Szpital "przyjazny" dziecku

[stara_dominikowa]

Znacie to?

wiadomosci.wp.pl/kat,1019379,title,Szpital-dla-dzieci-budza-w-nocy-i-przywiazuja-do-lozek,wid,12155463,wiadomosc.html
Ja tak. Każdego dnia dziękuję opatrzności za to, że nie mam dziecka chorego
przewlekle, że nie muszę przeżywać tego w kółko.
KAŻDA znajoma, której dziecko leżało w szpitalu raczy mnie opowieściami rodem
z horroru. Odleżyny u dziecka .... leżącego na OIOM-ie, opryskliwie rzucone na
korytarzu "przecież ona i tak umrze, pani się uspokoi!!!!", brak informowania
o czymkolwiek, ruganie za to, że rodzic żyje i potrzebuje czegokolwiek,
zamiast być tylko maszyną do przewijania, karmienia i wyręczania pielęgniarek,
kopanie w rozkładany fotel w środku nocy i opisane w artykule zapalanie
wszystkich świateł. Przede wszystkim upokarzające traktowanie rodziców,
kompletne, bez cienia empatii lekceważenie dzieci, wydzieranie się, trzaskanie
drzwiami - to już szczegóły.
Kto był ok? Pani ordynator oddziału patologii noworodka i niemowlęcia na
Niekłańskiej w Warszawie i jedna, doświadczona pielęgniarka, która po prostu
lubiła swoją pracę i - UWAGA!- szanowała ludzi. Cała reszta to wredne, okrutne
i nieczułe babsztyle. Kiedy płakało niemowlę, którego matki nie było przy nim
w nocy, interwencja pielęgniarek sprowadzała się do darcia ryja (tak, to
adekwatne określenie) na którąś z matek chcących uspokoić dziecko. Rozumiem,
to nie moje dziecko i nie mam prawa dotykać go bez pozwolenia rodziców, ale
matkom serca pękały i nie wytrzymywały godzinnego płaczu, podczas kiedy
pielęgniarki kompletnie ignorowały całą sytuację.
Trauma z powodu choroby dziecka to 1/10 traumy, którą w ogóle bez sensu
fundują pielęgniarki swoim chamskim i wrogim zachowaniem. Z moich obserwacji
wynika niestety, że nie należą im się podwyżki. Jak zaczną OPIEKOWAĆ się
pacjentami, to będę za.

[carmita80]

O matko!

[el_jot]

Ja to znam, niestety. Ze szpitala na Niekłańskiej, oddział
alergologiczny. Brak szacunku dla dziecka i rodziców, piguły nie
potrafiły założyć dziecku wenflona, musiałam w środku nocy wstawać i
trzymać wenflon, żeby kroplówka "leciała", to był mój i dziecka
pierwszy pobyt szpitalu w życiu (nie licząc porodu) i nie miałam
pojęcia co zrobić kiedy kroplówka nie kapie - dostałam opier.. że
źle trzymam wenflon, którego poprzednia zmiana założyła na
odpierdziel się. Po przyjściu z badania EKG zastałam spakowane swoje
torby, bo musiałam zmienić salę. Było jeszcze mnóstwo takich
sytuacji, ale ja się nie dawałam, do tego stopnia, że jak mój mąż
przyszedł po wypis, to jedna z pielęgniarek powiedziała, że mój mąż
to jest taki sympatyczny, a ta pana żona tak na nas krzyczała. Tyle
tylko, że to ja musiałam to wszytko znosić.

[iwoniaw]

Niestety, znam. Na szczęście nie wszystkie opisywane sytuacje
przeżyłam, dziecko leżało w szpitalu raptem kilkanaście dni po
operacji, co przeżyłam, to moje. I tak miałam szczęście, bo szpital w
miejscu zamieszkania, więc mąż mógł przyjeżdżać po pracy codziennie;
serdecznie współczuję ludziom mieszkającym nieco dalej, którzy
musieli koczować w szpitalu np. tydzień bez zmiany nikogo z rodziny.

Na lekarzy nie mogę złego słowa powiedzieć, natomiast pielęgniarki
rzeczywiście, jak opisałaś, prezentowały:

ruganie za to, że rodzic żyje i potrzebuje czegokolwiek,
> zamiast być tylko maszyną do przewijania, karmienia i wyręczania
pielęgniarek,
> kopanie w rozkładany fotel w środku nocy i opisane w artykule
zapalanie
> wszystkich świateł. Przede wszystkim upokarzające traktowanie
rodziców,
> kompletne, bez cienia empatii lekceważenie dzieci, wydzieranie się,
trzaskanie
> drzwiami - to już szczegóły.

Nie była to Niekłańska, więc niestety nie jest to domena jednego
szpitala czy nawet jednego miasta. Typowa scena: przez kilka dni 3-
miesięczne dziecko musiało być karmione sondą wprowadzoną przez nosek
i pielęgniarki nie kryły oburzenia, że je do tego "zmuszam" zamiast
sama się także tym zająć. Szkoda słów.

[dzika41]

Masakra
Aż wierzyć się nie chce że tak można traktować pacjentów i ich rodziców

Każdego dnia proszę Boga żeby nie był mi dany pobyt w szpitalu z dzieckiem

[funky_mamma]

Ja co prawda mam za sobą tylko parodniowe 2 pobyty - jeden na Działdowskiej z 9
miesięczniakiem a drugi na Litewskiej w Warszawie z niespełna 2-latkiem. W obu
przypadkach nie mogę narzekać na personel, owszem matki spały na własnych
przywiezionych z domu fotelach czy kalimatach, owszem zwracano uwagę żeby nie
rozrzucać zabawek po całej sali (ale to głównie przed obchodem), czasami budzono
jakieś dziecko w nocy, które płaczem budziło resztę albo miało robioną inhalację
ale to nic. Personel był miły i konkretny, do zabiegowego zawsze chodziłam z
dzieckiem, które przy mnie było spokojniejsze, generalnie o ile sam pobyt w
szpitalu nie jest miły, nie mam tak niemiłych wspomnień jak te z artykułu.

[karra-mia]

Znamy. Wspaniałobrzmiące Centrum Pediatrii i Onkologii w moim mieście, a w środku jedno wielkie szambo. Niemowlak zanoszący się płaczem z głodu, z przemoczonej pieluchy przez 3 godziny; pani ordynator, która nie chciała nas puścić do domu, bo przecież nie zostawimy sąsiadkę z łóżka obok; pielęgniarki dyskutujące o kosmetykach z avonu, podczas gdy ja stałam i potulnie czekałam, aż mnie któraś zauwazy; pielęgniarki oświecające w nocy wszystkie światła po to, żeby odłączyć kroplówkę i strofujące, gdy dziecko się w tym czasie przebudziło i marudzilo. Pamiętam tylko jedną pielęgniarkę z powołania, która jedno dziecko karmiła, drugie trzymając na kolanach w oczekiwnaiu na karmienie.

Tak, masz rację, pobyt z moim dzieckiem w sszpitalu określam jako traumę. leżeliśmy dwa razy (każdy pobyt taki sobie ok 10 dni) i po każdym pobycie musieliśmy gdzieś wyjechać zregenerować siły, bo wychodziłam stamtąd w stanie prawie depresyjnym.

[protozoa]

Narzekacie na pielęgniarki - oczywiście są różne. Ale za moment nie będzie ich
wcale, bo mając ciężka odpowiedzialną pracę zarabiają grosze i są , nierzadko po
chamsku, traktowane przez pacjentów czy ich rodziny.
Kilka dni temu musiałam interweniować, bo pacjentka zachowała sie skandalicznie
wobec pielęgniarki. W cywilizowanym kraju odpowiadałaby karnie.

[kkokos]

protozoo, ale zauważasz też chamskie zachowania pielęgniarek? czy twoja
wrażliwość na chamstwo działa tylko w jedną stronę?

[protozoa]

Nie, potrafię ochrzanić pielęgniarki, ale NIGDY nie widziałam pielęgniarki
rzucającej czymkolwiek w pacjenta, natomiast w tym przypadku pacjentka - i to
nie psychicznie chora- rzuciła mydelniczka w pielęgniarkę. Jedyne co mogłam
zrobic pacjentce to porosić psychaitrę o konsultacje .

[kkokos]

protozoa napisała:

> Nie, potrafię ochrzanić pielęgniarki, ale NIGDY nie widziałam pielęgniarki
> rzucającej czymkolwiek w pacjenta, natomiast w tym przypadku pacjentka - i to
> nie psychicznie chora- rzuciła mydelniczka w pielęgniarkę. Jedyne co mogłam
> zrobic pacjentce to porosić psychaitrę o konsultacje .


parę razy czytając przykłady z tego wątku i z tekstu w linku poczułam, że
świerzbi mnie ręka. pielęgniarce, która rzuciłaby mi tekst "co się pani rzuca o
te odleżyny, przecież on i tak umrze" prawdopodobnie dałabym po mordzie. ZANIM
byłabym w stanie pomyśleć. a potem jakaś zimna sucz sprowadziłaby psychiatrę
oraz policję i prawdopodobnie płaciłabym za obrazę funkcjonariusza państwowego
na służbie. i wiesz co - zapłaciłabym z radością. a najpierw dołożyła z drugiej
strony.

[protozoa]

Oj w tej sytuacji nie zapłaciłabyś, ale wylądowała w szpitalu psychatrycznym.
Myslę, że odechciałoby Ci się.

protozoa

[zonka77]

tiaaa - punkt widzenia zależy od punktu siedzenia, co?

Tak chamskiego i okrutnego tekstu sobie nie wyobrażam, jak odczłowieczonym
trzeba być żeby coś takiego mówić?

Czytam czasem co piszesz protoza i tylko utwierdzasz mnie w mojej niechęci do
środowiska lekarsko/pielęgniarskiego. Niechęci nabytej niestety przez bardzo
przykre doświadczenia moje i mojej rodziny

Do cholery lekarz czy pielęgniarka POWINNI posiadać odrobinę empatii. Jeśli nie
szczerej to wyuczonej - jak w Stanach.

[protozoa]

Jeśli pacjent jest zdrowy psychicznie i rzuca sie na pielęgniarkę to powinien
odpowiadać karnie za naruszenie nietykalności cielesnej. Jeżeli uszczerbek na
zdrowiu trwa powyżej 7 dni kary są surowsze. Jeśli do tego używa siły wobec
człowieka będącego na służbie powinien być karany jeszcze surowiej.
Sama doprowadziłabym do tego, ze pielęgniarka miałaby zwolnienie znacznie dłużze
niż 7 dni.
Natomiast jeśli robi to człowiek chory psychicznie to jako lekarz muszę poprosic
na konsultację psychiatrę, który wyda orzecznie czy dany człowiek nie zagraża
sobie i innym. Bo a nuż rzuci się i pobije współpacjentów,..... Jeśli psychaita
uzna, że jest niepoczytalny jego miejsce jest, niestety, w szpitalu psychatrycznym.
I nie ma to nic wspólnego z empatią.

[kkokos]

> I nie ma to nic wspólnego z empatią.

oczywiście, protozoo, nic wspólnego z empatią, a wiele z mściwym, cynicznym
działaniem takiego "ubeckiego" (nie w sensie historycznym, a
charakterologicznym) charakteru: doprowadzić kogoś zdesperowanego na skraj
poczytalności, a potem z uśmieszkiem chłopczyka wyrywającego nogi musze
oznajmić: no proszę, mówiłam, wariat.


i potwierdź mi, proszę, że się słusznie domyślam, że w sądzie nie mrugnąwszy
okiem zełgałabyś pod przysięgą, iż pielęgniarka nic złego broń boże nie powiedziała?

[protozoa]

Nie!! Nie skłamałabym w sądzie. Zdarzało mi się wielokrotnie opieprzać
pielęgniarki, pędzić je do pracy, ale w sytuacji, w której pacjentka rzuca w
pielęgniarkę mydelniczką, a ów wyczyn poprzedzony jest wykrzykiwaniem inwektyw
pod adresem młodej dziewczyny dlatego, że nie była wstanie być w dwóch miejscach
naraz zeznałabym na niekorzyść pacjentki. Tak, była winna, ordynarna, chamska,
roszczeniowa a do tego agresywna. Agresja mogła wynikac albo z choroby
psychicznej albo .... tu niech sie wypowie sąd.

[kkokos]

Agresja mogła wynikac albo z choroby
> psychicznej albo .... tu niech sie wypowie sąd.

bo oczywiście takie proste rozwiązanie, ze z tygodnia strachu o własne
dziecko,połączonego z obserwacją jego cierpienia i cierpienia innych dzieci,
połączonego z obserwacją okrucieństwa/chamstwa/bezmyślności ze strony
pielęgniarek (ok, niektórych! pielęgniarek), połączonego z upodleniem koczowania
w szpitalu w urągających wszystkiemu warunkach - że z tego wszystkiego ta
agresja wynikła to ci nie przyjdzie do twojej wyedukowanej głowy. bo to przecież
niemożliwe, żeby kobieta straciła nad sobą panowanie z tego powodu.

[protozoa]

Jeżeli straciła panowanie to powinna- dla swojego i innych dobra- leczyc się
psychiatrycznie.
A co by było gdyby "tracąc nad soba panowanie" zabiła ową pielęgniarkę? Też
uznałabys, ze miała do tego prawo?

[kkokos]

protozoa napisała:

> Jeżeli straciła panowanie to powinna- dla swojego i innych dobra- leczyc się
> psychiatrycznie.

kolejne potwierdzenie tezy, że empatia jest dla ciebie pustym słowem.

> A co by było gdyby "tracąc nad soba panowanie" zabiła ową pielęgniarkę? Też
> uznałabys, ze miała do tego prawo?

nie, nie miałaby do tego prawa. gdyby zabiła ją rzutem mydelniczką z odległości
dwóch metrów, miałaby wyjątkowego życiowego pecha i poszłaby siedzieć za
nieumyślne spowodowanie śmierci. jeśli sędzia miałby w rodzinie protozoę, być
może na dłużej, jeśli sędzia miałby chore dziecko w szpitalu, być może na krócej
(oczywiście nie piszę tego serio).

[edor67]

Pielęgniarkę, która traci panowanie nad sobą i rzuca płaczącym dzieckiem też
poddałabyś obserwacji psychiatrycznej? Wątpię. W szpitalach ręka rękę myje. Broń
Boże przed takimi lekarzami jak ty!

[dzika41]

Protrozoa niemal z utęsknieniem czekałam na Twój komentarz

Zero odniesienia do przytoczonego artykułu....
I jak zwykle służba zdrowia jest cacy a pacjenci i ich rodziny są beee (tak wiem
że generalizuję)

[dzika41]

dzika41 napisała:

> Protrozoa

Sorki
Protozoa

[przeciwcialo]

Najlepsze pielegniarki to te po srednich szkołach medycznych.
Wiekszość po studiach do wyższych celów stworzona i nie powinna
pracowac w zawodzie. Takie mam obserwacje po kilku npobytach w
szpitalu.
Zniszczyli siec szkół pielegniarskich i wiele kobiet z sercem do
lidzi nie idzie na studia z róznych powodów.

[lolinka2]

protozoa, skoro tak trudny zawód masz, pacjenci są be, rodziny pacjentów też be
no i generalnie pies z kulawą nogą nie doceni - to po co się męczyć. Krawców
brakuje, fryzjerów brakuje - a ty się w szpitalu marnujesz......

[wuika]

Wiedziałam, wiedziałam, że ktoś przyjdzie i powie: bo one zarabiają mało! To
nigdy nie jest tłumaczenie dla chamstwa i znieczulicy.

To niech się zwolnią, jak im praca nie odpowiada.

[lykaena]

Znam szpitale dziecięce z innego punktu widzenia- nie rodzica i powiem Wam,że
kiedyś było inaczej, pomimo tego,że wtedy dopiero powstawały oddziały "otwarte",
na których mogli przebywać rodzice wraz z dziećmi i, że warunki urągały
europejskim standardom to współpraca personel medyczny- rodziny- dzieci -bajka.
Rodzice spali na karimatach, kanadyjkach czasem krzesłach - ale mogli być zawsze
24h / doba - dla dzieci znaczyło to wiele, obecni rodzice zajmowali się dziećmi
tych nieobecnych i tymi z DD.
W całym cierpieniu ,smutku, mimo wszystko samotności - dodawało to otuchy.
Może kiedyś było inaczej, obecnych doświadczeń nie mam....

[el_jot]

OK,żeby nie było że tylko narzekam. Potem byłam z dzieckiem jeszcze
dwa razy w szpitalu i było w miarę. SZczególnie ciepło, jeżeli można
tak powiedzieć o pobycie w szpitalu, wspominam pobyt w szpitalu na
Kopernika w WArszawie. Pielęgniarki chętne do pomocy, nie krzyczące
na dzieci, chętnie się nimi zajmowały, moją córką zostały a ja
mogłam wyjść na spacer, były miłe i opiekuńcze. Nie zawsze i nie
wszędzie jest "przyjaźnie"

[lolinka2]

eljot, mam z Kopernika jeśli chodzi o humanitaryzm personelu średniego szczebla
identyczne odczucia.

[kawka74]

Jestem świeżo po szpitalu z dzieckiem i jestem - o ile można tak powiedzieć -
bardzo zadowolona. Dobrze, że trafiłam właśnie tam.
Świetna pani dr prowadząca, skrupulatna, a pielęgniarki przemiłe, delikatne,
ostrożne i z doskonałym podejściem tak do maluchów, jak i ich rodziców.

[kocianna]

Ja trzy lata temu leżałam z Młodą na pulmunologii na Niekłańskiej w Wawie - poza
tym, że warunku bytowe były straszne, to nie mogę narzekać - ludzie byli
wspaniali. Pielęgniarki przemęczone, wypalone - ale mimo wszystko starały się
mieć dla dzieci uśmiech, a dla rodziców dobre słowo. Lekarze tłumaczący "jak
krowie na granicy", dobierający sposób mówienia do poziomu interlokutora, mający
swoje sposoby na zbuntowanych dwuletnich pacjentów. Salowe, którym się chciało
wymienić po raz kolejny pościel, umyć po raz setny podłogę.
Do półrocznej dziewczynki, której starsza siostra leżała w innym szpitalu, a
mama rozrywała się między nimi, pielęgniarki wpadały co 10 minut, czy jej
przypadkiem czegoś nie potrzeba, czy nie płacze.

Gdybym miała taką wiedzę i doświadczenie, jaką mam teraz, Młoda nie poszłaby
wtedy do szpitala, bo dla mnie zamknięcie w czteroosobowej sali praktycznie bez
możliwości wyjścia przez tydzień było traumatyczne. A dla Młodej, o dziwo, nie.
I za to jestem głęboko personelowi Niekłańskiej wdzięczna.

[czar_bajry]

Nie rozumiem jednego- dlaczego rodzice dają tak się gnoić?
Nie wyobrażam sobie sytuacji aby w środku nocy ktokolwiek wyrwał moje dziecko ze
snu np.w celu wymiany wenflonu albo podał jakie kolwiek leki bez wcześniejszego
poinformowania mnie co dziecko dostaje.
Mam to szczęście że z 3 dzieci tylko jedno leżało 3 dni w szpitalu a było to 18
lat temu, reszcie udawało się uniknąć tej " przyjemności".
Zresztą kiedy tylko mogłam nie wyrażałam zgody na hospitalizację. Owszem bywamy
na ostrych dyżurach ale jesteśmy zawsze traktowani jak ludzie a jak ktoś z
personelu jest chamski to szybciutko spuszcza z tonu

[kkokos]

czar_bajry napisała:

> Nie rozumiem jednego- dlaczego rodzice dają tak się gnoić?

ze strachu o własne dziecko. o to, że personel tak mało empatyczny jak protozoa
będzie się na tym dziecku mścił. że przy następnej 20-minutowej próbie wkłucia
się i założenia wnflonu będzie jeszcze gorzej. i, rzecz jasna, nawet niczego
podobnego nigdy nikomu nie byś nie udowodniła.

[protozoa]

Nikt nigdy nie mści sie na pacjentach. Natomiast pacjenci i ich rodziny nie
potrafią zrozumiec, ze nie są sami i jedyni na oddziale, że czasem na cos trzeba
zaczekac a w końcu, ze nie wszystko załatwia sie awanturą i agresją. I to, że
ludzie w białych fartuchach nie są służącymi, którymi mozna pomiatać.

[kkokos]

protozoa napisała:

> Nikt nigdy nie mści sie na pacjentach.

tia, nauczyciele też się nie mszczą. wybacz, ale to stwierdzenie nie jest
wiarygodne w ustach osoby, która tu pisała "tacy jesteście mocni na forum, a
gdybyśmy się spotkali w szpitalu, to byście się czołgali u stóp, by tylko was
leczyć" (cytat z pamięci, ale ducha, niestety, oddaje).


Natomiast pacjenci i ich rodziny nie
> potrafią zrozumiec, ze nie są sami i jedyni na oddziale, że czasem na cos trzeb
> a
> zaczekac a w końcu, ze nie wszystko załatwia sie awanturą i agresją.

to prawda. zwłaszcza wtedy trudno zrozumieć, gdy się ktoś bliski zwija na ostrym
dyżurze trzecią godzinę z bólu, a lekarze z pielęgniarkami chichoczą od pół
godziny w najlepsze rozmawiając o dupie maryni i wydając z siebie duuużo
decybeli mimo pierwszej w nocy - a gdy się podchodzi i próbuje zwrócić na
siebie/swojego chorego uwagę (grzecznie i uprzejmie, w końcu chichoczą dopiero
pół godziny), to lekarz warczy "proszę mi tu nie przeszkadzać, przyjdzie czas,
to do pani przyjdę". i po kolejnej godzinie w końcu się przywleka i mówi
"czekałem na wyniki analiz". ale wrodzony takt i uprzejmość oraz brak agresji,
którymi z definicji charakteryzują się lekarze, nie pozwolił mu na powiedzenie
tego od razu.

I to, że
> ludzie w białych fartuchach nie są służącymi, którymi mozna pomiatać.

za to pacjentami można. niech czekają, nie wiedząc na co i dlaczego - po co mają
wiedzieć, że lekarz czeka na wyniki, przecież są z definicji kretynami i nie
zrozumieją, że lekarz nie jest w stanie pójść dalej w diagnozie/leczeniu bez
tych wyników. niech się stresują, niech mają wrażenie, że są olewani, niech
znają swoje miejsce.
a to jest naprawdę najbardziej delikatny przykład braku szacunku lekarza dla
pacjenta.

[jadena]

Moja 2 tygodniowa córeczka leżała w szpitalu kilka tygodni. Warunki
były niezłe, ładne sale, łóżka dla mam, wanienki dla dzieci,
natryski na korytarzu dla rodziców, ale personelu to ja prawie nie
widywałam. Dokładnie raz dziennie obchód i wizyta pielęgniarki ze
strzykawką. Zero informacji o leczeniu, lekach, lekarza prowadzącego
zastałam w godzinach przyjmowania 2 razy!!! Ordynator wiecznie
zajęty, słyszałam tylko: nie przeszkadzać. Byłam po cesarce z
powikłaniami i sama potrzebowałam pomocy, ale na prośbę męża żeby
pielęgniarki odciążyły mnie przy dziecku był tylko jeden wielki foch
i krzyki przy obchodzie, że się nie potrafię zająć. Dopiero kiedy
zasłabłam i mąż znalazł mnie rano na podłodze trochę zaczęły pomagać
przy kąpaniu. Nie miałabym pretensji, ale na oddziale było wtedy
tylko 3 dzieci (z matkami) i żadnym dzieckiem się nie zajmowały.