Mój mąż ma dziecko z poprzedniego związku...

[kroolicze]

Jestem w 22 tyg. ciąży. Jest to moja pierwsza, wymarzona ciąża, pierwsze
dziecko...
Mojego męża to będzie drugie. Już ma 6letnią córkę.
Spotykając się z nim wiedziałam że ma już córkę, akceptowałam to i akceptuje.
Przechodziłam średnio ciężką depresję, na szczęście zaleczona, lecz pozostało
rozpamiętywanie i martwienie się i przejmowanie wszystkim.
Najgorszy problem mam z tym, że np.chciała bym żeby mój mąż był przy porodzie,
ale z drugiej strony nie chcę bo wiem że on już to przeżył, patrzył na kobietę
jak rodzi - ale to nie byłam ja
Przecinał pępowinę, kąpał, tulił, karmił... Jestem chyba zazdrosna. Przy
pierwszym dziecko, to wszystko dla człowieka jest takie nowe, nieznane..
Chciała bym by wszystko przeżywał jak by to było jego pierwsze, ale wiem ze
się nie da, bo tylko przy pierwszym tak jest.
Często sobie z tym nie radzę

[boo-boo]

"Przy pierwszym dziecko, to wszystko dla człowieka jest takie nowe, nieznane..
Chciała bym by wszystko przeżywał jak by to było jego pierwsze, ale wiem ze się
nie da, bo tylko przy pierwszym tak jest."

To tak jak byś od razu założyła,że jak będziesz mieć drugie dziecko to nie
będziesz tak bardzo na niego czekać, nie będziesz się cieszyć tak bardzo z jego
narodzin jak z pierwszego i będziesz go mniej kochać.

Wyluzuj kobieto bo najwyraźniej hormony ci do głowy uderzyły- chłop też człowiek
i uczucia wyższe posiada- dla niego może to i nie pierwsze dziecko ale jego i z
tobą i to się liczy. Czy na prawdę chcesz go pozbawić możliwości bycia przy
narodzinach jego dziecka?
Jeśli to zrobisz to możesz po fakcie czuć się jeszcze gorzej niż teraz-bo na
pewno hormony powoli opadną do stanu sprzed ciąży-i pamiętaj wtedy to już będzie
musztarda po obiedzie.

No i co z tego,że patrzył już na kobietę rodzącą- żony ginekologów to się chyba
pochlastać z tego powodu powinny....

[boo-boo]

Dodam jeszcze tylko tyle,że poród to nie jest chleb powszedni zwłaszcza dla
faceta który inaczej go przeżywa niż kobieta i pewnie już i tak nie pamięta jak
to było 6 lat temu.

[sacerdote]

eeee tam nie pamięta. mmoja stara to mówi że nie pamięta bo hormony
pozwoliły jej zapomnieć. Ja tej jatki szybko nie zapomnę. Jak w
rzeźni, tylko krowę można walnąć obuchem a tu się nie dało ;o)
Nigdy więcej.

musisz się nadal leczyć bo depresja się pogłębiła

[hagi_no]

jak w tytule

Ot i durne pindule poczuly sie urazone

[wwredny]

Chlop napisal jak to widzial i odebral a pindule urazone ze to debil. Bo jakze
to on mogl tak to widziec - przeciez to cud miód wrazenia.

Sacredote ma rację

[tetlian]

Sacredote ma rację. Kiedyś czytałem o tym, że obecność ojca przy porodzie bardzo
negatywnie wpływa na sferę seksualną w małżeństwie. Nawet jeśli żona ubierze się
w seksowną bielizną, wypachni się drogimi perfumami i będzie kusić męża, to ten
i tak będzie miał we wspomnieniach to, jak ta piękna kobieta stojąca przed nim,
była kiedyś cała zapocona, zakrwawiona, zarzygana, darła się w niebogłosy, a z
jej intymnego otworu wychodziła główka dziecka. Na początku takie wspomnienia
mogą całkowicie odbierać facetowi ochotę do uprawiania seksu, a po dłuższym
czasie kiedy ten się już przełamie, nie będą mu pozwalały podniecić się na widok
żony, tak mocno jak kiedyś.

Osobiście widziałem poród tylko w jakimś programie dokumentalnym. I powiem tyle,
że było to obrzydliwe i nie chciałbym widzieć swej ukochanej osoby w takim stanie.

ma 100 % racji

[pppopularny]

uczestnictwo faceta w porodzie to jakiś wymysł ostatnich czasów aby już całkiem
udupić i sfeminizować samców i to wcale nie jest naturalne! znam jeden
autentyczny przypadek, kiedy para przez nieudany wspólny poród się rozwiodła: on
nie chciał, opierał się, miał obawy ale ona go zmusiła, bo przecież koleżanki
rodziły z mężami, to ona też musi, no więc biedak poszedł na salę porodową i ...
się porzygał na położnicę, a potem zemdlał! cały poród był wobec tego spieprzony
i żona była na niego obrażona, potem doszedł problem z seksem, bo mu z nią nie
stawał. po prostu wrażliwy chłopina był za bardzo a ona to olała. małżeństwa nie
dało się utrzymać, bo on z nią nie chciał współżyć a ona nie mogła mu wybaczyć.
a to wszystko przez głupią modę wspólnych porodów, gdyby poczekał sobie na
korytarzu i wszedł zobaczyć dziecko po całej akcji, mogliby być szczęśliwą
rodziną. a tak ma baba za swoje. owszem, znam też pozytywne przypadki, kiedy
tatusiowie są zadowoleni z udziału8 w porodzie i było to dla nich fajne
przeżycie, ale całkiem niemało jest takich, których wspomnienia są fatalne i
żałują, drugi raz nie chcą za nic na świecie i najmądrzejsze co może zrobić
kobieta, to uszanować ich zdanie. jak facet sam chce - ok, jak nie chce - lepiej
nie zmuszać, aby potem nie mieć problemów w sypialni. facet to też człowiek i
swoją wrażliwość ma, nie każdy się nadaje aby ukochaną ogladać jęczącą i
zmaltretowaną tak jak nie każdy może oglądać swoich bliskich podczas operacji
woreczka żółciowego czy wycinania hemoroidów. uszanujcie to czasem, głupie baby.

[mia_siochi]

pppopularny napisał:

> uczestnictwo faceta w porodzie to jakiś wymysł ostatnich czasów aby
już całkiem
> udupić i sfeminizować samców i to wcale nie jest naturalne! znam
jeden
> autentyczny przypadek, kiedy para przez nieudany wspólny poród się
rozwiodła: o
> n
> nie chciał, opierał się, miał obawy ale ona go zmusiła, bo przecież
koleżanki
> rodziły z mężami, to ona też musi, no więc biedak poszedł na salę
porodową i ..
> .
> się porzygał na położnicę, a potem zemdlał! cały poród był wobec
tego spieprzon
> y
> i żona była na niego obrażona, potem doszedł problem z seksem, bo
mu z nią nie
> stawał. po prostu wrażliwy chłopina był za bardzo a ona to olała.

No biedny taki, wrażliwy ;/
Mój chłop chce uczestniczyć w porodzie, a ja go tam nie chcę. Wolę
rozgarnieta koleżanke, która będzie umiała lekarza jakby co
przycisnąć. Ale on się uparł i nie przyjmuje odmowy. I co?
Sfeminizowany? Niewrażliwy? Udusic go mam? ;/

[sacerdote]

Sorki, ja nic nie muszę. Tylko wkurza mnie mitologizowanie narodzin
jako coś wspaniałego i pięknego i w ogóle fajnie. Poza tym nie
słyszałem jeszcze żeby facet miał depreche po oglądnięciu narodzin a
babki to i owszem. Po obraniu pozyskanej sarny też nie mam deprechy a
wrażenia podobne.

[juzefat0491]

Co chłop to chłop ,wszystko sobie przetłumaczy na język ,buraka i
obory.

[sacerdote]

nie, będę owijał w bawełnę i plótł o "cudzie narodzin", "uroczym
bobasku" i innych bzdetach. A tu rzygi, syf po kolana i wrzaski z
każdej strony. Jak to pięknie wygląda! Urocze rzygi!

[heniahenkowska]

A jak ja - kobieta - się pod tym wszystkim,co napisal sacerdote
podpisuje!!! Racja to. Rzeznia, jatka,syf...to doskonale porownania.
Taki jest porod i mozecie sobie banki dorabiac ideologie,a
najlepiej dorabiajcie jeszcze ideologie za swoich facetow - oni
grzecznie wam przytakna,pokreca glowkami, a i tak pomysla swoje. Tu
na forum mozecie dowiedziec sie,ak to ze strony mezczyzn wyglada
naprawde.

[elza78]

kazde dziecko jest inne i kazde najkochansze na swiecie dla faceta tez,
zamartwiasz sie bez sensu

[el_jot]

Mój mąż ma dwóch synów z pierwszego małżeństwa, ze mną 5-letnią
córkę. Nigdy nie miałam takich myśli jak ty, przeciwnie - miałam
nadzieję, że jak wychował już dwójkę (no, prawie wychował) to będę
miała lżej, bo wie jak się przewija, jak się karmi, moze coś
podpowie. No i może z tobą będzie miał syna? Jedno, co ci mogę
poradzić - nie myśl o tym w taki sposób, bo się wykończysz
psychczinie, a szkoda ciebie i maleństwa w brzuchu.A to drugie
dziecko jest tak samo wyczekiwane jak pierwsze. I jeszcze jedno:
pytałaś go czy był przy porodzie, czy tak sobie tylko wymyślasz?

[eilian]

właśnie dlatego nie zdecydowałabym się na związek z facetem, który ma dzieci.
Ale teraz to już musisz to jakoś przetrawić, najważniejsze, czy on też cieszy
się z tego dziecka, czy czeka na nie. Oczywiście ono nie będzie już pierwsze,
ale przeżywać to można nawet bardziej, u nas np. tak było, mąż bardziej przeżył
narodziny naszego drugiego, bardziej to nim wstrząsnęło (mimo, że wiedział już
przecież co i jak).

[loganmylove]

Niby każdy ma prawo do swoich uczuć ale jak dla mnie to wymyślasz Moze to
hormony ciążowe?

[szyszunia11]

no ja Cię rozumiem, bo sama jestem wrażliwa na tego typu "smaczki" o jakich
piszesz i znając siebie, pewnie bym wpadła na coś podobnego. Ale pamiętaj: na
tym świecie nie ma rozwiązań idealnych i zawsze jest jakieś "ale". Co nie
znaczy, że to "ale" musi koniecznie człowiek unieszczęśliwić, czasem można na
nie po prostu machnąć ręką i cieszyć się, że nie ma większych problemów.
Przykład: mąż ma rodzinę daleko - konsekwencją może być konieczność uciążliwych
wyjazdów w odwiedziny na kilka dni raz na jakiś czas i brak możliwości pomocy
dziadków np. przy dziecku. Mąż ma rodzinę blisko - mogą się wtrącać, naprzykrzać
lub wymagać nieustannych wizyt Ja na pewno nie związałabym się z
rozwodnikiem. Co do faceta z dzieckiem (ale nei po rozwodzie) - nie mam pojęcia,
myślę, że byłoby mi trudno, ale problem o którym piszesz na pewno nie byłby
decydujący, w skali całości Waszej relacji to nie jest nic wielkiego.

[czar_bajry]

Za dużo myślisz
To dla niego też będzie pierwsze dziecko- Wasze pierwsze tak więc nie odmrażaj
sobie uszu na złość mamie

[alicja_ala]

oj tam, oj tam...to,ze facet ma juz jakies doswiadczenie to wieeelka
pomoc.Ja kiedy urodzilam syna bylam zielona tzn. teoria ksiazkowa
byla a i owszem ale praktyka mnie przerosla- poczatkowo
oczywiscie.Patrzylam na meza jak na bohatera, ktory bierze ta mala
kruszyne i ciach, ciach-przewiniete, ubrane, wykapane

[verdana]

Na pewno mąz nie bedzie zainteresowany tym dzieckiem, nie pokocha
go, bo drugie dziecko to już banał. Nikomu nie zalezy na kolejnych
dzieciach, wazne są tylko pierwsze. Kolejne to wpadka, albo
obowiązek. Rozumiem też, ze Ty poprzestaniesz na jednym, bo drugie
nie jest jyż niczym interesujacym.
Dziewczyno, daj spokoj - zwariowalas?

[triss_merigold6]

Jest zazdrosna.
Ciekawa jestem czy mężczyźni są w taki sposób zazdrośni o przeżycia
kobiety, która ma już dziecko/dzieci z innego związku, tzn. o to, że
nie rodzi TEN PIERWSZY RAZ?

[georgyporgy]

Myślę, że faceci chyba mniej "rozkminiają" i lepiej na tym wychodzą. Ja też
powinnam się pociąć czerstwą bułką bo mój ma już syna. Tylko jakoś do głowy mi
nie przyszło... Co więcej - nie widzieliśmy go od miesiąca bo wyjechał z mamą na
wakacje i oboje nieludzko tęsknimy
Czasem tylko jedno ciśnie mi się na usta... Baby są durne!

[el_jot]

georgyporgy napisała:

> >
> Czasem tylko jedno ciśnie mi się na usta... Baby są durne!

Nie, baby we wszystkim znajdą problem

[malila]

el_jot napisała:
> Nie, baby we wszystkim znajdą problem

Bez żartów. Mężczyźni też bywają zazdrośni o TEN PIERWSZY RAZ. I też
miewają schizy na tym punkcie. Tylko, że im zazwyczaj chodzi o
pierwszy raz w łóżku (w samochodzie, windzie, itp), a nie na
porodówce.

[forum_wyborcza]

> Ciekawa jestem czy mężczyźni są w taki sposób zazdrośni o przeżycia
> kobiety, która ma już dziecko/dzieci z innego związku, tzn. o to, że
> nie rodzi TEN PIERWSZY RAZ

Facet, gdyby uszeregować powody zazdrości, to poród żony ustawiłby na jednym z ostatnich miejsc.
Nie będę szeregować, czy ostatnim - może.

Może jeden na milion może pomyśleć o porodzie jako powodzie do zazdrości, ale to i tak przeszacowanie z mojej strony.

[solejrolia]

triss_merigold6 napisała:

> Jest zazdrosna.
> Ciekawa jestem czy mężczyźni są w taki sposób zazdrośni o przeżycia
> kobiety, która ma już dziecko/dzieci z innego związku, tzn. o to, że
> nie rodzi TEN PIERWSZY RAZ?

tak NIEKTÓRZY są zazdrośni,
tak było w moim domu, mój tata był cholernie zazdrosny o moją mamę i o to, co
było przed nim
(m. miała 22 lata jak owdowiała, została sama z małym dzieckiem, dopiero po
kilku latach poznała mojego tatę)

[myga]

> Chciała bym by wszystko przeżywał jak by to było jego pierwsze, ale wiem
ze
> się nie da, bo tylko przy pierwszym tak jest.

--------------
Po co wiazalas sie z mezczyzna po przejsciach, jezeli jest to dla ciebie
takie wazne? Chyba wiedzialas, ze ma dziecko i swiadomie weszlas w ten
zwiazek.

[pelapa]

Każde dziecko to kosmita kompletnie inny niż reszta. Jak Ci się
wydaje ze np masz już pierwszego z Wenus to drugi będzie podobny -
bardzo się mylisz. Drugie będzie nawet nie z Marsa.... I dotyczy to
dzieci teoretycznie dziedziczacych nasze geny....
Wiec nie ma obaw że mąż sie będzie nudził

[judytak]

> Chciała bym by wszystko przeżywał jak by to było jego pierwsze,
ale wiem ze
> się nie da, bo tylko przy pierwszym tak jest.

przy pierwszym dziecku człowiek (i ojciec, i matka) często jest
spięty, pełen obaw, niepewności, strachu przed nieznanym
są to nieprzyjemne uczucia,
które przeszkadzają spokojnie, na luzie, tylko sie cieszyć

masz idealną sytuację, bo mąż już się nie obawia, czy podoła, tylko
się cieszy, i w ten sposób tobie też może dodać dużo spokoju, luzu,
pewności siebie

mówię ci to z doświadczenia,
dzieci mam sztuk cztery,
a mój mąż z pierwszego swojego małżeństwa ma jeszcze dwoje

pozdrawiam
Judyta

Córeczka Twojego męża jest w dużo gorszej sytuacji

[imasumak]

niż będzie Twoje dziecko. Pomyśl o tym, zanim całkiem pogrążysz się w żalu za
nie wiadomo czym.

[anyx27]

Imasumak, to samo miałam napisać

Ciesz się, ze twoje dziecko będzie mieć pełną rodzinę. Tamta dziewczynka
niestety nie ma na to szansy.

[heca7]

Każde dziecko rodzi się pierwszy raz.

[allija]

> Każde dziecko rodzi się pierwszy raz.

... w dodatku jedyny raz

[e.i.t.h.e.l]

Dlaczego? Przecież jeśli t córeczka jest z mamą, to mama też może się z kimś związać i stworzyć rodzinę. Poza tym nie wiadomo, jak długo autorka postu będzie ze swoim mężem. Może za te 5 lat taki sam los spotka i ich dziecko. Tak, wiem, tu wszyscy starają się tylko pocieszać...

[kroolicze]

Dziękuję wszystkim za odpowiedzi. Ja rozumiem że taka sytuacja może wydawać się
śmieszna, bezsensowna itp. Niestety nie zrozumie tego nikt kto nie miał nigdy
depresji. To choroba która nawet wyleczona, lekko skrzywia psychikę i pozostawia
po sobie ślad. To zupełnie tak jak po przebytym zawale na sercu zostaje blizna.
Z depresją jest podobnie.
I tak mi już zostało, że martwię się wszystkim na zapas, wiem że nie wszystko w
życiu jest idealne i układa się tak jak byśmy tego chcieli.
Uwierzcie mi że ja naprawdę cieszę się z tego że będę mieć dziecko, doceniam to
że mąż jest ze mną, dba na swój sposób, nie bije mnie, nie upokarza i podobam mu
się nawet z brzuszkiem.
Czasem jednak te myśli są silniejsze ode mnie, jestem bardzo uczuciową osobą, są
wręcz natrętne.
Możecie uważać że jestem psychiczna - ja potrzebowałam tylko wsparcia...

Tak naoprwde twoj problem tkwi tu:

[tully.makker]

doceniam to
> że mąż jest ze mną, dba na swój sposób, nie bije mnie, nie upokarza i podobam m
> u
> się nawet z brzuszkiem.

To laskawca rzeczywiscie.

[mimozajka]

Nie rozumiem tych wszystkich sarkastycznych wypowiedzi - dziewczyna
naprawde ma problem, a tu jeszcze z buta do niej. To, ze z
obiektywnego punktu widzenia moze ni nieco przesadza nie znaczy, ze
nie jest jej ciezko. ja miałąm podobnie o ex narzeczoną mojego M.,
jak mi kiedys powiedział, ze na imprezie, na która idziemy, bedzie
ona, przeryczałam cała noc. A znajomi tylko mówili, zebym
wyluzowała...
Ja przez jakis czas spotykałam sie z facetem, który ma dziecko, i
dałam sobie spokój ( nie tylko z powodu dziecka, rzecz jasna. Ale
były momenty, ze gdzies tam zaczynałam byc zazdrosna - cały czas
najwazniejsze było jego dziecko. I ja to rozumiem, no ale nic nigdy
nie mogłam zaplanowac - bo 3 dni w tyg ( od 17 do 22) on u dziecka,
jego dziecko jest najpiekniejsze i najmadrzejszeetc. Ja tez mam
synka z poprzedniego związku, ale mój synek zawsze był
tylko "zwykłym dzieckiem", jego księżniczka najpiekniejsza,
najmadrzejsza, ponad wiek dojrzała etc. Ale moze to wypadek
szczególny
Nie znam Twojego M. ale daj mu czas, zobaczysz, ze bedzie ok. A poki
co moze wejdz na forum Macochy, tam jest wiele kobiet w podobniej do
Twojej sytuacji

[imasumak]

mimozajka napisała:

Nie rozumiem tych wszystkich sarkastycznych wypowiedzi - dziewczyna
naprawde ma problem, a tu jeszcze z buta do niej.

Z buta? Nie przesadzasz trochę?

[annvangier]

szkoda mi autroki wątku bo po kilku wypowiedziahc widać ze problem tkwi z niej,
w braku wiary w siebie w jakich kompleksach, moze jakas szczera rozmowa z męzem
, albo pomoc specjalisty>?- piszę to bez zlosliwosci

[kroolicze]

Problem napewno tkwi we mnie. Pomoc specjalisty nic mi nie dała, bo nie
potrafiłam się przed obcą osobą otworzyć, tak w cztery oczy. Z mężem, mogła bym
porozmawiać, ale boje się że źle mnie zrozumie, nie chce go ranić, tym że nie
radzę sobie ze swoimi odczuciami. On przecież nie jest niczemu winien. Tak jak
napisałaś, problem tkwi we mnie.

[princess_yo_yo]

> Problem napewno tkwi we mnie. Pomoc specjalisty nic mi nie dała,
bo nie
> potrafiłam się przed obcą osobą otworzyć, tak w cztery oczy.

to znaczy ze wyleczylas sie z depresji bez profesjonalnej pomocy?
serio? a moze na tym wlasnie polega problem i dlatego wraca ze
terapia nie dala pozadanego efektu? nie kazdy terapeuta pasuje
kazdemu i trzeba chciec terapii ale chyba warto zaczac od nowa skoro
zdajesz sobie sprawe ze nie radzisz sobie tak jak powinnas?

[kroolicze]

Dziękuję za tą odpowiedź. Ja się ciesze z tego co mam, niektóre jednak
zachowania i odczucia są silniejsze ode mnie, co nie oznacza od razu że tego nie
akceptuję. Mam problem, przez który musiałam się wygadać, potrzebowałąm
wsparcia... Nie koniecznie zrozumienia.
Ale rzeczywiście, może trafiłam na złe forum, gdzie wszystkim kobietą jest
kolorowo, nie mają problemów, a każda inna kobieta która nie ma podobnie jest
marginesem...

[zona.no2]

Pociesz się, że mimo tych prawie wszystkich wypowiedzi, w których dziewczyny nie
rozumieją o co ci chodzi lub wręcz wyśmiewają problem, nie oznacza to, że jesteś
sama, jedyna na świecie, która ma takie obawy i odczucia.

Ja czuję podobnie. Jestem z mężczyzną,który ma już dziecko - ośmioletniego syna.
Bardzo go kocha i jest z niego dumny. Ja jego synka bardzo lubię, bo jest fajnym
dzieckiem. Nie mamy na razie wspólnych dzieci, chociaż ja już bym chyba chciała.

I mam identyczne obawy jak ty. Też jest mi przykro na myśl, że moja ciąża, mój
poród nie bedzie dla niego czymś tak niezwykłym jak dla mnie. Boję się, że on
będzie porównywał dzieci - i że może nasze nie będzie dla niego tak wspaniałe.
Nie wiadomo, jakie będzie nasze dziecko - może będzie miało zdrowotne problemy
(ODPUKAĆ!!!) i boję się, ze on będzie uważał, że tamta kobieta urodziła lepsze
dziecko. Tego rodzaju myśli krążą mi po głowie i nawet jego zapewnienia, że tak
nie bedzie, nic nie dają.

Jak poznałam mojego faceta, był już po rozwodzie, wiedziałam, że ma
dziecko.Spotykaliśmy się na luzie i wtedy mi nie przeszkadzało to, że ma
dziecko. Potem przyszła miłość, wraz z miłością zazdrość, myśłenie o przyszłości
i wówczas zaczęłam miec tego typu dylematy.

[kroolicze]

I o to właśnie mi chodzi. Takie myśli przychodza same. Jesteśmy kobietami,
bardziej uczuciowymi istotami, a jako największa wade kobiet uważam właśnie
myślenie, zbyt obszerne i zbyt rozkminiające

[pelapa]

kroolicze napisała:

Ale rzeczywiście, może trafiłam na złe forum, gdzie wszystkim
kobietą jest
> kolorowo, nie mają problemów, a każda inna kobieta która nie ma
podobnie jest
> marginesem...
Watek o kobietach z marginesu jest tu:
forum.gazeta.pl/forum/w,567,114664850,114664850,Jak_byc_patologia_.html
A w większości to wsparcie było, naprawdę! Jak napisała allija kazde
dziecko rodzi sie pierwszy raz, i za kazdym razem jest to cudowne
uczucie. Nie ma znaczenia czy to pierwsze czy drugie. Nie rezygnuj
pochopnie z wsparcia męża w czasie porodu, bardzo się przydaje. W
razie czego go wyrzucisz

[tully.makker]

Ale rzeczywiście, może trafiłam na złe forum, gdzie wszystkim
kobietą jest
> kolorowo, nie mają problemów, a każda inna kobieta która nie ma
podobnie jest
> marginesem...

Ty nie masz problemow, ty sobie stwarzasz problemy.

LoL!

[majenkir]

kroolicze napisała:
doceniam to że mąż jest ze mną, dba na swój sposób, nie bije mnie,
nie upokarza i podobam mu się nawet z brzuszkiem.

Szczesciara z Ciebie !

[gabi683]

majenkir napisała:

>
> kroolicze napisała:
> doceniam to że mąż jest ze mną, dba na swój sposób, nie bije mnie,
> nie upokarza i podobam mu się nawet z brzuszkiem.
>
> Szczesciara z Ciebie !
>
>
>



Boże jaki cudowny nawet hehehhehehhhehe

[jagger2009]

kroolicze napisała:

>
> Dziękuję wszystkim za odpowiedzi. Ja rozumiem że taka sytuacja
może wydawać się
> śmieszna, bezsensowna itp. Niestety nie zrozumie tego nikt kto nie
miał nigdy
> depresji. To choroba która nawet wyleczona, lekko skrzywia
psychikę i pozostawi
> a
> po sobie ślad. To zupełnie tak jak po przebytym zawale na sercu
zostaje blizna.
> Z depresją jest podobnie.
> I tak mi już zostało, że martwię się wszystkim na zapas, wiem że
nie wszystko w
> życiu jest idealne i układa się tak jak byśmy tego chcieli.
> Uwierzcie mi że ja naprawdę cieszę się z tego że będę mieć
dziecko, doceniam to
> że mąż jest ze mną, dba na swój sposób, nie bije mnie, nie
upokarza i podobam m
> u
> się nawet z brzuszkiem.
> Czasem jednak te myśli są silniejsze ode mnie, jestem bardzo
uczuciową osobą, s
> ą
> wręcz natrętne.
> Możecie uważać że jestem psychiczna - ja potrzebowałam tylko
wsparcia...
> A WIESZ ZE NATRECTWA MYSLOWE TO OBJAW CHOROBY PSYCHICZNEJ WIEC
MOZE NE PSYCHOLOG A PSYCHAIATRA JEST CI POTRZEBNY

[ja_w_twoim_wieku_nie_jadlam]

Po pierwsze w zyciu bym sie nie zwiazala z dzieciatym facetem.
Mnie by bardziej bolalo ze tyle kasy wycieka z mojego gosp. domowego na cudzego dzieciaka, niz to ze facet juz widzial jak rosnie dzieciak.
Wogole nie pozwolilabym na zadne kontakty z tym cudzym dzieciakiem. Wystarczyloby ze kasa z mojej rodziny ucieka na to cudze dziecko.

Autorka watku chyba nie wiedzala na co sie pisze jak zachodzila w ciaze. Moze nie jest swiadoma ze bedzie ze swoim mezem pracowac i kumulowac majatek a potem okaze sie ze to cudze dziecko ma takie same prawo do niego jak ich wspolne dziecko.
Dla mnie sytuacja totalnie nie do przyjecia.
Najpierw to cudze dziecko doi kase ktora moglaby byc wydane na wspolne dziecko, a potem jeszcze rosci sobie prawo do polowy majatku na ktore cale zycie sie robilo. MASAKRA.

[a1ma]

> Wogole nie pozwolilabym na zadne kontakty z tym cudzym dzieciakiem. Wystarczylo
> by ze kasa z mojej rodziny ucieka na to cudze dziecko.

Z cudzym?
Przecież to jego dziecko, więc jakie cudze?

[ja_w_twoim_wieku_nie_jadlam]

nie moje wiec cudze, to chyba oczywiste.

[a1ma]

To "cudze" dziecko nie wyciąga rąk po Twoje pieniądze, natomiast ma pełne prawo
do pieniędzy swojego ojca, które dla Ciebie są "cudze", więc nic Ci do nich.

[triss_merigold6]

Szkoda czasu na dyskusję z trollem.

[lohanni_lai_simenei]

W kwestiach majątkowych:
najpierw całe życie przejadasz kasę, trzeba Cię żywić, ubierać, kupować
prezenty, marnować tyle szmalcu który w innej sytuacji możnaby zamienić na
środki trwałe, wyposażenie i zapasy magazynowe zwiększające majątek rodziny... A
potem jeszcze chcesz mieć dziecko, które od nowa, je, wydala i generuje wiele
innych kosztów prócz wydatków na żywność oraz wywózki śmieci, a czym dłużej
żyje, tym więcej trzeba płacić...
Nie rozumiem jak można się godzić na coś takiego przez całe życie.
MASAKRA. I smród.

[ja_w_twoim_wieku_nie_jadlam]

A kto powiedzial ze chce miec dziecko? w zyciu sie nie dam wciagnac w ten
kierat. A branie faceta z dzieciakiem to jak branie alkoholika - zgryzota!

[aga.r1]

Czegoś tu nie rozumiem. Wiedziałaś z kim się wiążesz. Zastanawiasz się może też
nad tym,że Twój mąż kochał się wcześniej z inną kobietą, inną całował,
przytulał. To trochę chore. Jak każdy, również i Ty masz jakąś przeszłość,
gdybym miała zadręczać się tym, ze mój facet, kiedyś tam robił coś, to chyba bym
zwariowała. Najważniejsze jest dbać o to co tworzycie teraz, żeby sie udało, a
nie rozpadło przez Twoją zazdrość o przeszłość!

[aga.r1]

I jeszcze jedno, mam zaleczoną depresję, która czasami powraca. I dlatego wiem,
ze dla własnego dobra MUSISZ zmienić podejście do tego tematu.
Wpis dziewczyny, która piszę o CUDZYM DZIECKU, które ma prawo do wspólnego
majątku, uważam za co najmniej dziwny. W końcu to dziecko nie jest cudze, ma
ojca i po nim dziedziczy. Wyjściem w takim wypadku, kiedy kobieta nie chce
obdzielać majątkiem dla niej cudzego dziecka, jest intercyza i rozdzielność
majątkowa. I nie mów HOP, bo i Ty możesz się rozstać z mężem i zbudować nowy
związek i wtedy Twoje dziecko,może dla kogoś stać się cudzym.

[shamsa]

nie ufasz mu i traktujesz jak dziecko. odwroc sytuacje, gdybys to ty juz miala
corke i rodzila z kims innym drugi raz. mialaby ta przeszlosc znaczenie?

dlaczego zmuszać męża

[leew1]

do uczestniczenia w porodzie? dla mnie byłoby to np. obrzydliwe
przeżycie, wręcz trauma. Nie ma to nic wspólnego z miłością do żony i
dzieci.

[histerioza]

Uważam, że tak naprawde gdzieś bardzo głeboko nie akceptujesz faktu,
że on ma dziecko. Można by mówić: niedojrzała jesteś... ale ja tak
nie powiem, ja Cię rozumiem, kiedyś też sobie wmawiałam, że
akceptuję to, że mój facet ma dziecko z inną, ale potem przekonałam
się, jak to bolało. Więc drugi raz nie popełniłam tego błędu. Mam
nadzieję, że Ty nie będziesz musiała się o tym pzrekonywać i
wszystko się ułoży.

Masz zadatki na wredną macochę

[garbata_barbie]

Przyznaj się lepiej, że wolałabyś, żeby pierwsze dziecko twojego
faceta nagle zniknęło z powierzchni ziemi. Jakie to przykre, że
niektóre baby nie potrafią się ustrzec stereotypu pijawek
uczepionych do swoich partnerów, które chciałyby mieć na nich
monopol, a wszelka prawdziwa lub urojona konkurencja zwalczana jest
ogniem i mieczem. Biedna ta pierworodna twojego absztyfikanta, mam
nadzieję, że ma na tyle charakteru, że cię nie cierpi, bo dzieci
wyczuwają zawistne i zaborcze osoby, zwłaszcza kobiety, więc jeśli
jeszcze nie zostałaś znienawidzona, to po tym, co napisałaś, masz to
jak w banku. Jesteś dla tego faceta i jego dziecka wrzodem na tyłku.

[histerioza]

Opanuj się, kobieto. Nikt tu nie mówi o nienawiści czy zawiści,
tylko trudnych emocjach, które prędzej czy później pojawią się u co
wrażliwszych osób. A ceną jest depresja.

[jagger2009]

"W NIEREALNY WIERZYSZ SWIAT, SWIAT KTOREGO NIE MA, GWIAZDKI Z NIEBA
NIE DOSTANIESZ I ZAPLACZESZ NIERAZ" JEZELI TAK SIE CZUJESZ JAK
PISZESZ TO KONTYNUUJ WIZYTY U BARDZO DOBREGO PSYCHOLOGA I WYZBADZ
SIE EGOIZMU BO TO DRUGIE DZIECKO BEDAC JESZCZE DZIECKIEM NAPEWNO TO
BARDZ PRZEZYWA, POMYSLALAS O TYM?????

[chiton]

Będziesz typową macochą /taką jak w bajkach/dla tego
dziecka.Współczuję dziecku i twojemu mężowi,będzie cierpiał widząc
jak traktujesz jego dziecko

[ajrisz33]

wpisz w wyszykiwarke: po przejsciach, razem pisane.

[yaroszka]

Obrzydliwie ckliwa z pani blondynka. A dziecku , temu 6-letniemu gratuluję macochy

[kruk51]

Jest Pani emocjonalnie nie przygotowana do oczekujących ją przeżyć, doznań,
doświadczeń. Należałoby szybciutko udać się do psychologa i poukładać wiele
spraw natury psychicznej. Życie to nie sielanka ! Jest jakie jest i to my mu
simy wyławiać z niego perełki szczęścia.

[kodle]

Dobrze Cie rozumiem...bylam w podobnej sytuacji. Jednak przemysl to -
warto aby byl z Toba przy porodzie. Mimo Twoich watpliwosci.

po co się wiązałaś z dzieciatym facetem?

[tangerka]

rozumiem cię, ja też bym się niekomfortowo czuła, gdybym była na twoim miejscu.
problem w tym, że ja nie byłabym na twoim miejscu, bo nie wiązałabym się z
facetem, który ma dziecko z poprzedniego związku, bo z góry przewidziałabym, że
będzie mi to przeszkadzać. rodzi się więc pytanie, dlaczego ty wybrałaś związek
z tym facetem i czy wcześniej nie przeszkadzało ci jego dziecko? przecież teraz
będzie tylko gorzej: bo on będzie musiał dzielić czas i pieniądze pomiędzy dwoje
dzieci, a ponieważ jego córka jest starsza, więc z nią jako pierwszą on przeżyje
różne wzloty i upadki rodzica: pierwszy dzień w szkole, wakacyjne przygody,
pierwszy chłopak, matura, itp. twoje dziecko zawsze będzie drugie, nie
wiedziałaś tego? dziwne, bo decydując się na taki związek wypadałoby mieć takie
kwestie rozstrzygnięte, a ty gadasz jakbyś nagle doznała objawienia i
przypadkiem dowiedziała się, że on ma już dziecko. teraz to już musztarda po
obiedzie, musisz dostosować się do sytuacji, ale dlaczego nie przemyślałaś tego
wcześnie? myślenie naprawdę nie boli!

normalnie wróżka sie odezwała

[rarely]

tangerka napisał:

> rozumiem cię, ja też bym się niekomfortowo czuła, gdybym była na
twoim miejscu.
> problem w tym, że ja nie byłabym na twoim miejscu, bo nie
wiązałabym się z
> facetem, który ma dziecko z poprzedniego związku, bo z góry
przewidziałabym, że
> będzie mi to przeszkadzać. rodzi się więc pytanie, dlaczego ty
wybrałaś związek
> z tym facetem i czy wcześniej nie przeszkadzało ci jego dziecko?
przecież teraz
> będzie tylko gorzej: bo on będzie musiał dzielić czas i pieniądze
pomiędzy dwoj
> e
> dzieci, a ponieważ jego córka jest starsza, więc z nią jako
pierwszą on przeżyj
> e
> różne wzloty i upadki rodzica: pierwszy dzień w szkole, wakacyjne
przygody,
> pierwszy chłopak, matura, itp. twoje dziecko zawsze będzie drugie,
nie
> wiedziałaś tego? dziwne, bo decydując się na taki związek
wypadałoby mieć takie
> kwestie rozstrzygnięte, a ty gadasz jakbyś nagle doznała objawienia
i
> przypadkiem dowiedziała się, że on ma już dziecko. teraz to już
musztarda po
> obiedzie, musisz dostosować się do sytuacji, ale dlaczego nie
przemyślałaś tego
> wcześnie? myślenie naprawdę nie boli!

normalnie rozsądna się odezwała

[chrissis]

ja też mam takie przeświadczenie, że ona jest dopiero na początku tych
wszystkich negatywnych myśli, które w związku ze starszym dzieckiem jej faceta
ją czekają! po prostu nie przewidziała tego, że jego dziecko to jednak będzie i
jej problem i teraz dopiero to odkrywa i tyle. nie ma co się nad nią pastwić że
jest głupia (choć jest), ale łatwo jej nie będzie i bedzie musiała nauczyć
(najlepeij już teraz, z miejsca) dzielić swojego faceta i ojca swojego dziecka z
inną rodziną i nie raz będzie jej w związku z tym o wiele bardziej przykro niż
tylko dlatego, że on już coś w związku z dziećmi przeżył. cała prawda o takich
pogmatwanych związkach w tym jest i trzeba dużej dojrzałości aby temu sprostać.
powodzenia życzę bo chyba nie masz innego wyjścia jak próbować.

jeden post wystarczyl

[rarely]

zeby przewidziala cala przyszlosc do matury dziecka a nawet studiow
powinna zaczac brac pieniadze za ukladanie pasjansa