywają miesiące, że ani ja ani mąż nie
mamy za co sobie ciucha kupić ani iść do fryzjera, więc na takie kieszonkowe dla
mnie to nie byłoby nas stać po prostu )) Wszystko idzie "na życie" - opłaty+
jedzenie+ ubranka dla dzieci+pieluch i proszki do prania))

[phantomka]

O matko i ojcze, jakbym uslyszala to z ust mojego niemeza, to byloby
kiepsko z nim Kieszonkowe powiadasz? Nie rozliczamy sie z
pieniedzmi, a jezeli juz, to tylko zarabiajacy konsultuje sie z
wydatkami, bo ja jestem ta rozsadniejsza strona. Z tym, ze my nie
zyjemy na styk.

[szyszunia11]

phantomka napisała:

bo ja jestem ta rozsadniejsza strona. Z tym, ze my nie
> zyjemy na styk.

a wyobraź sobei sytuację, w której żyje się oszczędnie, liczy pieniądze a zarabiający nie kupuje sobie nic poza mydłem przysłowiowym, bo nie ma takiej potrzeby? troche to niezręczne moim zdaniem.

[zuzanka89]

U nas takie "kieszonkowe" sprawdza sie swietnie z tym, ze
przysluguje zonie jak i mezowi bez wzgledu czy pracuje jedno czy
dwoje. Ustalajac nowy budrzet za kazdym razem jak zmieniaja nam sie
dochody zawsze ustalamy "kieszonkowe" dla kazdego bo zwyczajnie
pieniedzy nie mamy za duzo. Ja osobiscie nie czula bym sie dobrze
bez z gory ustalonego budrzetu. Nie umiem sobie wyobrazic, ze nie
wiem ile i na co bylo by miesiecznie wydane, nie umiala bym wtedy
niczego zaplanowac. Wydaje mi sie, ze w przypadku gdy nie ma sie
pieniedzy wystarczajaco duzo by straczylo na wszystkie przyjemnosci
a juz szczegolnie w przypadku gdy pieniedzy jest bardzo malo
wyznaczenie "kieszonkowego" dla kazdego na przyjemnosci jest bardzo
rozsadnym posunieciem.

[thana203]

My tak funkcjonowaliśmy, kiedy nie pracowałam. I nadal dostaję od męża część
jego pensji, mimo, że sama też zarabiam. To, co jest na moim koncie - to jest po
porostu kasa pod moim zarządem. Opłacam z tego polisę ubezpieczeniową swoją i
dziecka, własną indywidualną składkę emerytalną, a resztę mam na swoje potrzeby.
Z tym, że ja mam specyficzne hobby (giełda), więc większość tych pieniędzy
inwestuję. Jak są zyski (zwykle mniejsze lub większe są), to są one wspólne.
Jestem bardziej oszczędna niż mąż i wiadomo, że zawsze u mnie coś na czarną
godzinę mamy odłożone. Obsługuję też nasze kredyty, mąż obsługuje tzw. życie i
rachunki.
Taki system nam pasuje, łatwiej nam zarządzać kasą, mając dwie osobne pule, niż
ze wspólnego konta. Może to nie jest typowe "kieszonkowe", ale coś w tym stylu.
On się nie musi tłumaczyć z kupna sznurówek, ja z kosmetyków. Większe wydatki
uzgadniamy wspólnie.

[dorek3]

Piszę teoretycznie bo jestem pracująca

Mnie by to upokarzało. Ale może dlatego że nigdy nie była na utrzymaniu.

Żadne z nas nie tłumaczy się z bieżących własnych wydatków; oszczędzanie załatwiamy blokując jakąś cześć pieniędzy na innym koncie z którego ilość przelewów jest ograniczona. Jeśli robię sama dla siebie jakieś grubsze zakupy i chwalę się mężowi to zdarza się mu zapytać o cenę, ale już nigdy jej nie komentuje. Za to mój mąż sam sobie to kupuje tylko jakiś mniejsze i większe gadżety komputerowe i fotograficzne i zwykle przedtem tak długo o tym gada, że chcąc nie chcąc i tak wiem ile wyda,

Znam kilka małżeństw gdzie zony są kontrolowane finansowo i muszą konsultować nie tylko te grubsze wydatki choć same zarabiają. Ich mężowie należą do sknerusów (wcale nie z tego powodu) i zarabiają bardzo dobrze. Dla mnie dziwne i nieakceptowalne.

[szyszunia11]

moim zdaniem nei jest zdrowy układ, w którym wychodzi na to, że facet jest od zarabiania, a kobieta od wydawania. Facet zarabia a nic nei wydaje na siebie, kobieta zaś żyje wg swoich standardów w których mieści się i fryzjer i kurs czegos tam i kolajca w restauracji i fitness. Facet przyzwala ale sam kupuje tylko pianke do golenia i nic poza tym. Bo przeciez zawsze znajda się potrzeby na które trzeba odłozyć - i to słuszne potrzeby Ja bym się źle w takim układzie czuła, widze dwa wyjscia - zona zaczyna sama zarabiać albo jest ustalane to nieszczęsne kieszonkowe.

[kropkacom]

Dlaczego Wy zawsze macie jakieś niezdrowe przykłady z życia kiedy któreś z
małżonków nie pracuje? Jak są w małżeństwie chore układy to nawet praca obojga
małżonków nic nie da. A jak zdrowe to każdy układ jest dobry i nie ma odczuć że
ktoś kogoś wykorzystuje a kieszonkowe tylko śmieszy.

[franczii]

Szyszunia, moim zdaniem w opisanym przez ciebie przykladzie to co jest niezdrowe
to podejscie zarabiajacego faceta do pieniedzy. Taki stosunek do pieniadza
mozna tlumaczyc pochodzeniem z biednej rodziny, koniecznoscia ciaglych wyrzeczen
itp ale to nie zmienia faktu, ze jest to podejscie chore w przypadku osoby,
ktora na siebie zarabia. Po co zarabiac pieniadze, jesli sie przynajmniej ich
czesci nie wydaje na przyjemnosci swoje i najblizszych? Trudno tez uwierzyc,
zeby wyksztalcony czlowiek na poziomie nie mial zadnych ale to zadnych potrzeb
poza jedzeniem, zadnych zainteresowan wartych rozwijania, zadnego hobby. Moze je
gdzies dusic w sobie i z przyzwyczajenia odmawiac ale do czego to prowadzi?
Facet sie zaniedba i przestanie byc atrakcyjny.
Natomiast co do tego, ze facet jest od zarabiania, to nie tak. Kobieta przeciez
przed przejsciem na wychowawczy urlop prowadzila zycie na jakims poziomie i to
zrozumiale, ze ten poziom chcialaby utrzymac, zwlaszcza, jesli pensja meza
wystarcza. Coz w tym zlego? To ze nie zarobkuje a za obopolnymi uzgodnieniami
zajmuje sie malym dzieckiem nie znaczy, ze ma rezygnowac ze swoich przyzwyczajen
i potrzeb. Wyjatkiem jest sytuacja, kiedy jedna pensja nie wystarcza ale wtedy
to chyba raczej nie bedzie przebywac na wychowawczym.

[szyszunia11]

franczii napisała:

> Szyszunia, moim zdaniem w opisanym przez ciebie przykladzie to co jest niezdrow
> e
> to podejscie zarabiajacego faceta do pieniedzy. Taki stosunek do pieniadza
> mozna tlumaczyc pochodzeniem z biednej rodziny, koniecznoscia ciaglych wyrzecze
> n
> itp ale to nie zmienia faktu, ze jest to podejscie chore w przypadku osoby,
> ktora na siebie zarabia. Po co zarabiac pieniadze, jesli sie przynajmniej ich
> czesci nie wydaje na przyjemnosci swoje i najblizszych?

może po to, zeby miec zabezpieczenie na wypadek utraty pracy? tak sobei to wyobrażam. Ale w opisanej przeze mnie sytuacji facet jest w stanie wydac pieniądze na przyjemności najbliższych, ale na swoje osobiste nie - tzn. takowych nie posiada.

Trudno tez uwierzyc,
> zeby wyksztalcony czlowiek na poziomie nie mial zadnych ale to zadnych potrzeb
> poza jedzeniem, zadnych zainteresowan wartych rozwijania, zadnego hobby. Moze j
> e
> gdzies dusic w sobie i z przyzwyczajenia odmawiac ale do czego to prowadzi?

fakt, trudno w to uwierzyć, ale tak własnie jest. A może interesuje się sprawami, na które nie trzeba wydawać pieniędzy? Może jego hobby to podglądanie ptaków w ich naturalnym śordowisku i robienie im zdjęć? albo jest zapalonym filmoznawcą i wszystkie filmy ściaga z sieci...

[szyszunia11]

można tez być np. zapalonym molem książkowym - światłym, oczytanym człowiekiem, mieć karty założone w kilku bibliotekach i nie wydac na to ani grosza poza corocznym wpisowym. Może taka osoba nie zrozumie, że partnerka chciałaby czasem kupic sobie książkę? no róznie może być..,

[ihanelma]

Ale to nie znaczy, że można taki tryb życia narzucać swojej rodzinie
jako jedynie słuszny.
Poza tym - jeśli by brak wydatków ze strony męża był skutkiem
specyficznego hobby - nie miałby pretensji o wydatki żony.
Rozliczanie jej, marginalizowanie jej potrzeb, wydzielanie
pieniędzy, przepytywanie i wymaganie akceptacji wydatków uważam za
skąpstwo i poważny sygnał alarmowy.

[azile.oli]

A spróbuj spojrzeć na to z innej strony. Facet daje pieniądze żonie
nie po to, aby ją ograniczać, ale żeby miała luz finansowy,
niezależny od stanu konta w danym czasie (oczywiście zakładam, że na
tym koncie jest sporo i bez problemu starcza na wszystkie wydatki i
opłaty). Ale żona może sobie dysponować pewną kwotą, nie ogladając
się zupełnie na stan konta. I nawet, jak to konto w pewnym momencie
może być prawie puste (raz tak mieliśmy w związku z potężną
inwestycją), to nie musiałam się liczyć z wydatkami na swoje
potrzeby. Mąż nawet nie chciał słyszeć, żebym nie miała pieniędzy na
przyjemności , niezależnie od stanu konta (wiedzieliśmy, że to
sytuacja krótkotrwała). Ja co prawda wtedy te pieniadze odkładałam,
ale nie mówiłam mężowi, żeby mu nie sprawiać przykrości. Rezerwa na
koncie co prawda była, ale nie taka, do jakiej byliśmy
przyzwyczajeni.
Mężowi sprawia przyjemność robienie mi prezentów i dawanie
kasy ''tylko dla mnie'', chociaż obecnie pracuję i mam ''swoje''
pieniądze. Dochody z mojej firmy wpływają na wspólne konto. Dochody
z działalności naukowej pozostają w moim portfelu. Taki układ, który
nam obojgu pasuje. Nie czuję się poniżona. Niby czemu? Bo chłop chce
mnie porozpieszczać?

[ihanelma]

Ja się czuję współodpowiedzialna za naszą sytuację finansową, nie
wyobrażam sobie uzyskiwania jakichś środków na przyjemności od
partnera jeśli jest akurat obiektywnie cienko. Nie uznaję
takiego "rozpieszczania". Niby dlaczego - jedziemy w końcu na tym
samym wózku. Skoro oszczędzamy - to uczciwie, nie na zasadzie że
niunia musi mieć na waciki a reszta niech sie wali i pali. Ale skoro
na te waciki są środki i są one potrzebne według niuni - to musi je
mieć i tyle . Bez proszenia o zatwierdzenie i podobnych bzdur.
Jeśli by akurat brakowało albo poziom oszczędności był
niezadowalający, to raz - optymalizacja kosztów, dwa - przede
wszystkim bym się starała się dołożyć do budżetu jak najwięcej.
Wiadomo - są okresy, w których trzeba inaczej ustawić priorytety i
tyle. Nie widzę powodu, dla którego akurat mi standard by się miał
wtedy nie obniżyć.

[ihanelma]

Zreszta NASZE pieniądze są NASZE - nikt ich nikomu nie wydziela. Dla
mnie to jeden z wyznaczników tworzenia rodziny.

[franczii]

No wlasnie, ja w takich sytuacjach kiedy na koncie niewiele zostaje mialabym
stresa, ktory by mnie skutecznie zniechecil do wydawania kasy Nie dalabym rady
wydac na swoje przyjemnosci, nie pisze tu o fryzjerze, abonamencie fitnes czy
podstawowych kosmetykach typu krem do twarzy lub balsam badz innych drobnych
kwotach ale o bardziej kosztownych akcesoriach i odziezy wiedzac, ze w danym
miesiacu mamy tylko na jedzenie i rachunki. Natomiast iedy jest luz to tym
bardziej nie potrzebuje kieszonkowego

Azile:-)

[broceliande]

Jesteś konkretną tradycjonalistką. Te dzieci nie w żłobku, bo mama
ma wychowywać, bo "mężowi zależało" i ta troska, odkładanie
pieniędzy za plecami męża, ochrona jego męskości, to
rozpieszczanie...
Jeśli jest tak, jak opisujesz, to gratuluję związku i w ogóle
rodziny.
Nawet dałaś mi do myślenia, czy ja byłabym szczęśliwa w takim
ukladzie.
Ja nie jestem tradycjonalistką, nie obchodzę Dnia Kobiet, nie noszę
biżuterii.
Fryzjer i buty to nie jest u mnie sprawa wagi państwowej.
kiedy nie pracowałam, to po prostu mówiłam: muszę iść do fryzjera,
muszę kupić soczewki, muszę kupić następne dżinsy mojego życia.
I razem to załatwialiśmy.
Nie przywiązuję też zbytniej wagi do pieniędzy i to nawet, jeśli ich
nie mam... Ale to inna historia.
Pozdrawiam.

[kawka74]

Żonie, która ma wgląd w domowe finanse i jest traktowana w związku jak partner, kieszonkowe czy jakkolwiek to nazwać do głowy nie przyjdzie - zwyczajnie nie będzie jej potrzebne.

[jaaninka]

Uogólnienie.

Skąd wiesz?

Bo Ty nie potrzebujesz? Masz monopol na prawdy uniwersalne?

A może inne żonie, która ma wgląd w domowe finanse (Boże jak to
brzmi!) przydają się oddzielne pieniądze?

p.s. moi rodzice oboje pracowali, ojciec pensję oddawał mamie, ale
sobie zostawiał "kieszonkowe".

[franczii]

> p.s. moi rodzice oboje pracowali, ojciec pensję oddawał mamie, ale
> sobie zostawiał "kieszonkowe".

A jak myslisz, czemu oddawal kase a sobie tylko kieszonkowe ?

[jaaninka]

Oddawał może dlatego, że mama jest lepszą organizatorką i
administratorką? A może dlatego, że jego tata też oddawał (ale zonie
niepracującej) Nie zgłebiałam tematu.

A dlaczego kieszonkowe? Bo palił papierosy, lubił wpaść do kawiarni
na kawę? Nie wiem.

[jaaninka]

A dlaczego pytasz?

[kawka74]

Oczywiście, że mam monopol. Wszystko, co napiszę, traktuj podobnie jak papieskie ex cathedra.
Widzę, że jednak to potępiane IMO ma swój sens.

[suazi1]

Już słyszę te jadowite komentarze, kiedy napiszę, że tak, dostaję od
męża "kieszonkowe". Nie, nie zaniża to poczucia mojej wartości. Nie,
mąż nie ma nic przeciwko, więcej, sam zaproponował taki układ. Nie,
ten układ nie jest "na zawsze". Teraz możecie po mnie pojechać

[asia_i_p]

Z jednej strony ten pomysł z kieszonkowym rzeczywiście zapewnia większy komfort
psychiczny - takie było moje pierwsze wrażenie.
Ale drugie, że jeśli niepracujący partner tego potrzebuje, to znaczy, że uważa,
że nie ma prawa do pieniędzy zarabianych przez partnera - czyli w sumie taka
potrzeba jest sygnałem, że w finansowych układach coś nie gra. Niekoniecznie ze
strony zarabiającego partnera, ale z poczuciem wartości i niezależności
niezarabiającego jest jakiś problem.

Tak że w sumie nie. Problemy trzeba rozwiązywać, a nie zamiatać pod dywan, a
kieszonkowe wydaje mi się jednak zamiataniem pod dywan.

[jaaninka]

A ja się nie zgadzam z tym zdaniem.

Wg mnie nie sam fakt posiadania odrębnych pieniędzy jest istotny,
ale ewentualnie motywacja.

A motywacja może być RÓŻNA (co niektórym wydaje się
nieprawdopodobne )

Równie dobrze mogłabym tłumaczyć wyłącznie wspólne pieniądze lękiem
przed brakiem kontroli nad małżonkiem/małzonką itp. Lękiem, że jak
nie będę weidziałą wszystkiego, to druga strona coś złego zrobi.

A to przeciez bzdura, prawda?


I w drugą stronę to też nie jest takie proste jak niektórzy by
chcieli.

[wieczna-gosia]

dlaczego tak uważasz? czy nie sądzisz, że ta kobieta ma prawo do
wydatków, których popełnić NIE musiała?? a mi o takie własnei chodzi.
I własnie o to, żeby nie musiec się zastanawiac przy dokonywaniu tych
wydatków: a może wcale nei muszę? nie byc postawionym w takiej
sytuacji??


tu odpowiem bo zginie.

Uwazam ze w sytuacji gdy tzw kwoty wolnej pozostaje ponad 500- 600
zlotych- a juz 2 kafle podane jako przyklad przez azlile.oli- to
zupelnie nie problem- po prostu NIE MA problemu konsultacji. Po
prostu dwojgu ludziom starcza na wsio, na koncie im zostaje i tyle i
nie ma problema 3 butow, czegos niepotrzebnego ttd.

Uwazam ze problem jest lub go nie ma niezaleznie od wspolnych kont
czy tez osobnych- jesli oboje zarabiamy 3000 a wydatkow mamy 3000 to
przepraszam halo? o jakich kwotach wlonych mowimy? jesli on zarania
3000 ona tysiac i sie umowili ze dokladaja sie po 1000 zeby bylo
luzno to w tym przypadku uznanie "sorry mamy osobne konta nie
zarobiles se to twoj problem ja jade na Majorke" jest s...synstwem a
nie partnerstwem niezaleznie od istnienia wspolnych kont.

jesli zas kwoty wolnej mamy malo- to czy zwykla przyzwoitosc jednak
nie wymaga by trzecich butow w miessiecu se jednak NIE kupic gdyz maz
potrzebuje spodni?

[wieczna-gosia]

a tak ogolnie- finansami rzadze ja. mamy wspolne konto ale ja mam
komplet kart a maz tylko kredytowa, ja mam w dodatku komplet kart do
jego kawalerskiego konta

Kiedy jest ciasno z finansami z roznych wzgledow- mowie ile zostalo w
tonie informacyjnym. I maz nie ma kieszonkowego- wie ile jest i jak
trzeba to bierze- jesli zamierza wydac wszystko- mowi mi o tym. Jesli
ja nie potrzebuje tej kasy- nie dziwie sie, nie wznosze oczu do nieba
nie komentuje. Bardzo czesto on mi mowi ze potrzebuje 6 stow a ja nie
pytam sie na co tylko mowie sluchaj ale nie mamy tyle mozesz wydac
trzy a czasami mi mowi na co. A czasami ja mu mowie. I moj maz nie
ma problema z moja kosmetyczka ale np w glowie mu sie nie miesci
kupic sobie sztormiak za 1200 a ja potrzebowalam.

[jaaninka]

Ale jak słusznie mówisz, to nie zależy od tego czy konto jest
wspólne czy nie, tylko od przyzwoitości.